menu
zoeken in:
avatar van bikkel2
Het is een oneindig verhaal aan het worden.
Iets wat natuurlijk al speelt sinds Gilmour besloot om in 1986 zonder Waters de groep nieuw leven in te blazen.
Rechtzaken en moddergooien volgden en Gilmour en de zijnen waren ook zonder Waters succsesvol.
Diezelfde Waters moest het doen met befuidend minder gevulde zalen en een matige albumverkoop van zijn eveneens in 1987 verschenen Radio Kaos.
Het voordeel van Gilmour in deze: zijn bepalende sound, de stem ( hij zong het meeste lead ) en ook niet onbelangrijk, de aanwezigheid van Wright.
Mason's rol is niet noemenswaardig. Als Gilmour iets solo onderneemt komt de trouwe Nick echt niet in zijn plannen voor

Op A Momantary Lapse Of Reason wordt niets aan het toeval overgelaten om Floyd grootser te laten klinken dan ooit. Een leger sessie musici maakt zijn opwachting en Gilmour moet anderen vragen om de lyrics te verzorgen.
Het is uiteindelijk een plaat die zoals verwacht door Gilmour wordt gedomineerd, maar de plaat mist visie en klinkt erg mechanisch.
Waters revancheert zich in 1992 met Amused To Death. Een album in stijl van de latere Floyd.Een album die alom wordt geroemd, en zelfs 1 van de beste platen wordt genoemd die Pink Floyd nooit maakte.
Twee jaar later verschiijnd The Division Bell onder de Floydvlag. Wederom zonder Waters.
Een beduidend warmer en coherenter geheel dan zijn voorganger,maar het is vooral een Gilmourplaat met knap en sfeervol gitaarwerk. Tekstueel hoor je vooral nostalgie terug, en een kennelijk verlangen naar vroeger. Echter mist de plaat wat ballen en vooral de felheid die Waters er altijd treffend in bracht.
Pink Floyd gaat wederom op tour en brengt verrassend een geheel integrale Dark Side Of The Moon live. Waters wordt uitgenodigd om Floyd's meestwerk een keer mee te spelen,maar weigert.

De jaren die volgen zijn rustig. Waters werkt aan een opera en gaat veelvuldig op tour, waar hij opvallend veel Floydwerk vertolkt. Nog geen spoor van nieuw solowerk.
Gilmour brengt in 2006 zijn 3e soloplaat uit. On An Island. Een relaxte laidback plaat.
Het jaar ervoor laat de band zich overhalen om op
Live 8 te peformen. Ook is Waters van de partij. Het is een beladen en zelfs wat emotioneel optreden, maar een doorstart blijft uit
Met name Gilmour houdt de deur stevig dicht.

Als in 2008 Wright overlijdt lijkt een eventuele hereniging helemaal voorbij.

Nu dan een nieuwe(?) plaat. gebaseert op The Division Bell, met werk van Wright uit die periode. Een tour gaat waarschijnlijk volgen.
Rogers Waters schijnt druk doende te zijn met nieuw solowerk.

Genoeg stof dus.




R

avatar van Rogyros
Mooi verwoord, Michel. Zo is het precies. Waar mij het om ging was vooral dat de wie is de beste discussie weer aan het oplaaien was en daarmee niet altijd sterke argumenten worden gebruikt. Ik vind het persoonlijk wel prettig als beide heren op waarde worden geschat. En dat gebeurt niet altijd, vooral daarom reageerde ik.

Vigil, wat jij zegt, daar ben ik het ook volledig mee eens. Ik vind alleen dat whatever Gilmour doet niets zegt over de activiteit van Waters. En andersom evenmin. Als ik zeg dat Waters 22 jaar geleden zijn laatste rockplaat heeft uitgebracht, snap ik niet waarom het dan moet gaan over de activiteiten (of het gebrek eraan) van Gilmour. Ik gun beiden hun pensioen. Want als er helemaal niets meer gebeurt van hun kant, is het ook prima. Voor mij is wat Pink Floyd heeft laten horen het allermooiste dat ik ken. De band heeft in al zijn facetten en met al zijn leden een geweldig stuk geschiedenis geschreven. Ik raak er nooit op uitgekeken.

Ik maak een diepe buiging voor de prestaties van Waters, Gilmour en Wright.
Mason schud ik de hand.

avatar van vigil
Michel, overigens heeft Gilmour nog een keer een verrassings opkomst gemaakt bij een The Wall optreden van Waters. Dit was ergens in 2011.

avatar van bikkel2
Klopt. Dit was in londen. Een wederdienst naar Waters toe. Waters was al een keer bereid gevonden om Gilmour bij te staan tijdens een mini concert in 2010 voor een goed doel.
Ook Nick Mason liet zich nog even zien tijdens het slotstuk Outside The Wall. Gilmour speelt eerder die avond mee op Comfortably Numb.

Opmerkelijk is dat Waters zich publiekelijk verontschuldigd voor zijn gedrag tijdens het maken van The Wall lang geleden.

avatar van Bluebird
Rogyros schreef:
Mooi verwoord, Michel. Zo is het precies. Waar mij het om ging was vooral dat de wie is de beste discussie weer aan het oplaaien was en daarmee niet altijd sterke argumenten worden gebruikt. Ik vind het persoonlijk wel prettig als beide heren op waarde worden geschat. En dat gebeurt niet altijd, vooral daarom reageerde ik.

Dat gebeurt inderdaad niet altijd en daarom reageerde ik ook maar weer eens.

1. Jij geeft continu aan het solowerk van Waters minder te waarderen dan dat van Gilmour. Daarmee is de toon al gezet.

2. Vervolgens stel jij in je enthousiasme met het te verschijnen archiefmateriaal van de Division Bell sessies in het vooruitzicht dat Waters met pensioen is daar hij al 22 jaar niets ''nieuws'' meer heeft uitgebracht hoewel hij in die tijd wel degelijk een aantal nieuwe nummers heeft vrijgegeven die voor een deel ook tijdens zijn concerten worden uitgevoerd. Ik noem hier o.a. Each Small Candle en Leaving Beirut. Daar kun je nog aan toevoegen: To Kill A Child, Flickering Flame, Towers Of Faith en Lost Boys Calling. Je vergeet bovendien de rockopera Ca Ira. Met andere woorden: Hulde aan Gilmour die alweer met een ''nieuwe'' plaat komt?

3. Nu zeg je het prettig te vinden dat beide heren op waarde worden geschat maar door al jouw berichten heen wordt Waters meestal afgeschilderd als een inferieur zanger en muzikant en zijn solowerk kun je niet pruimen.

4. Waters heeft Gilmour in ieder geval niet nodig om horden fans met zijn bloedeigen werk aan te blijven spreken. Het laid back gezweef van Gilmour die zelf alleen slappe nummers kan schrijven is niet minder suc6vol maar trekt dan ook een heel ander publiek aan die alleen komt voor die gitaar en maling heeft aan tekstuele inhoud. Er blijken nou eenmaal verschillende soorten PF fans te bestaan. Dan moet je inderdaad wel alles op zn waarde kunnen schatten zonder daarbij de onderscheidende kenmerken uit het oog te verliezen.

5. Ik denk dat Waters in die 22 jaar meer op de plank heeft liggen dan Gilmour. Van eigen hand en niet van zn vrouw. Het is bovendien iemand die pas iets vrijgeeft als hij er zelf voor 100% achterstaat. De toekomst zal het leren. Zelfs als je dood bent kun je nog een nieuwe plaat uitbrengen tegenwoordig.

6: Wie het meest actief is geweest is mij ook wel duidelijk. Waters toert al onophoudelijk vanaf het begin van de 21ste eeuw en van Gilmour hoorden we 10 jaar lang niks meer tot 2006. Na een paar jaar toeren werd het alweer stil rond Gilmour en als hobby deed hij wat sessiewerk. Als Waters na een uitputtende Wall toer nu met z'n 70 jaar weer met een soloplaat bezig is dan is het woord 'gepensioneerd' buiten iedere proportie. En daar viel ik dus over.

En 7: Dat Waters zich verontschuldigt voor zijn gedrag in het verleden valt hem alleen maar te prijzen. Zonder dat gedrag was The Wall er namelijk niet eens gekomen.

avatar van Stijn_Slayer
2 is onzin: zowel Gilmour als Waters lijden aan creatieve bloedarmoede en niet zo'n beetje ook.

avatar van Bluebird
Whatever. Waters komt naar zijn zeggen met een vers album en Gilmour haalt ouwe tapes onder het stof vandaan om die zelf nog wat bij te schaven. Produktief zijn ze idd geen van beide maar het verschil mag wel duidelijk zijn.

avatar van Rogyros
Hoi Hans,

Laat ik beginnen met te zeggen dat ik over het algemeen je stukjes erg graag lees en dat ik je een zeer gewaardeerde MuMe user vindt.

Ik heb getwijfeld of ik moest reageren, maar ik kan het niet laten.

1. Ik heb een andere smaak dan jij. Moet kunnen lijkt mij. Ik kan Waters’ solowerk veel minder waarderen. Ben ook geen fan van The Final Cut. Amused To Death is voor mij de uitzondering. Ik heb liever de stijl van Gilmour. Dat heb ik vaak aangegeven inderdaad. Ik weet niet waarom ik daarmee de toon heb gezet. Dat heb ik sowieso niet gedaan in deze discussie volgens mij. Anders excuus.

2. Over het pensioen van Waters heb ik aangegeven dat ik niet verwacht dat hij nog met een andere plaat aankomt. Hij heeft het wel gezegd, maar ik heb er mijn twijfels bij of dat gaat gebeuren. Hij heeft het al vaker geroepen. Ik hoop het ook (ik heb absoluut geen hekel aan Waters, juist integendeel), maar ik moet het nog zien. Ik reageerde volgens mij op Michel, die liever een nieuwe Waters plaat zag. Begrijp ik, maar omdat hij al 22 jaar geen nieuwe rockmuziek op de toonbank heeft gelegd, zie ik dat ook niet meer gebeuren. Meer was het niet. Dat hij nieuwe nummers ondertussen live heeft laten horen is mooi. Het valt niet te ontkennen dat de laatste jaren nogal rustig zijn geweest. En dat geldt ook voor Gilmour. Waters heeft wat nieuwe nummers laten horen en Gilmour ook.
Ca Ira is geen rockopera, dat is een klassieke opera. Ik heb daar ook eerder wel mijn bewondering voor uitgesproken dat hij dat überhaupt kon, omdat hij uit een heel andere muzikale hoek komt. Feit blijft dat Waters na Amused To Death geen rockalbum meer heeft uitgebracht. En feit blijft dat Gilmour dat in 2006 wel deed en in 2010 nog met The Orb.
Stijn heeft overigens gelijk. Beiden hebben hun creatiefste periode lang achter zich gelaten. En ze hebben beiden recht op hun pensioen. Dus het is niet eens een waardeoordeel, maar slechts een constatering.
En ik heb niet gezegd hulde aan Gilmour. Maar ik vind het mooi, als Division Bell fan, dat hij muziek uit die sessies alsnog uitbrengt. Mooie ode aan Wright. Niks mis mee. En misschien vind ik het wel helemaal niet mooi. Maar ik ben enorm nieuwsgierig. Ik heb in die discussie ook niet verwezen naar Waters. Ik ben daar enkel op ingegaan toen dat gebeurde. Dat dit wordt uitgebracht, staat los de activiteiten van Waters.

3. Dat ik Waters als zanger niet geweldig vind en hem geen groots muzikant vind, wil toch niet zeggen dat ik Waters niet op juiste waarde schat? Waters vindt zich zelf nota bene ook geen groot zanger of instrumentalist. Lees de laatste alinea van deze link: Roger Waters Revisits 'The Wall' For Final Anniversary Tour : All Songs Considered : NPR
Je kunt toch niet ontkennen dat op het uitvoerende deel Gilmour Waters de baas is. Stijn kwam een tijd geleden zelfs met een interview waaruit blijkt dat Gilmour heel veel baspartijen inspeelde, omdat het te lang duurde voordat Waters die partijen onder controle had. Maar Waters kracht ligt in het componeren, in het brengen van vuur, creativiteit, venijn. Daar is ie allemaal beter in dan Gilmour. Lijkt mij ook duidelijk. Ik vind Dark Side, WYWH en Animals fenomenale albums. Ik schreef ook dat Waters de grootste rol hierin had. Volgens mij schat ik Waters’ rol prima op waarde. Ik vind overigens ook niet dat Waters een inferieure zanger is. Heb ik nooit gezegd. ik vind hem geen geweldige zanger, maar hij heeft zich wel prima kunnen redden.

4. Smaak. Beiden vinden hun weg naar de grote podia wel.

5. Aanname. Ik heb geen idee wat Waters op de plank heeft liggen.

6. Toch weer wedijveren tussen de twee heren. Dat Waters actief is geweest met optreden is duidelijk waar. Gilmour trouwens ook wel (in 2002 nog een mooie dvd daarvan uitgebracht), maar dat heb ik ook nergens ontkend. En bovendien, als ze willen optreden moeten ze dat doen. Als ze er geen zin meer in hebben, moeten ze het niet doen. Ze hebben immers beiden hun recht op hun pensioen. Wie meer of minder actief is op de bühne vind ik niet echt boeiend. Voor zover je met sessiewerk bedoelt zijn deelname aan The Orb: dat is toch prima. Overigens heeft ie ook meegeschreven, maar ze kunnen toch beiden doen waar ze zin in hebben? Ik zie het verwijt niet zo.

7. Dat was een opmerking van Michel. Het valt hem zeker te prijzen. Gilmour was er ook zichtbaar blij mee. Maar ze zijn tegenwoordig weer vriendjes. Of dat gedrag nodig was om The Wall te kunnen maken, zie ik echt niet. Waters vermoedelijk ook niet, anders zou hij zijn excuses niet maken. Prachtig moment. Het is Waters inderdaad te prijzen. Dat optreden heb ik op youtube gezien. Van mij mag het absoluut op dvd komen. Prachtig.

Het is nooit mijn bedoeling geweest om Waters in een hoek te zetten, dat zou ook absoluut onterecht zijn. Maar omdat ik vond dat Gilmour wel in een hoek gezet werd, wilde ik reageren. Van beiden ben ik groot fan, vooral voor wat ze in de jaren 70 hebben gedaan. Ik ben meer Gilmouriaans, jij bent meer Wateriaans. Lijkt mij prima.
Ik kijk in ieder geval erg uit naar het nieuwe album van Pink Floyd. Ik hoop een prachtige ode aan Wright die helaas veel te vroeg is overleden.

avatar van Stalin
Bluebird schreef:
En 7: Dat Waters zich verontschuldigt voor zijn gedrag in het verleden valt hem alleen maar te prijzen. Zonder dat gedrag was The Wall er namelijk niet eens gekomen.


Luister voor dat gedrag ook eens naar de bootleg Roar Ends van de beruchte show in Montreal uit 1977.

Oh, for fuck sakes - stop letting off fireworks and shouting and screaming... I'm trying to sing a song! (Loud cheers) I mean, I don't care. If you don't want to hear, you know, fuck ya. I'm sure there's a lot of people here who DO want to hear it, so why don't you just keep quiet and... (Huge cheers) You want to let your fireworks off, go outside and let them off out there... and if you want to shout and scream and holler, go and do it out there but... I'm trying to sing a song that some people want to listen to. I want to listen to it.


Het beruchte ''spuugincident'' begint op de 17e minuut van Pigs.

Dit bericht bevat ingevoegde media van de volgende externe locatie:

https://www.youtube.com/watch?v=H3y3LeMCiRQ

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MusicMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MusicMeter met je privacy omgaat.



There was a sudden commotion around Roger. (I've heard that beer or something was thrown at him.) He came right over to the edge of the stage and pointed down into the crowd. He then went back to his mic...

"What - Hey! Come back kid! Come back... all is forgiven... Come on boy! (whistle) C'mon son - just another 100 yards... yeahhhhhh..." which he then punctuated with maniacal, inhaled ravings ala Pow R. Toc H.

Right where he'd been pointing, it appeared that someone was about to be invited onto the stage. At that moment, I was insanely jealous. Here, Roger Waters of Pink Floyd was inviting somebody up on the stage - and it wasn't me. My jealousy would be short-lived however. An exuberant (and very drunk) teenager scrambled over the chin-high barricade as Roger encouraged him: ''There's a good boy... C'mon son... Good Boy! GOOD BOY!!!''

As the song built toward its musical orgasm, with the help of security people, a dark haired kid was hoisted up to the edge of the stage. As he tried to climb on, Roger marched straight over to him, leaned forward as if to help him up, but instead, spit right in his face! The kid was then dropped out of sight... and into legend. The whole exchange took maybe 5 seconds. Shocked, I looked around to see the reactions of those beside me but all eyes had been on the pig bouncing overhead. The song ended with the subtlety of hammer-on-anvil. Roger, seemingly spent, announced that the band would be back in "vingt-minute", and I was left not quite sure if I had just seen... what I had just seen.

avatar van Bluebird
@Rogyros: no hard feelings of course

@Stalin: amusante bijdrage, het verhaal is bekend, maar prachtig om dat weer eens terug te lezen/horen.

Tja, dat heeft me nou altijd zo geboeid in Waters. Als het niet links of rechts gaat, dan maar dwars door het midden. Die types mag ik nou eenmaal. Hij had visie en was onbetwist de drijvende kracht in de band.

avatar van bikkel2
Waters in zijn kwade periode. Ik geloof ook best dat het een klootzak was in die periode.
Maar ja, hij wist wel wat ie wilde.
Hij keek neer op het luidruchtige bierzuipende publiek. Hij had een boodschap te verkondigen, en als je dan het idee heb dat er niet geluistert wordt, dan slaat de frustratie toe.

Waters heeft ook altijd beweerd dat sporthallen niet gemaakt zijn voor muziek evenementen. Er gaat een hoop verloren.

Daarbij kreeg hij ook nog te maken met collega's die ook niet stonden te juichen inzake zijn ideeen.
Hij heeft altijd gezegd dat de anderen simpelweg met niets kwamen.
De sfeer was daarom al erg slecht tijdens het maken vam The Wall. Producer Bob Erzin fungeerde al die tijd als een soort scheidsrechter.( zijn eigen woorden) en Wright gooide zijn kop in de wind, om vervolgens weg gestuurd te worden door Waters.
Gilmour's bijdrage was nietemin best belangrijk. Hij wordt niet voor niets als medeproducer opgegeven.
Maar de conflicten waren behoorlijk.


The Wall was het einde van een tijdperk.
The Final Cut alleen nog een formaliteit.

avatar van Bluebird
Alweer Ernzin? It's Ezrin! Zowaar ik Haché heet!

avatar van bikkel2
Potverdomme !!!! Wat ingewikkelt allemaal !!!

avatar van Broem
bikkel2 schreef:
Maar ja, hij wist wel wat ie wilde.
Hij keek neer op het luidruchtige bierzuipende publiek. Hij had een boodschap te verkondigen, en als je dan het idee heb dat er niet geluistert wordt, dan slaat de frustratie toe.

Waters heeft ook altijd beweerd dat sporthallen niet gemaakt zijn voor muziek evenementen. Er gaat een hoop verloren.


Iets wat hij vanaf '00 weer aardig heeft losgelaten. De stadion- en sporthalconcerten zijn niet meer te tellen met al die concerten. Och ja, principes zijn er om overboord te zetten. Money... Ik ben overigens blij met al die concerten. Heb dit fenomeen de afgelopen 15 jaar erg vaak zien optreden. Ben dus content met zijn herziene principes.

avatar van bikkel2
Waters is natuurlijk milder geworden en heeft zowaar plezier gekregen in het peformen.
Hoe dat zo is gekomen, weet ik ook niet. Maar zijn shows kun je nu eenmaal niet in een kleinere locatie vertolken. Hij weet dat best.

Ben ook blij, want ik heb maar mooi The Wall een keer kunnen aanschouwen. Visueel sowieso het indrukwekkendste wat ik ooit zag. Dan maar niet met Pink Floyd.

avatar van Bluebird
Sneltreinen in vliegende vaart op glimmende rails door Britse korenvelden.......... de eerste krokussen...... lampekappen.......

avatar van Broem
Bluebird schreef:
Sneltreinen in vliegende vaart op glimmende rails door Britse korenvelden.......... de eerste krokussen...... lampekappen.......


Is mooier dan het visuele spektakel van The Wall! Of begrijp ik je verkeerd?

avatar van bikkel2
Prachtig gewoon !

avatar van Stalin

Dit bericht bevat ingevoegde media van de volgende externe locatie:

https://www.youtube.com/watch?v=yHVFarjq-D0#t=86

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MusicMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MusicMeter met je privacy omgaat.


Geschreven door Roger Waters.

It sets up the way I feel about everything, humanity, the world and love. Roger also writes with hope and that’s why I chose it; he has also a lot more hope than I do,” says Faithfull of the collaboration. “Roger is definitely one the greatest writers that started in the 60s period; he is still writing, performing and creating. I admire him very, very much and actually I love him.


The Guardian


avatar van bikkel2
Joh !! Was al een poosje bekend hoor Frank.

avatar van Running On Empty
Ja een week of 8 pas

avatar van HugovdBos
Nog even geduld Pink Floyd vrienden:

"The Endless River has as its starting point the music that came from the 1993 Division Bell sessions, when David Gilmour, Rick Wright and Nick Mason played freely together at Britannia Row and Astoria studios. This was the first time they had done so since the ‘Wish You Were Here’ sessions in the seventies. Those sessions resulted in The Division Bell, the band’s last studio album.

In 2013 David Gilmour and Nick Mason revisited the music from those sessions and decided that the tracks should be made available as part of the Pink Floyd repertoire. It would be the last time the three of them would be heard together. The band have spent the last year recording and upgrading the music,using the advantages of modern studio technology to create The Endless River.

The Endless River is a tribute to Rick Wright, whose keyboards are at the heart of the Pink Floyd sound. It is a mainly instrumental album with one song, ‘Louder Than Words’, (with new lyrics by Polly Samson), arranged across four sides and produced by David Gilmour, Phil Manzanera, Youth and
Andy Jackson."

Release datum: 10 november 2014

avatar van freitzen
Hm, ik las eerst dat het hele album uit één song zal bestaan, vroeg me al af hoe lang dat dan zou duren...

Nou ja, laten we er maar niet al te veel van verwachten en dan is het straks vast wel weer mooi.

avatar van bawimeko
Hoes oogt alvast ietwat on-Pink-Floyd-achtig (bijna meer een prog-rock-hoes uit eind jaren '70). Ik vermoed dat het een album wordt voor de verstokte PF-fans.


Fedde
Weinig verrassend: Gilmour stopt definitief met Pink Floyd: link Nu

avatar van Rogyros
Mooi wat hij aangeeft over de belangrijkste periode van Pink Floyd, dus met Roger Waters: "Die periode, die nu als onze hoogtijjaren worden beschouwd, was voor 95 procent muzikaal bevredigend en plezierig, met veel lol. En ik zal zeker de resterende 5 procent niet de herinnering laten kleuren van wat een geweldige tijd was."

Zo hoort het ook. Het geruzie ligt achter hen. Iets waar wij ons hier nog wel eens aan bezondigen.

Fedde
Rogyros schreef:
Het geruzie ligt achter hen. Iets waar wij ons hier nog wel eens aan bezondigen.
Wijze woorden, Rogier. Persoonlijke conflicten van 30,40 jaar geleden, we lijken er soms wel van te smullen hier op MuMe. Maar er komt een moment dat het gewoon voorbij is. Klaar.

avatar van wowter
Pink Floyd-nieuwtje geplukt van Facebook:

Op 23 oktober verschijnt het door journalist Wouter Bessels geschreven boek 'Pink Floyd - De som der delen'. De eerste, allesomvattende biografie in de Nederlandse taal over de Engelse band Pink Floyd komt uit bij Uitgeverij Verbum in de serie 'Rockklassiekers'.
Een 250 pagina's tellend boek, inclusief nooit eerder gepubliceerde foto's.

Website: www.facebook.com/pinkfloydboek / www.rockklassiekers.nl

Gast
geplaatst: vandaag om 10:41 uur

geplaatst: vandaag om 10:41 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.