Ok dan. Waters schreeuwt omdat ie het meent en Gilmour omdat ie het moet. Zo beter?

Veel beter

Waters schreeuwt omdat ie het meent,maar Gilmour omdat ie het wil,en dat is toch iets anders dan moeten Bluebird.Met 5 dijken van albums al achter de rug moet Gilmour volgens mij helemaal niets meer want hij heeft de schaapjes allang op het droge dan.Luistergroet,ricardo.

Je snapt het weer ff niet zoals gewoonlijk. Als Gilmour het door Waters geschreven en gezongen PF werk uitvoert moet hij wel omdat het nou eenmaal zo op de plaat staat. Als het aan hem ligt hoeft hij inderdaad helemaal niet meer. En als ie schreeuwt is dat opgezet en niet uit het hart. Daarbij worden de Waters partijen vaak overgenomen door gastmuzikanten. Waters daarentegen legt veel meer bezieling in zijn optredens en klinkt zelfs anno nu nog verre van saai, stoicijns en ingedut. Hij voert dan ook grotendeels zijn eigen werk uit. Een geweldige muzikant die Gilmour maar bloedeloos tot in het merg en een zeer matig songwriter. Zijn verdienstelijkheden op liefdadigheidsgebied daargelaten.

Need I say more...

Ik ben dan ook blij dat Gilmour solo nauwelijks iets van Waters speelt. Gilmours zanglijnen op die van Waters klinken gewoon niet. Ik vind echter ook dat Waters Gilmours lijnen niet met de juiste emotie kan zingen: zoals ik al heb gezegd zit er een zekere rauwheid in de stem van Waters, zodat een bepaalde zachtheid zoals in Wish You Were Here gewoon niet bereikt wordt, die er gewoon wel in hoort. Ook bij Waters geldt: ik ben blij dat hij het grotendeels bij zijn eigen werk houdt.


Ik hoop dat je hier alleen doelt op de teksten, want wat betreft melodieen kan Gilmour ook echt fantastisch schrijven. Zonder hem zou Comfortably Numb nooit op The Wall hebben gestaan (enkel de tekst schijnt geschreven te zijn door Waters) en die eindsolo daarin is al helemaal niet bloedeloos te noemen. Ook nummers als Echoes, Time, Us & Them en Wish You Were Here zouden denk ik zonder zijn invloed een stuk minder zijn geweest.


Live 8 anyone? Maar als je doelt op al die andere liefdadigheidsconcertjes: ik vind het een leuk gebaar, maar ook wel hypocriet. Het is natuurlijk een gigantische reclame voor een artiest zelf. Om een goede artiest te moeten zijn, hoef je niet zozeer op liefdadigheidsgebied op te treden.

Zoals ik al zei, muzikaal is het allemaal dik in orde met meneer Gilmour. Hij heeft de gave om een nummer heel beeldend vorm te geven en prachtige landschappen neer te zetten. Zijn teksten doen me op een paar na idd helemaal niks. Als voorman zie je alleen de muzikant staan. Waters is een persoonlijkheid en dat zal hij altijd blijven. Daarvoor hebben de heren ook een totaal verschillende achtergrond. Gilmour is nou eenmaal een rijkeluiszoontje en Waters de politiek bewogen linkse straatvechter uit het eenoudergezin van eenvoudige komaf. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Die karakterverschillen werken door in hun creaties en dat zal altijd merkbaar zijn.

Hoezee, we zijn weer in een discussie belandt

@Kasperbert: liefdadigheidsconcert en hypocriet... uhuh... kortom: artiesten kunnen nooit iets doen, want dan vinden we het hypocriet. Achja, we hebben er allemaal verstand van , in ieder geval komt er altijd veel geld op de tafel, mede door bekende gezichten en dat vind ik het belangrijkste: hypocriet of niet...

Ik bedoelde meer dat ik het vaak niet heel erg gemeend vind overkomen van zekere artiesten . Hoewel ik moet bekennen dat Waters dan wel weer een van de artiesten is die oprecht overkomt.

En over de liefdadigheidsconcerten zelf: ik vind het zeker een goed initiatief. In dat op zicht ben ik het ook wel met de laatste zin van je eens. Hypocriet of niet: je helpt mensen wel degelijk.

Even off-topic: heel erg soms heb ik het gevoel dat het niet even nuttig is, bijvoorbeeld bij dat concert laatst voor het milieu dat door Al Gore is georganiseerd. Met alle stroom die daarbij kwam kijken om al die podia te verlichten etc. doe je dan toch eerder afbraak aan het milieu dan dat je het helpt

We zijn het dus helemaal eens met elkaar

En dan nog te bedenken dat zijn teksten tijdens Division Bell door zijn vrouw geschreven zijn.

Inderdaad, de niemandalteksten van journaliste Polly Sampson. Er heeft zich wat Pink Floyd betreft een duidelijke scheiding der geesten voltrokken vanaf The Final Cut en misschien al vanaf The Wall. Het heeft iig alle ruimte geschapen voor het kleurrijke spel van Gilmour en de loodzware thematiek van Waters op hun eigen verkozen compromisloze eigenwijze wijze.

Daarom gaat het ook niet meer samen.Pink Floyd zal in de samenstelling Gilmour,Mason,Waters,Wright,nooit meer samenkomen.

Ach je weet nooit en laatst was er nog live 8. En er zit binnenkort een festival aan te komen rond Atom Heart Mother en daar zijn al de nodige geruchten over...

Zelf heb ik daar zo mijn twijfels over. Een album als Wish You Were Here is voor mij een album waar de balans tussen Waters en Gilmour nog goed is. Diepzinnige teksten van Waters en de goede gitaar van Gilmour. Terug na The Wall. Daar is op Comfortably Numb onder andere de goede mix van de heren te horen. Daarom bekruipt bij mij toch het gevoel: was The Wall maar een groepsalbum geworden inplaats van een project waar Waters de overhand in had. De totstandkoming had dan welliswaar wat langer geduurd, doordat er compromissen gesloten moeten worden, maar daardoor zou het wel in de lijn hebben gelegen van Wish You Were Here in plaats van Animals, waar Waters duidelijk al de overhand op had. Dit laatste is misschien wel ontstaan door het feit dat Gilmour, Wright en Mason al wat solo hadden ondernomen waardoor erbij Waters een vorm van frustratie was ontstaan en daardoor het heft bij Pink Floyd te stevig in de hand nam wat de anderen niet zo prettig vonden. Desalniettemin blijft het jammer dat het zo gelopen is, waardoor ik maar één ding hoop, dat wijsheid ooit in de gedachte opkomt bij de heren van Pink Floyd, waardoor de strijdbijl kan worden begraven en er toch een eind komt die deze band recht doet....

Bij Pink Floyd - Wish You Were Here (1975):


Hoho, Animals uit 1977 is nog steeds van torenhoog niveau, daarna wordt het mijn inziens inderdaad minder. maar wat wil je, na drie 5* albums ?

Hoho, The Wall dan is nog steeds van torenhoog niveau , dat zijn er dan 4 met 5*. Final Cut en Division Bell , nog 2 met 5*. Zitten we al op 6 met 5*

Animals heb ik op 3* staan en ik denk dat The Wall daar ook wel naar toe gaat als ik die weer beluister (staat nu nog op 3,5*).

Ik merk dat ik de psychedelische kant van Pink Floyd toch wel meer ben gaan waarderen. En de sound waar ze bekend van zijn steeds minder.

Daar ga je al de mist in. .

zoals ik op 1 mei al aangaf...

ATOM HEART MOTHER: It has just been confirmed that David Gilmour and Richard Wright will guest at the Atom Heart Mother concerts in London in June 14 and 15 at the Cadogan Hall along with Ron Geesin. One can only speculate about Roger Waters' presence since he will be in Europe on that day. With Nick Mason being a close friend of Ron and Roger Waters his writing partner in Music from the body, the possibility of a PF reunion cannot be excluded

Leuk, uit de nieuwste Rolling Stone:

"Pig's Tale: Roger Waters Traces the History of Rock's Most Famous Prop "

Klikkerdeklik

Bij Pink Floyd - Wish You Were Here (1975):


Doe eens een schatting hoeveel vrienden ik heb die Pink Floyd luisteren -_-

als ik me erin mag mengen, dan denk ik nul (gezien de gemmidelde 16-jarige dit niet kan waarderen)

Op mijn 16e begon ik dit juist te waarderen. Mijn liefde voor 'oude' muziek is sindsdien alleen maar gegroeid

Dan ben ik niet de gemiddelde 16-jarige, want The Dark Side of the Moon is de afgelopen weken een vaste waarde in mijn stereo geworden.

De gemiddelde 16-jarige vind je niet op musicmeter
De gemiddelde 16-jarige muziekliefhebber vind je wél op musicmeter. De gemiddelde 16-jarige muziekliefhebber op musicmeter luistert geen Pink Floyd. blijft er weinig over

over 'waarderen' is wat anders. de gemiddelde 16-jarige is tegenwoordig gewoon niet in staat verder te kijken dan zijn tmf lang is.

Bij mij kwam mijn echte waardering voor Floyd pas op mijn 18e. Op mijn 16e vond ik het nog 'die maffe snob-band die The Wall heeft gemaakt'. Nu vind ik The Wall lang niet het beste van PF, maar wat heb ik wat gemist zeg die jaren... Nu geldt de band toch wel als een van mijn favo bands aller tijden.

Ik ken ze niet, die gemiddelde 16-jarige muziekliefhebbers. Ik ken uberhaupt niemand die gemiddeld is.
De 16-jarige muziekliefhebbers die de moeite nemen hier een zinvolle mening te verkondigen kunnen rekenen op mijn sympathie en op eeuwige virtuele vriendschap! Je zal anno 2008 maar tot die leeftijdsgroep behoren en je weten te ontworstelen aan de huidige mainstream. Hulde...en have a cigar!

*is trots*, ook al ben ik maar 14, het is al begonnen!!