Als ik zo hier de leeftijden zie was ik met mijn 22-jaar een bejaarde vent op het moment dat ik het Pink Floyd verhaal een plaats in mijn leven gaf. Op dat moment ging ik op de bike naar mijn werk.

Ik ben ook maar pas rond mijn 18-19de levensjaar met Pink Floyd begonnen hoor. Daarvoor was ik daar nog niet klaar voor.

De gemiddelde 16-jarige (en zelfs véél oudere) heeft geen geduld meer om te luisteren en te genieten van muziek. Het moet allemaal DIRECT, NU! goed zijn. Of het nu binnen 6 maanden al verouderd is of de muziek eigenlijk dikke brol is: "we don't care" Alles waar we iets of wat geconcentreerd moeten naar luisteren is brol en saai.

Die hip-hop en moderne commerciële muziek zijn zo van dat "schapenmuziek". Allen als een kudde beesten achter elkaar aanlopen. Zelf niet denken. Laat de man of vrouw op tv met een IQ van een pot confituur ons maar zeggen wat we moeten vinden over wat en wat we moeten denken.

Domme mensen.

Ik ben 16 en al drie jaar is PF een van mijn favoriete bands. Ik hou niet zo van de moderne muziek (op het een en ander na dan). Ik mis bij veel bands een melodieuze gitaar (Gilmour), goede teksten (Waters) en een bijzondere sfeer (de samenwerking van alle PF-leden). Bijna al hun albums vind ik goed (ook The Division Bell, alleen de teksten zijn daar best wel slecht).
Ik kan me niet voorstellen dat ik PF ooit slecht zal gaan vinden.

.. dude

Het is heel goed te begrijpen dat niet iedereen tijd steekt in muziek, en dus genoegen neemt met wat ze op mtv te zien krijgen (btw, niet meteen álles wat op mtv gedraaid wordt zo afschrijven, want das natuurlijk bullshit).
Op zich waren the Beatles immers ook kuddemuziek in hun beatlemania-tijd hoor.

Over PF zelf: ik ben er op mijn 18e ingeraakt, en nu, op mijn 19e ben ik er alweer uit aan 't raken ('Piper at the Gates' niet meegerekend, das in mijn ogen namelijk geen PF plaat - daar waren ze écht geniaal). Het is ook allemaal zo saai en langdradig. Pff, neen, deze "schapenmuziek" is niet meer aan mij besteed.

Akkoord dat niet iedereen tijd in muziek steekt (sommigen willen eerder gaan voetballen, anderen vogeltjes tellen in het park), maar je moet toegeven dat de muziekkeuze van iemand véél zegt over die persoon.

Vind ik niet. Hooguit dat ie minder van muziek houdt, maar dat maakt iemand niet per se dom zoals jij zegt.

Dan ken ik net zo goed zeggen dat jij en ik dom zijn, omdat we alleen maar de standaard boeken lezen, de films kijken die ons op een presenteerblaadje (bioscoop, downloaden, videotheek) worden toegediend, etc.

Dit valt even buiten het hoofdstuk Pink Floyd, maar als ik de discussie zo bekijk wil ik even opmerken dat bepaalde muziek mensen beter doen laten presteren op het mentale vlak. Zo is wetenschappelijk bewezen dat muziek van W.A.. Mozart en J.S. Bach zeer goed werkt op het leervermogen van mensen. Wellicht is dit ook mogelijk met de muziek van Pink Floyd. Als ze me nodig hebben voor een onderzoek, ik ben beschikbaar.

Ik ken een hoop leuke én slimme mensen die niet in muziek geïnteresseerd zijn. Ik vind dat jammer, en soms verval ik ook wel eens in rollen met mijn ogen wanneer ik over een of andere klassieker begin en mijn gesprekspartner 'm nog nooit gehoord heeft. Maar daarvoor zijn zij zeker niet dom of whatever, en dat zegt eigenlijk ook bitter weinig over die mensen.
Zoals Herman zegt: begin tegen mij over films, en ik zal ook nen ongeloofelijken dommerik zijn, omdat het mij geen bal interesseert.

@ Gerardsdream: ik dénk dat je PF nu wel iets te veel credit geeft

Het feit dat mensen zich niet openstellen voor iets ànders: muziek, boeken, films,... die zich in de marge bevinden. Dàt is belangrijk, bedoel ik. Niet striktgezien énkel muziek natuurlijk. Er zijn mensen die iets slecht vinden wanneer ze het niet kennen en de mentale ongeschiktheid hebben om het te (willen) verkennen. Dàt zijn domme mensen. Al hebben ze 20 universitaire diploma's.

toevallig lees ik wel alternatieve boeken maar ik begrijp wat je bedoeld. Wat ik wil zeggen is dat àls je zo'n boek of film tegenkomt die niet in een presenteerblaadje zit, je niet het vooroordeel hebt: "het zal wel slecht zijn want het staat niet in een boekske." Je laat ruimte over om te verkennen.

Wellicht zit ik wat aan de hoge kant, maar in dat wetenschappelijk onderzoek zit toch een behoorlijke kern van waarheid. Laten we daarom weer onderzoek doen over 200 jaar om te zien wat de effecten dan zijn. In dat geval gebruiken we alleen de muziek van Pink Floyd en laten dus de muziek van Mozart en Bach links liggen.

Bij Pink Floyd - A Momentary Lapse of Reason (1987):




Serieus? Ik vind dit een matig aftreksel van de paar platen hiervoor. En zelfs die waren al minder dan de geniale eerste twee platen van Pink Floyd. Ummagumma is ook niet mijn favoriet van Pink Floyd, maar het is in ieder geval een stuk spannendere plaat dan deze.

de live plaat daarvan vind ik wel magistraal hoor, de studio versie heb ik helaas niets mee. op zijn tijd is dit album voor mij wel echt genieten geblazen hoor, en muzikaal gezien halen ze een hoog niveau op deze plaat vind ik. maar ze kunnen beter dan deze inderdaad, dat zeker, beluister de albums vanaf de koe tot en met de final cut en the division bell maar eens.

Behalve deze heb ik alle studio-albums van Pink Floyd. Ik was altijd een enorme fan van Dark Side of the Moon en Atom Heart Mother en in mindere mate Wish You Were Here, maar nu geef ik de voorkeur aan de eerste twee platen.

Ik kan bij tijd en wijlen van al hun albums wel genieten, maar voor mij torenen de eerste platen er toch wel een beetje bovenuit, op de voet gevolgd door Echoes en DSoTM.

Maar goed, deze plaat is zeker niet slecht, maar vergelijken bij mijn favoriete PF-albums vind ik hem dus maar matig.

Ik heb ze ook allemaal vanaf Piper tot en met Division bell, 2 vallen mij tegen het debuut en Ummagumma studio. A Saucerful Of Secrets vind ik ook erg goed. Ik heb ook alle live platen van PF org in mijn bezit, dat zijn er 4 en zijn alle 4 magistraal en zeker aan te raden. De scores bezit ik niet en heb ik ook nooit beluisterd. Ik vind het wat PF betreft wel ok met alle studio en live platen org in bezit, en het zijn allemaal waardevolle documenten in mijn muziekverzameling vind ik, ja ook het debuut en Ummagumma. Er komt ooit een dag dat ik het debuut en Ummagumma studio wast wel eens ga waarderen denk ik, want ik blijf ze een kans geven want ik heb ze org in bezit. Luistergroet, ricardo. Je zegt dat je Echoes ook goed vind, bedoel je daar de verzamelaar mee, of het nummer afstammend van het album Meddle?

Daarmee bedoelde ik Meddle eigenlijk. Ik heb wel wat livedingen van Pink Floyd, maar luister daar niet vaak naar, aangezien ik niet echt van live-albums houd over het algemeen. Heb meer met studio-albums.

Ik vond het debuut eerst ook niet zo bijzonder, maar op een gegeven moment viel het kwartje (en ging ie van 3* naar bijna 5*).

Bij Pink Floyd - The Dark Side of the Moon (1973):

Er zijn eigenlijk maar 3 bands tegenwoordig die echt aan het pink floyd niveau gelijk zijn(radiohead) of kunnen tippen(coldplay/muse) voor de rest is de muziek tegenwoordig wel redelijk.

dit album zelf vind ik een klassieker vooral time

Meen je dat nu? Muse en Coldplay?

Met alle respect, maar als 14/15-jarige mag je dat best denken.

Als Misterfool ouder wordt komt ie er vanzelf wel achter dat er meer is dan die 4 bands...

Bij Pink Floyd - The Wall (1979):


Als je dat maar weet!!!

Hoe kun je nou van nature somber zijn? Iedereen is wel eens somber en wel eens vrolijk. Liefhebbers van Pink Floyd hebben gewoon smaak.

Overigens nog even: The Trial is fantastisch en mag niet geskipt worden!!

Helemaal mee eens. het hele verhaal of niets. Vrolijk of somber, ik ben er nog niet uit. Wat ik wel weet is dat liefhebbers van Pink Floyd wel over het leven nadenken. En dat is toch wel een plus punt.

ja er zijn meer goede band's uit de jaren 70-90 maar ik heb het over nu. ik heb meer het gevoel dat jullie 30-40-50 jarigen deze periode al als niet legendarisch bestempeld hebben en zo een groep als coldplay niet durfen/kunnen vergelijken met een legende als pink floyd.

als je dan weer naar de top 250 kijkt dan zijn de vergelijkingen ineens niet meer zo slecht. deze drie bands hebben allemaal een goede status op deze lijst. sterker nog radiohead scoort hoger als de pinks. er is dus wel degelijk veel steun voor mijn mening.

tuurlijk de floyd's hebben meer albums hebben weleens waar meer expirimentelistischere invloeden gecrëert maar zowel coldplay/muse/radiohead hebben ook hun eigen stijl ontwikkeld en radiohead is zelfs enorm dynamish als band.

ook denk ik dat jullie denken dat ik bedoel dat ze zo goed zijn als floyd. zeker nog niet alle 3 de bands hebben nog een erg lange weg te gaan voordat ze zichzelf legendarisch mogen noemen. maar ze hebben zeker al een perfecte start gemaakt.

wacht maar eens over 10 jaar dan zulle deze bands(met uitzondering van radiohead mischien wan die is al bijna zo goed) een permanente plaats in muziek geschiedenis veroverd hebben

maar voor nu kan ik als echte floydiaan zeggen. let's listen to the floyd's. iets waar een groot deel van de muziekliefhebbers het met me eens zullen zijn

Natuurlijk is het zo dat muziek die bij je opvoeding een rol heeft gehad dieper geworteld kan zitten. En band als Pink Floyd kwam bij mij in mijn leven in de jaren tachtig van de vorige eeuw. Daarvoor luisterde ik naar muziek die in die tijd uitkwam.

Mede door een concert van ze in De Kuip op 13 juni 1988 werd ik pas echt gegrepen door de muziek van Pink Floyd. In sneltreinvaart kocht ik destijds al hun albums en daardoor leerde ik veel goede muziek kennen.

Voor mijn gevoel is Pink Floyd dan ook een band die popmuziek op de kaart heeft gezet een daarom een andere status verdient dan de bands van nu. Dit wil echter niet zeggen dat bands van nu automatisch minder zijn, maar dat het een kwestie van tijd is hoe dit gaat uitwerken met de jaren. Tot die tijd blijft The Dark Side of the Moon staan als een standaardwerk uit de popmuziek. Veranderingen in de wereld van muziek en cultuur gaan niet altijd zo snel als je ze zou wensen....

Ik heb het ook over nu. Jij kent blijkbaar alleen de allerpopulairste gitaarbands. Daar is helemaal niets mis mee, maar er is echt nog wel meer. Ook in dit decennium. Ik ben trouwens nog geen 30, maar dat terzijde.

Als je gegrepen wordt door bepaalde muziek ligt het gevaar op de loer dat je door het sterke gevoel daarvan het soms niet meer helemaal helder ziet (dat kan ook voor mij gelden), want Pink Floyd mocht dan een (zeer) goede band zijn, maar de stelling dat zij de popmuziek op de kaart hebben gezet lijkt me een misvatting (en dat is een understatement); ook niet met DSOTM

Dat lijkt me in het geval van Gerards Dream (nomen est omen!!!) een juiste diagnose.

Verklaar je nader:

ik ben toch echt bang dat dit meer een wens dan realiteit is. DSOTM is zeker een klassieker, maar Pink Floyd heeft in ieder geval popmuziek niet op de kaart gezet en daarnaast wordt de invloed van PF op de muziek na hen nogal overdreven. De productie van deze plaat is (zeker voor die tijd) fenomenaal, maar muzikaal gezien ken ik maar weinig muzikanten die PF als hun voorbeeld zien. Ik weet dat ik in het verkeerde draadje zit, maar PF-fans lijken graag te geloven dat PF een enorm invloedrijke band is, terwijl ze in de ontwikkeling van de populaire muziek eigenlijk niet eens zo'n enorme impact hebben gehad.

Ik vind PF ok en DSOTM is één van mijn PF-favorieten, naast Animals.

Wishful Thinking heet de sport waarmee je aan iets of iemand(en) een groter belang hecht dan in de harde werkelijkheid is gebleken.

Ik durf te stellen dat mensen als James Brown, Miles Davis, Neil Young en David Bowie - om er maar een paar te noemen - een grotere invloed op de popmuziek hebben gehad dan PF.

Je kan dat ook kwantificeren door van een band (stel PF) uit te gaan en een soort stamboom te tekenen van eraan - door personen - gerelateerde bands; die van PF wordt niet zo hoog en breed.

Doe dit eens bijv, bij bands als Fairport Convention of The Byrds en je krijgt een knappe, volle eik.