Kijk maar eens op eBay en Amazon: beide hebben Zabriskie Point en er is zelfs een dubbelcd van dit album met de volgende tracklist:

DISC 1:
1. Heart Beat, Pig Meat - Pink Floyd
2. Brother Mary - The Kaleidoscope
3. Dark Star - Grateful Dead (excerpt)
4. Crumbling Land - Pink Floyd
5. Tennessee Waltz - Patti Page
6. Sugar Babe - The Youngbloods
7. Love Scene - Jerry Garcia (The Grateful Dead)
8. I Wish I Was a Single Girl Again - Roscoe Holcomb
9. Mickey's Tune - The Kaleidoscope
10. Dance of Death - John Fahey
11. Come in Number 51, Your Time Is Up - Pink Floyd

DISC 2:
1. Love Scene Improvisations - Jerry Garcia (previously unreleased, take 1)
2. Love Scene Improvisations - Jerry Garcia (previously unreleased, take 2)
3. Love Scene Improvisations - Jerry Garcia (previously unreleased, take 3)
4. Love Scene Improvisations - Jerry Garcia (previously unreleased, take 4)
5. Country Song - Pink Floyd (previously unreleased)
6. Unknown Song - Pink Floyd (previously unreleased)
7. Love Scene - Pink Floyd (previously unreleased, version 4)
8. Love Scene - Pink Floyd (previously unreleased, version 6)

2e hands, maar wel hele goede kwaliteit en de goedkoopste die te vinden is is die op eBay

Bedankt voor de nuttige info, IntoMusic !!

Heb 'm zelf ook even besteld, want ik ben ook zo'n Floyd-'alleshebberd'. Dus jij ook bedankt

@ Father McKenzie: heb je Blue Floyd - Begins al? Zojuist toegevoegd en toch wel leuk om te hebben...

Bij Pink Floyd - The Division Bell (1994):

gilmour de muzikale ziel van pink floyd. absolutly not. ik zie gilmour als de stem van pink floyd. wright was de instrumentale denker en waters ten slotte het dichtgenie. en mason tsja die was een redelijk goede drummer. gilmour heeft nog wel een paar mooie gitaarriedeltjes geproduceerd maar allemaal zo braaf en saai.

nee zonder waters is pink floyd echt een middelmatig bandje. wright weet hier gelukkig nog veel goed te maken. maar gilmour solo is het zelfde als knofler solo. een beetje voor oude mensen.

het album zelf is een toonbeeld voor de absolute middenmoot. vandaar 3*

Het moet worden gezegd dat Waters in de jaren 70 en 80 behalve de teksten ook de meeste muziek voor PF heeft geschreven. De overige heren hebben dit kleurrijk ingevuld met een uniek geluid. Die sound mag de ziel worden genoemd aangezien de inhoud daarmee tot leven wordt gebracht. Lees maar eens gortdroog een tekst. Je zult merken dat het heel wat verbeeldingskracht kost om die juist te interpreteren.

Ik vind nogmaals dat jij teveel de credits aan meneer Waters geeft voor de unieke sound van Pink Floyd.

Dan heb je mn bericht fout geinterpreteerd. Ik zeg hierin juist dat de voltallige band het eindprodukt heeft gemaakt en ieder dus onmisbaar is geweest. Dat meneer Waters het meeste zelf heeft bedacht kan ik verder ook niks aan doen.

Beste Hans,

Het eindprodukt is wat je uiteindelijk hoort en daar draait het om in de muziek.
Dat Waters het MEESTE zelf heeft bedacht vind ik discutabel.
Het bedenken van het (eind)produkt is een groepsgebeuren.
Verder is Waters een begenadigd songwriter maar ook een middelmatige bassist en een matige zanger.
Ik wil hem niets tekort doen maar ook niet teveel geven.
Hij is (was) onderdeel van het geheel, schakel van de ketting.

Sorry Bulldozer, maar ik vind dat je hiermee weinig toevoegt aan wat ik allemaal al heb geschreven. Zonder Waters was PF allang ten onder gegaan. Dankzij zijn creaties en het winnen van een ordinaire rechtszaak durfde Gilmour het aan PF weer nieuw leven in te blazen. Als je alle PF albums bij elkaar optelt en ziet wat er van de hand van meneer Waters op te vinden is denk ik dat de discussie over wie het meest heeft bijgedragen wel overbodig is. Zijn stem vind ik overigens prachtig. Geen echte zangstem maar een die alle facetten van gevoelens prachtig weergeeft. Dit in tegenstelling tot de laconieke Gilmour die het niet minder fraai doet maar op een wijze die nogal 'gemakkelijk' overkomt.

Ik kan ook weinig toevoegen aan jouw verhaal als ik het niet met je eens ben.
Niemand weet of PF allang ten onder was gegaan zonder Waters, dus dat zijn speculaties.
Als jij een discussie over de bijdrage van Waters overbodig vind, dan zijn we over dit onderwerp klaar.
We zijn allebei groot liefhebber van PF, laat dat duidelijk zijn.
Maar goed, deze discussies zullen blijven worden gevoerd.

Ik zou zeggen: lees eens wat meer over de totstandkoming van alle PF albums apart, dan zul je tot verrassende ontdekkingen komen. Ik kan ook niet anders dan weergeven van wat ik door de jaren heen allemaal heb gevolgd.

Daar zit nou juist de crux, Hans. Jij geeft weer van wat jij door de jaren heen hebt gevolgd. Dat is dus jouw perceptie van wat er geschreven wordt. Een ander kan daar wel heel anders over denken.
Dit alles neemt niet weg dat het heel interessant blijft om te volgen wat er allemaal geschreven wordt. Ik denk dat je echter nooit te weten komt hoe de verhoudingen echt hebben gelegen.

waters' kracht zit hem ook iet in zijn bassspel, ook niet in zijn zang, dat zijn idd niet 2 al te sterke punten maar daar gaat het bij waters ook niet om

waters is een kunstenaar, zijn kracht zit hem in zijn unieke ideeen en de theatrale uitwerking daarvan

dat er een heel leger aan gastmuzikanten nodig is om zijn doel te bereiken is irrelevant

hij is de schepper, hij is degene met het roer in de handen, hij weet hoe hij zijn ideeen vertolkt wil zien, getuige het meesterwerk amused to death

gilmour, om even bij de zoutloze vergelijking te blijven,is eerder een singer/songwriter die ook een aardig potje gitaar kan spelen, maar een solo plaat a la waters zal nooit uit het brein van gilmore komen

hoeft ook niet, gilmour doet waar hij goed in is, ook al vind ik zijn (solo) muziek net zo boeiend als het doorspoelen van mijn wc

Even een lekenvraag. Allereerst vind ik Pink Floyd vreselijk goed. Ik zal alles van 71 tot 79 aanschaffen, en ik houd me dan ook aanbevolen voor tips wat betreft artiesten die PF benaderen. Maar wat ik me meer afvroeg: iedereen kent die poster van die vrouwen op de rand van het zwembad met bodypaint op de rug van allemaal albumcovers: vlnr, Atom Heart Mother, ?, Dark Side of the Moon, Wish You Were Here, The Wall en Animals. Dat vraagteken is dus mijn vraag. Waarop slaat die tweede rug? Tis geen albumcover of wel?

Beste Niek,
Volgens mij is dat een album-cover van een vernieuwde versie van de verzamelaar "Relics".

Inderdaad. Alweer eens met Bulldozer.

Cheers

Ik snap de discussie niet zo heel erg goed. Je zou kunnen stellen dat er een Waters en Gilmour strijd gaande is.
Waters is wel degelijk de bedenker van de concepten en de teksten.
De man heeft wel degelijk in zijn hoofd hoe hij het wilt hebben.
Met een geweldige gitarist / zanger als Gilmour kun je een hoop kanten op als het om de uitvoering gaat.
Muzikaal is Gilmour duidelijk de meest getalenteerde van alle Floydleden.
Met die som der delen en het benutten van de sterke punten klonk de groep als een sterk geheel.
Wright en Mason deden hun ding , Gilmour gaf muzikaal extra impuls en Waters bedacht.
Vanaf Animals begon hij zich tot groot ongenoegen van de anderen te veel dingen op te dringen en nam hij zelfs een groot deel van de vocalen over.
Het zal wel ergens goed voor geweest zijn , want Animals en The Wall behoren wat mij betreft tot de sterkste Floydalbums.
Het gaat niet zo zeer om wie wat deed en wie nu werkelijk alles bedacht , uiteindelijk gaat het om het einddoel. Je hebt altijd creatieve geesten en minder creatieve , maar die juist weer andere sterke punten hebben.
Het resulteerde uiteindelijk wel in onvergetelijke muziek.

Bij Pink Floyd - Animals (1977):

Eigenlijk vind ik dat Pink Floyd geen slechte platen heeft gemaakt. Geen enkele, alleen heeft iedereen zo zijn voorkeur voor een bepaalde periode. Bij mij is het vanaf Meddle tot en met The Final Cut wat mijn favo periode van PF is. Soms kan ik van een minder favo plaat ineens ook meer genieten dan van een meer favo album, omdat je de toppers vaak wel grijs gedraait hebt, daarom wil je wel eens wat anders horen vaak. Bij mij komt het hele oevre van PF regelmatig voorbij vanaf Piper tot en met The Division Bell. Alles is goed vind ik, maar heb natuurlijk ook mijn voorkeuren van wat mijn favo albums zijn.

Jup, dat heb ik ook! mijn favoriete album van ze is The Wall,gevolgd door The Final Cut, maar Meddle heb ik denk wel het meest beluisterd! Maar A Saucerfull of Secret of The Division Bell heb ik ook helemaal grijs gedraaid! Tsja het is ook een wereldband he!

"Atom Heart Mother" is mij steeds beter gaan bevallen en vind ik nu een hoogtepunt.
"Meddle", tja...... Meddle is voor een aanzienlijk deel "Echoes" en dat kan voor mij niet stuk.
Na WYWH werd het voor mij een fractie minder met "Animals".
The Wall heeft zo zijn hoogtepunten. The Final Cut is (laat ik het zo zeggen) "niet mijn ding".

Kijktip: zaterdag 3 januari 2009 om 21u05 "Het uur van de wolf" met "The Pink Floyd Story: Which One's Pink?", Britse documentaire (2007) van Chris Rodley.

Bij Pink Floyd - The Dark Side of the Moon (1973):

Pink Floyd - wie is Pink?

Veertig jaar na hun debuutalbum ‘The Piper at the gates of dawn’ (1969) is het Britse Pink Floyd nog steeds een van de bekendste en meest geliefde rockbands ter wereld. Wereldwijd verkochten ze meer dan 300 miljoen albums, waarvan ‘Dark Side of the Moon’ (1973), ‘Wish You Were Here’ (1975) en ‘The Wall’ (1979) uitgroeiden tot moderne klassiekers. In Pink Floyd - wie is Pink? spreken de bandleden David Gilmour, Roger Waters, Richard Wright en Nick Mason openhartig over hun successen, hun crises en over de beladen relatie met hun eerste frontman Syd Barrett, die zich van de band vervreemdde en in 2006 overleed. Geïllustreerd met zeldzaam archiefmateriaal ontstaat een intiem portret van een band die grote invloed heeft gehad op de ontwikkeling van de popmuziek en die intern worstelt met haar creatieve leiderschap. Een documentaire over originaliteit, botsende ego’s, vriendschap, leiderschap en succes.

zaterdag 03 januari 2009

om 21.05 uur op Nederland 2

"k was dus niet die het wilde zeggen. Kijken dus met z'n allen om 21.05 naar Who is Pink?

Na die leuke docu(waarvan alle livebeelden haast van de dvd's kwamen), toch maar even een reactie hier plaatsen.
Dit is niet mijn favoriete Pink Floyd, maar toch tekstueel de sterkste Pink Floyd.

Ja, 't was leuk, al was naar mijn mening de tijdsverdeling tussen Barrett en post-Barrett wat scheef. Ook ging de ondertiteling enkele malen nogal de mist in, maar ach...

Ik heb weinig nieuws gezien (alleen over de begingdagen) maar het was wel weer genieten. Het staat me nog heel goed voor dat ik als 15 jarig HAVO pubertje een weggemoffelde doos met oude LP's van mijn ouders tegenkwam. Ik heb de volgende dag direct voor tien gulden een (niet eens zo slechte) Technics platenspeler gekocht bij de kringloop en ben dagen achter elkaar gaan luisteren naar Meddle, tDSotM, WYWY en The Wall. Fantastische band.

Ik heb geen favoriet PF album, slechts favoriete nummers. En die zijn zo verspreid over hun discografie dat ik geen stemmen durf te geven aan hun afzonderlijke albums.

Heb er vanavond een stukje van te zien (tot m'n ma wou zwijmelen bij Rose & Jack...jawel, Titanic op tv ), vond het een erg leuke documantaire, denk dat ik hem binnenkort pindakaas, wil hem graag afzien.

Vind het vooral grappig om te zien (is altijd wel leuk om te zien) de veroudering/verandering van de bandleden, David Gilmour die van een übermagere rocker met lange haren (jaren '70) in een charmante, ietwat gezette man verandert (jaren '00) .

Heb de documantaire gezien, vond het boeiend, zeker de stukjes waarin de bandleden zich uitlieten/terugkeken m.b.t. de breuk in 1984.