Nog geen discussie bij R.E.M. hier dan de kickoff:

Ik ben de afgelopen jaren een groot liefhebber van ze geworden. De kracht van REM is dat ze volgens mij mensen uit allerlei stromingen weten te grijpen, hun sound is nml. contemporary met een vleugje alternativiteit. Automatic for the People blijf ik hun meesterwerk vinden, al moet ik erbij zeggen dat ik nog niet alles heb beluisterd van ze.

Gefeliciteerd met deze ontdekking shappy, R.E.M. is namelijk een van de beste bands allertijden.

Van oudsher ben ik meer een liefhebber van de jaren '90 R.E.M. (Out of time t/m Up), maar ik begin wel meer en meer te ontdekken dat er daarvoor ook een hoop moois gemaakt is.

Hun ontwikkeling doet overigens wel wat aan U2 denken, met een tamelijk roots-georiënteerde eerste periode (jaren '80), een meer experimentele periode (jaren '90) en een nogal zouteloze periode waarin oude successen gerecreëerd proberen te worden (jaren '00) (in welk laatste U2 in elk geval commercieel een stuk beter slaagt).

Een topdrie:
1. Automatic for the people (5*)
2. New adventures in hi-fi (5*)
3. Up (4½*)

Ok dan word new adventures in hi-fi mijn volgende plaat!

De beste REM als je het mij vraagt

R.E.M. - prachtige band met een erg lange en mooie discografie, altijd vergaap ik me er weer op... Het ene meesterwerk na het andere, en inderdaad, de voortdurende stijl-metamorfose van de band die (bijna) altijd weer pareltjes opleverde. Als je aan mij vraagt: "Beste band in de wereldpopgeschiedenis?", dan antwoord ik met: "R.E.M.".

Het begon in 1983 met Murmur, R.E.M.'s meest "flitsende" album, wat een prachtig jong spektakel allemaal. Een ander hoogtepunt was zeker weten Lifes Rich Pageant uit 1986. Op R.E.M. forums vaak het populairste album, misschien omdat het de meest veelzijdige, consistente en ook wel kleurrijke R.E.M. plaat is. Document, bevat veel springerige vrolijke pop-klassiekers, en mag daarom ook genoemd worden als een mijlpaaltje. Het album Green heeft ook grootse sporen achtergelaten, hele fan-stammen hebben er goeie herinneringen aan. Een paar jaar later dan de definitieve doorbraak. Out of Time. Tja, voor de echte R.E.M.-liefhebber natuurlijk een plaat voor de massa, die een beetje de alternatieve flair van de andere albums mist... Absolute hoogtepunt, en meest essentiele plaat is wat mij betreft Automatic for the People. Een ongeevenaard goed album, wat een impact... Laten we eerlijk wezen, Monster was daarbij vergeleken in alle opzichten een lachertje. Toch was het album nodig als een soort voorspel op het briljante New Adventures in Hi-fi, die in mijn top-10 staat. Volwassener en meeslepender dan ooit...
Up telt voor mij ook als een hoogtepunt, na vertrek van de drummer gaat R.E.M. voor het eerst experimenteren met elektronische vervanging, en hun product is volkomen geslaagd. Reveal, minder wereldschokkend maar nog steeds goed, combineert het experimentele van Up met het rockerige van de albums daarvoor.
Vanaf Around the Sun ben ik voor het eerst teleurgesteld in R.E.M... Opeens erg toegankelijk gladde liedjes, het "alternatieve gevoel", en het diepe en authentieke waar ik me als luisteraar zo graag mee identificeerde, is vanaf dan helemaal weg. Roots, en nieuwe inspiratie, daar ontbrak het een beetje aan, hopelijk heeft het volgende album dat wel weer enigszins.

Valt het jullie ook op dat de laatste jaren R.E.M. erg gedaald is in populariteit. In toplijsten dalen ze al jaren spectaculair, en ook de media schenkt nauwelijks nog aandacht aan de band, zelfs niet als er een nieuwe plaat uitkomt. Het wordt tijd dat deze band terug de waardering krijgt die het verdient, want het is naar mijn mening één van de beste bands allertijden.

Het mooie stukje van JonnieBrasco is alvast een goed begin.

Ik heb REM in het begin van de jaren '90 ontdekt en in mijn middelbare schooltijd alle albums verzameld. Het hoogtepunt van mijn 'fan zijn' lag in de tijd van New Adventures In Hi-Fi. Die plaat kocht ik dan ook op de dag van uitkomen.

Maar daarna kwam voor mij toch wel het verval. Up heeft nog wel mooie nummers, maar daarna was voor mij de magie er wel vanaf. Ik heb het idee dat REM's liedjes nu meer het resultaat zijn van een ingeslepen routine van jarenlang de muzikant uit hangen, een uitzondering (The Great Beyond bv) daargelaten. De passie en het heilige vuur is er niet zozeer meer.

Nu heb ik ze nog steeds hoog zitten en gun ik ze al het succes van de wereld, maar voor de nieuwe platen loop ik al een tijdje niet meer warm.

Dit is wel een grappige clip: Furry Happy Monsters http://www.youtube.com/watch?v=zkHM8xG6i8o

Ik ben een zuiger voor jaren '80-r.e.m. , heb ze allemaal op vinyl. Net weer eens Chronic Town en Murmur achter elkaar gedraait. Valt me altijd weer op dat wat me in die oude R.E.M. zo aantrekt een bepaald soort 'spontane gekte' is Terwijl ze toch vaak juist als doordacht en serieus worden gezien. Inmiddels ook door zichzelf ben ik bang, gezien de laatste twee platen. Mooi en degelijk, maar ook wel erg saai en gepolijst. Ik heb echter eens een interview met Michael Stipe gelezen waarin hij zei dat 'Around The Sun' een plaat was die gemaakt moest worden, een afsluiting van een periode. Ik hoop dat ze zich op een volgende plaat weer eens echt 'laten gaan', wat dat tegenwoordig ook zou inhouden.

De gekte die ik zo waardeer is in de jaren '90 het best terug te horen op het rock-meesterwerk Monster, misschien wel de meest onderschatte plaat allertijden en vele malen beter dan het zwaar óverschatte Automatic For The People. Ja dat zijn gedurfde uitspraken maar ik meen ze wel!

Goed nieuws wat betreft nieuwe plaat: ze willen terug naar hun oude rauwe sound en gaan daarom de plaat in zo kort mogelijke tijd opnemen met zo weinig mogelijk technische middelen. Ze hebben een aantal concerten gegeven in dublin om nieuw materiaal uit te testen. Er zijn natuurlijk bootlegs van te vinden op het net, maar ik ga deze nieuwe nummers expres niet beluisteren om de plaat een complete verrassing te laten zijn. Maar ik heb wel wat reviews gelezen, en het schijnt dat het echt supersterke rocksongs zijn!

De oude nummers die ze volgens de setlists speelden scheppen ieder geval genoeg verwachting wat betreft herontdekte spanning en inspiratie. Geen Everybody Hurts of Losing My Religion (wie wordt nou inmiddels niet stomverveeld van deze stukgedraaide skyradio-behangsels?), maar wel obscure fanfavorieten als Boxcars, West of Fields, Second Guessing, New Test Leper en Circus Envy.
Hopelijk zijn deze hoogst verrassende setlists niet voorbehouden aan de exclusieve dublin-concerten, maar zullen ze in de toekomst ook voor spanning in hun concerten zorgen als ze op wereldtournee gaan en ons land aandoen.

Blijkbaar is dus nog niet alle hoop verloren voor deze klasseband, die inmiddels ook wel inziet dat de ikea-sound van de laatste twee platen (een aantal prachtige nummers daargelaten hoor) wel érg veilig en saai is. Het enige dat de nieuwe plaat nog zou kunnen verpesten is de producer, die juist bekend staat om gelikte overproductie. Iets wat dus juist helemaal niet bij de teruggevonden stijl lijkt te passen. Voor nu is het dus gewoon bidden en afwachten.....

Een tribute-album voor R.E.M. Op zich wel grappig gedaan, maar ik sloeg mijn hand voor mijn mond bij de versie van Nightswimming, wat tenenkrommend slecht! De versie van Find the River vind ik ook niet bijster sterk, alle magie van het origineel is daarin verdwenen. Drive van The Veils vind ik weer prachtig gedaan

Bij R.E.M. - Out of Time (1991):


Zoals?

Monster
automatic for the people
new adventures in hi-fi

Als in dit rijtje Monster door Up vervangen wordt, ben ik het er volledig mee eens.

Op 2 april komt het nieuwe album Accelerate uit. Aangezien ik tot de weinigen behoor de Around the Sun wél goed vond kijk ik hier best naar uit.

Een volledige tracklist is nog niet bekend maar zeer waarschijnlijk zullen de volgende nummers op dit album te vinden zijn:
Mr Richards, I'm Gonna DJ, Until The Day Is Done, Staring Down The Barrel Of Middle Distance en Living Well Is The Best Revenge.

hier kijk ik zeker naar uit.
het blijft wel r.e.m., een nieuw album van deze groep is altijd iets om naar uit te kijken.
ik heb als nieuwe r.e.m fan alleen ''around the sun'' meegemaakt, ik ontdekte r.e.m pas in 2003 , vandaar.
dat vond ik geen slechte plaat, vooral leaving new york is een sterk popnummer.

van de titels word ik reuze nieuwsgierig, alleen ben ik geen grote fan van die producer.

Oke dan... ofschoon ik Reveal en Around The Sun de twee zwakste (nouja... minst sterke... allebei ± 3.0*) albums vind... we hebben vaker bands op een goede manier zien terugkomen.

Zaterdag de DVD "REM Road Movie" gekocht. Moet hem nog integraal gaan zien, maar toch alvast even Losing My Religion gekeken. Hmmm.....wel erg snelle montage met weet ik hoeveel camera's iuit alle hoeken. Maakt het erg onrustig. Maar het klinkt goed. Ik ga er vanavond met surround eens echt voor zitten

Het is onbegrijpelijk dat mensen nog steeds naar deze band willen luisteren. Sinds hun miljoenencontract mid jaren 90 heeft dit gezelschap niets anders dan gezapige producten gecreeerd in hun toch al studentikoze oeuvre. Wisten ze in hun eerder fase wellicht niet te vernieuwen, maar in ieder geval een aantal memorabele nummers te produceren. De laatste REM-cd die er nog enigszins toe deed is Monster uit 1994, waarna men besloten heeft op automatische piloot door te modderen (14 jaar lang!).

Allemaal leuk en wel. Waarom dan toch deze recensie? Geheel omgekeerd evenredig met de kwaliteit van hun platen slaagt REM erin om de 3 jaar een hype op poten te zetten omtrent hun nieuwe plaat ("terug naar vorm!") en hiervoor ook nog eens lovend recensies te oogsten. Gelukkig heeft het grote publiek hun al jaren de rug toegekeerd.

Ik bepaal zelf wel wat ik goed vind en wat niet, dat hoeft ene aletheia niet voor mij te doen!!

In Muziek > MusicMeter Live! > R.E.M., 2 juli Westerpark A'dam:

Wie zien er net zo naar dit concert uit als ik?

Ga er ook heen. Niet echt een R.E.M. fan maar heb er wel zin in..
Laat me verrassen!

Wel R.E.M. fan en heb er ook zin in.

Bij R.E.M. - Automatic for the People (1992):



Hun platen uit de jaren 80, met Document op kop!

De eerste 8 albums van R.E.M., dus tot en met deze "Automatic for the People" zijn zeer de moeite waard.

Zeker weten, daar zitten geweldige dingen tussen, zoals Fabes of the Reconstruction en Green.

Mijn advies is altijd:

1. Automatic for the People
2. Eén album van voor AftP
3. Eén album van na AftP

en dan in die volgorde

Ik zou zelfs willen zeggen: de eerste 10 albums zijn zeer de moeite waard! Wat een oeuvre toch!

Ik vind Document misschien nog wel een betere REM-instapper dan AftP trouwens.

ik zou daar weer op willen reageren door te zeggen dat alles van R.E.M. de moeite waard is. Sommige albums van R.E.M. nemen nog steeds aan zeggingskracht toe. Ik vind "Lifes rich pageant","Green","Automatic","new adventures in hi-fi", essentiele bestanddelen van elke platen collectie.