In de Trilogie had ik in plaats van Bloodflowers The Top ook niet erg gevonden of Kiss Me 3x, want Smith vond The Kiss en If only tonight we could sleep wel de moeite waard er op te zetten, daar ben ik het volmondig mee eens, vooral The Kiss is heerlijk.

Is het jullie weleens opgevallen dat de eerste vijf platen allen genoemd zijn naar afsluitend liedje? Three Imaginary Boys, Seventeen Seconds, Faith, Pornography en The Top staan allen achteraan het album.

Nooit bij stil gestaan, maar nu je het zegt...

bij Bloodflowers hebben ze dat ook gedaan

Hadden ze het bij wish ook gelijk maar letterlijk genomen.
Laatste grote cure album iom

iom... in overleg met wie? of bedoel je imo.

Special Edition van DISINTEGRATION;
The Cure : News : 'DISINTEGRATION' COMES OF AGE?!! - thecure.com

Ik kijk hier echt naar uit!

Bij The Cure - Seventeen Seconds (1980):

Ik ben de oudere Belgische users hier graag terwille met mijn favoriete foto van Pipo de Clown a.k.a. Robert Smith

Als ze daarmee hun 'hemelse geluk' kunnen vinden.

Thanks... hij ziet er angstaanjagend schattig uit....

Allez, u gaat me daar toch niet uit de kast komen?

t'is alsof alice cooper 4 dagen uit is geweest en daarna 2 dagen in zijn nest heeft gelegen en opeens wakker wordt !!!!

Ik ben blij. Vandaag bericht van Play.com: de deluxe remaster is onderweg.

Deluxe remaster van wat?

Waar iedereen naar uitkijkt: de heruitgave van Disintegration

Aha! Dat is wel heugelijk ja.. alhoewel ik nog steeds mijn bedenkingen heb bij WAT ze aan die plaat nog hebben bijgesleuteld. Ik vind het geluid nagenoeg perfect. Welke bonustracks erop staan vind ik dan wel weer interessant.

Dien middels dit topic via pm je Cure Top5 in, voor 23:00 17/6 - warm aanbevolen.

Bij The Cure - Seventeen Seconds (1980):

Er is maar een band overschat uit het postpunk new wave tijdperk en dat is die band waarvan beide "Cure-relativisten" een plaat in hun top10 hebben staan Geheel niet toevallig dat uitgerekend die de waarde van het repertoire nogal zozo vinden, er is kennelijk één liefde die echt doof en blind maakt, en dat is niet de liefde voor de veelzijdigheid van RS en de zijnen..
Zo, deze slapende hond is ook weer wakker, kef kef! Ik durf echt met zekerheid te stellen dat als je Disintegration vind lijken op 17 s, je één van beide platen gewoon niet kent, of nooit opzet Zo kun je bijvoorbeeld ook wel stellen dat alle Stones platen op elkaar lijken, en daar heb je waarschijnlijk nog meer gelijk mee dan met bovenstaande vergelijking. Immers, Jagger zingt, Richards jankt wat mee op zijn gitaar en afhankelijk van de stemming worden er wat simpele akkoorden of dreunende discobassen doorheen geslingerd. Het concept veranderd minimaal..
Disintegration is eigenlijk al geen new wave meer, 17 s juist het summum ervan, naast nog enkele platen. Voor disintegration is er al meermaals het label dreampop bedacht, veel passender imo. Voorts leert het kijken op andere sites dan degenen die in de polonaise meelopen van Corbijn en aanpalende politiek correcte muziekpers dat Disintegration, maar ook Porn, erg hoog scoren bij de muziekliefhebber (kijk Stubru tijdloze 100 er maar op na of rate your music). Het zaligmakende monopolie op een mening van blaadjes als Oor of Rolling Stone is echt iets bijzonder achterhaalds, en leert mij niets over of er in hetzelfde jaar betere platen werden uitgebracht dan The Cure deed. Mijn eigen ervaring leert eerder dat er gedurende de jaren 80 weinig beters is gemaakt door welke band dan ook dan Robert S en zijn wonderlijk rondreizende popalternatief voor diegenen wars van de geldende regeltjes van zelfverkozen rockdeskundigen en orakels. Ik lees hier met regelmaat trouwens reacties van mensen die niet bijster veel hebben met de puristische postpunk/wave, maar een uitzondering maken voor The Cure, ik zie dat als bevestiging voor het feit dat de band veel veelzijdiger is dan het gros van hun tijdgenoten.

Sire, u ook hier een diepe buiging is gepast!

Praise ye noble Lord and pass me my sweet!

"And no more turn aside and brood
Upon music's bitter mystery
For Orbit rules the brazen cars,
And rules the shadows of the wood"

Ik trek me terug en heb geen keuze, de volledig Cure-discografie, voorzover mogelijk, practicaliter, moet ik een beurt geven - van vrijwiiligheid kan geen sprake meer zijn.

Mea culpa, mea culpa, mea maxima culpa - may he colp her (2*) may he mixandmass colp her.

"Seventeen seconds, a measure of life" - maar waarom heb ik die niet genomen toen ik reagluurde.

I've been waiting for a guide to come and take me by the hand, maar seventeen seconds was te lang wachten.

"I will arise and go now, go to Innisfree"




Oja, en nou lijk ik wel Columbo - zo vlak voor het plaatsen, keer ik me om:

Kijk daar zijn we het eens. Disintegration staat hier vlakbij en die zal ik nog eens opzetten - da's geen verkeerde plaat. Uit 1989 zou ik zelf eerder neigen naar The Pixies (Doolittle), Daniel Lanois (Acadie) of wellicht de UDS (Mental Floss), maar met name The Stone Roses (ST); die schijven zijn voor mij alle essentiëler dan Disintegration - en dan kijk ik nog maar zo lang mijn neus is.



Het eerste deel is ook in lijn met mijn stelling, Orbit - heb niet naar Oor gekeken, maar elders (Pitchfork, Allmusic, Blender en nog een paar); persoonlijk maakt het mij geen f* uit wat iemand van mijn favo's vind, ik ben geen evangelist (the more, the merrier) voor mij: quantity not quality, het leitmotiv van Zen and the art of motorcycle maintenance. Mocht je ooit een goed boek willen lezen (lezen is een typisch 20-eeuwse gewoonte) zou ik je dat willen aanraden.

Had je anders verwacht?

Ik durf al tijden niets meer te schrijven bij deze legendarische band, laat staan een positief woord bij Seventeen seconds dat, mijns inziens zonder enige twijfel, toch het beste album is dat The Cure heeft gemaakt.

Daar schrijf ik het toch, mijn PM zal wel weer vol lopen met verwensingen na deze ontboezeming en dat allemaal ook zonder enige verwijzing naar het, in mijn ogen, veel mindere Pornography.

Waarschijnlijk krijg ik nu helemaal veel dreigementen, meer nog als ware ik het eerste CDA kamerlid geweest dat zou afhaken om de PVV. Maar nu we met z'n tweëen staan ben ik toch blij dat het er uit is.

Keffende honden bijten niet.

Cure "relativisme" in de praktijk getoetst ...

Three Imaginary Boys 3*
Boys Don't Cry 4*
Seventeen Seconds 5*
Faith 4*
Pornography 4*
Japanese Whispers 4*
The Top 5*
The Head on the Door 5*
Staring at the Sea 5*
Kiss Me Kiss Me Kiss Me 4*
Disintegration 4*
Mixed Up 4*
Wish 3*
Wild Mood Swings 2*
Galore 4*

Moraal van het verhaal ...
Enkel wie elk album 5* sterren gunt
kan niet beticht worden van Cure "relativisme".

Zozo ...

Een betoog beginnen met de stelling dat je niet objectief naar The Cure kan luisteren als je JD in je top 10 hebt staan, is idd niet erg sterk, laat staan sympathiek. Getuigt nmm van een bepaalde mate van (zeg maar grote) gefrustreerdheid.

...en ik heb trouwens nooit beweerd dat ik The Cure maar "zo zo" zou vinden...

Dat er totaal geen consensus is over het beste album van deze band, lijkt me alleen maar een verder argument tegen de vermeende eenvormigheid van hun repertoire, en een mooie zak koren op de molen van de Cure-puristen.

En Closer is ook gewoon een heel tof album, ik zie de botsing ook niet, in wrangheid (altijd mijn woord om een bepaald type niet-gratuite schoonheid in muziek te duiden) kan het wedijveren met Faith, en ik ken ook een aantal andere users die precies deze twee albums oeuvre-hoogtepunten vinden.

Doe normaal gast.. ik ben helemaal niet van het PM'en.. jij bent behoorlijk goed in insinueren en drama maken daarentegen. Eens wat onvrindelijks tegen je gepost soms? Leven gaat door hoor

Als je de schoen zo graag past, trekke hem blijkbaar aan Doelde dan ook niet op jou, had het over beide "Cure-relativisten", dat slaat meestal maar op 2. Volgens mij stond in jouw post ook niet veel wat op relativeren leek.
Ik begrijp dat je het graag voor je broeders van het postpunk koffiehoekje opneemt, maar dat is niet altijd nodig hoor. Die kunnen zichzelf prima verweren.

Ik ben een groot liefhebber van The Cure, en vind ze wel boven het merendeel uit stijgen.
Al vind ik niet elk album even sterk.
Tenminste een band die niet zo nodig Bowie wilt imiteren.
Joy Division heeft dat orginele ook.
De luchtigere periodes van The Cure kan ik ook waarderen, en ik ben er zeker mee eens dat er steeds meer dreampop elementen in komen.
Zeker bij Disintegration.
Cocteau Twins onderging soortgelijke ontwikkeling.
Dead Can Dance onderscheidde zich ook van de rest, vanwege de middeleeuwse invloeden en de link met wereldmuziek.
Deze bands zijn voor mij interessant genoeg om te volgen.
De een verrast me meer dan de ander.

Misschien ben ik juist wel een purist, omdat ik niet achter elk postpunk gericht bandje aan loop.
Ik weet het niet?
Kan me er ook niet zo druk over maken.

Die gefrustreerdheid (altijd goed in het kiezen van woorden he CD, kan er weer gehapt worden) leg jij keer op keer aan de dag als ik iets te melden heb bij een JD plaat. Meestal leidt dat ook tot minstens een pagina of 2 vol tekst.
En dat jij mijn zinnen wil lezen zoals je doet moet je vooral doen, het is niet wat ik zeg. Ik ken zat mensen die beide bands prima vinden, en dat doen zonder steeds stiekem te moeten verkondigen dat The Cure eigenlijk maar overschat is oid. Een neiging die ik nimmer heb begrepen hier op MuMe. Voorkeuren okee, die zijn me inmiddels wel duidelijk, maar daar kun je het verder wel bij laten zonder steeds vraagtekens te plaatsen bij die of die plaat. Je houdt van de kale en introverte Cure, prima. Kun je gelijk stoppen met het zoeken naar andere platen, 17 s is je eindstation.. Faith zou je hoogstens nog eens een kans kunnen geven (en dan met name de titelsong).

Zie daar, Lord P. is ook meester in het verdraaien van de feiten en bovendien buitengewoon kort van geheugen. His Lordness leeft kennelijk in een zelf gecreëerde werkelijkheid. Ik zeg nl. nergens dat het werk van The Cure overschat wordt. Integendeel, zie mijn reactie op het bericht van Omsk. Het enige dat ik heb gezegd is dat ik 'Faith' sterk vind voortborduren op het concept van 17scs en dat ook 'Disintegration' geen vernieuwend album is, maar wel een goed album. 'Faith' waardeer ik overigens met 3,5* en 'Disintegration' met maar liefst 4,5*. Dat mag ik toch vinden?? Moet je daar vervolgens zo op reageren?:



Waarom meteen zo'n (lichtelijk onder de gordel) reactie, die ik echt niet anders kan uitleggen dan ik hiervoor gedaan heb? Jij bent toch echt degene die hier - zoals zo vaak - de toon zet. Dus dit verwijt:



kun je beter tot jezelf richten.



Beste orbit, ik hoef niet meer te zoeken naar albums van The Cure. Ik heb bijna al de platen van The Cure uit de jaren 80 in bezit. Ook al in de 80's gekocht.....toen jij wat betreft new wave nog in je pampers rondliep, luisterend naar metal en hip-hop (toch?).

Je begint zelfs al alle termen van je postpunk maatje over te nemen.. Lord P.. sinds wanneer hanteer jij dit soort seniele bijnamen?



Ik had in het geheel niet hoeven reageren, en dan hadden jullie je ws. weer gesterkt gevoeld in het gegeven dat er maar één band telt in het postpunk genre en de rest daar gretig van heeft gejat, en meestal maar wat matjes achteraan loopt. Had ik even geen zin in. Het geblaat over die amateurs uit Manchester loopt toch al de kieren uit, een beetje tegengas kan geen kwaad, zeker niet als het 100% gemeend is. Je reageert wel vaker in aanmatigende zin op iets wat over The Cure gaat, het gaat kennelijk te ver om daar lyrisch over te mogen zijn..




Bijna alle.. ja dat klinkt bijna echt.. Ik heb ze gewoon allemaal, inclusief alle Echo & The Bunnymen, Cocteau Twins, The Sound en andere musthaves uit de jaren 80. Gewoon verplichte kost, dat is alles

...gefrustreerd, ik kan er niets anders van maken.