Joh, lees jij vooral wat je wil lezen.. ik ken je al wat langer dan vandaag op dit forum.

En ik jou ook - no offense meant and no offense taken!

Maar ga lekker slapen straks, want je hebt iig bewerkstelligd dat ik The Cure weer ga draaien - dat ben ik Omsk en jou verschuldigd; expertise en contra-expertise.

Overigens vind ik Jol nog steeds niet bij Ajax passen; Ajax heeft meer stijl!

En wat is het doel van die luistersessies (waar je wel een paar dagen voor mag gaan uittrekken), Mju?

Gewoon fun of niet: vinyl, want daar draai ik het van, nog eens uit de hoes halen en eens kijken wat voor cijfers er te verdelen vallen - al vind ik dat maar een relatief juipengedoe.

Pornography draai ik van cd, dus dat wordt sowieso geen lolletje! Maar ik heb besloten daar passende beelden bij te gebruiken: Filmnet, het tweede kanaal, zo na 00:15 - misschien is het dan nog te hachelen - als ik het geluid van de gluurdoos wegdraai, zodat stereofonie en beeld zouden moeten matchen.

Maar hij doet het inmiddels wel goed.. dus dan past hij maar niet qua stijl



Misschien gewoon eens het volume opendraaien en af en toe de oogjes dicht en niet aan die ene referentieband denken, wil nog wel eens helpen Zie het als Garlands, maar dan wél met sterke nummers.

Ik denk dat het tweede kanaal van Filmnet na 00.15 uur bi Mju elke mogelijke gedachte aan die referentieband doet verdwijnen als sneeuw in een zon overgoten Alpenweide.

Over Jol:



Coming from me (and this hurts): Ajax zou imho het meest elegante (wellicht Italiaanse) team van NL kunnen én moeten zijn.

PSV (je snapt het wel); heeft altijd min of meer met een target man gespeeld, dus eerder Engels of Scandinavisch.



Misschien is Disintegration meer mijn ding; alhoewel Gridlock en Autechre ...

Bi?

Wat mo'k nou doen?

1. Naar wippenbillenstein kijken zonder muziek - en me vervelen?

2. Naar wippenbillenstein kijken met muziek?

3. Geen van beide - vanwege waste of time?

Ik heb een wide open mind.

Ook niet echt spartaanse postpunk bandjes nee.. maar, je komt er nog wel eens Goede vriend V/d Griend is ook al om, en die begon aanvankelijk ook met een lijstje postpunk bandjes en indie gitaren.

Stendeck en Gridlock zijn leuk voor nachtelijke autoritten, Autechre word ik nerveus van en dat is niet verstandig op de Route de Soleil. Seventeen Seconds is juist zeer aangenaam

Voor vrienden met een wide open mind wil ik graag deze aanraden; altijd al een fan van cross-overs draai ik nu ook regelmatig het werk van Natacha Atlas/Transglobal Underground. Graag langer dan 17 seconden naar luisteren.

En mju denkt over het openen van een topic:
* music and food
* music and driving

Bij The Cure - Disintegration (1989):

Met afstand het best gewaardeerde Cure album hier op mu.me. Qua stemmen en qua stemgemiddelde. Maar is dit album nu ook het meest uitgesproken Cure album die er is, of is hij zo populair omdat hij erg poppy klinkt? Ik ken geen albums van The Cure, maar zou met deze willen beginnen, of is er een beter album om mee te beginnen. Ik zou een album van hun willen kopen dat ze op hun artistieke hoogtepunt waren en niet op hun commerciele. Misschien is beiden wel met dit album het geval.

dit album is zeker een artistiek hoogtepunt, anders zou het na 800 stemmen zeker niet aan zo'n hoog gemiddelde komen. ik ben niet zo lang geleden begonnen met deze, faith en seventeen seconds, en daar heb ik zeker geen spijt van . die twee laatste zijn wel anders dan disintegration, maar er zit dan ook een kleine 10 jaar tussen.

In deze tijd was The Cure behoorlijk populair en bekend, vandaar zoveel stemmen bij dit album natuurlijk, ik zie dat meer als een commercieel hoogtepunt. Toen ze nog in de underground zaten hebben ze artistiek gezien misschien wel betere albums gemaakt dan deze.

Maar dat weet ik dus niet, want ik weet verder niets van deze band af. Ik zou graag met een album beginnen, maar weet niet waar. En ik begin het liefst met een regulier album van ze.

Ik zou gewoon met deze beginnen, deze staat het hoogste van alle albums in de top 250 van The Cure en is echt geweldig! Maar ik heb voor de rest ook nog geen andere albums van The Cure beluisterd, maar ik denk dat Pornography als volgende aan de beurt is.

Wacht daar nog maar een tijdje mee. Zou wel eens aan kunnen komen als een shock. Ik zou verder gaan met Faith.

Ik zou dan Faith of Wish nemen. The Head on the door is ook toegankelijker dan Pornography.

Helemaal mee eens, zie ook Castle
Disintegration is muzikaal gezien met voorsprong hun artistieke hoogtepunt, alles klopt hier! Het is ook een vrij toegankelijke plaat, maar commercieel? Meer nee dan ja eigenlijk.. er staan weliswaar enkele hits op uit die tijd, maar het merendeel van deze plaat zie ik nou niet zo 123 op de standaardradio gedraaid worden

O nee absoluut niet. Onze Robert Smith legt niet voor niets zoveel emotie in zijn stem.

En dan ben je niet commercieel? Ik denk dat RS behoorlijk commercieel is (geweest), maar niet op een verkeerde (te platte) manier. Er moet tenslotte toch ook geld in het laatje komen.

Dit album staat dus op 1 in jouw top 10 als Cure fan/liefhebber dus.

Ricardo, je zou mijns inziens het beste kunnen beginnen met The Head On The Door dat is een erg toegankelijk album voor Cure begrippen.
Seventeen Seconds & Faith zijn beide fantastische platen maar verschillen behoorlijk van geluid t.o.v The Head On The Door.
Seventeen Seconds is een dromerig sfeervol album en Faith een bloedmooi maar zwaarmoedig album.
Bij Disintegration viel bij mij alles op zijn plaats en heeft het voor elkaar gekregen mijn favoriete Cure album te worden.
Wish kan ik je ook aanbevelen maar ik zou zeker niet met Pornography starten, mogelijk schrik je je dan een ongeluk, dit album brengt bij mij ca.30 jaar na dato nog steeds zeer tegenstijdige gevoelens teweeg.
The Top is ook een goed album maar lijkt mij niet echt een geschikt album als instapper.

Nee dus
Niet iedereen's redenatie is als die van jou ricardo.. misschien een wijze levensles voor je Bij muziek geef ik niet alléén maar de voorkeur aan instrumentale progressie. Sfeer, gevoel en soms ook juist imperfectie kunnen net zo goed de doorslag geven. Disintegration bevat naast enorm veel sfeer en gevoel ook muzikaal zeer doordachte composities, meer dan welk Cure-album dan ook. Maar er is er dus één die m.i. nog een veel persoonlijker sfeer en gevoel teweeg brengt (blijkens mij top10), ondanks dat hij muzikaal minder perfect is dan deze, maar dat vind ik dus ook niet het belangrijkste.

Artistiek gezien zou je ook Kiss Me Kiss Me Kiss Me als eerste kunnen proberen. Krijg je direct een aardig beeld van wat deze band zoal te bieden heeft. Tegelijkertijd staan daar ook een aantal schitterden popliedjes op (Just Like Heaven, Catch, How Beautiful You Are), maar ook trippy nummers (The Kiss, The Snake Pit), dromerige nummers (If Only Tonight We Could Sleep, One More Time, A Thousand Hours), rauwe felle nummers (Shiver and Shake, Torture) en zelfs zeer dansbare funky nummers (Why Can't I Be You?, Hot Hot Hot!!!). Niet echt door velen gezien als hun sterkste album, maar het is zeker een van hun beste imo.
Mijn advies is wel om de volgorde van de nummers anders te programmeren. Zie hier hoe.

Uiteraard de klassieker Disintegration ook mooi om mee te beginnen en natuurlijk staan hier een paar hitjes op, maar commercieel (in die zin dat het album vnl. gemaakt is met het doel om goed te verkopen) is het zeker niet. Het staat mijlenver vandaan bij goedverkopende wel-commerciële muziek uit 1989. Er is gewoon nog smaakvol publiek dat dit album weet te waarderen.

Gewoon bij deze beginnen dan.
Is hun beste album.
Met The Cure moet je opgegroeid zijn.
Dan begin je bij het eerste album waar je kennis mee maakte, en dan volgt de rest vanzelf.
Voor een leek is deze het beste om mee te beginnen.
Ga je vervolgens voor het minder toegankelijke, dan Faith, 17 Seconds en Pornography.
Toegenkelijker werk is The Head On The Door, Kiss Me (x3) en Wish.

Ik hou van beide richtingen.

Ik kan me nog een hit herinneren van The Cure die ik echt helemaal te gek vond, maar weet niet van welk album dat nummer was. Volgens mij van een 'oud' album, en niet van Disintegration af, maar zeker weten doe ik dat ook niet. Dat nummer hoor je nu nog wel op classic rock zenders voorbij komen. Het album met dat nummer zou ik graag willen hebben. Als ik het nummer hoor weet ik het wel weer, maar kan hem nu niet benoemen.

A Forest
Boys Don't Cry
Close to Me

Dat lijken me zo de Cure-hits die de classic rock zenders nog wel eens willen uitzenden.

Ik gok op In Between Days, die komt ook nog wel eens op de radio voorbij.
En nu maar even youtuben, ricardo. Net geboren zie ik. Je bent er lekker vroeg bij.

Voor oude hits kun je het beste dit album checken.

Between days is ook een nummer die je idd veel hoort, maar vind ik eigenlijk te poppy. Maar ik bedoel eigenlijk A Forest wat Nicolas123 al aangaf. Fantastisch nummer is dat. Als ik de Cure in mijn hoofd heb denk ik altijd aan dat nummer. Ik zou wel een album vol met zulke nummers willen hebben. Lekker mystiek en mysterieus, en de echo in die stem vind ik ook geweldig. Van welk album is dat nummer af?