Precies, wat ik hiervoor ook al zei. Met imago en aanverwante zaken was de band niet bezig.

Overigens heeft mede-user Alicia haar fotolens wel op Borland c.s. scherp gesteld. Zie haar website.

Wel wat flauw om het gebrek aan succes op het uiterlijk van de zanger te gooien. Goeie songs verkopen zichzelf wel.

Ik denk dat de platenmaatschappij hier eerder een dubieuze rol in heeft gespeeld. Om te beginnen: Hoe is het mogelijk dat Winning nooit op single is verschenen!? Dat is duidelijk het meest hitgevoelige nummer van het album From A Lions Mouth en had alles in zich om een 80s-klassieker te worden (wat het nu natuurlijk nog is, maar in veel bescheidener kring). Shame, shame, shame!

Ik moet zeggen dat Winning me wel bekend voorkwam toen ik From A Lions Mouth voor het eerst hoorde, inderdaad op de betere zenders en feestjes vroeger her en der wel eens gehoord. Als grote undergroundkraker heeft het inderdaad alles in zich!
Verder snap ik best dat het uiterlijk van sommige bands toen beter te marketen was en daar gebruik van werd gemaakt. Dat is toch al heel lang een bekend fenomeen in de pop/rockmuziek? En zoals al eerder gezegd, erg toegankelijk is The Sound niet. Dat was wel degelijk bewust, ik denk dat Borland een broertje dood had aan commercie en dat soort oppervlakkige zaken.

Ik weet niet waar je dat denkt te lezen, wat ik bedoelde: niet het gebrek aan succes vloeide voort uit Borlands desinteresse en wellicht zijn labiele psychische toestand, wél het gebrek aan promotie-inspanningen. Zo'n fatsige nerd 'deed' het niet lekker bij het grote publiek en werd voor de platenmaatschappij dus een sluitpost. Wellicht dat Borland daar schijt aan had, maar later kwam toch de bitterheid over het gebrek aan erkenning.

En dat goeie songs zichzelf verkopen wordt door het meesterwerk From The Lions Mouth natuurlijk glansrijk naar het rijk der fabelen verwezen.

En hoe... ik heb er nog steeds heel veel plezier van en velen met mij!
Het zijn toch achteraf unieke foto's geworden ...

Ben wel benieuwd naar die foto's. Ik heb elke week een album klassieker van de week op m'n web-log. Ik ben van plan deze maar eens uit te lichten.

Bij The Sound - From the Lions Mouth (1981):

Ai, ai, wat een klokken en klepels!

Het ganse oeuvre van The Sound alleen al omvat 5 studio-lp's, één zeer interessante live-plaat (In the hothouse). Daarnaast zijn er liveopnames The Dutch radio Recordings (5 cd's) die per stuk voor 10 euro worden verkocht.
Daarnaast heeft Adrian Borland (in diverse samenstellingen) 6-7 'solo'platen uitgebracht, verder 3 met de Honolulu Mountain Daffodils en één (interessante) in een samenwerking met zangeres Cassell Webb (Llano) - zie aldaar.

Ik ben het helemaal met O. eens: Sound en Borland verdienen absoluut erkenning - was de man eerder erkend, was ie wellicht nu nog onder ons.

The Chameleons hebben in hun heydays 3 studioplaten uitgebracht en één met de JP-sessie; de rest komt of later (na 2000), of is een compilatie van materiaal (bijv. Fan and the Bellows).

Vinyl-albums van beide bands (met name Sound etc.) zijn gewild en niet goedkoop; Chameleons zijn op cd goed(koop) te vinden via bijv. Amazon.co.uk - beware of remaster editie, die is verpest. Sound is moeilijker ivm rechten-issues. Ga dan voor The Dutch Radio Recordings ca 10 euro.

Zoals met wel meer artiesten die pas na hun verscheiden erkend worden. ( Nick Drake bijv. ). En volgens mij is dat een reden dat de prijzen van origineel vinyl stijgen.

Btw : de CD's van Chameleons zijn niet meer origineel Statik volgens mij.
Die doen ook al aardige bedragen, vooral op beurzen.

Van From A Lions Mouth en Jeopardy heb ik de CD.
Dat was ook niet de eerste druk, maar de versie als LP layout uit 2001. Betaalde voor beide albums 22 Euro per stuk. De toenmalige eigenaar (zaak werd later over genomen) vertelde dat hij deze albums ook voor zichzelf bestelde, en er erg blij mee was.

Lins Mouth kocht ik in 2003, Jeopardy een half jaar geleden.

Red Sun Records verkoopt van beide bands nog verschillende albums.

Wat een prijzen zeg !
Ik zal maar extra zuinig zijn op mijn albums, originele vinyl-exemplaren beide. Das toch een voordeel van AOW-er zijn; dan ben je er muzikaal mee opgegroeid.

Maar de muziek blijft voorop staan natuurlijk.

Gents: wie mooie muziek wil hebben moet een beetje (financiële) pijn lijden.

The Sound en aanverwante is (m.n. op vinyl) niet makkelijk (en da's een understatement, zeker voor bepaalde side-projects van A.B.). CD, zoals gezegd, rechten-issue (zie discussie elders).

The Chameleons op cd; heb ff gecheckt op Amazon (co.uk) - alles te krijgen: voor prijzen bij affiliates tussen 3,40 GBP (Strange Times) en 15 GBP (voor What Does... op vinyl); verzending vanuit affiliate is 1,79 per item (separate verzending). Pond is ca 1,12 euro.

En dan vergeet je nog:
* het meer dan interessante electro/post-punk project Second Layer (samen met bassist Graham Bailey) waarmee hij ttv FtLM een album en 2 EP's heeft gemaakt,
* een EP in samenwerking met The Sound en Kevin Hewick (aanrader!) en
* het project White Rose Transmission (samen met Carlo van Putten) waarvan hij twee albums voor zijn rekening heeft genomen (als songwriter).

En dan hebben we natuurlijk nog het pre-Sound tijdperk met The Outsiders dat 1 EP en 2 albums heeft opgeleverd.

En er is ook nog zijn productiewerk voor verschillende (minder bekende) bands, zoals Felt, Into Paradise, Dole en The Pollen.

Dit ter verdere onderstreping van de veelzijdigheid en het enorme talent van Borland. Met een dergelijke muzikale productiviteit en diversiteit laat hij zijn tijdgenoten (Bono, McCulloch, Burgess e.a.) toch ver achter zich. Helaas heeft dit tijdens zijn leven niet tot veel erkenning geleid (behalve binnen een kleine kring van devote 'followers').

R.I.P.

@CD: dank voor aanvulling; ben ervan overtuigd dat als je de man en zijn band gezien hebt (lees ook de opmerkingen van Beaster) je verkocht bent.

Helaas zat dat gebrek aan erkenning hem heel erg dwars, samen met zijn psychische aandoening. Wimbledon (Tube station) heeft dan ook voor mij een hele nare bijklank.

Ik ben al verkocht geweest....heb de man en de band twee keer live mogen aanschouwen. Een brok energie en passie.....zeer goede live-band! Die 'Dutch Radio Recordings' zijn ook stuk voor stuk aanraders.

Ja wist ik - toch ook op het bekende No Nukes Festival? Heel intens; ik zwaaide naar je maar je herkende mij (nog) niet.

Mini-Mu-Me-meetings waren er al voor de site bestond................. !

Nee, dat was Skyline. Ik zat zelf toen nog aan de ranja. Mijn concertervaring met The Sound stamt van de 'Thunder Up'-tour, de nadagen van The Sound dus. Ik heb in Nijmegen (Doornroosje) het een na laatste Sound-optreden mogen meemaken (het dak ging er echt af, iedereen brullen). Er werden toen ook 2 nieuwe nummers gespeeld die nooit meer op plaat zijn verschenen.....zouden daar nog demo- of studio-opnames van zijn?

Ja Tivoli, meermalen, No Nukes - het beeld dat mij voor ogen staat is AB in zijn leren jasje, bezweet, gedreven zoals ie ook op de [http://www.brittleheaven.com/]hier op de foto staat. En dan waren er nog lieden die durfden te vragen wat we in "zo'n middelmatige band" zagen!!

Idd waarschijnlijk Skyline - die heeft in Utreg gewont. 'k vond ook al dat je haar zo kort was geworden. Opnames: 't zou me nix verbazen; er zijn lieden die ALLES bijhouden (en willen hebben).

@WN - ja sommige mume'rs lopen graag voorop bij nwe dingen.

De man wordt toch gewoon erkend? In de top 100 kom je hier niet zomaar, en kennelijk stond deze CD eerder nog hoger.

Echt waar, ik kom de naam van The Sound al jaren tegen met het obligate woord 'onderschat' er achter. Op muziekmeter en op Fok, maar ook op het wat meer plebiscitaire last.fm hikt hij al aardig tegen hun tijds- en kwaliteitsgenoten Chameleons aan. Als hele legers muziekliefhebbers blijven roepen dat iets onderschat is, en dat leger blijft groeien, mag je op gegeven moment gewoon zeggen het inmiddels aardig op waarde geschat wordt. Een band als Strangelove of And Also The Trees is pas overkeken.

Dat lees ik nou altijd bij And Also the Trees

Je hebt natuurlijk wel een punt, maar het is meer een kleine fanatieke groep dan een breed publiek dat The Sound kent.

Omsk heeft ook zeker wel een punt, in die zin dat The Sound heden ten dage meer erkenning krijgt dan destijds. Nu wordt The Sound toch wel gezien als een van de belangrijke post-punk/wave bands van de begin jaren 80. Maar idd binnen een vrij beperkte kring van liefhebbers van het genre.
Daarbuiten is The Sound nog steeds (vrij) onbekend, ook in de kringen van mensen die naar meer alternatieve (indie) muziek luisteren. En ik durf in retrospectief gerust te stellen dat The Sound tot de betere zo niet beste indie-groepen van de jaren 80 behoorde.

Ik moet ook toegeven dat ik alleen oordeel op basis van wat ik nu hoor over deze band. Het is natuurlijk altijd verdrietig als je grootste erkenning pas na je dood komt, maar inmiddels wordt The Sound toch wel erkend. That's all .


Jep, maar dan praten we wel over 24 vs. 321 stemmen in de beste-album-clash van And Also The Trees vs. The Sound.

Dus Sound-liefhebbers, gij zijt met velen en stiekem zijn jullie vast hele vrolijke jongens: noem dit gewoon goéde muziek en geniet ervan ipv dat jullie je dure LP-hoezen nathuilen als jullie je bedenken hoe onderschat Borland is .

Je moet je wel bedenken dat het vooral From The Lions Mouth en Jeopardy zijn die inmiddels wel wat bekendheid genieten. De overige Sound-albums zijn veel minder in trek, hoewel ook dat stuk voor stuk uitstekende werken zijn. En het overige werk van Borland (zie hierboven) is toch echt bij (te) weinigen gekend.

In 2020 buigen we ons dan over het commerciële onrecht dat AATT is aangedaan stel ik voor.

Ik ga daar ook eens achteraan. Heb From The Lions Mouth jaren geleden eens geleend bij een opdoekende CD-bieb. Ik had hem toen ook voor 5 euro kunnen kopen, vind het nog altijd jammer dat ik dat vertikt heb. Eens kijken of de rest te vinden is.

Maar niet voordat de zanger dood is hè, zonder dramatisch verhaal krijg je zo'n bandje nooit gehypet

@ Omsk: Mss moet je eens verdergaan met de mini-LP 'Shock of Daylight', een steengoede plaat waarop The Sound de paden van de wave verlaat en meer richting melancholische, doch (als immer) gedreven indie-rock gaat.
Of probeer anders het live-album 'In the Hothouse', dan hoor je meer van het latere werk en ervaar je de intensiteit van een Sound-optreden.

Gaan we hier nou een uitdaging van maken om een of meerdere OW'ers te vragen met hun favoriete (post)wave/punks bands aan te komen met zo min mogelijk aantal stemmen om dan erkenning aan te vragen?

Idd: zit The Lion's Mouth op 321 stemmen; Jeopardy zit op 117 (ruim 35% van FTLM). Holy moly: ACR - To Each zit op 26 (m: 3,75) en holy smoke, In The Nursery (Twins) op 5 (m:4,0), Cassandra Complex op 5 (m: 3,8). Wat een hoop miskenning zeg!

AATT: persoonlijk sla ik Farewell To the Shade (14 stemmen) hoger aan.

Waar het om gaat is dat in eerste instantie The Sound (Borland) in NL meer erkenning genoot dan in the UK - en daar heeft Borland in zijn leven aardig last van gehad en met zijn aandoening (hij was bij tijd en wijle psychotisch op het paranoïde af) heeft dat niet echt geholpen. De parallel met Ian Curtis dringt zich op; en ook in dit geval ben ik van mening dat een groot multi-talent ons ontijdig is ontvallen.

Omsk mocht willen dat ie één concert van The Sound had bijgewoond, zou ie heel anders praten. Het grappige is dat Sound-liefhebbers in depth (the full album range) niet eens met zo velen zijn, we komen alleen graag voor onze favoriet op.

Dat zou ik graag gewild hebben, maar dat is onmogelijk. Daarom zal ik het met wat ik op deze CD hoor moeten doen.

Nee hoor, je kunt de verschillende live-albums proberen (zie hiervoor).