In een moment van rust (wachtend tot mijn thee klaar was) besefte ik net wat de parallellie Borland - Curtis zo prangend maakt: beiden waren rasechte podiumdieren en genoten ervan, ze waren er en gingen voor de volle 100% (ondanks hun fysieke of mentale handicap); het ging wel ten koste van hun krachten; de een had (relatieve) faalangst (Curtis - denk aan de impact van de US toer), de ander (Borland) dacht dat het nooit goed genoeg was.

Beiden hebben bij leven niet de erkenning gehad die ze verdienden en dat maakt het pijnlijk; je had het zo gegund. Daarom zit er - van mijn kant ook - die (bijna evangelistische?) drive achter om te overtuigen wat voor wereldband The Sound was - je had Borland, integer, intens, emotioneel betrokken, overtuigend, zijn succes zo gegund bij leven.

@Omsk: die opmerking was niet bedoeld als aanval, maar als argument. En verder: gewoon draaien wat je vindt; ik heb laatst een dubbele Cassell Webb (Llano) nog weggeven aan een vriend.

Verschil tussen beiden was volgens mij wel dat Curtis ietwat publieksschuw was, terwijl Borland juist meer contact met het publiek zocht. Mijn ervaring bij concerten van The Sound was dat er een goede "klik" en interactie bestond tussen publiek en band. Het broeide.

JD daarentegen musiceerde op het podium meer vanuit een cocon. Slechts mondjesmaat werd er contact met het publiek gemaakt. Vgl. ook heer Hook die geregeld met de rug naar het publiek stond te bassen (ook in het NO-tijdperk).
En dat zorgde mede voor die vervreemdende sfeer. Maar goed, ik baseer dat beeld vooral op de 'Here Are the Young Men' video (die ik jaren geleden eens gezien heb). Ik heb ze nooit live mogen aanschouwen.

Ik wel - Ian zocht bijna altijd met zijn ogen contact met het publiek; en dat is juist het duale (net als bij Fad Gadget of Iggy Pop): achter de coulissen vriendelijk en rustig; eenmaal op het podium: uitdagend en tegelijkertijd ook uitgedaagd willen worden - en dan die blik (gee, ik stond op drie meter van 'em) - uitdagen en uitgedaagd willen worden; hij had dat nodig. To love the things you hate - zo was het wel; braken vlak voor een optreden; opkomen en dan de zaal inkijken zo van "wat voor hufters staan hier nou weer" en dan die rare spasmo-dans; hij is ooit eens (Paradiso) in een fit geraakt en dat had men pas na minuten door. Bizar, ik herleef het helemaal (nadeel van een visueel geheugen) en het is ruim 28 jaar geleden.

Nog maar een kopje thee om te chillen.

@MM - Ik vermoed 29 jaar geleden ??

Maar hij zei volgens mij niet zoveel tussen de nummers door. Borland kon soms (onbegrijpelijke) verhalen houden, boos worden, zichzelf bijna verliezend.

Idd - januari '80 i.i.g. - Paradiso en nog eens in de uk. En Curtis lulde je niet de oren van de kop. Borland was meer een type om gezellig een pint mee te drinken; bij Curtis (op het podium) vroeg je je wel eens af of er achter het podium een dwangbuis klaar lag.

Hell yeah. Ik remember zijn dronken tirades tijdens No Nukes in Utrecht. Maar zo zweepte hij zichzelf ook op tot een optreden dat ik tot mijn laatste ademtocht zal herinneren!

Meesterlijk optreden idd, mss wel hun beste. Terecht dat dat optreden als een van de Dutch Radio Recordings op CD is uitgebracht. Een absolute 'must have' .

Ook mooi hoe die bij Missiles gefrustreerd zijn gitaar ten gronde werpt en er een beetje tegen aan gaat trappen.



legendarisch beeldmateriaal

Waarom moeten die gitaren toch altijd kapot?
Die kunnen er toch ook niks aan doen?

Wel mooi materiaal trouwens.

Nou, als je goed kijkt zie je dat Borland er heel voorzichtjes tegenaan trapt. Hij aait er over. Het valt dus wel mee. Gewoon een aansteller.

Nou nog eentje dan:



En nog een aardige piano-versie van 'Winning':

Ik dacht even dat je een geintje maakte CD, maar ik ben nu eigenlijk alleen maar nog meer onder de indruk van het nummer.
Bepaald geen simpel stukje zoals deze mevrouw dat even voordoet.

Maar uiteindelijk blijft de uitvoering door Colvin "Max" Mayers toch mijn favoriet.

No doubt about that....Sky.

Colvin Mayers was sowieso een van de beste synthspelers van het wavetijdperk (na McNeil van Simple Minds denk ik). Mooie subtiele en dreigende synthpartijen op FtLM en mooi gelaagd op "Heads and Hearts'. Luister meer eens goed.....maar dat hoef ik jou natuurlijk niet te vertellen.

Nope. Vooral door toedoen van Max is Contact the Fact mijn all-time favoriete Sound nummer.

Meesterlijk nummer idd. Is ook aan deze kant een van de favorieten.

Mis ik me daar de naam van Richard Barbieri zeg.

Porcupine Tree toch? is dat wave/post-punk?

Edit: en Japan zie ik nu. Ook geen echte wave/post-punk band natuurlijk.

BTW: de toetsenist van Magazine vind ik ook het vermelden waard.

Magazine: Dave Formula

Talking Heads had t.t.t.v. Remain in Light ook een aardige synth-unit, m.n. live.

Vince Clark is één van mijn favoriete synth-magicians; een echte riedeltjestovenaar. D'r zijn er nog wel een paar, maar dan moet ik wéér (thank you for BB) de hele boel langs.

Bij The Sound - From the Lions Mouth (1981):

ik ben 52 jaar en heb the sound 5 of 6 keer live gezien aan het werk , het was begin jaren 80 één van de beste optredens die ik ooit gezien heb , ook hun platen waren tot de beste van ieder jaar , heb zelfs na een concert nog een babbel gehad met adrian , fantastische kerel ,

Net deze gekocht, voor de heb

Morgen begint in dit topic een The Sound-KO, voor de liefhebbers.

Aha...hele dag achter de pc zitten.

Thx voor de heads-up, Ar.

In Muziek > Koop en Ruil > Te koop: cd's:



Ik ben zeer benieuwd aan welk bedrag je dan denkt. Mijn interesse heb je in elk geval gewekt!

Ik heb zeker interesse, maar ik vrees dat de wetten van vraag en aanbod mij doen afhaken.

Heb je een richtprijs in gedachten of is het wat de gek er voor geeft?

Waarom wil je 2 cd`s weg doen die je met 4* waardeert?
Ik heb ze even beluisterd en vind ze best aardig. Ik geef je 10 euro per cd, maar dan zijn de verzendkosten voor jou.

Ik hoef ze ook niet persé te verkopen hoor

Voor minder dan 160,- Euro doe ik ze namelijk niet weg, vandaar dat ik om een bod vroeg dat ik niet kan weigeren

Sound, The (2) - From The Lions Mouth (CD) - Buy at Discogs Marketplace
Sound, The (2) - Jeopardy - CD, Album for sale at Discogs

Dit zijn zo'n beetje de gangbare prijzen op het moment.

Maarreh Platedraaier ik zal jouw bod toch nog even in beraad nemen

Ik zou ze maar snel verkopen voor 20 euro als ik jou was. In maart worden ze opnieuw uitgebracht in de midprice-categorie. Dan koop je ze samen voor 10 euro.

Dat zijn volgens mij nog steeds onwaarschijnlijke geruchten.

Dat zou goed nieuws zijn!