Hij is inderdaad bijna zeventig en zijn stem is inderdaad versleten - volgens mij is er hier niemand die dat zal/kan ontkennen. En het klopt ook dat de Dylan van vroeger (tenminste, hangt ervan af tot wanneer 'het verleden' is) een andere Dylan is dan nu. Maar als je aan de 'nieuwe' Dylan 'lyrische bespiegelingen' vast wilt knopen, dan mag dat toch zeker? Waarom zou dat onzinnig zijn? Ik begrijp ook niet waarom mensen Radiohead zo geweldig vinden, maar dat maakt de lof voor deze band nog niet feitelijk onzinnig.

Juist omdat er meerdere MusicMeter gebruikers constant weer negatief reageren (en daarbij steeds hetzelfde zeggen) op positieve berichten over deze plaat, krijg ik het gevoel dat deze gebruikers doen alsof hun mening de enige juiste (feitelijke) is. Ik mag toch hopen dat dit gevoel onterecht is.

Ik schrijf niet alleen negatieve stukken op MuMe, maar ook positieve en informatieve met achtergrondinfo. Maar ik begrijp dat MuMe ook een beetje een discussiesite is. En dan heb je woord-wederwoord. Je zult mij er nooit op kunnen betrappen dat ik albums zomaar afkraak of ze voorzie van 1 ster. Muziek die mij niet ligt laat ik aan me voorbijgaan. Maar als er opmerkingen en bespiegelingen over een artiest voorbij zie gaan en ik die artiest in principe (zeker w.b. zijn oevre) waardeer, mag ik toch wel op reageren. En ach, de manier waarop (soms een beetje provecerend) mag toch wel. Of is die manier van reageren alleen voor de jongeren onder ons weggelegd? De "waarheid" ligt immers altijd in het midden.

We mogen Bob toch wel een beetje tegen zichzelf in bescherming nemen, dat is soms nodig bij oudere mensen. Ik heb echt intens medelijden met die man als ik hem krom achter zijn orgel een nummer als Isis hoor uitsputteren. En als hij er nu nog plezier aan lijkt te ontlenen, maar je hoeft echt niet veel mensenkennis te hebben om te zien dat dat niet het geval is.

Dat het hele ''kerstgedoe'' een farce is, ben ik het helemaal mee eens.
Een aantal dagen per jaar ineens geforceerd meeleven met alle ellende van je medemens, aangestuurd door commercie, die in zulke tijden juist hun allergrootste winsten van het jaar binnengraaien.

Mijn kerstgeroggel zal komen van Robert Allen Kerst(Zimmer)man's kapotgezongen stembanden

We mogen Bob wel een beetje tegen zichzelf in bescherming nemen? Waarom omdat jij persoonlijk niet tegen zijn optredens van nu kunt?
Deze beste man komt hier ongeveer iedere twee jaar, een krijgt het elke keer weer voor elkaar: Een uitverkochte HMH! De mensen die daar heen gaan, gaan echt niet uit medelijden hoor, in ieder geval ik niet. Of ik niet liever zijn concerten had gezien op bijvoorbeeld newport, jaren 60? Tuurlijk! Dit wil niet zeggen dat ik nu niet meer van een andere Dyaln mag genieten.
De stem van Dylan mag dan wel compleet verrot zijn, maar bij veel van zijn tegenwoordige muziek vind ik dat eigenlijk wel passen. Welke stem passen nu beter op love en teft of modern times! Kan ik gelijk zeggen dat ik de stem niet echt vind passen bij de muziek van dit album. Eigenlijk vind ik dit album sowieso niets...

Over het algemeen (en ik citeer hierbij bijna de hele pagina) is een persoonlijke mening geen universele wet die voor de rest van de wereld dan maar van toepassing moet zijn.

En dat kerstalbum? Het is er nog niet, ik heb er een hard hoofd in. Maar wat een gezeik vooraf, om iets wat nog niemand heeft gehoord. Als iemand mij ging vertellen dat ie een rockopera ging maken over een doofstomme jongen die een pinball kampioen zou worden, zou ik van te voren ook mijn bedenkingen hebben.

En Antonio, kerst(zimmer)man, hij is weer fijn

Bob Dylan hoeft door niemand in bescherming te worden genomen. Volgens mij weet hij precies wat hij doet. Hoewel Dylan redelijk op leeftijd is, is hij met zijn laatste studio-albums uiterst succesvol geweest. Modern Times stond in de US op 1 en in vrijwel alle Europese landen in de top 3. Hetzelfde geldt voor Together Through Life.

Ik ben overigens benieuwd wanneer je hem krom achter zijn orgel het nummer Isis hebt horen uitsputteren. De laatste keer dat hij dit nummer live heeft gebracht was namelijk in 1976...

Volgens mij is je kennis omtrent Dylan uiterst beperkt, devel-hunt, en wat betreft je mensenkennis, daar heb ik helemaal mijn bedenkingen. Je opmerking getuigt in ieder geval van weinig respect en eigenlijk heb ik medelijden met jóu... Wanneer heb jij een album uitgebracht dat goed verkocht werd?

Als Dylan geen plezier zou beleven aan zijn optredens, dan was hij al lang gestopt. Voor het geld hoeft hij het echt niet te doen. Dylan zal nooit opkomen en de mensen verwelkomen met een "Hello Amsterdam". Hij heeft dit ook niet nodig. En gelukkig staat hij ook niet als een waanzinnige op het podium te springen. Zijn podiumact is momenteel ook niet anders dan pakweg 40 jaar geleden, en hoewel zijn stem enigszins is achteruitgegaan is zijn podium-act nog steeds een belevenis. Maar jij weet dat niet devel-hunt, want ik geloof niet dat je hem ooit live hebt zien optreden...

En om met Greil Marcus te spreken: een heleboel mensen willen graag het boek Bob Dylan sluiten zodat dit belangrijke hoofdstuk uit de muziekgeschiedenis eindelijk kan worden afgesloten. Dit boek is echter nog lang niet gesloten. We zullen nog veel van Bob Dylan horen en daar prijs ik me zeer gelukkig mee!

Zeg Flater wat een woede uitbarsting dat ik Dylan wat kritiek geef, een artiest die ik erg hoog heb zitten en vaak live heb gezien. Maar mijn mening is dat het een wat genante vertoning aan het worden is, hij staat krom te chagerijen achter zijn orgel, hoe moet ik het anders noemen?? Vergelijk een CD als The rolling thunder revue eens met de huidge Dylan, het verschil is pijnlijk om te horen.
Heb met mij geen medelijden hoor, dat is nergens voor nodig, maar ik ben kritisch en vind niet iedere scheet van Dylan mooi.
Er zijn mensen die Dylan anno 2009 beter als ooit vinden, dat mag, dat is hun mening. Mijn mening is dat Dylan live er als een worsteling uitziet, en geen prettige. Hij mag nog jaren doorgaan hoor, geniet er van. En nee, Flater, ik heb nooit een album uitgebracht, laat staan één die goed verkocht, ik zou wel willen, maar de talenten ontbreken volledig, helaas.

Nergens niet om hoor, maar hoe kun je in hemelsnaam deze vergelijking trekken ?
The Rolling Thunder Revue was bijna 35 jaar geleden, dan hoeft het je toch niet te verbazen dat de betreffende artiest niet meer zo klinkt als toen ???

Even terug naar waar het om ging:

Dylan maakt nog steeds muziek die, zeker ook tekstueel, ver bovengemiddeld is.
Alleen heeft ie door zijn Never Ending Tour volgens mij veel te veel van zijn stem gevergd.
Nu heeft die stem een aparte charme gekregen, maar dat is na een paar cd's volgens mij een beetje uitgewerkt en vraag ik me af of hij niet eens een paar jaar moet stoppen met optreden en zijn stem laten herstellen. Misschien komt die stem van de Rolling Thunder Revue wel weer tevoorschijn, wie weet.

Nee, het is logish dat hij niet meer zo klinkt, dat is ook onmogelijk, maar hij is er geen schim meer van, dat bedoel ik daarmee te zeggen. Als je bijvoorbeeld een live LP van McCartney of Bruce Springsteen uit midden jaren 70 hoort, hoor en zie je in ieder geval dat het om dezelfde artiest gaat die je nu anno 2009 hoort en ziet. En daar is bij Dylan in de verste verte geen sprake meer van.

Hoeveel concerten geeft mc Cartney per jaar? Springsteen's stem is minder, zeker op zijn laatste cd's

McCartney geeft nog aardig wat concerten per jaar en ook Springsteen, The River klinkt nog als The River en Band on the run nog als Band on the run, maar bij Dylan moet je héél goed luisteren wil je er ergens in de verte Blowin in the wind menen te herkennen. Je moet wel heel erg doof zijn om dat te ontkennen. Of iedere vorm van kritiek als goddeloos geschreeuw ervaren.

Dylan heeft zijn nummers live altijd al aangepast, soms zelfs zo dat ze inderdaad onherkenbaar zijn. Daar staat hij ook bekend om, en dat is dus ook niets nieuws.

En dat zijn stem nu onherkenbaar is, is ook niet nieuw. Of klinkt hij op "Nashville Skyline" volgens jou net zoals op bijv. "Highway 61 Revisited"? Voor veel luisteraars was hij op dat album ook totaal niet herkenbaar als Bob Dylan.

Wat een overdreven reacties zeg bij deze opa van de rock, deze plaat is niet doorheen te komen, en van dat gerochel van Dylan moet ik bijna zelf over mijn nek.

Over overdreven reacties gesproken...

En ondanks dat toch nog 2,5** desondanks?
Wat Down by Law schrijft klopt inderdaad. Dylan's songs zijn vaak niet direct herkenbaar doordat hij er van alles in verandert. Dat heeft niets met zijn stem te maken.
Ik blijf er echter bij dat Dylan met zijn Never Ending Toiur zijn stem heeft geruineerd en dus met optreden zou moeten stoppen. Kans is er dat hij, met stemtechnische begeleiding, over twee jaar wee klinkt als op Oh Mercy.

Met Dylan is het net zoals met Young, het is vallen en opstaan met die twee. Meesterwerkjes worden afgewisseld met ronduit vervelende werkjes.

Maar dat maakt verder niet uit, toch?

Young blijft zijn meesterwerken geniaal vertolken, en is nog altijd heel redelijk bij stem.

En waar blijkt dat uit?

Uit live optredens.

Wanneer je niet met argumenten kunt aangeven dat Young zijn meesterwerken geniaal blijft vertolken en nog altijd heel redelijk bij stem is dan is een dergelijke stelling vrij zinloos. Iemand kan met evenveel gemak het tegendeel beweren.

Hetzelfde geldt natuurlijk voor de opmerkingen van Von Helsing. Maar voor hem gelden verzachtende omstandigheden. Waarschijnlijk is hij verdoofd door een Sonic Boom...

Tja, als je behoefte hebt aan een artiest die live klakkeloos zijn studio-creaties ten gehore brengt, dan kun je in het geval van Dylan zeker wel thuisblijven, want in dat geval kwam je zelfs 35/40 jaar geleden al teleurgesteld thuis...

Zulke mensen kunnen mijn inziens maar beter thuisblijven en een cd of lp van hun favoriete artiest opzetten, is goedkoper en dan hoor je tenminste de nummers zoals jij het wil...

In dat geval zou ik een live-optreden van The Eagles kunnen aanbevelen. Zij spelen hun songs live exact hetzelfde als in de studio. Knap natuurlijk, maar weinig verrassend of spannend.

Nee dank je, als er 1 band is waar ik echt met oprechte passie op kots, dan is het The Eagles wel

Dylan zei ooit het volgende over The Eagles: "Did you ever listen to an Eagles record?...Their songs are good, but every note is predictable, you know exactly what's gonna be before it's even there."…”

Het is juist die voorspelbaarheid waar Dylan zo van gruwelt, niet alleen als hij een album opneemt, maar zeker ook wanneer hij live optreedt. Hij zal nooit op veilig spelen. Hij zingt niet over pijn, hij zingt pijn. Met de onverwachte pauzes, uitgerekte lettergrepen, grommen en uithalen, met de zachte, bijna tedere momenten, en dan weer gebeten en cynisch, maakt hij van zijn stem het ultieme poëtische instrument.

Wie Dylan live ziet optreden zal (indien hij of zij zich daarvoor wil openstellen) ontdekken dat zingen zoveel méér kan zijn dan het reproduceren van een melodie, het gaat om communiceren, om het oproepen van een bepaalde sfeer. Dylan loopt hierbij voortdurend het risico zichzelf te verliezen. Zijn oude meesterwerken, maar ook zijn recentere songs blijven in een constante evolutie, soms op het onherkenbare af. Zijn zingen is grillig en onvoorspelbaar. Flarden van een melodie worden afgewisseld met vreemde uithalen naar lage en hoge tonen en bizarre fraseringen. Maar wanneer alles goed zit, dan blijft hij tussen dat alles in een bijzonder soort evenwicht waarin hij erin slaagt om steeds weer naar zichzelf en zijn songs terug te keren. Tegelijkertijd worden de songs telkens weer in een nieuw jasje gestoken. Kortom een live-optreden van Dylan is spannend, onvoorspelbaar en niet zelden een belevenis.

Over "geniaal vertolken" gesproken...

Grapjas. Bijna alle shows van Neil worden getaped dus zijn gewoon te beluisteren. Beter bewijs dan dat bestaat er niet.

Veel dommere opmerkingen heb ik hier nog niet gelezen. Je kan z'n stem en muziek van week tot week volgen, hoeveel meer bewijs wil je nog hebben?

Laten we wel eerlijk blijven: Neil is ook al lang niet meer zo goed bij stem als een paar jaar geleden en 'geniaal' zou ik het zeker niet noemen. Desondanks vind ik zowel Neil als Dylan nog altijd prima live artiesten.

Zijn stem blijft herkenbaar en klinkt nooit vreselijk.

Neil is aan een sterke tour bezig hoor, ook de recensies zijn vaak lovend. Met name de nummers van Ragged Glory overtreffen de originele versies. Akoestisch vind ik hem dan wel iets minder overtuigend (misschien omdat zo'n akoestisch blok midden in een rockset niet zo goed werkt), maar daarin zet hij zichzelf niet voor schut.

Dylan in Amsterdam daarentegen......

Niets aan toe te voegen

Bij Bob Dylan - Together Through Life (2009):



Mijn excuses voor het weer opgraven van dit kadaver Herman, maar dit is te mooi om niet te melden...

Op Amazon kun je namelijk al het kerstalbum beluisteren, dus luistert en huivert : Amazon

De beerput is bij deze weer geopend...