Amen!

-------
@ floater en down_by_law
Bekijk eens de muziek dvd Heart Of Gold van Neil Young. Neil in topvorm!

Juist Vortex. Heart of Gold is inderdaad een schitterende DVD van Neil! Dat is nou een goed voorbeeld van een DVD waarin Neil zijn werk (zowel oud, als nieuw) eer aan doet.

Als Neil fan heb ik de "Heart Of Gold" DVD natuurlijk al in mijn bezit. Ik vind die DVD eigenlijk best wel overschat, ondanks het feit dat de "Prairie Wind" nummers beter klinken dan op de plaat.

Eerlijk gezegd hoor ik de laatste jaren liever Bob live dan Neil, maar -nogmaals- ze zijn allebei nog in prima vorm.

Sorry, ik heb deze discussie helemaal uit het oog verloren...dat krijg je met die verplaatsingen.

Waarschijnlijk heb ik me niet duidelijk uitgedrukt, Stijn. Je beweert dat Young zijn meesterwerken geniaal blijft vertolken (dit in tegenstelling tot Dylan). Vervolgens verwijs je naar opnames van zijn concerten. Maar ik wilde van jou weten wat er zo geniaal aan zijn vertolking is en in welk opzicht die zoveel beter is dan die van Dylan. Ik ben namelijk niet bekend met het recente live-werk van Neil Young. Ik heb hem nooit live zien optreden; afgezien van The Last Waltz en zijn bijdrage aan Bobfest uit 1992 ken ik zijn live-werk helemaal niet.

In 1978 kwam Comes A Time uit en dat album heb ik destijds direct aangeschaft (op vinyl toen nog). Mijn persoonlijke favoriet (als we het over Neil's stem hebben) is nog steeds Four Strong Winds. Een werkelijk perfecte cover van hem! Dylan had diezelfde song in 1967 opgenomen en ik moet zeggen dat deze versie van Neil absoluut beter gezongen is. Hoewel ik de stem van Neil soms wat dun vind komt die hier volledig tot zijn recht! De backing vocals van Nicolette Larson doen ook veel trouwens!

Bob Dylan heeft zich overigens in een interview met Jann Wenner uit 2007 nog lovend over Neil's stem uitgelaten (iets in de trant van "een unieke stem met de gave om iedere zin melodieus te vertolken").

Als ik er tegenaan loop zal ik die Heart Of Gold dvd eens aanschaffen.

Bij Bob Dylan - Christmas in the Heart (2009):



Van dit vooroordeel probeert hij al sinds 1964 af te komen

Nou Antonio, nog niet zo lang geleden (5-10 jaar) zong hij live nog nummers als "This World Can't Stand Long":

This world can't stand long
Be ready don't wait too late
We should know it can't stand long
For it is too full of hate

For a long time this world has stood
Gets more wicked every day
The maker who created it
Surely won't let it stand this way

Geen probleem.

Neil's stem klinkt natuurlijk niet meer zoals in 1971, maar blijft herkenbaar en klinkt de laatste tijd toch echt erg goed (al is Neil geen opera zanger of course). Niet zoals dat gevoelloze geneuzel op zijn laatste album Fork in the Road. Om eerlijk te zijn is hij vocaal dit jaar beter in vorm dan de afgelopen jaren. Bij zowel Dylan als Young is de stem één van de meest kenmerkende aspecten van hun muziek. Vandaar dat ik dat al een essentieel punt vind.

Met name zijn hardrock kant trekt mij de laatste periode (pakweg 2007-2009). Hij speelt live met waanzinnig veel venijn. De vonken spatten er vanaf. Denk aan veel nagalm/feedback, gierende solo's, zware sound etc. Ik weet niet of je bekend bent met bijvoorbeeld zijn album Ragged Glory, of het nummer No Hidden Path van Chrome Dreams II, maar dat soort nummers worden hierdoor veel energieker, en daarom beter dan de originele versies. No Hidden Path van een halfuur bijvoorbeeld, magisch!

Bij Dylan hoor ik dan een man die achter zijn keyboard zit, met een stem die totaal niet meer aan de stem van Highway 61 Revisited doet denken. Dylan is nooit zo'n harde rocker geweest, maar het is tegenwoordig een unicum als hij z'n gitaar oppakt. Dan heb ik het nog niet eens over bijvoorbeeld solo's. Ik vind het allemaal wat traagjes, ik heb vaak de indruk dat Bob z'n band nauwelijks bijhoudt, tja...

Akoestisch valt het vanzelfsprekend eerder op als Neil een hoge noot niet haalt of laat schieten, maar dat is dan eigenlijk het enige. Z'n stem is iets minder hoog. Z'n stem is daarentegen misschien wel wat toonvaster geworden. Dylan's stem is echt afgetakeld vind ik, dat zorgt er gewoon voor dat ik er niet naar kan luisteren zonder me te gaan ergeren...

Heart of Gold is in ieder geval wel een mooie DVD. Neil speelt (met leuk bandje erbij trouwens) Prairie Wind uit 2005 volledig. Dat album heeft goede kritieken gekregen toen het uitkwam, en daarnaast een verzameling ouder werk. Het is echter een volledige akoestische setting, ik heb zelf meer met half akoestisch, half elektrisch.

Ik wil me er niet teveel mee bemoeien maar:

Dylan's stem kan je ook anders benaderen dan 'afgetakeld'. Zijn stem is juist compleet anders geworden en dat zou je opnieuw moeten waarderen. Mischien kan je het benaderen alsof je met een nieuwe/andere artiest te maken heb.

Dat is wel zo, en zo zie ik hem ook. Maar ik houd niet van deze 'nieuwe' Dylan. De man die ik nu zie is voor mij niet de man die Blonde on Blonde, Highway 61, Blood on the Tracks en al die andere mooie albums heeft gemaakt.

Wat ik bedoelde was eigenlijk meer gericht op het feit dat Dylan welgeteld 3 albums (zijn eerste 3) heeft gemaakt die min of meer folk/topical/protest genoemd kunnen worden.
En dat hij na ruim 45 jaar na The Times They Are-A Changin' (zijn laatste echte folk/topical/protest-album) nog steeds grotendeels daar om bekend staat.

Natuurlijk heeft hij in de afgelopen 45 jaar genoeg teksten geschreven met daarin (vermoedelijk) zijn kijk op de gang van zaken in de wereld, maar ik geloof niet dat we daar met dit kerstalbum op hoeven te rekenen.

Voor de rest heb je uiteraard een punt, ik persoonlijk dacht dat Barrett meer doelde op Dylan's protest-periode...

Zoals je al opmerkt 'hoor' je een man die achter een keyboard zit. Ik denk niet dat je hem ooit live hebt 'zien' optreden.

Er is natuurlijk geen sprake van dat Bob zijn band moet bijhouden. Hij is de man 'in charge'. Voor zijn bandleden is het een kwestie van 'follow the leader'. Tijdens een live-concert kun je zien dat alle bandleden Dylan voortdurend in de gaten houden. Zo staan ze ook opgesteld rondom hem. Ze kunnen hem geen seconde uit het oog verliezen want dan riskeren ze een opgetrokken wenkbrauw van de meester....

De reden dan Dylan geen gitaar meer speelt ligt hem in het feit dat hij er nog niet in is geslaagd een toetsenist te vinden die zo kan (of wil) spelen) als hijzelf.

Ik ben het met Vortex eens. De Dylan van nu is een heel andere Dylan dan die van de jaren 60 of 70 of 80 of zelfs 90. Dylan verandert voortdurend. Hij is voortdurend onderweg naar iets. Zoals hij zelf al eens aangaf: "An artist has got to be careful never really to arrive at a place where he thinks he's 'at' somewhere. You always have to realize that you're constantly in a state of becoming, you know? And as long as you can stay in that realm you'll sort of be all right."

Wat Young betreft: zijn hardrock kant heeft mij persoonlijk nooit aangesproken. De platen die hij met Crazy Horse uitbracht bijvoorbeeld heb ik altijd links laten liggen. Maar Neil is eveneens een groot artiest met vele interessante aspecten in zijn muziek.

Hm, tja als je niet veel met Neil's hardrock kant hebt dan kan ik het me wel voorstellen als je nu wat minder van hem onder de indruk bent. Daar ligt de laatste tijd zijn voorkeur en kracht. Hij speelt nu vaak nog harder dan hij met Crazy Horse deed.

Dylan heb ik inderdaad nooit live gezien. Toen hij in Amsterdam was kon ik gaan, maar ik ben achteraf (na beluistering van het volledige concert) blij dat ik dat niet gedaan heb.
Ik heb elf Dylan albums, maar z'n werk van na 1976 trekt me eigenlijk niet meer. Ik zal niet beweren dat ik alles uit die periode (goed) ken, en er zal wellicht nog ergens een album tussen zitten die ik best kan waarderen, maar het heeft geen prioriteit voor mij.

Prima toch?

Overigens hieronder een link naar een site over de Dylan-Young connectie:

http://www.thrasherswheat.org/jammin/dylan.htm

Ja, ik heb die S.N.A.C.K. Benefit (geen erg goede show) en nog een andere show. Volgens het boek Shakey kwam Dylan ook voor de release van Blood on the Tracks naar Young toe om hem om zijn mening te vragen.

Jammer dat er nooit een officiele samenwerking van gekomen is.

@ Stijn: wat is dan je laatste Dylan-plaat? Blood on the tracks?

Hehe deze is idd wel hartstikke grappig... en @ Antonio ik had het idd niet over zijn protest periode van in het begin. Bob heeft al langer getoont dat hij meer in zijn mars heeft dan dat... Waarmee ik niet wil zeggen dat ik die platen slecht vind., maar als artiest is hij doorheen de jaren toch wel duidelijkj geëvolueerd naar een completer artiest...

Die heb ik onlangs aangeschaft toevallig. Desire is m'n laatste Dylan-plaat. Beiden erg sterk moet ik zeggen.

Desire is ook gaaf ja. Wel vind ik dat Street-legal ook moet worden gerekend tot zijn Grote Platen uit de jaren zeventig, en op veel van zijn recente platen (Oh Mercy, Love and Theft, Modern Times) valt veel goeds te plukken, als je eenmaal gewend bent aan zijn krasserige stem.

Zeer de moeite waard om een keer te pindakazen: Things have changed, van de Wonder Boys-soundtrack (leuke film ook trouwens). Dat was de track waardoor ik de oude Dylan ging waarderen.

De oude Dylan: oud qua leeftijd bedoel ik, tegenovergesteld aan de jonge Dylan uit de jaren zestig

"Street-Legal" was inderdaad een prima plaat, ook al is het zeker geen "Desire". Om eerlijk te zijn vind ik "Slow Train Coming" (1979) nog een stuk sterker dan SL, maar dat is absoluut een groeiplaat.

YouTube - Bob Dylan Performs At The AFI Life Achievement Award: A Tribute To Michael Douglas
YouTube - Bob Dylan - Things have changed - videoclip - HD

& offtopic:
YouTube - bob dylan -- a change is gonna come

Neil speelt nooit harder en met meer feedback dan met Crazy Horse. De concerten met Rosas, Cromwell & Ben Keith zijn niet slecht maar kleuterfeestjes vergeleken met de Rust Never Sleeps & Rusted Out Garage - tours, ook de Eurotour van 2001 (vooral de 2e keer Ahoy) was een super distortion festival wat zeker Keith & Rosas nooit zullen kunnen bijbenen. Ik weet niet of je het album Arc-Weld (1991) van Neil en de Horse kent, dat is in staat om je stereo op te blazen. Arc van de 3cd versie is een cd met uitsluitend feedback en distortion, adembenemend !!!!

Bij Bob Dylan - Oh Mercy (1989):



Daar ben ik het niet mee eens. Het verval van zijn stem is al begonnen tijdens de tour door Europa in de zomer van 1981. Op tapes is dit al goed te horen. Clinton Heylin heeft hierover ook geschreven in zijn biografie over Dylan.

Overmatig drankgebruik in de tweede helft van de jaren 80 en begin jaren 90 hebben zijn stem verder aangetast.

Op zijn studio-albums kon Dylan dit verval aanvankelijk aardig verbloemen maar op Oh Mercy hoor je voor het eerst dat zijn stem behoorlijk is aangetast. Zijn stem is hier nog maar een schim van wat hij 10 jaar daarvoor was!

Voor mij was Dylan nooit beter bij stem dan op Slow Train Coming en tijdens de Reli-tours eind jaren '70 en begin jaren '80.

Jann Wenner schreef hier destijds in Rolling Stone het volgende over: "Bob Dylan is the greatest singer of our times. No one is better. No one, in objective fact, is even very close. His versatility and vocal skills are unmatched. His resonance and feeling are beyond those of any of his contemporaries. More than his ability with words, and more than his insight, his voice is God's greatest gift to him."

Als ik het over zijn stem heb, heb ik het puur over zijn studio platen. Live is het verval al veel eerder ingezet, naast veel drank en peuken heeft hij ook zoveel opgetreden en zijn stem nooit een vakantie van een jaar of twee gegeven, wat ook veel invloed heeft gehad.

En met Jann Wenner, hoofdredacteur van Rolling Stone, ben ik het deels eens. Jann Wenner, een vurige fan van Dylan, heeft deels gelijk. Dylan heeft een objectief gezien wel een paar namen die gelijkwaardig aan hem zijn.

Tja, Jann zat toen in een Slow Train Coming-roes. Hij zou dit nu niet snel meer opschrijven...

Dat is het meest waarschijnlijk inderdaad. De never ending tour met ver over de 100 optredens per jaar - jaar in, jaar uit - is rampzalig voor zijn stem geweest. Waar andere ouder wordende zangers zeer voorzichtiog zijn met hun stem en het aantal optredens verminderen is Dylan juist vaker en vaker gaan optreden. De reden van die Never Ending Tour heb ik nooit zo goed begrepen. Is het de angst om zijn fans te verliezen? Puur onrust om altijd on the road te willen zijn? De omzet verhogen om zijn dure huizen te behouden?
Hij heeft er in ieder geval lol in maar zijn stem kan het al lang niet meer aan.

Wie zal het zeggen Bertus, maar dat lange touren bleek idd niet goed te zijn voor zijn stem... Nuja zijn we het wat gewoon

The neving ending tour die hem de laatste 25 jaar zonder onderbreking op tournee houd. Voor het geld hoeft hij het allang niet meer te doen, hij moet schatrijk zijn. Ik heb gelezen dat hij voornamelijk in een camper woont, meestal alleen met een paar honden. Misschien is Dylan een eenzame man geworden die niets anders meer kan bedenken dan eeuwig op tournee te zijn. Zonder die eeuwige optredens, die lang niet altijd barsten van de inspiratie, is zijn leven misschien behoorlijk leeg, ik heb een boek over hem gelezen waar woorden van die strekking in staan.

Is hij niet hertrouwd?

Waarom staat hier bij Dylan als alternatieve artiestnaam niet Jack Frost vermeld?

En waarom gebruikt hij op het ene album wel de naam Jack Frost en op het andere niet?