Dat is altijd muzikale voorkeur. Ieder zijn smaak. Echter, als het Bowie-virus je eenmaal is overvallen, dan neem je die paar mindere albums er gewoon bij om in elk geval de reguliere platen compleet te hebben. Hier zijn vast wel wat mensen die me zullen begrijpen. Voor mij is het moeilijk te begrijpen dat iemand Diamond Dogs en Scary Monsters als mindere platen ziet, maar goed. Weliswaar is met name Diamond Dogs best moeilijk toegankelijk voor veel mensen, schat ik zo in. Voor mij zijn Never Let Me Down en Black Tie White Noise de echte mindere platen. Maar ja, ik heb ze wel... O, en die ga ik binnenkort toch weer eens kritisch herbeluisteren.

Helaas David Bowie maar eenmalig live gezien, maar velen zouden jaloers op mij zijn geweest, al wetende dat ik maar een paar meter van hem af stond.
Net in bezit van een cd speler, en Changesbowie was mijn eerste cd.
In Nijmegen bracht hij zijn grote hits ten gehore, en hij kwam toen inspiratieloos over.
Al ketting rokend worstelde hij zich door de bekende nummers heen, want door het grote commerciële succes in de jaren 80, wilde men deze muziek horen.
Ik hoorde toen ook bij deze doelgroep.
Terwijl er voor mij iemand op het podium stond die in de jaren 70, het ene na het andere meesterwerk afleverde, en dat je vervolgens voornamelijk geprezen wordt door de recentelijke nummer 1 singles; veelal gezongen met andere artiesten.
En toch ben ik en blijf ik ook een liefhebber van Let’s Dance, China Girl en Tonight.
Ook dit is een kant van de kameleon.
Vergeet niet dat dit ook een onderdeel van zijn veelzijdigheid was.
Bowie was er voor iedereen.
En dan dat gedoe over Patricia Paay, of ze nu wel of niet het bed met hem gedeeld zou hebben.
Hoeveel lieve, vriendelijke huisvrouwen van 40 jaar en ouder, en jonge oma’s zullen tijdens de uitzending van De Wereld Draait Door gedacht hebben:
“Stond ik maar in haar schoenen”, terwijl er voor de echtgenoot een kopje koffie geserveerd werd.
In de keuken gaan de gedachtes dan jaren terug.
Voor mij kwam de erkenning van Bowie pas nadat ik ergens goedkoop het eerste Tin Machine album had gekocht.
Jaren niet gedraaid, totdat ik hem eens op legde, en gelijk geraakt werd door “Prisoner Of Love”.
Pas hierdoor mij meer gaan verdiepen in David Bowie.
Voor mij was zijn oude werk vergelijkbaar met Sudoku puzzels.
In het begin leg je ze al snel aan de kant, vanwege te moeilijk te begrijpen.
Vervolgens kom je in de fase dat je het gaat begrijpen, gevolgd door het verslavende, en je tot het besef komt dat je elke dag een dosis nodig hebt.
Zijn latere werk leerde ik waarderen door de sterke single Thursday’s Child, met in de clip een Bowie die terug kijkt op zijn leven.
Ook het besef van stervelijkheid wordt mooi weer gegeven.
Als je geraakt wordt door de video’s van Lazarus en Blackstar, dan raad ik je deze ook aan.
Ook zeer toepasselijk nu.
Toch is 'Hours...' als album niet zo sterk als 1.Outside, die ik later leerde kennen.
Het laatste jaar heb ik veel over Bowie geschreven.
Discussies over hoe hij de muziek bedoeld zou hebben; zijn drugsgebruik, en of het creativiteit of juist armoede opleverde.
Of je Berlijn wel of niet in zijn songs terug kon horen.
Ga maar door.
En dan verschijnt dus het nummer Blackstar, na het verrassende ook al sterke The Next Day, waar vreemd genoeg niemand meer over praat.
Maar Blackstar was dan ook van een andere planeet; onaards.
Achteraf gezien een logische verklaring.
Bowie zat in de voorbereidende fase om het aardse leven te verlaten.
Zondagavond zei ik nog tegen mijn vrouw; morgen ga ik de nieuwe Bowie kopen, vrijdag op Spotify gehoord, en hij is wel erg geslaagd.
En dan wordt je maandagochtend door je vrouw gewekt.
David Bowie is overleden.
Wel nee, je haalt twee dingen door elkaar.
Bowie heeft dat nieuwe album uit, en zal wel iemand anders overleden zijn.
Nee, David Bowie is dood.
De hele dag passeren zijn nummers op de radio, we worden verwend met zijn muzikale nalatenschap.
En dan een paar dagen later het begrip dat hij in stilte, de wereld definitief heeft verlaten.
Geen grote begrafenis, maar juist op de meest sobere manier.
Ashes To Ashes.

R.I.P. David Bowie

Nee, jij en sommige anderen die het Bowie-virus hebben nemen die paar mindere albums erbij. Er zijn er ook met het Bowie-virus die dat niet doen (zoals ik). Overigens heb ik na opnieuw luisteren wel zijn allereerste plaat in mono / stereo gekocht uit 1967.

Laatst sprak ik iemand over een Bowie plaat en toen zei ik ook dat die misschien moeilijk toegankelijk was. Toen werd 'ie een beetje pissig. Dat klinkt zo van: voor mij is 'ie wel toegankelijk, dat klinkt wat 'grachtengordel'. Je vindt een plaat (een beetje) goed of (een beetje) slecht vond hij. Daar zat wat in, moest ik toegeven. Bij Scary Monsters heb ik net een review geschreven, kun je lezen waarom ik 'm niet heb.

Iets anders. Mij valt ineens het artwork op van Earthling. Dit is mijn LP:
http://cdn.discogs.com/RxTaRjrjDOnHNIDpZrG-9D1Z9GY=/fit-in/300x300/filters:strip_icc():format(jpeg):mode_rgb()/discogs-images/R-5021529-1383727000-1894.jpeg.jpg

En dit is de binnenhoes:
http://cdn.discogs.com/EDiVLX5SRxDVsbjPbjX7MnPGbOM=/fit-in/300x300/filters:strip_icc():format(jpeg):mode_rgb()/discogs-images/R-5021529-1383726954-5237.jpeg.jpg

Een soort van *?

Een verwijzing naar een album topic kan nog wel, maar door de 2 albums samen te voegen maak je jezelf er wel heel makkelijk er van af.

Hij is leuk! gauw aangepast

"Het Bowie-virus" - is dat een gemuteerde griepvorm? Bestaan er meerdere versies van? Perzoonlijk word ik nogal appelig van al die zwetspraat over 180 gram, de leverbaarheid, de prijs en hoeveel platen en, en. Iets graag willen hebben snap ik, ik noem dat H3 - het heilige hebben - dat alleen kan worden bestreden door de feitelijke aanschaf - tot dat moment is er het voorspel van de cognitieve dissonantie. Als je ziek bent, loop je daar niet constant over te lullen

Zo werd ik van de week vrij ongelukkig van de feitelijke constatering dat ik een tweetal cd's van Bowie miste - terwijl ik ze wel had (volgens mijn overzicht); waarschijnlijk ooit uitgeleend en nooit teruggekregen. Inmiddels heb ik ze weer - soms koop je platen om 1 of 2 prijsnummers (de eerste van Martha & The Muffins bijv; en het debuut van Propaganda). Ook dat is een vorm van H3 - maar dat is een vrij generiek virus; het kwelt me ook bij Talk Talk, Dead Can Dance, Slowdive etc - de kuur is duur

Valt wel mee, op Marktplaats zijn nog wel lp's van The Cure te scoren voor minder dan 10 Euro.

Het Bowie-virus is een term van reptile71.

Dan is dat een specifieke vorm van het H3-virus. Ik vrees dat de behandeling hetzelfde zal zijn. Overigens heb ik de 2 ontbrekende Bowie-cd's (Outside en Heathen, beide jewel case in een wikkel) nieuw kunnen kopen voor 6,45 - als lokale price watcher zal dat jou wel interesseren.

Ik heb ze allebei op LP en CD. Ze horen tot mijn favoriete Bowie albums. Hoe laat was jij bij Plato? Of heb je ze ergens anders vandaan?

Ach, ieder doet het op zijn manier. Ik heb bijv. graag alle originele persingen en hoef zeker niet elke nieuwe issue van een album. Bij mij gaat het vaak in stappen ook. Op een gegeven moment heb je dan zoveel van een artiest dat je die laatste paar er net zo goed bij kan nemen om de reguliere studio-albums compleet te maken. Maar ik kan me goed inhouden en ben niet zo gevoelig voor het H3, zoals mju het noemt.

Bowie-virus... tja, ik ben op een gegeven moment veel Bowie gaan draaien, doordat ik een mp3 cd'tje met alle jaren 70 albums had gemaakt voor in de auto. Ik draaide dat cd'tje jarenlang en uiteindelijk kon ik niet meer zonder Bowie en heb langzamerhand een aardige collectie opgebouwd, met name op vinyl. Voor die tijd had ik maar een paar platen (en in de jaren 80 cassettebandjes).

Ik heb een tijdje strips verzameld en dan was trading up een veel gezien fenomeen: je begint met een matig exemplaar en uiteindelijk heb je een picobello exemplaar, een eerste druk - het mooiste is als het tussentraject weinig heeft gekost.

Ik ben met strips verzamelen gestopt toen ik merkte dat veel verzamelaars eigenlijk helemaal niet met strips bezig waren, maar alleen met hebben (kopen, kopen, kopen). Dat druiste tegen mijn idee in. Het moet gewoon leuk blijven. Daarom zeg ik ook H3, relativerend. Kenmerk van fanatiek verzamelen is "iets per se compleet willen hebben". Dat betekent dan bij New Order: de 7" van Procession in alle 9 kleuren, + de evt 12"; van Confusion eveneens alle labelkleuren. Ik ben daarmee gestopt - dat is krankzinnig.

Wil wel graag weer alle lp's van Bowie - die ik ooit als lp kocht - als zodanig terug hebben. Bij nieuwere dingen, Next Day, Heathen hoeft dat niet - daarvan zie ik de toegevoegde waarde niet. Blackstar ontvang ik binnenkort op lp (geen idee of het de limited edition is, dat laat me koud).

Grappig en herkenbaar. Zelf probeer ik ook dit soort regels te bedenken om het enigszins beheersbaar te houden. Dat terug hebben is ook herkenbaar. Soms denk ik ook dat ik waanzinnig bezig ben om zoveel platen te kopen die ik al lang digitaal heb. En dan pak ik tijdens je zondag ochtend kopje koffie weer iets uit de kast, en dan snap ik het ineens weer. En meer on-topic: die hoes van Aladdin sane alleen al maakt het "sane" om te willen verzamelen.

Ja dat 'upgraden' van je exemplaren herken ik ook wel. Alleen soms heb ik toch enkele exemplaren, omdat ik de ander niet weg wil doen. Bij Bowie heb ik dat dus wel, heb ik bijv. zowel een Duitse als UK Aladdin Sane, beide vroege persingen in gatefold hoes. Altijd handig, zo'n reserve exemplaar.

Als je nog Bowie LP's zoekt trouwens, mogelijk heb ik er nog enkele te koop.

Het is hoogst waarschijnlijk niet de bedoeling hier, maar ja: ik zoek nog een fatsoenlijk exemplaar van Hunky Dory (beetje knappe mastering natuurlijk), want mijn exemplaar kraakt als een malle. Ooit gekocht op de platenbeurs (en daar ben ik o.a. door dit exemplaar wel wat van teruggekomen). Ik durf het mijn naald niet eens aan te doen.

Dat heb ik met Low (kwam ik van de week weer achter): erg krakend. Dus reptile71

Hunky Dory heb ik niet staan, helaas. Low wel, maar moet even de kwaliteit controleren dan.

Vinden jullie ook dat Bowie soms zijn beste nummers wegliet op albums? Ik bedoel tracks als bijv. Velvet Goldmine en Dodo zijn toch bepaald geen throwaways..

Wat leuk! Er komen heel wat Bowie oudjes op vinyl uit. Ik hoop dat Low ook nog eens een keertje aan de beurt komt! Je moet immers het ijzer smeden als het "hot" is, moet men gedacht hebben!

Dat heb ik ook wel eens - dat kraken - als ik een lp op zet. Maar met name sogges ligt het dan aan mij: mijn botten. Ik heb ook heel veel baat bij het programma van Olga en die hupsende mensen.

Wassen, vrind, wil ook wel helpen. En tsjekken dat de schijf niet statisch is - zwieren met die handel dus; en al zwierend 3* Om manipadmé hum zingen, da's de oplossing

Nou Eric, ik heb ook wel een Knosti voor je te koop nog, mocht je interesse hebben.
Als je plaat inderdaad vuil is kan zo'n wasbeurt 'm doen, maar als hij gewoon grijs gedraaid is of krasjes heeft gaat die vlieger niet op.

Low is nog redelijk vaak te krijgen 2e hands voor een mooie prijs hoor.

De prijzen zijn absurd gestegen op discogs en dat is toch voor velen een maatstaf voor prijzen. Dezelfde issue die ik ook van Low heb staan staat voor € 75,- op discogs in NM/NM staat. Die prijs slaat natuurlijk nergens op.

Ik verkocht er net voor zijn dood nog een voor 12.50. Zeer mooie conditie

Die hype op marktplaats zakt snel genoeg wel weer in.

Ik wacht wel! Het is niet urgent. Heb al veel van Bowie in (high res) flac en/of cd. Ik zal het toch voornamelijk bij digitaal houden in de toekomst, maar het is leuk voor erbij. Sommige albums wil je nu eenmaal ook graag op vinyl hebben. Iets met nostalgie en mijmeringen. Vooral de mooie hoes van Low (en Aladdin Sane natuurlijk) is groot echt heel mooi. Maar ik zal daar nooit 75 euri voor neertellen.

Ik toevallig ook één in een VG+ conditie voor 10,00. Ik bleek er twee te hebben van Low. Nu doet dezelfde plaat op Discogs 30,00 euro. Nou ja, de koper was er toen erg blij mee, meldde ze achteraf nog.

De hoes alleen al inderdaad.. ik heb m mooi ingelijst aan de muur hangen..

Low heeft idd een van de mooiste hoescovers,maar de mooiste en meest karakteristieke Bowie hoes is...en vind ik zeker ook Alladin Sane ,die 2 zijn ook toevallig mijn favorieten Bowiealbums
Alladin Sane heb ik al jaren in bezit op Lp de org '73 persing die gaat niet meer weg

Bij David Bowie - ★:


Het zou toch kunnen? Verklaart misschien ook waarom hij bijna direct gecremeerd is.