menu
zoeken in:
In Muziek > Algemeen > Fleetwood Mac - Oh Well Part 2(dus niet part 1;)):

Hallo mensen, ik was heel erg beniewd samen met mijn vader wat jullie van dit schitterende nummer vinden, en of jullie dit nummer uberhaupt kennen, laat je horen, ben zeer benieuwd naar de reacties

Groetjes Thomas(22) en vader Kees(53)

Thomas, je moet je naam veranderen
persoonlijk vind ik Oh Well een schitterend nummer, maar deel 2 spreekt mij niet aan

Volgens mij is dit best wel een bekend nummer, voor mensen die een beetje met R 'n B vertrouwd zijn. Led Zeppelin meets Al di Meola. Of misschien wel Jeff Beck at The Tapas Bar, of zoiets.

Ik ben veel meer vertrouwd met het eerste deel, om de simpele reden dat ik een hele tijd naar dit nummer luisterde op een 7". Maar samen wordt het een mooie epische 'compositie'.

Dit is een korte playlist, zoals ik nog steeds graag naar deze muziek luister. En hierin komt deze van Fleetwood Mac (het is bijna een scharnierpunt) ook enorm goed tot zijn recht. Zowel Pt. 1 als Pt. 2

Cream - Tales of Brave Ullysses
Clapton, Beck, Page & Mayall - Freight Loader
Jeff Beck Group - It ain't SUperstitious
The Yardbirds - White Summer
Led Zeppelin - Since I've Been Loving You
Fleetwood Mac - Oh Well
Al di Meola - Mediterrean Sundance
Bob Dylan - Sara
The Seeds - Mister Farmer

avatar van tomthumb
Wis je dat Peter Green alle instrumenten voor z'n rekening nam op Part 2? Dus cello, fluit en natuurlijk gitaar. Gewoon net zo lang kloten tot je het juiste geluid hebt. En het eindresultaat mag er zijn!

avatar van LucM
Bij Fleetwood Mac - Behind the Mask (1990):

Fleetwood Mac was al op sterven na dood begin jaren '80 na onenigheid tussen de leden en ze brachten solo-albums uit. "Tango In The Night" was van oorsprong bedoeld als solo-album van Lindsey Buckingham, maar werd uiteindelijk onder de naam Fleetwood Mac uitgebracht, waarna Buckingham de band verliet en Fleetwood Mac niet meer voor mij hoefde.

avatar van musician
De onenigheid bij Fleetwood mac begon al tijdens Tusk. Behind the Mask wordt eigenlijk al beschouwd als Buckinghams eerste solo-cd, zijn rebellie tegen het succes van Rumours. De nummers op Tusk, ook van Christine McVie en Stevie Nicks werden omgezet naar de ideeen van Lindsey Buckingham. Toen Tusk niet de verkoopcijfers haalde van Rumours, kreeg Buckingham hiervan de schuld. Daar ontstond de eerste wrok. Tijdens de tour er na ging het ook al niet best. Ik ben er geweest, kan het mij niet meer herinneren, maar volgens de verslaggevers kregen John McVie en Stevie Nicks tijdens het concert in Rotterdam dusdanig veel mot, dat Stevie geruime tijd in de kleedkamer heeft zitten mokken. Na Fleetwood mac Live gingen de leden ieder z'n eigen weegs. Er verschenen solo cd's van Buckingham, Fleetwood en Nicks. Toch verscheen ook Mirage van Fleetwood mac nog vrij snel. Een compromis, redelijk vrolijk zowaar, een lekker niemandalletje. De Mirage concerten waren alleen in Amerika. Opnieuw verschenen er solo werkjes, o.a. I'm not me van Mick Fleetwood (slechts enkelen zullen alleen de LP nog hebben, op cd is het nooit verschenen). Mick Fleetwood ging inderdaad failliet. Fleetwood heeft daarna Buckingham benaderd. Volgens Buckingham was hij toen bezig met het schrijven van nummers voor een solo cd. Maar ja, wanneer is er sprake van nummers voor een solo cd en wanneer van nummers voor de band? Volgens Buckingham, is hij toen akkoord gegaan met medewerking aan een nieuwe Fleetwood mac cd, om de failliete Fleetwood te helpen. Ook al ben ik een Buckingham fanaat, ik denk dat dat maar een kant van de medaille is van de barmhartige Samaritaan. Feit is, dat alle solo cd's (muv Stevie Nicks) buitengwoon slecht werden verkocht, zeker in verhouding tot de millionsellers van Fleetwood mac. Buckingham zal dus ook zijn commerciele redenen hebben gehad, om na een pauze van 5 jaar weer aan een projekt van de band te willen beginnen. Opnieuw heeft Buckingham de songs van McVie en Nicks aangepast aan zijn concept, zodat het paste in Tango in the night. Knap gedaan (hoewel je over het magere gebodene kunt debatteren, wat we overigens ook doen), daar niet van en de successen vergoeden veel. Toch is er heel veel onenigheid geweest, rond die tijd, ook met de vraag of er na Tango een nieuwe cd moest komen. Buckingham vond van wel, de rest niet, die wilden toeren. Dan komt het. Volgens John McVie in de Fleetwood mac story (ondersteund door Stevie Nicks) kregen Lindsey en Stevie tijdens een bijeenkomst in het huis van Mick Fleetwood 's avonds op straat letterlijk slaande ruzie. Toen Lindsey weer de kamer binnenkwam, zei John McVie om te kalmeren: ": Lindsey, you better leave". En dan, na enige stilte grijnzend: "but I meant the room. Lindsey thought I meant the band". En exit Lindsey, voor 10 jaar tot aan The Dance, ruzie met John McVie moet je natuurlijk ook nooit krijgen. Burnette en Vito vielen in voor de Tango tour die dus wel kwam en gingen daarna gelijk met de overige leden de studio in voor Behind the mask. In dit nieuwe verhaal, is opeens de dominantie van Lindsey verdwenen. De man, die de songs van Stevie Nicks en Christine McVie naar zijn hand zette, is daar niet meer aanwezig. Stevie Nicks, zelf een grote diva op dat moment, en Christine McVie die vóór Buckingham in het verleden altijd al haar eigen werk (zonder controle en aanpassingen) had mogen inbrengen, waren er van bevrijd. Zo moeten ze zich ook hebben gevoeld. En ik vind, en daar kun je over van mening verschillen, dat je dat heel goed kun merken aan hun songs op Behind the mask. Christine McVie maakte met Fleetwood mac maar zonder Stevie Nicks nog Time (dat is echt veel minder) besloot nog mee te doen met The Dance maar had gewoon geen zin meer in aanpassingen en discussie. Ondanks alle druk heeft ze recent nog pertinent geweigerd mee te gaan doen aan een nieuwe Fleetwood mac cd. Erg sterk is ze in haar teksten nooit geweest, maar op haar laatste solo cd wijst ze af en toe indirekt nog wel eens met een kritisch vingertje naar haar periode met Buckingham.

avatar van bikkel
Helder verhaal musician. Wat ik wel weet is dat Buckingham ten tijde van Tusk de enige was die nog enigzins serieus met muziek bezig was. Het succes van Rumours had veel invloed gehad op de overige leden. Directer gezegd; Het gebruik van witte pretpoeder en drank zorgde ervoor dat de leden, afgezien van Buckingham, nu niet bepaald actief waren met Fleetwood Mac.
Dat hij dus de koers ging bepalen is niet verbazend te noemen.
Dat Christine Mcvie geen zin meer heeft zal best te maken kunnen hebben met de rol van Buckingham, maar het is voornamelijk ook het touren wat zij niet meer ziet zitten.

avatar van musician
Ja, dat witte poeder heb ik nog maar niet eens genoemd. Ik sprak laatst iemand die ten tijde van de Tusk tour in Nederland bij Warner brothers werkte en die, op verzoek van de leden van de band, er op werd uitgestuurd om wat van dat spul te scoren. Anders wilden ze niet beginnen.............

avatar van fluidvirgo
Rock 'n Roll, gentlemen, rock 'n roll!!!

avatar van bikkel
YES INDEED!!!!

avatar van kaztor
musician schreef:
Ja, dat witte poeder heb ik nog maar niet eens genoemd. Ik sprak laatst iemand die ten tijde van de Tusk tour in Nederland bij Warner brothers werkte en die, op verzoek van de leden van de band, er op werd uitgestuurd om wat van dat spul te scoren. Anders wilden ze niet beginnen.............




Toch heerlijk, dat soort verhalen...

avatar van fluidvirgo
Ik las ook ergens dat tijdens de opnamesessies van Tusk er een doos met wit poeder standaard onder de mengtafel lag... Wat een fantastische band was dit toch

avatar van musician
Of dit overigens nog steeds zo is waag ik wel te betwijfelen. Ik denk ook niet dat het de prestaties erg ten goede komt. En ze worden er ook niet jonger op.....................

avatar van fluidvirgo
Om over Nicks haar neusschotje maar te zwijgen....

avatar van kaztor
Lijkt me toch heel boeiend om een boek over dit gezelschap te lezen...

Een hele horde bandleden werden óf gek óf gingen een of andere vage sekte in en de drie-, vier- en vijfhoeksverhoudingen, ruzies en ge(mis?)bruik van narcotische versnaperingen zijn ook niet van de lucht.

avatar van fluidvirgo
kaztor schreef:
Lijkt me toch heel boeiend om een boek over dit gezelschap te lezen...

Onlangs gedaan. En hoewel er uitvoerig over de sekte van Jeremy Spencer wordt gesproken blijven de echte drugsschandalen (afgezien van de lsd trip van Green en Kirwan) onderbelicht en wordt er ook weinig verteld over de ruzie bij het opstappen van Lindsey na de release van TitN. Ik heb "Rumours and Lies: The Fleetwood Mac Story" gelezen van Bob Brunning (bassist in de eerste line up met Peter Green). Verder een zeer amusant verhaal, gemakkelijk leesbaar.

avatar van musician
My 25 years in Fleetwood mac door Mick Fleetwood. Ja, alles wordt wel door de censuur gehaald, natuurlijk.

avatar van bikkel
Eigenlijk een onmogelijke groep achteraf.
Er zijn na Fleetwood Mac met Green en Spencer nog een aantalbezettingen geweest(met oa. Bob Welch) Begin jaren 70, lag de band even helemaal stil. Toen heeft een gekwiekste manager een Fleetwood Mac op pad gestuurd zonder 1 oorspronkelijk lid.
Dat duurde niet lang want hij kreeg een proces aan de broek.
Pas in 1975 was er sprake van een Fleetwood Mac die weer enigzins succesvol zou worden.
Het had alleen niets meer van doen met ''The Mac'' van welleer.

Bij Lindsey Buckingham - Gift of Screws (2008):

“Lindsey is saying we’re going out on the road, right? Tell me that he’s going…”

He is, Mick. FLEETWOOD MAC reveal their reunion plans for 2009. “About 40 dates.” All the hits. No Christine McVie… Or Sheryl Crow…

By Michael Bonner

“Fleetwood Mac?” Says Mick Fleetwood cheerfully. “This band is the most abused franchise in the music business.”
It is, certainly, hard to think of another band whose lifespan had been characterised by such wildly fluctuating circumstance. The comically high turnover of personnel during the ‘70s – the fallout from which, less hilariously, involved mental illness, religious cults, alcoholism and adultery – is really only the start. Add in prolific drug abuse in the ‘80s and what Fleetwood jovially refers to as the “petty selfish needs” of the individual members, and you get a soap opera as compelling as Fleetwood Mac’s music.
But 41 years since Fleetwood formed the band with bassist John McVie, it seems the Mac have reached a healthy state of equilibrium; “wounds” as Fleetwood says, “have healed”. As Lindsey Buckingham, the band’s driving force since he and then-girlfriend Stevie Nicks signed up on New Year’s Eve ’74, explains: “You get to a point when you’ve worked through whatever polarities or aspects of denial, or whatever the issues that have remained from years ago are. I think we value each other now.”
And so, next year a revived and functional Mac will head out on the road for the first time since 2004. That is, if all the band members can get their story straight.
“Lindsey is saying that we’re going out on the road, right” asks Mick Fleetwood disarmingly. “Otherwise it’s news to me if we’re not. Tell me that he’s going.”

The story behind Fleetwood Mac’s imminent return, and what’s happened in the years since 2003’s Say You Will, may arguably lack the colour of the Mac in their stadium-and-cocaine pomp, but it’s not without its fair share of drama. Particularly the will she-won’t she? question of whether Stevie Nicks will rejoin. Nicks revealed to The Daily Telegraph in September 2007 that she had no interest in working with the group, unless Christine McVie (who left in 1998) returned. Meanwhile, in March this year, Sheryl Crow told Spinner.com she was joining the band, an announcement that caught many people by surprise, not least Fleetwood Mac themselves.
“There was some discussion about Sheryl Crow for a while,” explains Buckingham. “We went out behind out last LP without Christine. Because we weren’t doing a ton of Christine’s material, it gave me much more sense of being a guy onstage, and I think Stevie felt a little uncomfortable with that. She was looking to re-establish a little female presence in the band.
“It was only a hypothetical discussion we were having, and then Sheryl Crow decided she was going to announce to the world she was joining Fleetwood Mac. I guess Stevie and Mick were put off by that, because it was not something that had been decided upon and possibly was a bit self-serving of Sheryl. So that led to a bit of friction between Stevie and Sheryl.”
What changed Stevie’s mind about going on tour?
“She felt she missed the whole thing,” says Fleetwood. “She is a loyalist at heart and she is married to this crazy band called Fleetwood Mac. The last time we went out, Lindsey was really pushing to do all the new stuff, which was appropriate, but it didn’t marry Stevie and Lindsey particularly well onstage. Which, in truth, is where Buckingham Nicks came from. They sang, they played, they wrote together and Stevie bemoaned the fact that never happened to the extent she wanted, and it enlarged her missing Christine’s influence. Now, as Lindsey doesn’t have that pulsing drive to be doing something new, it’s different. They’ve spoken about how they need to get back to a real partnership onstage. So all of that became an attractive package to her loyalty to the company store.”
Then there’s the revelation of how a band on this scale gear up to a new project. You’d think this was all plotted out years in advance, right? Think again.
“This is probably the first time in our career that we have ever thought of planning,” chuckles Fleetwood.
“This is not easy or usual for us to do,” agrees Buckingham. “I said to the band that I wanted to put a boundary around roughly a three-year period in order to do two solo albums and to be able to do some touring behind each one. And then I’d be ready to start another round of Fleetwood Mac after that.”
“When we do go out, it is when the grape is the right texture,” continues Fleetwood. “How do I know when that is? Well, John rings me up every week and says, ‘It’s time’. But truly, it’s when everyone’s finished with his or her petty, selfish needs. We worked so hard for so long back in the day. We lived and breathed each other – literally. So it really is about not forcing the issue.
“I’ve had good discussions with Lindsey. I don’t want him doing something in my world if he’s distracted. We were supposed to go out a year ago, and then one thing led to another. It got put back a little further. Stevie’s been great about it; she gets bored. You just have to be careful you don’t wait too long and someone goes off and does something else. Truly, we are done and we’ll start rehearsals in February. We’ll be out in the States in early April. The guys in the ivory tower are counting their pennies and deciding where we go.”
“I’ve heard about 40 dates,” elaborates Buckingham. Then adds: “I shouldn’t say that, ‘cos you know what? I don’t know. And one thing leads to another.”

The Mac lineup headed by Buckingham and Nicks has been the most stable, lasting now for 34 years, although within 18 months of them joining you could have been forgiving for assuming it might not last. The very public relationship breakdowns in the band became the source material for Rumours, their domestic situations exacerbated by alcohol and cocaine addiction. Ironically, as the band unravelled they became platinum-selling superstars, with Rumours spending 31 weeks atop the Billboard charts.
“It was difficult,” acknowledges Buckingham.
“Joining the band was a strange and very quick thing. Before we even cut the first album [1975’s Fleetwood Mac], when we were rehearsing it was very clear there was this chemistry going on that was kind of making it effortless. Then, the downside came. Stevie and I were in the very long process of breaking up, and John and Christine were in the same position. When Rumours started to roll, it was very exciting, but also bittersweet. And Stevie was being pulled away by forces that were to some degree, manipulative. At some point it got a little darker than I would have liked. Today, we would have been fodder for the tabloids.”
“It’s very different now,” says Fleetwood. “On the last tour, for instance, it was children, nannies and dogs. It’s still a circus of sorts, but we are all changed. We don’t stay up for three days at a time. It’s like a certain type of bicycle. You get back on, and there are a few bells and whistles missing on this bike. But happily so.”
If Rumours, whose sales now exceed 30 million copies, is a major landmark in ‘70s American rock, what do Fleetwood Mac mean in 2008?
“It’s a double-edged sword,” says Buckingham. “A lot of established groups go out and do good business. And we fall into that category. You can’t get away from a body or work that’s familiar to people. As time goes by, you appreciate things more and more. You think, ‘OK, we’ve X number of hits.’ And at one point, I’d have said, ‘OK, let’s not play that song.’ You tend to try to relax and think about what your assets are. No one’s competing with My Chemical Romance or whoever.”
Do you hear anything of Fleetwood Mac in today’s music? Certainly, two recent Uncut-approved albums – Wilco’s Sky Blue Sky and Rilo Kiley’s Under The Blacklight – have a kinship of sorts with Fleetwood Mac’s sun-baked Californian soft rock.
“I don’t listen to as many things as I used to,” says Buckingham, an on-record fan of The Clash and Gang Of Four. “But, sure, I can even listen to things like Death Cab For Cutie and hear modalities that remind me of Fleetwood Mac. The only reason for making music is to exchange ideas and keep the flame going.”
So what can we expect from this next tour?
“For the first time ever, we’re going out without an album and we’re all totally committed to giving people everything that they would be most desirous of,” reveals Fleetwood. “It’s like a fans’ fantasy. We are playing anything and everything we feel everyone would love to hear, from when Stevie and Lindsey joined Fleetwood Mac. On this next trip out, the new creative challenge is that we are going to do some of Christine’s lovely songs. We’ll find the songs that we feel comfortable doing and Lindsey and Stevie feel they can attack in a slightly different way, but also pay tribute to the lineage of Christine’s songs. And, hey, we are the band that we are now, and Christine is so much part of that legacy. It was her choice. She did not enjoy the whole rigmarole of touring, and no amount of coercing with golden carrots on strings in front of her nose attracted her to get back on the boards again.”
And a new album? In June this year, The New York Times reported that Fleetwood Mac’s manager Irving Azoff was already negotiating a distribution deal for a new record with retail giant Wal-Mart, presumably based on a similar release model he applied to The Eagles’ comeback Long Road Out Of Eden.
“We talked about that with him,” says Buckingham. “That was a formula that worked for The Eagles. If that strikes a better deal for us, sure. The record company model has broken down, so let’s see.”
“There are mumbling in the ranks about a new LP,” adds Fleetwood. “We have discussed that we would like to make another album, if the tour is happy and everyone’s glad to be doing what we’re doing. So, over the next three or four years of planning, some of that will be doubtless the better part of a year making an LP. I hope that does happen. My gut tells me that it will.”

Sorry, een beetje lang bericht, maar wel een update op de Fleetwood Macplannen van de betrouwbaarste bronnen als het om zaken gaat, Mick en Lindsey. En dit artikel staat in de nieuwste Uncut Magazine. Niet de hitkrant. (bestaat dat eigenlijk nog?)

Klinkt bemoedigend voor de Fleetwood Mac en Lindsey fans. Was een flink artikel maar ben er weer een stukje wijzer van geworden.

avatar van musician
shackinup schreef:
““There are mumbling in the ranks about a new LP,” adds Fleetwood. “We have discussed that we would like to make another album, if the tour is happy and everyone’s glad to be doing what we’re doing. So, over the next three or four years of planning, some of that will be doubtless the better part of a year making an LP. I hope that does happen. My gut tells me that it will.”


Stevie Nicks heeft Inmiddels meer dan vijf jaar kunnen schrijven zonder dat ze iets heeft uitgebracht, dus dat lijkt mij dan ook meer dan voldoende voor een paar aardige mac-songs

avatar van jovad
Fleetwood mac nieuws: Check the Gift Of Screws-reacties.
of check www.fleetwoodmac.com

Nu hopen dat ze naar belgie komen

avatar van JelleHamstra
Bij Fleetwood Mac - Rumours (1977):

Ik heb deze plaat net aangeschaft! Klinkt echt verschrikkelijk goed! zijn er nog andere studio albums die ook aan te raden zijn van Fleetwood Mac?

avatar van musician
JelleHamstra schreef:
Ik heb deze plaat net aangeschaft! Klinkt echt verschrikkelijk goed! zijn er nog andere studio albums die ook aan te raden zijn van Fleetwood Mac?


Wat dacht je van zo'n beetje alles na 1975? Niet alles heeft recht op 5 sterren maar ze hebben in ieder geval hun best gedaan.

De line-up van Rumours is anders dan die van Behind the mask (1990) en Time (1995). Dat moet je wel even weten.

Werk van vóór 1975 is ook zeker niet de line-up van Rumours, is meer voor fijnproevers.

1968-1970 was de beroemde bluesperiode met Peter Green.

1971-1974 was de anonieme (nauwelijkse verkochte) periode waar gitarist/zanger Bob Welch en een beetje Christine McVie de scepter zwaaide. Ik vind het meeste uit die periode wel leuk maar ben hierin waarschijnlijk een eenling. Hier is de blues ingeruild voor Amerikaans rock.

avatar van rudiger
JelleHamstra schreef:
Ik heb deze plaat net aangeschaft! Klinkt echt verschrikkelijk goed! zijn er nog andere studio albums die ook aan te raden zijn van Fleetwood Mac?


Jawel hoor .

1 Fleetwood Mac
2 Tusk
3 Tango In tHe Night
4 Mirage
5 Say You Will .

6 Solo albums van Buckingham

avatar van JelleHamstra
rudiger schreef:
(quote)


Jawel hoor .

1 Fleetwood Mac
2 Tusk
3 Tango In tHe Night
4 Mirage
5 Say You Will .

6 Solo albums van Buckingham


Bedankt! ze zijn indd allemaal goed! Ik was zelf ook nog achter het debuut album uit 1968 gekomen! ook erg goed! en 'Bare Trees' uit 1979!

avatar van ArthurDZ
JelleHamstra schreef:
(quote)


Bedankt! ze zijn indd allemaal goed! Ik was zelf ook nog achter het debuut album uit 1968 gekomen! ook erg goed! en 'Bare Trees' uit 1979!


je bedoelt vast Bare Trees uit 1972. Inderdaad een goed album, maar dit is toch echt hun beste

avatar van JelleHamstra
ArthurDZ schreef:
(quote)


je bedoelt vast Bare Trees uit 1972. Inderdaad een goed album, maar dit is toch echt hun beste


Haha ja! inderdaad uit 1972, ik weet niet hoe ik bij 1979 kwam? maargoed.

avatar van musicfriek
Vind het wel jammer dat men het vrijwel alleen maar over dit album heeft, terwijl ze voor Rumours ook prachtig werk hebben geleverd. Ik heb pas geleden Bare Trees (1972) en Heroes Are Hard to Find (1974) ontdekt en vooral laatstgenoemde doet niet zo gek veel onder deze geweldige Rumours. Leuk om te horen wat zich vooraf afspeelde bij deze superband. Alle respect ook trouwens voor Mick Fleetwood, John McVie en Christine McVie. Die zitten het langst bij de band.

Gast
geplaatst: vandaag om 16:34 uur

geplaatst: vandaag om 16:34 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.