live uit 1973 is de beste instapper ja en dan seconds out ...en ach die laatste er dan ook maar bij ....

Gert P., hoe kun je dit nu zeggen . Met "Invisible Touch" bracht Genesis hun onbetwist beste album uit . Dat "Calling All Stations (1997)" een dramatisch slecht Genesis album is kan ik alleen maar met je eens zijn

Denk niet dat Gert die zo slecht vindt gezien zijn 4 sterren waardering.


Dat kan ik geheel onderschrijven. Na Duke had het Collinsverhaal wel op mogen houden.

Begrijpend lezen is soms wat lastig


Hadden we wel "Driving The Last Spike" moeten missen

Ach ja.... en Dodo/Lurker, Home By The Sea, Domino en Fading Lights natuurlijk maar dan heb je het ook wel zo'n beetje gehad. Maar zelfs die halen het voor mij niet bij het vroegere werk. Ze hadden Collins beter terug achter de trommels moeten zetten en als frontman Fish moeten vragen. Dat had pas echt een supergroep opgeleverd.

Het wordt nu wel erg hypothetisch

Kan alsnog . Fish heeft zijn stem nog steeds niet verloren en Phil Collins zal ook nog best wel met z'n stokjes kunnen slaan .

Ah, eindelijk een bericht van je bij een Genesis-plaat waarbij je NIET laat weten dat Invisible Touch je favoriet is!

Of heb ik iets gemist?

EDIT: Relevantie van mijn post is bij deze volledig ontkracht.

Je wilt toch niet datgene wat Fish tegenwoordig op het podium neerzet zingen noemen?

Schrijf dus dat Calling all stations beter is als die 4 ervoor met Collins als zanger.

Moet je eens luisteren naar who dunnit, sterk staaltje Collins of like it or not, nou sta nog na te genieten!

Van die latere platen ja home by the sea en scond home by the sea, jammer dat die op de verkeerde cd staat.

Die laatste is overigens van de hand van Mike Rutherford...

Als er één track is die ik tot op de dag van vandaag niet begrijp, is het wel 'Who Dunnit?' Totaal waardeloos, irritant en inspiratieloos... Oftewel: het laagste niveau wat genesis ooit heeft bereikt.

Invisible Touch? Beste Album? Hou op man. Ga je mond spoelen.

Bij Genesis - Selling England by the Pound (1973):

Ik vroeg me gewoon hardop af waarom SOYCD en WYWH van Pink Floyd zoveel hoger staan.
Beide uit dezelfde tijd, beiden veel gitaar, beiden werken met concepten.

Waarschijnlijk is Pink Floyd een band met een hogere cultstatus dan Genesis. Dientengevolge zullen dan de albums ook hoger gewaardeerd worden.

Dat is volgens mij eerder andersom: de populariteit van jaren '70 Genesis beperkt zich meer tot het prog-/symfo minnend publiek dan de populariteit van Pink Floyd.

Vanmiddag wat muziek van Yes beluisterd Close to the Edge,maar is dat hier mee te vergelijken dan? Ik kan bij you tube geen nummers vinden van dit album.En downloaden lukt ook met geen enkel nummer.Heb ook al eens bij div platenzaken gekeken,maar ben deze plaat nog nooit tegengekomen,ben nu eigenlijk toch wel erg benieuwd naar deze plaat.Hetzelfde geld voor Lamb Lies Down,ben ik ook nog nooit tegengekomen bij een platenwinkel.

Yes valt net als Genesis onder de categorie symfonische rock maar is over het algemeen toch van een heel andere structuur. Waar het de composities betreft is Genesis toegankelijker en meer mainstream. Yes is veel complexer met lange instrumentale intermezzo's waar je dan ook van moet houden. Ik kan er in ieder geval niet altijd naar luisteren,

Nee hoor, ze maken gewoon betere muziek..

Je bent nét te laat ricardo, helaas. Pakweg een jaar geleden zijn de reguliere remasters uit 1994 vrijwel overal uit de winkels verdwenen en vervangen door dure SACD's. Deze worden echter slechts gefaseerd uitgebracht: een tijdje geleden de albums uit de periode 1976-1982, iets later die uit de periode vanaf 1983 en het werk uit de Gabriel periode laat nog even op zich wachten.

Wel heb je een redelijke kans om een of meerdere van de Genesisalbums in een redelijk gesorteerde 2e hands bak te vinden (daar heb ik mijn exemplaar van Selling England... (en eigenlijk van de meeste Genesisalbums) ook vandaan).

Close to the Edge van Yes moet overigens in een enigszins gesorteerde cd-winkel gewoon te vinden zijn voor een schappelijke prijs. Dat is in feite ook dé essentiële Yesplaat.

Even iets anders; zojuist eens het boekje van de verzamelaar "The Platinum Collection" doorgelezen. Aan het eind wordt aangegeven dat Genesis nooit echt een album heeft uitgebracht die in de wereld blijft hangen zoals Pink Floyd's Dark side of the moon.

Ik vind dit vreemd, want volgens mij is Lamb lies down toch hét hoogtepunt en album dat bij iedereen bekend is? Nu lees ik van Ricardo dat inderdaad dit album weinig in de platenzaken ligt, maar dit blijft toch het moment waarin Genesis zich onsterfelijk heeft gemaakt??

Toch moet ik ook zeggen dat de 3-cd Platinum... ook enorm gaaf als compilatie is .

Doorgaans wordt Selling England By The Pound tot het beste en meest memorabele Genesis album gerekend. The Lamb was destijds erg geliefd de progliefhebbers maar heeft het vanwege de merendeels ontoegankelijke muziek nooit tot wereldwijde cultklassieker geschopt. DSOTM luistert makkelijk en dat zal, mede door de tijdloze boodschap die het in zich bergt, ook de reden zijn geweest dat die het juist wel is geworden.

Klopt wat Bluebird zegt, The lamb lies down heeft hele commerciele nummers als counting out time en ook psychidelische nummers zoals echoes van Pink Floyd.
Je moet er van houden.

Vindt de cd's met Gabriel ook beter dan Collins als zanger.
Toen Steve Hackett er ook uit gestapt is begon al snel het verval van Genesis en werden ze zo commercieel en een top 40 groepje die life wel goed speelde maar met veel gastmuzikanten evenals Pink Floyd overigens.
Of dit nu noodzaak is of gemakzucht is weet ik niet maar in geval van Collins lijkt mij dit met zijn ego te maken, lekker op de voorgrond als zanger ipv een hoek weggestopt als drummer.

De jaren 70 heeft veel spychidelische muziek gekend.
Beatles en Rolling Stones deden daar ook aan mee met nummers zoals 2000 lightyears from home, Hawkwind met Silver machine.
Elo met de eerste cd's.

Led Zeppelin met die solo in de lp uitvoering van Whole lotta love.

nou veel gastmuzikanten?? twee om precies te zijn welke ook nog eens vanaf 1978 al vast bij de live band zaten en tijdens de 2007 concerten weer aanwezig waren dus dat noem ik niet veel. Het is natuurlijk noodzaak want Rutherford kan niet de bas en de gitaar gelijk spelen en een heel concert lang intensief drummen en zingen lijkt mij ook wat veel van het goede. Ik ga er gezien je mail vanuit dat je niet naar het concert geweest bent (ik weet het aanname) maar anders had je kunnen zien dat Collins nog zeer regelmatig achter de kitt te vinden was.

En bij nummers zoals Firth Of Fifth, In The Cage/Cinema Show en Los Endos doet ie dat al vanaf de dag dat ie drummer *af* was....... voor de oplettenden onder de concertgangers

Bij Genesis - Selling England by the Pound (1973):

Ik heb laatst ook het topalbum van Yes,Close To The Edge beluisterd want dat zit in het zelfde progrock hoekje als Genesis, maar is toch wel iets anders,maar Selling England by the Pound viel bij mij al vrij snel,maar Close To The Edge wil bij mij maar niet vallen,ik vind Selling England By The Pound op dit moment echt stukken beter dan Close To The Edge,dat album ligt werkelijk ook echt overal te koop,in tegenstellijng tot Selling England,want die ben ik werkelijk waar nog nooit in een winkel tegengekomen,hetzelfde geld overigens ook voor Lamb Lies Down On Broadway,die heb ik ook nog nooit zien liggen in een cd zaak.

Zowel "Selling England By The Pound" als "The Lamb Lies Down..." kan je volgens mij overal wel kopen . Bol.com al geprobeerd . Je opmerking omtrent het super Yes album "Close to the Edge" kan ik eerlijk gezegd niet bevatten .

Muziek heeft met name veel te maken met gevoel ,en dat is soms niet te verklaren of goed uit te leggen,soms grijpt de muziek je meer, dan weer de vocale kwaliteiten van de zanger,en dan weer de sfeer die een album uitademt. Ik heb volgens mij ook nooit gezegd dat Close To The Edge een slecht album zou zijn,ik zeg alleen dat de muziek die erop staat mij nou niet echt direct grijpt en het valt niet gelijk,verder staat er ook duidelijk dat ik Selling England OP DIT MOMENT 'beter' vind,maar misschien valt Close To The Edge als album later wel helemaal op zijn plaats bij mij,en vind ik dat album na vele luisterbeurten wel weer stukken beter dan deze, wie zal het zeggen.cd's bestel ik liever niet online omdat ik daar in het verleden geen goede ervaringen mee heb gehad,laat mij maar lekker ouderwets een frisse neus gaan halen als ik cd's ga kopen.Zeg Hans hoe komt het dat je maar liefst 4* geeft voor een album die je laatst nog hebt bestempeld als dat 'intellectuele gedoe' uit de beginperiode van Genesis is niet aan mij besteed?

Je hoeft je bij mij niet te verontschuldigen voor het feit dat je "Close to the Edge" niet zo geweldig vindt. Ik hoop alleen voor jou dat het kwartje ooit nog eens valt .

Ik heb "Selling England by the Pound (1973)" inderdaad gewaardeerd met 4****. Met het "intellectuele gedoe" bedoel ik eigenlijk het werk van Genesis uit de beginperiode tot en met het album "Foxtrot". Voor wat betreft Genesis begon bij mij het kwartje te vallen bij het uitkomen van "Selling England by the Pound (1973)" . Nummers als "I know what I like (and I like what I know!!!) en "The Cinema Show" vind ik geweldig . Het blijft overigens een feit dat ik Genesis zonder Peter Gabriel meer apprecieer als met . Op één of andere manier irriteert zijn stem mij . Nummers van "Selling England by the Pound (1973)" gezongen door Phil Collins, en terug te vinden op de diverse live albums van Genesis, spreken mij dan dus ook meer aan. Ik hoop, beste Ricardo, dat ik je vraag hiermede voldoende heb beantwoord

Vind het wel grappig dat niet-genesis fans altijd met deze album aan komen sjouwen. Tuurlijk, Selling England is een prachtig symfo/prog rock album, maar "progressive" houdt in verandering, het is juist deze verandering (het totaal niet weten waar het met de volgende album naar toe gaat) die mij en vele anderen Genesis fan maakt. Iedere Genesis fan heeft wel zijn of haar favoriete album. - Met uizondering van het wellicht te commerciele Invisible Touch, maar ook deze album heeft zijn liefhebbers.

"Duke" - Fenomenaal drumwerk, spannende instrumentals
"Genesis" - Collins zang op zijn absolute top, muziek zwaar & vol drama, humor & passie
"Trick of the Tail" - Verlichtend, zijn tijd ver vooruit, erg kleurijk album
"We Can´t Dance" - Bekend natuurlijk, mooie unieke sounds & sfeer van Banks (Dreaming, Driving, Fading), geweldige lyrics.
"And then there where Three" dromerig, sfeervol en ingetogen.