Onwaar, maar dat is weer een ander verhaal.

Ok, behalve voor diegene die in complottheorieën geloven, en ook denken dat Elvis en Hitler nog leven

Ik bedoel dus dat dat niet de enige overeenkomst is (dat ze dood zijn).

Ow, ok.. Ik kon er ook nog wel meer bedenken, maar wilde er verder niet zo veel woorden vuil aan maken,... ik verder

Tis allemaal niet zo ingewikkeld,

Wat jackson in 45 jaar heeft bereikt is ongekend in de muziek, of je er nu van houdt of niet, dat zijn de feiten

De uitspraak van killerbee dat tupac voor hem de beste artiest aller tijden is is er 1 van tijdelijke aard, imo voortkomend uit leeftijd en op lange termijn niet serieus te nemen ,tenzij je totaal niet geinteresseerd bent in andere soorten muziek en de rest van je leven aan dat standpunt wil vasthouden, maar dan heb je ook geen vergelijkingsmateriaal natuurlijk

Mijn reactie daarop komt wellicht wat lullig over e doch zo niet bedoelt want heel begrijpelijk

Ik had op 15 jarige leeftijd de muur volhangen met maiden, en hoewel ik die eerste platen nog steeds waardeer is maiden voor mij allang niet meer boeiend wegens ontdekken van zoveel andere mooie en kwalitatief goeie muziek, je leert door de jaren heen relativeren en adoratie valt weg

Back to jackson zou ' k zeggen

Natuurlijk is het een opmerking van tijdelijke aard, smaak is immers variabel, wie weet is Killerbee over 10 jaar wel fanatiek deathmetalluisteraar. Dat betekent nog niet dat hij na verloop van tijd automatisch Michael Jackson-aanbidder gaat worden en dat betekent ook niet dat je zijn huidige voorkeur van Tupac niet serieus hoeft te nemen.
Dat Michael Jackson met Thriller het best verkopende album aller tijden heeft gescoord betekent nog niet dat hij automatisch de beste artiest is. Misschien is hij invloedrijker geweest dan Tupac (durf ik ook wel enigszins aan te twijfelen), maar er is nergens beweerd dat Tupac de invloedrijkste artiest aller tijden was, het gaat over de beste artiest, en dat is subjectief. Als ik een beste artiest aller tijden zou moeten benoemen zou het waarschijnlijk Xanopticon zijn, dat heeft niets met adoratie of invloed te maken, maar wel met het feit dat ik de muziek van Xanopticon duizenden malen boeiender vind dan de muziek van Michael Jackson en dat is een volledig subjectieve ervaring.

Zou wel erg vreemd zijn als je daar aan twijfelt. vijf minuten op internet surfen en je hebt je antwoord al. Anderhalve pagina terug scrollen op dit topic en ik geef je het complete antwoord. MJ is één van de grootste en invloedrijkste artiesten aller tijden. Dat vind ik niet alleen, het is een feit. Stond een tijd geleden ook in Rolling Stone Magazine, toch wel een gerespecteerd blad.

Verder ben ik het compleet met je eens.

Natuurlijk is Jackson invloedrijker, maar onderschat 2Pac niet qua invloed. Overigens is het erbij halen van magazines niet relevant, en al helemaal niet als het Rolling Stone is.

Verder wil ik even mededelen dat ik vanaf nu in reïncarnatie geloof: Malle is Nostradamus en Einstein in één.

sjonge jonge, dat ik dit veroorzaakt heb door het woord troep te gebruiken. Als ik dit bij justin bieber zei dan was het waarschijnlijk allemaal goed en zouden het er vele wel leuk vinden.

Ik denk tupac goed vinden, voor mij niet iets tijdelijks is, ik luister al naar 2pac sinds ik 12 was? Weet het niet precies meer maar toch wel al een best lange tijd.. Dus denk als iets van 6... 7 jaar... En luister er nog steeds dagelijks na... en verveelt nog steeds niet... Er zijn ook andere goede artiesten, maar deze boeien mij niet zoals 2pac mij boeit. En ik ken nog geen artiest die zoveels vette nummers heeft als 2pac... Ik zeg niet dat ik 2pac altijd de beste blijf vinden, misschien vind ik over 10 jaar iemand anders wel de beste... Maar buiten hip-hop is er eigenlijk nog geen artiest die me veel kan boeien. Ja hier en daar hebben ze een leuk nummer, maar een hele CD... neee.

Als je dat gewoon zegt, en je deze muziek van MJ dus gewoon niet boeiend vind omdat het je smaak niet is, is dat heel anders dan het "troep" noemen.

Ik vind 2pac (alleen de naam al) echt bagger, maar ik ga toch ook niet op een cd van hem stemmen en zeggen dat het bagger is? Het boeit me niet, dus ik kan er geen objectief oordeel over geven.. zo werkt het volgens mij...

ff voor de duidelijkheid, bedelen we nou MJ als in Michael Jackson, of MJ da man, die stiekum Michael Jackson hoger heeft zitten dan Tupac en daar op slinkse wijze via zijn naam uiting aan geeft

Dat is hem nou juist, Michael Jackson heeft wel boeiende muziek, ook op dit album. Maar helaas is een grootst gedeelte van wat ik tot nu toe van Michael Jackson heb geluisterd, troep.

Ik geef andere muziek dan hip-hop ook een kans, maar dan zijn er altijd weer van die mensen die zeggen dat ik het niet zou moeten luisteren, omdat het mijn muziek niet is

Op die manier is de kans al helemaal groter dat ik 2Pac over 50 jaar nog steeds de beste vind Niet dat ik dat erg vind, integenstelling, ik zou het vet vinden

2Pac, of Tupac, is gewoon zijn echte naam, dus daar kan hij natuurlijk weinig aan doen.

^ o, daar heb je een punt, dan zit ik daar fout mee.. en er is helemaal niks mis met andere muziek proberen, dat is juist goed. Doe ik ook heel vaak, maar kom toch vaak tot de conclusie dat het mijn ding niet is. Ik heb ooit een album van snoop geprobeerd omdat ik een aantal songs wel ok vond... maar ook dat werd niks.... maar om dan meteen te zeggen dat het troep is... nee, mijn smaak niet, maar een heel album kan ik dan niet objectief beoordelen, en dat doe ik dus ook niet.

Zijn echte naam is toch Lesane Parish Crooks?

Zo is hij inderdaad geboren, maar hij noemt zich volgens mij al zijn hele leven Tupac Amaru Shakur. Ik weet ook niet precies hoe dan zit.

Naamsverandering dacht ik?

Als ik hard rock of hardcore troep zou noemen dan snap ik je reactie wel, maar het is zo dat er genoeg pop nummers zijn van nu en vroeger die ik kan waderen, en als ik dan een album probeer waar ik een paar nummers wel leuk vind, maar de rest niet. Dan vind ik dat ik het best troep kan noemen.

Ik stem zowiezo bij alles wat ik luister, tenminste als het geen bootleg is

edit: weet het niet zeker meer, maar volgens mijn is bij Tupac inderdaad een naamsverandering. Op erg jonge leeftijd al. Heb het wel gehoord in Tupac: Resurrection, maar weet het niet zeker meer.

Troep zou ik het niet direct noemen, helemaal niet als je een aantal nummers wel kan waarderen. Als je ergens niet van houdt hoeft het niet meteen troep te zijn.

Dat van Tupacs naam is iets Malcolm X achtigs. Afro-Amerikaanse families die zich daarmee verbonden voelen, vinden dat de naam waarmee ze staan ingeschreven in het Amerikaanse systeem een opgedrongen slavernijding is. Daarom geven ze zichzelf, veelal islamitisch aandoende, namen.

En uiteraard staat het je vrij om iets troep te noemen. Net zoals het iemand anders vrij staat om het wel of niet 'zijn ding' te vinden of het weer allemaal onzin te vinden wat je uitkraamt.

Het komt van Túpac Amaru.

Het is uiteindelijk je eigen ding. Ik doe wat ik het beste vind, en jij wat jij het beste vind. En daar ben je natuurlijk vrij in. En eigenlijk moet ik toegeven dat ik ook wel eens gedaan heb, waar ik jou nu van beschuldig: Ik heb ooit een Bob Dylan album geprobeerd, terwijl ik de man zijn stem niet kan uitstaan, dus de uitslag was wel te voorspellen. Toen heb ik ook een stem uitgebracht, en werd ik volledig afgefikt bij dat album...

Kan me overigens heel goed voorstellen dat je nummers als lady of my life (wat ik een fantastisch mooi nummer vind) en human nature niks vind.. als ik je muziek smaak zo bekijk, is dat inderdaad het tegenovergestelde..

Over de naam 2pac, daar had ik niet over moeten beginnen, was een domme opmerking van me.

Bij Michael Jackson - Blood on the Dance Floor (1997):

Toen dit album uitkwam was Michael juist weer helemaal hot. Hij was nog aan het touren en de singles van het album History, maar ook dit album werden goed ontvangen. Zijn carrière kreeg rond deze periode juist weer een opleving voor zover je daar over kunt spreken. Omdat de man nooit echt weg is geweest.

Ik kan niet zeggen dat Michael's carrière ooit echt in een dip heeft gezeten. Het duurde altijd wel een jaar of vier/vijf voor er weer een nieuw album uitkwam. De verkoopcijfers schommelde behoorlijk in die periodes, maar met het aantal van Thriller heeft hij de lat wel enorm hoog gelegd. Vanaf het album Invincible kreeg iedereen wel het gevoel dat het op was, maar als je kijkt wat voor een hits hij nog heeft afgeleverd vanaf Dangerous dan is dat nog een flinke berg.

Door een hoop persoonlijke problemen kwam zijn muziek een beetje op het tweede plan te liggen, maar ik persoonlijk heb eigenlijk nooit het gevoel gehad dat hij het kwijt was tot aan Invincible. Hij was een gebroken man en leek het plezier kwijt te zijn, dat weer terug leek te komen rondom This Is It. Dat zijn muziek vanaf Dangerous gedateerd klinkt vind ik echt onzin. Ik heb nergens het gevoel als ik bijvoorbeeld Who Is It hoor dat dat een product uit de jaren negentig is. Het klinkt gewoon fresh, zowel op Dangerous als History. De nieuwe nummers op dit album waren ook van een behoorlijk niveau.

Michael's invloed qua muziek op hedendaagse artiesten is enorm. Niet dat je heel erg trots kunt zijn op het rijtje artiesten, maar ze zijn wel degelijk beïnvloed. Ik noem een Justin Timberlake, Pharrell Williams, Neyo, Mario, Chris Brown, Usher, P. Diddy. Ga zo maar door. De invloed op de R&B is en was enorm. Op de dvd The One zie je een hoop van deze artiesten langskomen en leggen ze uit hoe Michael hun beïnvloed heeft. Hoe de juiste beats te creëren, het gebruik van zijn eigen beatbox in zijn nummers, dat soort dingen.

Met die andere 10% van je post kan ik het wel eens zijn. Persoonlijk heb ik nooit echt problemen gehad met deze release. Als rasechte Michael Jackson liefhebber was elke nieuwe release enorm welkom. Als Michael Jackson fan moest je altijd al zo lang wachten tot er iets nieuws uitkwam. Deze kwam een jaartje na History en heb ik ook best wel regelmatig gedraaid. De remixen doen mij nu niet zo veel meer, omdat ze Michael's nummers eigenlijk alleen maar slechter maken. Maar heb deze release nooit als een overbodige uitgave ervaren.

@Jocharo-T
ik bedoel dat de muziek OP Dangerous al gedateerd klonk voor die tijd naar mijn mening en dat de nieuwe nummers van HIStory ook niet mega vooruitstrevend klonken. Plus dat de 5 nieuwe nummers op deze Blood on the dancefloor klinken als extra Dangerous materiaal.
Toen dit album uitkwam (ik heb hem zelf ook al vlot na release gekocht )hoopte ik dat MJ net als Madonna bij een nieuw album een dance richting in zou gaan (was waarschijnlijk een ontzettend slimme zet geweest) maar helaas is het rnb gebleven met het wel goede maar voor zijn standaard mindere Invincible.
ik vind het wel leuk dat je zegt: Michael's invloed qua muziek op hedendaagse artiesten is enorm. Niet dat je heel erg trots kunt zijn op het rijtje artiesten, maar ze zijn wel degelijk beïnvloed.
Helaas zitten we idd nu met JT opgescheept

Van dit album vond ik de Scream louder remix trouwens erg fijn en de Fire Island van Money

Volgens mij was dat juist een van de betere van het lijstje ...

Ik ben ontzettend blij dat Michael niet de richting van Madonna is opgegaan. Michael is muziek blijven maken die hij zelf ontzettend waardeerde, dat is in het belangrijkst. In mijn ogen kun je nu Dangerous en History draaien zonder het gevoel te hebben dat de muziek gedateerd is. Als ik nu de complete discography van Madonna hoor, vind ik eigenlijk zo'n beetje alles ontzettend gedateerd. De eerste pop jaren, maar ook de latere dance jaren. Ik ben sowieso al van mening dat de betreffende dance muziek geen lange houdbaarheidsdatum heeft.

Nee, Michael Jackson die dance muziek zou gaan maken omdat de jeugd van tegenwoordig dat wilt horen, maar de artiest zelf niet. Dat lijkt mij het meest foute wat je kan doen en dat was Michael's stijl ook niet. Dan doel ik op de dance muziek die Gaga, Madonna en Britney nu maken.

Ben blij dat Michael altijd dicht bij zichzelf is gebleven en dat is dan ook gelijk de reden dat er altijd nog een lading emotie in de muziek zit, omdat het uit zijn hart komt en dat gevoel heb ik bij Madonna niet. Daarnaast is de muziek van Michael en Madonna echt nooit te vergelijken geweest. Madonna is altijd pure pop geweest, echt voor de massa. Michael kwam uit een compleet andere richting en volgens mij is de intentie waarmee deze twee artiesten muziek maakten ook niet te vergelijken.

Wat betreft het eerder genoemde rijtje artiesten. Tja, het is nou eenmaal zo. De muziek evulueerd en helaas niet altijd op de positieve manier in onze ogen. Maar als je kijkt naar het rijtje van Madonna bijvoorbeeld kom je op zo'n zelfde richting uit. Britney Spears, Lady Gaga etc. Daar wordt je ook niet vrolijk van denk ik.

Waarom moet muziek trouwens vooruitsrevend klinken? Van mij hoeft dat niet hoor. Het moet gewoon lekkere muziek zijn. Muziek uit het hart. Ik denk nooit in termen als vooruitstrevend. Ik kan trouwens helemaal geen artiesten uit deze tijd noemen die echt vooruitstrevend zijn/waren. Zoals de Beatles dat waren bijvoorbeeld. Muziek moet goed zijn en ondanks dat dat natuurlijk een kwestie van smaak zal zijn, ben ik van mening dat de muziek op History en Dangerous steengoed is. Albums die vandaag de dag bij een hele hoop jongeren en ouderen nog steeds in de smaak vallen.

De vijf nieuwe nummers op dit album zijn geschreven in 96/97. Dus het was in ieder geval geen extra Dangerous materiaal, zo vind ik het ook niet klinken trouwens.

Dat de muziek niet te vergelijken is klopt maar dat Mj uit een compleet andere richting komt ben ik niet met je eens. Albums als Thriller, Bad en Dangerous zijn per noot gemaakt om millionsellers te worden, er werden van Dangerous geloof ik 9 singles getrokken, van Bad ook 7 of 8, dan staat alles in het teken van verkopen en vind ik muzikaliteit op de 2e plaats staten. De muziek moet van baby tot bejaarde aanslaan, van sky radio tot slam fm.
Madonna is ook niet vies daarvan maar die geef ik nog het krediet dat omdat zij het is ze mensen kan pushen naar iets nieuwers te luisteren omdat zij het (schaamteloos) oppikt en door haar naam groot maakt. En ze geeft midner bekende producers een opening naar meer.

Invincible kwam 3 jaar na Brandy, Jenny from the block en Wietney, omdat Sony toen op veilig kon spelen met Rodney Jerkins, dan kom je niet uit een andere richting als pure pop

Mbt dance bedoelde ik meer de Orbit/Mirwais en Jaques Lu Cont acties en niet zozeer de kermisdeuntjes van Britney en co.
Ik zal Dangerous deze week nog een keer luisteren

Maar Madonna is altijd pure pop geweest, Michael Jackson was in zijn begindagen bij Motown nou niet echt een popartiest.

klopt-een soul/rnb/disco whatever die wel in staat was om alle genres eigen te maken;)

ik vind dat Madonna wel een paar moeilijkere albums heeft (Erotica/American life) die niet puur op jan Modaal gericht zijn-maar hard candy was natuurlijk een echte commercie actie

IK bedoelde eigenlijk precies wat UmindC zegt. Michael kwam uit een Soul/Funk richting en stapte daar in 1982 met Thriller een heel klein beetje vanaf, terwijl Madonna inderdaad altijd een Popartiest is geweest. Daarbij blijf ik wel bij mijn mening dat de intentie van de twee artiesten anders is. Madonna heeft altijd ingesprongen op de behoeftes. Ik geloof niet dat Madonna altijd muziek maakt die ze zelf helemaal geweldig vind, maar vooral doet wat het publiek wilt. Met Michael Jackson is dat anders. Natuurlijk spreekt zijn muziek ook jong tot oud aan, al maakte hij wel muziek die hij zelf ook graag hoorde.

Dat Thriller, Bad en Dangerous puur en alleen gemaakt zijn om million-sellers te worden betwijfel ik. Als je zag hoe Michael zijn muziek schreef heb ik nooit het idee gehad dat hij een nummer ging schrijven met het idee dat hij iets moest schrijven wat aanslaat. Het sloeg aan en dat zie ik meer als een gave. Daar zie ik het verschil met puur een bepaalde richting op gaan omdat dat populair is op het moment. Met Thriller was het gigantische succes toch tamelijk onverwacht, nummers als Billie Jean wou Quincy Jones er in eerst instantie niet eens op hebben. Met Bad wou Michael iets anders dan wat hij deed op Off the Wall en Thriller en nam op die manier meer vrijheid, wat losser van Quincy Jones. Dangerous en History waren albums vol met persoonlijke struggelingen, eigenlijk waar hij op Bad met Leave Me Alone eindigde. Dat er van die albums een hoop singles werden getrokken is natuurlijk om het album te promoten en inderdaad flink te laten aanslaan, dat lijkt me logisch en ben ik daarom ook met je eens.

Madonna heeft veel minder talent in mijn ogen en moet het niet echt hebben van haar geweldige zangcapaciteiten. Dat je dan op een gegeven moment een dance richting ingaat, waar echt ontzettend veel filters gebruikt worden en bliebjes om de hele boel te camoufleren vind ik niet zo vreemd. Ik zie tussen die twee echt zoveel verschil. De enige gelijkenis is mijn ogen is dat ze samen ongekend populair waren in de jaren tachtig.