@gaucho: ik heb op Discogs heel wat VG platen voor weinig gekocht. Het is in feite een 5/6-je, maar het scheelt voor mogelijk wat gekraak vaak heel wat geld. Voorwaarde is wel dat de verkoper hoge waarderingen heeft. In de feedback vind je ook vaak terug of de verkoper platen goed waardeert. Bij sommige verkopers weet ik inmiddels wel dat het goed zit. Er zijn er zelfs die platen bewust conservatief inschatten, om geen problemen met de verkoop te krijgen. Ik heb me er zo zelden een buil aan gevallen. Regelmatig klinkt zo'n VG plaat na een goede schoonmaakbeurt eerder als een VG+ (7/8).

Wat je halverwege zegt is waar: je kunt uit de feedback van kopers heel wat aflezen van hoe verkopers hun koopwaar beoordelen. En hoe zelf in elkaar zitten, want soms zijn hun reacties op koperswaarderingen ronduit schofterig. Dan heb ik al gegeten en gedronken.

Ik snap het argument van het prijsverschil, maar ben zelf door schade en schande - in een redelijk ver verleden overigens - wijs geworden. Mijn ervaring is dat veel verkopers, zeker als het gaat om vinyl, hun 'grading' niet op orde hebben. In ieder geval blijkt die dan niet overeen te komen met mijn verwachtingen.
Maar misschien zit 'm daar ook wel de kneep. Ik weet, ook al uit eigen ervaring, dat ik een vrij lage tolerantiedrempel heb voor de bijgeluiden die soms bij een LP horen. Een enkel tikje of kraakje kan ik hebben, maar als het een enigszins continue open haard-beleving wordt, haak ik echt af.

Het hangt dus ook samen met je eigen verwachtingen en in hoeverre je tikjes en ruis kan accepteren. Bij een VG-plaat krijg je die standaard mee. Bij NM zou het eigenlijk niet mogen voorkomen, maar ik snap ook dat niet iedere verkoper zijn platen daadwerkelijk aan een luistertest onderwerpt (en zelfs dan kan er verschil optreden, want niet alle afspeelapparatuur geeft dezelfde resultaten).

CD's via Discogs of Marktplaats vind ik minder problematisch, maar vinyl heb ik toch het liefst eerst in handen voordat ik tot koop overga. Meestal dus in fysieke winkels of op beurzen. Dat bevalt me een stuk beter.

Dit laatste is heel herkenbaar: ik had een lp met het 21e pianoconcert van Mozart; die was ooit 'geleend' (in een studentenflat was het nl niet de gewoonte om je kamer op slot te doen als je weg was) en teruggezet met een kras (in het andante); hoorde ik meerdere maten alleen die kras. Klagen had geen zin ("een lullig krasje"), dus heb ik 'em maar weggegeven.

Het systeem op Discogs is inderdaad niet waterdicht: ontbrekende, originele binnenhoezen (zeker bij releases op 4AD en Factory essentieel) en ruime interpretatie van "near mint". Soms wil een reinigingsbeurt helpen - ooit een zeer smerig ogende originele Astrud Gilberto (5,- slechts) laten liggen; kennis kocht 'em, haalde 'em door de OkkiNokki en zippo, klaar was ie.

Zou werkelijk willen dat ik alles nog had wat ik eind jaren '80 heb weggedaan o.g.v. cd-verstandsverbijstering, als een ware apostel van Chriet Titulaer, - zeker qua waarde

Bij mij ligt de knip zowat early 90s: bepaalde originele releases zijn zowat onbetaalbaar - denk Talk Talk, Pale Saints, Dead Can Dance, Lush, Slowdive - en dan ben je blij als er een betaalbare herpersing komt, het liefst geen MoV. In sommige gevallen zijn er originele lp's die ik 4-5 jaar geleden voor 12 - 15 € kocht nu voor een veelvoud ervan te koop.

Platen: slow listening; streaming (eigen collectie): fast listening; cd: eigenlijk meer fast listening, alleen soms the way to go, als slow (lp) onbetaalbaar wordt en je toch de behoefte voelt aan een fysiek product.

En Discogs is natuurlijk een stuk minder aantrekkelijk geworden sinds de Brexit.

Ik heb het afgelopen jaar best een aantal LP’s uit Japan gekocht. (Laatste aankoop In a silent way van Miles Davis)
Japanners staan erom bekend erg zuinig met hun spullen om te gaan. Oudere LP’s zijn daar vaak nog echt in goede staat en het zit niet echt in de (eer)cultuur van Japanners om te undergraden en daardoor negatieve reviews te riskeren. Sws zijn Japanse persingen vaak beter dan Europese of Amerikaanse omdat ook in het productieproces het perfectionisme zit wat we uit de Japanse audio- of auto-industrie kennen.
Ook de verzendkosten vallen vaak erg mee en levertijden zijn kort. Wel inklaring uiteraard dus uiteindelijk vaak geen koopjes maar het heeft wel wat, zo’n Japanse persing. Zeker ook als je er een weet te scoren met zo’n Obi.

Ik kwam dit bericht tegen op Discogs als review van van de half speed master Reissue van John Martyn - Solid Air (1973).
Het is wel een heldere uitleg van de mastering engineer over waarom er niet altijd gekozen kan worden voor volledige analoge (AAA) mastering van een heruitgave. Dit onderwerp is de laatste jaren en flinke hype geworden met felle discussies tussen puristen en pragmatisten.

Een nogal technisch verhaal, maar ik snap de afwegingen. Natuurlijk hoop je als muziekliefhebber altijd dat een bron wordt gebruikt die zo dicht mogelijk bij de originele opname ligt. Dus bij voorkeur de mastertape. Maar die is niet altijd meer in geweldige staat en soms gewoon onvindbaar of zelfs vernietigd. De
Universal-brand uit 2008 heeft wat dat betreft grote gevolgen gehad. Het beste alternatief is dan een (eerste generatie, dus geen dub van een dub) kopie van de mastertape. Bij voorkeur analoog, maar digitaal hoeft wat mij betreft geen vies woord te zijn.

En eerlijk is eerlijk: ik vraag me af of ik zelf het verschil zou merken. Sterker nog: het MoFi-schandaal van een paar jaar geleden toonde aan dat ook experts (want zo noem ik de kopers van dat soort albums dan toch maar) het verschil tussen een digitale en een analoge bron niet konden horen, want die praktijken konden jarenlang ongestoord doorgang vinden. Wat dat betreft vind ik 'analoog' tegenwoordig toch een wat overschatte term. Al hoop ik altijd maar dat platenmaatschappijen de waarheid spreken als de hype-sticker vermeldt dat een uitgave gebaseerd is op de 'original master tape'.

Met een beetje nuchter verstand kon je die conclusie zien aankomen:

a. computerend eind jaren '80, met dubbele floppen-doos (5,25 diskette) van IBM gingen we op een gegeven moment over op goedkopere klonen. Wat bleek? Niet alle diskettes (met materiaal gemaakt op die IBM-pc) waren leesbaar. De les was: "draai de diskette in de pc waarmee ie gemaakt is". Gold ook in mindere mate voor audio-cassettes: ook daar kon je soms wel eens een 'vertraging' horen (zeker bij pianomuziek).

b. het Nederlands filmmuseum moest miljoenen investeren om oude films uit begin 20e eeuw te digitaliseren, omdat de dragende laag van de film het begaf (verpoederde). Digitalisering is dan de aangewezen manier om dingen te bewaren.

Regelmatig wordt slordig omgegaan met masters en raken ze kwijt. Zoals bij de heruitgave van de collector's serie van New Order (2 cd-versie) waren de masters zoekgeraakt en nieuwe 'gemaakt' mbv cd's - Peter Hook (NO) heeft daar toen over geschreven (op Amazon). Regelmatig draaiden twee recorders parallel - om een backup te hebben. Bij Kind of Blue heeft men bij de remastering terug moeten grijpen op die back-up. Wat bleek de originele master had iets sneller gedraaid waardoor de geremasterde opname wat minder 'hoog' klonk.

Die brand bij Universal had ook niet zo heftige gevolgen hoeven te hebben als men de - elders gebruikelijke/aanbevolen - procedures had gehanteerd, de fall-back kopie op een andere lokatie opslaan (is een van de essentiële ISO-voorschriften).

Verschil in soorten geluid horen - mp3 vs hi-res - is niet altijd makkelijk; meestal is het een soort van WTF-beleving als je een album opnieuw hoort, bijv na wisselen van een kabel (Mezzanine via een digitale kabel van 30 of een van 180), en/of als je tijd en rust neemt.

Het kost je een half uur van je leven, maar dit is een mooi interview met David Rawlings (Gillian Welch) over zijn visie op opnemen en AAA productieproces van vinyl en ook reel to reel tapes.
Deze man produceert zijn albums sinds enige tijd volledig in eigen beheer (sinds vorig jaar ook ook mede eigenaar van Paramount pressing plant in Denver) dus authentieker wordt het niet, en je hoort het aan de albums die via zijn label Acony worden gereleased af, het zijn stuk voor stuk superieure releases. Dan weet je weer waarom je deze hobby ooit gekozen hebt.

Interview Dave Rawlings

)]BoekenVoordeel, alles voor voordelige ontspanning
30 bootleg LP's a €16,- in de winkel waar ze ook boeken verkopen bij u in de stad.

BOWIE, AC/DC, Pink Floyd, Springsteen, Maiden etc.

De zanger van Pere Ubu is ons eerder deze maand ontvallen. Zijn band kende een bestaan van vijftig jaar dus ja, de eerste releases waren enkel en alleen op vinyl te verkrijgen. Het is leuk om zijn goed gefundeerde mening over de geluidskwaliteit van het zwarte goud te delen, dus bij deze:




Ik zie uit naar de reacties

De discussie is op dit forum natuurlijk al veel vaker gevoerd, maar vooruit, ik hap toe. Tja, altijd interessant om iemand uit het indie-circuit - waar vinyl over het algemeen omarmd wordt en geprefereerd boven CD's en andere geluidsdragers - te horen afgeven op dat medium. Ik ben zelf ook van boven de zestig en ben dus opgegroeid met LP's en singles (in een tijdperk waarin niemand het had over 'vinyl' in deze betekenis, maar dat terzijde). Ik heb nog steeds veel LP's en vind het leuk dat de belangstelling weer zo is opgeleefd, iets wat ik pakweg 20, 30 jaar geleden met geen mogelijkheid had durven voorspellen.

Aan streaming doe ik weinig, hooguit om een nieuwe (of oude) release te checken. Ik heb ook veel CD's en puur op basis van meettechniek - dus feiten - kun je zeggen dat die een veel hoger frequentiebereik hebben. In theorie kan een CD het geluid het meest natuurgetrouw weergeven, maar veel mensen hebben een voorkeur voor de 'warmte' van vinyl als geluidsbron. Die wordt inderdaad vooral veroorzaakt door de beperkingen van het medium, maar het is goed mogelijk dat dat minder scherpe geluid je voorkeur heeft.

CD's kunnen dus meer aan qua dynamisch bereik, maar helaas wordt de techniek van dat medium lang niet altijd goed gebruikt. Waardoor veel CD's te lijden hebben van overmatig aangezette bass en treble, die in zijn piekmomenten ook zorgt voor de nodige distortion. LP's hebben van dat laatst euvel ook last, maar op een andere manier.
Simpel gezegd: een beitel die een groef afspeelt kan nooit de ideale manier zijn om geluid optimaal te reproduceren, maar sommige persingen komen in de buurt. Je hebt hoe dan ook altijd te maken met beperkingen; denk alleen maar aan 'inner groove distortion', het gegeven dat de geluidskwaliteit afneemt naarmate de naald zich dichter naar de uitloopgroef beweegt. En bij een plaat heb je natuurlijk vrijwel altijd enige last van ruis, kraakjes en andere bijgeluidjes. Die op zich niet hinderlijk hoeven te zijn, tenzij de (kwetsbare) plaat zwaar beschadigd raakt of te vaak, of met een verkeerd element of naalddruk is afgespeeld.

Samenvattend: beide media zijn imperfect, maar de imperfectie van CD's wordt voornamelijk veroorzaakt door menselijk toedoen (slechte mastering). Bij LP's is de beperking mede ingebouwd in het medium zelf. En ook de kwaliteit van de persing kan heel erg uiteenlopen, veel meer dan bij CD's.
Mensen die roepen dat vinyl (of voor mijn part polycarbonaat) ALTIJD beter klinkt, kan ik nauwelijks serieus nemen. Soms geef ik de voorkeur aan het geluid van een LP, en soms wint de CD. Nog los van het gigantische prijsverschil, want de prijzen van vinyl zijn de laatste jaren dusdanig kunstmatig opgeschroefd dat ik weer steeds vaker een CD koop.

Was niet van plan te happen - gaucho's relaas is helder. Zeker de laatste is zin is glashelder, reden waarom ik tegenwoordig weer een enkele cd koop: Gavin Friday - Ecce Homo, 19,- vs 40,- sums it up nicely.

Verder is het natuurlijk ook een gevoel, nostalgie en ritueel: slow listening vs fast listening vs faster listening (streaming). Volgens mij heeft dat ook invloed op de waarde die je aan muziek toekent: als je via tablet met een of meerdere tips een album aan kunt slingeren of via een lange 'swipe' tientallen albums als luisterkandidaat voorbij kunt zien komen, beïnvloedt dat ook - stimulus/respons-model - je wijze van beluisteren.

Geluidstechnisch:
Hi-Res Streaming > CD > Vinyl > Lo-Res Streaming

Beleving/ritueel/bezit:
Vinyl > CD > Streaming

Gemak:
Streaming > CD > Vinyl

De prijzen van vinyl zijn niet kunstmatig omhooggeschroefd. Gewoon een gevolg van stijgende grondstofprijzen (olie), energieprijzen en lonen. Plus dat de vraag naar productie de capaciteit overtreft maw schaarste aan perscapaciteit.

Leuk, de vier berichten hierboven. Mooi samengevat door Marco. Ik luister zelf ook nog steeds het liefst naar platen en zal dat denk ik altijd blijven doen, maar ik merk dat de lol er wel een beetje af is. De prijzen zijn gewoon niet leuk meer. Zowel nieuw als tweedehands. Vroeger scoorde je nog wel eens een leuke jaren '80 plaat voor een euro of 5 tot maximaal 10. Tegenwoordig mag je gewoon minimaal 20 euro aftikken voor een -pak 'm beet- Talk Talk plaat in matige conditie...
Maar nieuwe platen koop ik al helemaal niet meer.... Wat Mable hierboven zegt zal best, maar dat is voor mij geen verklaring dat een massaproduct als de nieuwe Lady Gaga 50 euro moet kosten en een onbekende artiest vanuit een beperktere oplage "slechts" 24 euro vraagt. Ja, ok, dubbel-lp versus enkele en kortere lijnen vs wereldwijde verspreiding, maar dan nog. Ik weiger 110 gulden uit te geven aan een lp.
En dan al die varianten..... Iedere (web)winkel met een eigen "kleurtje", alternatieve hoes. Is geen inhoudelijk argument, maar vooral een irritatiefactor. En nog erger: de deluxe uitvoering een maand later met drie nieuwe nummers en drie remixen....
Nee, ik loop de platenzaken tegenwoordig voorbij en laat het aan de hippe, welvarende, jeugd om fijn "vainel" te scoren.... Ik koester mijn collectie en blijf er van genieten, maar nieuwe muziek luister ik wel via Spotify. Lekker constante kwaliteit ook in plaats van de hele tijd dat gek** met die platen . Ok, dat laatste meen ik niet....

Ik verdom het ook om 98 Bulgaarse Lev uit te geven aan een LP

Alsof er veel mensen in NL lev hebben

Hier zit wel een deel van de verklaring maar een ander deel is wel degelijk kunstmatig oftewel marketing, met de kleurtjes en andere gecreëerde schaarste trucjes zoals genummerde oplagen, RSD etc.
Ook Brexit en ander recent tarievengedoe speelt een rol.

Alsnog even reageren. Die eerste tekst zou regelrecht gekopieerd kunnen zijn uit Economie voor dummies. Het vergt goedgelovigheid om die verklaring te accepteren. Hoeveel plastic granulaat bevat 1 lp, hoe belangrijk is de factor arbeid, idem tav de factor energie. Het is een al jaren bekend gegeven dat er niet zoveel perserijen zijn, dat capaciteit ruim vooraf moet worden geboekt. De genoemde factoren kunnen nooit een dergelijke invloed hebben op de prijs.

Wat verklaart dan de hoogte ervan? En mogelijke verklaring kan zijn het mechanisme van de prijselasticiteit gebruiken - hoeveel duurder kan je iets maken voordat een consument afhaakt en stopt met het kopen ervan. Cijfers van het NVPI over meerdere jaren tonen aan de verkoop van lp's aan het stagneren is, die van cd's vertoont al jaren een sterk dalende curve - dus dan moet je als platenmaatschappij wel wat. Voor de nieuwere groep van albumkopers, de jongeren, lijkt het kopen van lp's ook een lifestyle-ding te zijn, en dan luistert de prijs niet zo nauw, zeker omdat al die 'special releases' een sterk appeal hebben, dat - sad but true - ook op oudere, vinyl-fetisjisten zijn uitwerking niet mist.

Ook het indirecte karakter van de platenhandel heeft consequenties: alle tussenschakels willen/moeten hun eigen marge nemen om de zaak draaiende te houden. Zo kon je bij sommige e-tailers een lp kopen voor een prijs die onder het niveau lag van de inkoopprijs van menig platenzaak in NL.

Vanwege het prijs-apect zijn de laatste 4 albums die ik heb gekocht - FKA Twigs, Sandwell District, Beirut, Gavin Friday - alle cd's; dit tot verbazing van de detaillist waar ik (gekend als verstokt vinylist) ze kocht. Op dit moment lijken de majors volop bezig de kip te slachten die voor hen gouden eieren legde. Geeft nix, word gewoon flexi- of vegetariër.

Een goed voorbeeld van het bovengenoemde kwam ik deze week tegen.

Er wordt een heruitgave van het album Above van de gelegenheids supergroep Mad Season aangeboden. Alle trucjes worden uit de kast getrokken; kleurtje, gelimiteerde oplage, newly remastered, nieuwe linernotes, voor het eerst sinds originele release een heruitgave met de originele cover!
Prijs: slechts €54,95

Dit terwijl de vorige heruitgave uit 2013 (die ookal newly remastered was en goede reviews op Discogs heeft) nog gewoon overal voor een bedrag net boven de €30 verkrijgbaar is.

Mad Season - Above - Platomania

Net terug van de jaarlijkse audio beurs in München. Vinyl is meer booming dan ooit. Dat bleek wel uit de vele sets met exorbitante draaitafels. Veel vinyl stands met even exorbitante prijzen. Veel bijzondere platen (import, audiofiele persingen enz.) Uiteraard drijft dat de prijs op maar 70 euro en (veel) meer voor een lp is bizar. Ambassadrice van de show was de in audiofiele kringen bekende singer songwriter Anette Askvik. Haar album Liberty stond centraal met een hernieuwde uitgave. 60 euro voor ‘n lp. Naast het witte goud (spargl) in München dus ook kennis gemaakt met het zwarte goud Dit kan toch niet goed blijven gaan.

Ik ken haar niet maar heb nu al een hekel aan haar.

Ik heb mijzelf er lang van weerhouden, maar ik heb toch maar besloten om aan een vinylverzameling te beginnen. Mijn portemonnee gaat hier niet blij mee zijn

Ik ben nu op zoek naar een degelijke platenspeler die niet al te duur is. Er moeten een koptelefoon en soundbar op kunnen worden aangesloten middels een aux kabeltje, want dat is de output die ik nu voorhanden heb en niet zo'n zin om nog eens aparte boxen hiervoor te kopen wat zijn jullie tips?

Daarnaast ook op zoek naar een klein meubel waar de platenspeler op kan staan en waar circa 75-100 platen in passen. Moet er ook een beetje leuk uitzien, want anders komt ie de woonkamer niet in ben ik bang wellicht iemand hier ook tips voor?

Project, Audio-Technica, Argon, Thorens zijn alvast degelijke merken vraag een hifizaak en kijk eens in een Kringloopwinkel voor een meubel mits je daarvan houdt of anders Ikea

Voor een platenspeler zou ik eens zoeken op coolblue met jouw specificaties en in recensies duiken. Wat is je budget eigenlijk?
Op Plaatwerk Design | Platenspelermeubels - platenmeubel.nl staan leuke meubels.

Ik hoop voor max 500 zowel de platenspeler als een meubel te vinden. Mooie meubels op die site, maar iets boven budget helaas.

Dream on white boy zou ik willen zeggen. Laat me je een welgemeend advies geven: investeer méér in een platenspeler dan in een kast - koop desnoods iets van Ikea dat je zelf aan kunt passen met een beetje handigheid.

Waarom (meer) investeren in een GOEDE platenspeler? Simpelweg als die hobby eenmaal wortels vormt, je wilt upgraden naar een serieuzer systeem (iets van de smaak te pakken krijgen) en een dead end street aanschaf (geen uitbreid/upgrade-opties) toont dan weer de waarheid van het alombekende pennywise, but poundfoolish.

Lijkt mij een prima budget om iets moois voor te kopen. Op Bol zag ik van het merk Acaza nog een leuk meubeltje voor 56 euro. Succes met de zoektocht! Heb je wel een goede koptelefoon?

Ja, lijkt mij ook. Ik ben geen extreme audiofiel, dus hoef niet die paar procent beter voor honderden euro's meer. Ik ga die Acaza even opsnorren, thanks!

Yup, heb een goede koptelefoon