https://www.musicmeter.nl/album/265770

Bij mijn laatste trip naar Keulen heb ik een aantal Ostgut 12”s meegenomen, waaronder meerdere Berghain 12”s – op vinyl zijn er 10 ‘afleveringen’, waaronder 1 met een track van Ben Klock - van Zehn (2015). Ook kocht ik de laatste 12” van Ben Klock, Subzero. Die 12”s bevielen goed en omdat ook Ben Klock - Berghain 04 (2010) hier in goede aarde viel, waren mijn verwachtingen hoog gespannen.

Misschien een tikkie te hoog in dit geval, want de beluistering en beoordeling bleek geen smooth ride te zijn, eerder een rit in een stug geveerde auto over een onverharde landweg.
Een opmerking vooraf: voor een goede beeldvorming is het belangrijk om dit op een set (versterker en speakers) met voldoende ‘oomph’ te draaien om de lage en middentonen te kunnen waarderen. Anders dan je zou verwachten van de Berlijnse school is hier zeer veel hoog ingemixt, en ook nog eens van de ‘rafelige’ soort.

Over het mixen zelf kan ik kort en bondig zijn: heel goed, via synths (ook bas) en percussie (hi-hats, toms of snare) en dat verloopt voorbeeldig; waar een ‘knip’ zit, is de timing echt perfect.
Het begin tot en met de derde track bevalt me uitstekend, dan komt er een hele fijne donkere bas-synth lijn in. Klein nadeeltje die relatief schelle hi-hats blijven maar doorklinken, worden gelukkig wel afgewisseld met andere percussieve elementen, maar die track duurt voor mij verhoudingsgewijs eigenlijk iets te lang in deze mix. De donkere synth zou toch ervoor zorgen dat ik op de vloer zou blijven staan.
Gaandeweg wordt de voice-sample – welcome to our world - erin gemixt en in de vierde track wordt het mij eigenlijk te schel. Met het ‘fading star’ synth-geluid gaan we over naar de vijfde track en dan is Klock me eigenlijk kwijt: zou ik aan het dansen zijn, zou ik dorst krijgen.
En dan wordt er een synthloopje ingemixt – eenieder die zijn klassiekers kent, weet waarover ik het heb – dat erg sterk aan Patrick Cowley doet denken of aan de begintijd van de (acid)house toen we veel monofone synths hoorden. Gelukkig ben ik blijven staan en dus gaan we verder, met een synth-geluid dat aan opborrelend water doet denken (het eind van K-Hand – Start). Track 7 wordt er met een mooie beat ingemixt, en al ben ik niet dol op die vocals, stuwt de beat me voort.
Totdat ik opnieuw bijna afhaak door het vieze, rafelige hoog in de achtste track. De synth-emulatie van de ‘leeglopende gootsteen’ zorgt wel dat ik iets van vermaak ondervind en ook de bastonen bevallen me. Met de tiende track komen we in de two-step, een prettige afwisseling en je begint al te vermoeden dat als dit doorgaat er maar zo wat UK Garage of dubstep in kan zitten.
Na een tussentrack met een i.m.o. redelijke irritante lachsample zitten we weer met een stevige beat op een behoorlijk tempo, gedragen door percussie (met ook weer schelle, rafelige hi-hats).
Dit loopt over een in opgepompte versie van Burial – Rover en waar ik gehoopt had dat dit zou zorgen voor een rustpunt/variatie, gaan we gewoon verder. Jammer, zo wordt Burial’s werk van zijn ziel ontdaan.
In de track van Marcel Dettman – Allies zitten wel mooie synthgeluiden, maar blij word ik pas weer bij de track van Josh Wink. Dat houdt even aan, zakt even in bij track 17 – Flat Tire, what’s in a name – maar pakt, mede door de fijne synth (en sequencer) weer op bij 18 en loopt door, totdat we in 21 in een fijn stukje deep house terecht komen – ongemerkt zijn we de oceaan overgegaan – eerlijk gezegd lust ik hier wel pap van: piano/keyboard, diepe bas, female vocals; volgens mij wonen Masters at Work hier om de hoek.

Met fijne synths blijft het tempo nog even hoog om geleidelijk af te nemen tot de rust van de slot-track Monophaser2 van Alva Noto. Opvallend genoeg is die track ook terug te vinden in het begin van Agoria - Balance 016 (2010) dubbel-cd mixalbum. In mijn hoofd zit de gedachte – en dat moet ik nog eens verifiëren - dat ik dat een prettiger album vind met meer kleur, emotie en variatie.
Dit album heeft een drie-/viertal sterke fasen – begin, vroeg en laat in het midden en op het eind. In zijn totaliteit kom ik op 3,5* - lager dan ik aanvankelijk had verwacht. Mogelijk eigen schuld, omdat ik er intensief en met hoge verwachtingen naar heb geluisterd.
Luisterlink: Ben Klock - Fabric 66 (Album mix) - YouTube
Resident Advisor:
RA Reviews: Ben Klock - Fabric 66 on Fabric Records (Album) - residentadvisor.net

Dat klinkt wel interessant. 1x dj set gezien, toen was het vooral vrij kale techno waar het publiek vrij wild op ging. Als hij ook met uk garage en deephouse dweept ga ik deze Fabric snel checken

Shackleton ook opgenomen in dit lijstje: RA: 2010-19: Mixes Of The Decade - residentadvisor.net

https://www.musicmeter.nl/album/107805

Ivan Smagghe - Fabric 23 (2005)

Onder het motto overdaad schaadt, is wat mij betreft dit soort ADHD-dance niet echt aan mij besteed: ik had me voorgenomen om deze helemaal uit te zitten in one go, voordat ik m’n tekst ging schrijven, maar dat is me niet gelukt. Elke keer als ik deze mix (her)beluisterd heb, ging steeds dat in meerdere stappen.

Regelmatig kreeg ik een zelfde gevoel als bij het beluisteren van Basement Jaxx of de eerste albums van Daft Punk: er gebeurt gewoon zoveel, kris-kras dat ik er zenuwachtig van word. Door de vele rare (bliep, bliep) synth-geluidjes, krijg je regelmatig het gevoel in Space Invaders of maximaal een Nintendo-game als Mario te zijn beland.

In de eerste track, Aswefall - Ride (Der Schmeisser Lovelysplinterremix), is een bepaald punt een echt hop-skip-jumpritme, ondersteund door een veeg-synths/snare; kan niet zeggen dat zoiets lekker wegdanst; tamelijk langdradig en het inmixen voel je al zeker veertig seconden aankomen. Ook de tweede track, Audion - Your Place Or Mine duurt me te lang en de vaart wordt er echt uitgehaald door de geluidjes die erin worden gemixt.
Dit zet zich voort in de derde track, I-Robots - Frau (Pandullo Vs Und) met fiks irritante en überlollige vocals en als dan ook nog op de bliepjes wordt gemixt is het een voordeel dat de track maar kort is.

Vervolgens krijgt Booka Shade - Vertigo Vs Cha! [Ada Remix] een tandartsbehandeling: alle gaatjes worden gevuld en belanden weer in een hop-skip-jump ritme dat aan de goeie ouwe tijd van Tommy Boy (label) doet denken; track sluit wel fraai af met een goede knip.
In mijn beleving zou dit middenstuk zomaar eens het beste van de hele mix kunnen zijn, want Inaqui Marìn - U Can't Scape heeft een fijne synth een goede bas gedreven beat, maar ook weer rare geluidjes die afleiden en vertraging en bovendien vind ik de stem niet echt fijn. Michael Mayer en Lopazz - Heiden Vs Blood [Acapella] is relatief langdradig en het tempo doet me denken aan een paard in galop of Boney M – Raspoetin
Ook DJ Koze - The Geklöppel Continues heeft veel schelle geluiden, die ik niet echt kan waarderen. Snake Tartare komt erin mbv snare – en doet me vervolgens sterk denken aan deze scene van Monty Python Monty Python Coconuts - YouTube
Het volgende No Wow (TheKills) is voor mij echt te eentonig en langdradig, met irritant vervormde gitaar-riff en daarna gaan we mixen vanuit een krakend opende deur met hi-hats. Je waant je even in een versnelde horrorsoundtrack, maar via de toms/synth wordt er weer een beat opgepakt. Weer even later lijkt de Tom Tom Club (Wordy Rappinghood) voorbij te komen, maar phasers en dubsnares zorgen ervoor dat het snel weer weg is.
Koebellen zorgen voor het percussie-effect en uiteindelijk komen we bij de tweede Audion-track die vertrekt met een Donna Summer-achtige (I Feel Love) beat, maar het gebliep valt ons weer snel ten dele. Inmiddels zie ik overal spacende smurfen – die zijn van zichzelf al blauw - en zou ik willen dat er iets meer variatie kwam, al is de borrelsynth (nee niet Sinterklaas met een fles jajem) wel aardig gevonden – heel even moet ik denk aan Seven Days and One Week. Track gaat echter uit als een nachtkaars, om in de een-na-laatste track met een scheur/bubbelbeat te herleven, alleen duurt die met 6:00 gewoon te lang om mijn aandacht vast te houden. De versnelling op het einde zorgt ervoor dat we in de laatste track terecht komen,die mij wat beter bevalt.

Anders dan ik had gedacht is het – tot dusverre –niet de ‘zwaardere’, meer energieke D&B die mij meer hoofdbrekens bezorgd, maar dit type heftige flupsel-stimuli bevattende electro. Kreeg ook de indruk dat het m.n. in de U.S. werd gewaardeerd. Voor mij bevat deze mix te veel stimuli, te weinig flow en cohesie om het echt te kunnen waarderen. Zou zeggen mogelijk gedateerd, evenwel mission accomplished, mijn waardering: 2,5 *

Luisterlink: Fabric ; vol.23 - Ivan Smagghe - Muziekweb
Geen Resident Advisor, welPitchfork: https://pitchfork.com/reviews/albums/7830-fabric23/

Ah Mjuman, die heb ik ook, luister hem zelden (uit de abonneetijd) van wat ik me er van herinner was vooral het eerste gedeelte vrij eentonig maar jouw ADHD omschrijving prikkelt om hem weer even tevoorschijn te halen

Staat nu op! Ik zie Michael Mayer, Koze, Booka Shade en Audion al in de tracklist, dus dat zou toch goed moeten komen.

Uiteraard zij we hier heel benieuwd naar beider ( 2* P) ervaringen: twee horen en weten meer dan 1. Ik heb inmiddels weer een nieuwe klaarliggen en de allereerste sneakpeak stemde me hoopvol

Hmm, dit is niet heel best inderdaad. Nu met enige moeite 2 keer geluisterd, cijfer volgt nog wel. Een van de mindere Fabrics lijkt het.

Bij Bonobo - fabric presents:



Dit was de eerste van de nieuwe serie - Fabric Presents - inmiddels zijn er 4 gevolgd: Kölsch, The Martinez Brothers, Amélie Lens en Maribou State. Muv de derde alle redelijk 'mellow' - o.a. wat deep house hier en daar. Amelie Lens is meer van gas op de plank. Voor panjoe is/was het allemaal te glad en hij weet het mogelijk aan de shift van doelpubliek door fabric - zeg, maar aanboren van nieuwe markten.

Dat zijn inderdaad niet de meest spannende artiesten. Een stapje dichter bij commercieel.

Ik had ook in eerste instantie bij mijn reactie willen schrijven dat ze mogelijk zich meer richten op 40- en 50-plus, omdat die nou eenmaal een ruimere beurs hebben en bovendien in mindere mate dure festivals-tickets hoeven te betalen. Dat heb ik niet gedaan omdat zoiets als "batsen" zou kunnen worden opgevat.

Feit is natuurlijk wel dat een keuze (mede) voor vinyl betekent dat er meer moet worden geïnvesteerd en dat ze zodoende ook willen mikken op de 'vinyl-fetisjisten' - driemaal raden wie dat dan wel zijn.

Ander feit is dat bijv andere reeksen, ik noem even Late Night Tales (te belegen voor woorden imo), DJ Kicks (wisselvallig), Balance (ik ken een aantal prima releases, maar verder ...) en Total (van Kompakt) misschien wel generiek over hun THT-datum heen zijn.

En dan is er nog de nijpende vraag - wat heb je liever een top-album (4,5 - 5*) dat je 1-2 * p.j. draait of een album van 3,5 - 4 * dat je eenmaal per maand draait? Zeg het maar en hoe geef je dat dan weer?

Als ik echt ga zitten om te draaien - als ik alleen ben - merk ik dat ik eerder 12"s van Ostgut pak en ouder spul, dan dat ik iets van de genoemde reeksen draai - of ik moet toevallig een heel bewuste Fabric/FabricLive (Shackleton bijv of Four Tet) pakken.

Ik heb geen cijfers bij de hand, maar dat zijn waarschijnlijk sowieso de grotere mix-cd kopers. Veel van de jongere garde luistert vooral naar Soundcloud-mixjes en kijkt naar Boiler Room-setjes. Beide gratis en in veelvoud beschikbaar.

(beetje offtopic inmiddels, ken deze cd verder niet)

Ben het met je eens dat het beter hier zou passen Het grote Fabric/FabricLive topic (al is deze reeks daar nog niet aan de orde geweest), maar jij ventileerde hier je mening en ik wilde je graag van repliek dienen. Jongeren kopen idd géén cd's meer, maar ik luister ook wel regelmatig naar een boiler room-sessie of soundcloud.

Maar evengoed erg lekker.

Even aanhakend bij eerdere berichten: van de 5 tot nu toe verschenen albums vind ik - at gun point - Bonobo misschien wel de minst interessante, al moet ik toegeven dat m.n. 's man eerdere werk een (lichte vorm van) allergie heeft veroorzaakt. Die van Amelie Lens vind ik beduidend beter, maar die draai ik minder vaak. Al kan het een rol spelen dat ik Bonobo als enige op cd heb en de rest op lp.

Verder, iedereen heeft wel albums die ie slechts eenmaal per jaar (of minder draait), maar toch niet zou willen missen. Aan de andere kant: legio albums hebben hier het veld geruimd na (in meerdere periodes) intensief te zijn gedraaid - Nelly Furtado, Coldplay (niet alles), Adam Ant en Gene Loves Jezebel zijn de eerste voorbeelden die me te binnen schieten.
Al zou ik dat niet zo snel doen met Fabric-releases - elke andere H3-patiënt begrijpt waarom

Vandaag die van Krafty Kuts (Fabriclive 34) gedraaid.
De mix heeft een constante B boy vibe ondanks dat er veel uitstapjes in electronica worden gedaan via bijv. Dave Spoon en Plump DJ's. In de eerste minuten pakken ze je meteen in door te spelen met bekende hiphop acapella's zoals The message.
Heel veel eigen produkties komen voorbij en er is vaak een herkenbaarheidsgehalte zonder er meteen de vinger op te kunnen leggen.
De afsluiter van Primal Scream met Funky Jam vond ik, ondanks dat het een lekker nummer is, wel botsen met al het voorgaande waar juist eigen creativiteit met edits in gestopt was.

Laatste tijd weer wat Fabric cd's gedraaid, o.a. Gerd Janson, Joris Voorn, Omar S. Move D en het begint weer te borrelen - tijd om weer 'ns wat erover te schrijven.

Laatste gedachte die ik aan Fabric wijdde, betrof Octo Octa & Eris Drew - fabric presents (2020) - heb n.b. 4 weken op die vinyl dubbelaar kunnen wachten (achterstand bij Royal Mail). Draaide het album al wel via Tidal.

Hoe leuk die vinyl editie ook is - ongemixt dat wel - er staat maar de helft van het aantal tracks van de cd op; en de download-coupon compenseert dat leed niet: die omvat alleen de vinyl tracks. Dus de party people hebben er meer aan om de cd te kopen, tenzij ze zelf met de tracks in de mix willen gaan

Vandaag:
https://www.musicmeter.nl/album/411576


Deze mix is een goed voorbeeld van dat het geen kwaad kan om een album in een andere mood of een ander moment nogmaals te beluisteren.
Immers, vlak na verschijning van deze cd, nu ruim zes jaar geleden, schreef ik nog (waarschijnlijk met mijn hoofd in een Berghain-emmer), bij het album zelf:

Het begint -sorry - een beetje lounge-style voor hippige 30/40-plussers, maar al snel wordt 't vlotter. Duits was idd niet mijn eerste gedachte, wel een goede vibe - meer dance-achtig.

Destijds vond ik het niet onaardig, maar ik was er niet echt weg van – en dus verdween de cd gewoon op de plank, in het rijtje met Fabric-cd’s. Het scheelt natuurlijk dat je elke maand een nieuwe kreeg.
In de zomer van 2020 was ik toevallig bij Smallville Records en terwijl ik daar was, werd was er iets van Move D gedraaid en dat sprak me wel aan; blijkbaar stonden mijn oren er toen wel naar. Het ging om een track van dit dubbel-album Move D & Benjamin Brunn - Songs from the Beehive (2008) en dat album heb ik toen meegenomen, met nog een aantal 12”s (Dial en Smallville).

Weer terug op het thuishonk, het album draaiend, besefte ik dat ik al een cd had van Move D, en wel deze Fabric 74. En die ben ik toe opnieuw gaan draaien en – wonder o wonder - dat leidde tot meer waardering en het besef dat ik een beetje kort door de bocht was geweest - I plead guilty, your honour.

Vrij snel na de start wordt een gestaag, vrij hoog tempo opgepikt en de energie straalt er vanaf. De derde
track Liberty City – Some Lovin’, uit ’92, klinkt me heel bekend in de oren (volgens mij heeft Kristine W daar nog aan meegewerkt) en vormt het begin van de eerste fijne, zeer dansbare reeks. Je ziet ahw mensen hun moves maken op de pulserende bas of op de kicks van de percussie.
Deze mix bevat ‘slechts’ 15 tracks, waardoor elke track goed uit de verf kan komen, en de nadruk ligt voor mij niet zozeer op de technische vaardigheid (in het mixen) maar op keuze van de tracks en de manier waarop ze samengebracht zijn. Het valt gewoon niet op dat je van de ene (bijv track 3) naar de andere track (bijv track 4, Holding Back California – die voor mij te veel hoog en rafelrandjes in de hi-hats heeft) soms 20 jaar overbrugt en de oudere tracks doen echt niet onder voor de jongere. Zo is voor mij is track 7 Darkman – Annihilating Rhythm, uit 1992, een eerste hoogtepunt, en track 9 Dom 877 – Do It Right, uit 2012, een tweede.

Bij track 11, Christo – A New JazzND zakt het voor mijn gevoel iets in – de breaks/synkopé’s werken daar gewoon niet voor mij – ik twijfel tussen hinkelen en snel stappen, maar bij 12 komt er weer wat energie in, gestuwd door een fijne diepe synthbas. Track 13, Luvbyrds van D-Move zelf, bijgestaan door D-Man had – mijn enige punt van kritiek – wat mij betreft eerder erin gemixt mogen worden: de lome baslijn, ondersteund door keyboard-klanken met minimale verschuivingen, waaromheen vocale samples, had op een andere plek voor iets meer rust - gas terugnemen - kunnen zorgen om daarna weer energiek op te pakken. Smallpeople & Rau sluiten met Unke af: vrij mellow met een fijne opbouw. Moet zeggen dat zowel Smallpeople als Chistopher goed zijn in het combineren van allerlei stijlen en een album als Smallpeople - Afterglow (2019) of de eerdere genoemde dubbelaar van Benjamin Brunn/Move-D zijn gevarieerd en mellow en ondersteunen/dragen bij aan een positieve grondstemming ("uplifting" hoor je wel eens) en dat maakt in deze tijden het prettig om deze cd te draaien: je denkt ahw terug of vooruit aan warmte, outgoing people, socializing. O.a. op Tidal is wel eea te vinden. Ook van Christopher Rau is eea op Smallville verschenen - te beluisteren via Bandcamp.

Nice Mju! Van de weinige albums die ik niet reeds heb beluisterd + beoordeeld uit de Fabric/Fabriclive serie is dit er 1. Staat nu op en ben al lekker aan het viben.

vandaag die van Spank Rock weer eens beluisterd, FabricLive33.
Blijft leuk en verfrissend met vreemde combinaties en wat echte partystampers.
Al ben ik A bit Patchy wel erg zat

In my mind is dat een vrij eclectische mix, maar ik kan me vergissen - met de omvang van die serie kan het ook 31 zijn geweest - het staat je vrij om er nog wat losse gedachtenflodders over te posten en dat wordt ook gewaardeerd

Die Spank Rock is heerlijk! Allerhande bekende hits uit verscheidene genres in de mix, perfect voor bij dit weer! Hoe hij Mylo en Yes in de mix gooit, zeer fijn!

Dat inderdaad en het effectieve gebruik van Hustler door Talking in your sleep, zo simpel maar rete effectief.
Vanaf Over and over tot het eind is ook een feest. Love to the world doet me weer denken aan Sammy Davis Jr-Baretta's theme.
Voor instappers in Fabric's wereld is deze mix een toegankelijke introductie

Mocht iemand nog interesse hebben in wat FabricLive's, ik heb er nog een paar over:
FabricLive 1 James Lavelle
FabricLive 27 DJ Format
FabricLive 35 Marcus Intalex
FabricLive 39 DJ Yoda
FabricLive 44 Commix
FabricLive 50 D-Bridge & Instra:Mental
FabricLive 59 Four Tet
FabricLive 61 Pinch
FabricLive 68 Calibre

Ik heb deze en nog veel meer bij 'Te koop: cd's' geplaatst, maar ik geef ze weg, dus ik vind dat dit ene berichtje (op de juiste plek op dit forum) moet kunnen

Die van Instra-mental wil ik wel nog gaan beluisteren. Als ik jou was zou ik die van Yoda niet weg doen, dat is een echte party stamper

Da's persoonlijk - van dat setje zou ik zeker Four Tet en Calibre houden en Marcus Intalex, én James Lavelle (omdat 't daarmee begon) én, én - kortom ik zou proberen de hele Fabric/FabricLive reeks te verwerven

als er iemand kwam die zei-je mag er maar 1 houden, dan werd het of Aim of Spankrock.

Ik zou ze ook allemaal houden, er komt een moment dat je ze echt weer eens wilt horen

Helaas ze zijn al weg, spijt komt later

Als ik er eentje zou willen houden dan zou het zeker die D-Bridge & Instra:Mental zijn. Unieke sound, dik 10 jaar oud alweer, maar wat mij betreft nog steeds relevant. Halftime werd het toen genoemd, beetje een rare term voor een kruising van opgepitchte hiphopbeats en gedowntunede drum n bass. Gasten als Posij, Ivy Lab en Mefjus maken dat nu ook allemaal tegenwoordig, maar dan iets harder.

Halftime
Is dat net zo vergezocht als Brostep ?

Nee hoor: Sk-relax, let's do some brostep half-time