Ik kraak het niet af. Why would I? Gewoon ruzie, het is en blijft een narcist. ÉN daar komt bij dat hij zo'n vijf jaar ouder is

Hij had je natuurlijk al veel eerder met Purple in aanraking moeten brengen. Daar zou ik als jou was ook verbolgen over zijn.

Ik zou iemand die mij Deep Purple aanraad een blauw oog slaan eigenlijk.

Die ruzie ging niet eens over Deep Purple. Het is gewoon een irritant, gemeen, narcistisch rotjoch van negentien die liever geweld gebruikt dan dat hij het even netjes uitlegt.
Dank je wel.

Ik beveel je Deep Purple van harte aan. Waar spreken we af?

Sowieso een vrouw van 5 jaar jonger een blauw oog slaan is compleet zielig van dat persoon, ongeacht de reden! Deep purple heeft wel enkele goede platen als je van classicrock houdt. Zelfs ben ik meer van de progrock dan van de classicrock, maar met name Led Zeppelin wist toch echt wel goude plaatjes te maken.

Is je blauwe oog al gewroken?

Hij ging van deep blue naar deep purple.

Dank je.

Máár on-topic:

Ik geloof dat er altijd nog iets is als je eigen wil, qua muziek. Ik denk alleen wel dat je omgeving aardig wat voor je bepaalt. Zo bepaalden mijn ouders dat ik niet naar de Zwarte Cross mocht... En zo bepaalden mijn vrienden voor me dat ik naar screamo moest gaan luisteren. Ben toen maar in opspraak gekomen.
Tja, dan heb je ook nog TMF maar sinds Rihanna daar iedere dag in een badpak door het beeldscherm huppelt kijk ik er niet meer naar. Eigenlijk nooit gedaan, ik dacht: GOH, TMF, dat moet wat zijn! (aangezien de mensen uit mijn klas er lyrisch over waren). Niet dus... dat faalde best wel...

En toen Led Zeppelin, nee, dat snap ik.

Denk je dat ik bij zijn oog kan komen, als hij 2 meter lang is?
Nee... eerlijk gezegd niet... dat heeft James al voor me gedaan ^_^

Wie bepaalt dat voor jou? Je mag het gewoon lekker zelf weten. Maar je moet sowieso niet naar screamo luisteren en dat is maar een advies hoor. Mijn vrienden geef ik wel tips maar ik duw ze het niet de strot door.

@Sectumsempra

Daarentegen, heb je via het internet de mogelijkheid om je eigen route uit te stippelen. Zo ben ik nu(goed dankzij de users op deze site) aan de jazz en electronic bezig(pootjebaden zeg maar). Al merk ik mindere mate wel dat je door vrienden soms wel eens onbewust een kant opgestuurt wordt. Voornamelijk, omdat ze wel eens vol lof over bepaalde artiesten praten en andere artiesten afwijzen.

Jazz? Enkele aanraders:

Dexter Gordon, Jackie McLean, Benjamin Herman, Art Pepper, Hans Dulfer....

Zal ze eens opzoeken

O, haha. Hier dus wel.
"REBECCA, LUISTEREN NU!!! KOM OP ZET DIE KOPTELEFOON OP, ALS JE NU NIET-"

Niet dus.

Chet Baker, Jaco Pastorius, Nina Simone

Dat zouden geen vrienden van mij zijn. Ik zeg meestal: Dit moet je eens beluisteren, het is een aanrader! Een stuk vriendelijker.

En Jazz: Herbie Hancock (Head Hunters!)

Herbie hancock ken ik dan wel weer redelijk goed. Ik heb er een Cd van(empyrian isles) en ken Head hunters ook wel(chameleon ).

De meesten zijn ook wel zo, alleen gaan ze wel héél stiekem steeds dichter bij je zitten totdat je het niet meer trekt en roept: 'OKÉ, ik luister wel naar je muziek.'

Over artiesten die ze niet leuk vinden zijn ze een stuk minder vriendelijk, bijna nog onvriendelijker dan over automobilisten die niet kunnen rijden. Meestal is het zoiets als: "Jezus, die Lady GaGa heeft zó'n groot ego dat het me verbaast dat ze nog overeind kan komen uit haar stoel!"

Dat was overigens niet mijn mening. Ik neem ook terug dat ik Rihanna slecht vind. Ik neem alles terug:

Ik vind ze BIJZONDER SLECHT.

Bij muziek die mij wordt opgedragen om te luisteren kan ik heel goed vinden, maar vaak heeft mijn mening over de persoon die de muziek aanraadt, ook een grote invloed op wat ik van de muziek vind. Het beste is als je een bandje zelf 'ontdekt'. Dan zijn ze zeg maar "van jou" en lijkt het wat persoonlijker.

Jazz: Art Blakey & his Jazz Messengers

Daar ben ik het helemaal mee eens, al was een tijdje geleden de muziek die ik zelf "ontdekte" enorme bagger... Maar goed, dat terzijde, het blijft leuker.

Goede muziek is ook altijd veel leuker om te ontdekken

Leuk om die verhalen te lezen van iedereen, want het is zo dat je meestal niet begint met het luisteren naar iets als Satyricon.

Zelf luisterde ik al vroeg naar muziek. Geboren in 1970 en de eerste singletjes die ik zelf kocht waren We are the champions/We will rock you van Queen en Fire van The Pointer sisters (geschreven door Bruce Springsteen zoals bekend). Ook de dubbelaar Moonflower van Santana had ik rond die tijd al. Thuis hoorde ik vooral dingen als Fleetwood mac, the Doors, Stones (het oude blues werk dan), Temptations, James Brown en nog wel meer.....maar ik noem eigenlijk de dingen die ik zelf ook kan waarderen eigenlijk.
Op mijn 12e begon ik echt meer een eigen richting te zoeken en had meer geld om platen te kopen.....Thriller van Michael Jackson was eigenlijk de eerste lp. Tot mijn 18e was het voornamelijk top40 en veel dance/rap/hiphop....voornamelijk ontdekt door de Soulshow van Ferry Maat. Met rap/hiphop was ik klaar toen die gangstah zooi opkwam, zo'n beetje met de komst van Public enemy. En in '83 kwam Prince met Purple rain en heb ik al zijn eerdere werk direct in huis gehaald. Een cruciale artiest in mijn muzikale voorkeur. Want zoals Prince niet in een hokje te vangen is, zo is het ook met mijn muzieksmaak. De man kon ook behoorlijk op gitaar tekeer gaan en tegelijkertijd dat funky werk, beetje jazzy soms, van alles, blank en zwart door elkaar. Dus dat gitaarwerk zat er vroeg al in en stiekem toch ook tijdens mijn "dance/hiphop" periode in de vorm van Prince.
In die tijd vond ik ook dingen als Bon Jovi, Europe en ZZ top wel leuk. De interesse in hardrock kwam toen ik net 18 al ging samenwonen in Amsterdam, daar een bijbaantje had in een winkel, waarvan de toen assistent manager een vriend werd. En deze onvervalste hardrocker en zijn broer, respectievelijk 8 jaar en 16 jaar ouder dan mij hebben me "bekeerd" tot de hardrock/metal.
Ze hoorden dat ik dus Bon Jovi en Europe wel leuk vond en hebben nog veel meer bands bij me geintroduceerd.......zelf ontdekte ik al Guns 'n roses en Skid row, mijn eerste echte hardrock cd's.......mijn eerste cd's zelfs. Door de broers kwam ik bij Rush, Black sabbath en noem ze maar op. En natuurlijk kon ik al dingen van Deep purple, Led zeppelin en zo, maar in die tijd ging ik er pas echt meer naar luisteren en via de ballads eerst te waarderen over naar harder werk........toen hard, nu moet je er om lachen. Daarna ging ik zelf veel ontdekken en kwam ik vaak met tips voor de broers aan. En nog steeds gaat dat over en weer trouwens. De 55-jarige komt echt nog met spul aan waar niet veel leeftijdsgenoten zich mee bezig houden. Toch zijn zij echt van die jaren '70/'80 hardrockers in hart en nieren, hahaha, mooie gasten. Een keer per jaar hebben we een dvd avond, met zijn 5en, allemaal bands kijken/luisteren onder het genot van veel bier en lekker eten, gepaard met ongelooflijk slap geouwehoer, geweldig.
In die tijd heb ik me ook meer beziggehouden met blues en oude dingen van Fleetwood mac, Roy Buchanan, dat soort werk gehaald.......alles van Creedence ook....
En tussendoor luisterde ik ook echt wel naar andere muziek......Lenny Kravitz, the Silencers, Jewel....smaak was...is...breed.

Eind jaren '90 was ik wel een beetje klaar met de (glam)hardrock......eigenlijk was dat hele genre als je het zo wilt noemen wel klaar ook. Grunge heb ik me in de tussentijd ook prima mee vermaakt trouwens.
Ik had toen een downloadperiode en besefte alleen nog maar met standaard meuk bezig te zijn. Er uit dus met die zooi en zo kwam ik nota bene via Within temptation terecht bij bands als Nightwish, Penumbra, Arch enemy, Sins of thy beloved, Tristania en nog veel en veel meer.......nieuw tijdperk was aangebroken en ik heb vanaf 2002 stapels cd's gehaald eigenlijk en vermaakte me prima met veel "female" fronted metal bands, wat ik echt een frisse wind vond door het metal landschap. Dat hele gebeuren is nu toch ook wel weer voorbij eigenlijk, op een enkeling na dan.

Nu ben ik met van alles en nog wat bezig eigenlijk. Minder met metal, gewoon omdat er minder uitkomt dat me aanspreekt. En ik ben wat dingen aan het (her)ontdekken.....zoals alles van Funkadelic/Parliament/George Clinton/Bootsy Collins, voor zover ik dat nog niet had.....waar zo'n Funkadelic natuurlijk ook rockt als een malle, al wordt het als Funk meestal onder de dance geschaard. Een band als Ozric tentacles ontdekt, dat al meer 20 jaar bestaat.........zal een half jaar geleden zijn of zo en ik heb nu al 19 cd's van hen, dus bijna alles. En bv. een box gekocht van The sisters of mercy, de voorloper van the Mission.......toen kon ik er niet zoveel mee denk ik, maar nu des te meer. Dus zeker wat ouder werk hier en daar aan het inlopen, het hoeft zeker niet altijd maar nieuwe muziek te zijn, integendeel.

"Mijn" genre is dus voornamelijk rock in alle vormen, van blues tot wat death metal en alles er tussen, naast en omheen......voornamelijk daar gekomen dus via mijn vader in de blueshoek tot de broers in de hardrock.
Maar leuke dance ga ik zeker niet voor uit de weg. Alle Chemical brothers heb ik ook even gehaald, Daft punk altijd leuk gevonden, Air, Autechre, Anthony Rother......eigenlijk zijn er geen grenzen qua muziek.

ik moet vaker op het forum komen, staan leuke dingen tussen.

ik ben eigenlijk opgegroeid met bands als Queen, Genesis, Dire Street en nog vele andere.
ik kan me nog goed herinneren dat ik als klein onschuldig jongetje met de lego aan het spelen was terwijl the Greatest hits van Queen aan stond (good old times).

toen kwam de tijd dat ik me bezig hield met het buitenspelen en school, en niet meer met muziek. ik luisterde toen vooral naar top 40 muziek.
in de volgende jaren luisterde ik naar Britney spears, Justin Timberlake en zelfs eminen.

toen ik rond de 13 jaar was kwam de trance onder mijn aandacht, en samen met een vriend zijn we dat wat gaan uitzoeken. Het begon allemaal met Tiesto en van Buuren, maar in de loop der tijd kwamen daar ook andere en hardere Dj's bij.
ben steeds verder gegaan richting de hardstyle en hardcore, ik heb zelfs een tijdje naar terror geluisterd (ik begrijp zelf ook niet meer waarom).

dat heb ik tot een paar jaar geleden geluisterd (ongeveer 4 jaar terug) in de tussentijd heb ik via de vriend van me zus bands als System of a Down, Dream Theater, Metallica, Muse, Porcupine tree en Coldplay leren kennen.
zo'n 4 jaar terug ben ik vrijwel gestopt met het hele Harderstyle gedeelte en ben ik me gaan toeleggen op de Rock.

het begon allemaal redelijk rustig met Nickelback, Breaking Benjamin, Muse, Coldplay en nog een beetje geweld in Metallica en Dream Theater.
toen ik in 2009 naar het concert van Porcupine Tree ben geweest begon muziek weer echt voor mij te leven, en ik kan me nu dan ook niet voorstellen dat ik vroeger naar als die andere dingen heb geluisterd.
ik begon toen specifiek te zoeken in de Progressive hoek, waarna de metal en hardrock volgde.
na dat alles ben ik ook op de ambient en folk toer gegaan (nog steeds trouwens).

tegenwoordig luister ik van Ambient tot metal, poprock tot post-hardcore en van folk tot progressive (wat nog steeds mijn favoriet is), dus net zoals mijn bovenbuur (bakema) kan ik me in elke vorm van rock wel vinden.
ook merk ik dat ik (dankzij mijn ouders) ook klassiek en jazz beter kan hebben dan vroeger, terwijl ik niks meer moet van de electronica en andere top 40/radio/tmf muziek.

Begon in 1983 naar platen van Deep Purple, CCR, Doors, Kinks en Rolling Stones te luisteren. Hello! van Status Quo was het beste wat ik gehoord had. Kwam op het voortgezet onderwijs en raakte geïnspireerd door namen achterop jassen en vooral op schooltassen.
Ging meer doelgericht radio luisteren op zoek naar beton en begon samen met mijn broer platen te lenen uit de bibliotheek die luisterden naar illustere namen als Motörhead, Iron Maiden, Judas Priest, AC/DC en Black Sabbath. Dat moest wel keihard zijn in mijn ogen want 2 Minutes to Midnight van IRon Maiden was het hardste wat ik op de radio gehoord had.
Spoedig volgden meerdere namen als Rush, Rainbow, Uriah Heep, Metallica en uiteindelijk Slayer. Op 27-12-1984 kocht ik mijn eerste LP: DEEP PURPLE IN ROCK. Perfect Strangers van Deep Purple uit 1984 was de meest invloedrijke, was toen overigens ook helemaal weg van Kiss - Animalize.
Nu jaren later gaat het ontdekken van muziek nog steeds door, ben er nooit klaar mee.

Duidelijk te zien, zelfs Arie Ribbens heb je inmiddels ontdekt zie ik.

Allemaal prima "oude" rock noem je op. Dan ben ik benieuwd wat je nu aan het ontdekken bent.
Geinige is dat ik zelf veel van die "oude" rock al wel kende, maar het eigenlijk pas rond 1990 echt ben gaan luisteren/ontdekken.
Nieuwste van Kiss is bijna klaar trouwens las ik vandaag.

Van Arie Ribbens tot Tangerine Dream. Juist het synthesizer gebeuren is vorig jaar uitgediept. Ontdekken met terugwerkende kracht van oude muziek.
Wat nieuwe bands aangaat pik ik soms nog wat op van metal compilaties. Farmakon, Rakoth, Akercocke...opgeheven of je hoort er niets meer van.
Verder zijn er nog oude namen die nieuw werk leveren en wat ik soms meteen nieuw koop of met terugwerkende kracht verzamel.

Leuke berichten om te lezen, ik ben nieuw hier op MusicMeter, het is een erg leuke site waar je veel over muziek kan lezen en ook iets van jezelf neerpennen.
Muziek daar hield ik altijd al van: ik denk begin jaren zeventig was daar de invloed van mijn ouders, die draaiden veel klassiek , maar ook plaatjes van Elvis, Abba etc. Via een vriend leerde ik muziek kennen van o.a. Queen, Kayak en Ten Years After. Opvallend was de rode draad door dit alles: ik hield vooral van de bombastische muziek. Op een gegeven moment verkocht die vriend mij de lp Recorded Live van Ten Years After. In die tijd (1977-78) begon ik ook te luisteren naar VARA's Beton uur van wijlen Alfred Lagarde waar hardrock gedraaid werd van o.a. Deep Purple, Black Sabbath en Led Zeppelin. Al gauw zat ik elke dinsdagmiddag aan de radio vast geplakt.
De tweede lp die ik kocht was de live klassieker Made in Japan van Deep Purple. Geweldige plaat, vooral het lang uitgesponnen Space Truckin was een topper. De plaat heb ik letterlijk grijsgedraaid en ook de latere versies op cd aangeschaft. Hierna kocht ik steeds meer platen, o.a. Van Halen's eerste en Woman and Chidren First. Nog wat later kocht ik mijn eerste Priest lp: Point of Entry en vond daar geen ruk aan. Later bleek dat dit een mislukte poging was van Priest om de Amerikaanse markt aan zich te binden. Later hoorde luisterde ik op aanraden van de platenboer de live elpee Unleashed in the East: wow!
Al gauw volgde toen meerdere Priest albums, waarbij Defenders of the Faith mijn favoriete Priest album is. Iron Maiden begon ik te waarderen na het uitkomen van Number of the Beast. Piece of MInd vond ik zelfs nog iets beter!
Ergens in 1982 kocht ik ook het album Live Evil, het was mijn kennismaking met Black Sabbath. Was meteen weg van die logge gitaarsound en de fraaie stem van Dio. Ik had op VARA's beton wel eens een nummer van Sabbath gehoord: Paranoid, maar ik vind dit maar een matig nummer. Al gauw heb ik toen Heaven & Hell en het betere Mob Rules aangeschaft, fenomenale platen. Later hoorde ik bij een vriend een lp genaamd Sabotage van Sabbath en was ik ook verkocht aan het oudere Sabbath werk.
Naast het hardere werk begon ik ook albums van b.v. Rush, Rainbow en Marillion te waarderen. Eind jaren 80 was ook een mooie periode met verschillende nieuwe bands die nieuw materiaal uitbrachten: Blue Murder, Badlands & Bonham. Blue Muders debuut album is voor mij ook het allerbeste hardrock album aller tijden! Kijk maar eens naar mijn top 10.
In de 80er jaren kwamen ook de hardere bands als Metallica, Slayer etc. op. Ik kocht wel albums van deze bands, maarvaak was de matige produktie van die platen de oorzaak dat ik ze amper draaiden. Pas na Metallica's Live Shit box ben ik deze bands veel meer gaan waarderen.

In de 80er jaren kocht ik ook veel platen van bands als Mercyfull Fate (Melissa, The Oath), Exciter, Helstar, Cloovenhoof, Cyrith Ungol etc etc.. Eind jaren 80 heb ik deze lp collectie grotendeels verkocht omdat ik te weinig ruimte had en de cd's lekker klein waren. Van deze bands heb ik eigenlijk nooit meer iets terug gekocht op cd, vooral de zang van deze bands stoorden mij behoorlijk.

In 1989 las ik al iets over Dream Theater, maar pas in 1993 luisterde ik bij de platenboer naar Live at the Marquee. Deze plaat had hetzelfde effect op mij als de eerste Van Halen lp's toendertijd. Ik heb inmiddels alles van deze band en heb veel fraaie conserten gezien. Het mooiste consert dat ik ooit heb meegemaakt was overigens een fanclub optreden van Dream Theater in Nighttown Rotterdam. Een lange set (ik meen 3 uur) met Dream Theater nummers maar ook aardig wat covers. Er is iets van het consert uitgebracht op een fanclub cd en op video, maar heb later ook de Nighttown Nostalgia bootleg van gekocht). Wat ik mij ook herinner van dit gave consert waren de extreem hoge temperaturen, zelfs de zanger klaagde erover.... Het was ergens in juni 1997 of 1998.

Mijn top 10 van platen bestaat geheel uit studio albums. Het zou leuk zijn als je ook een top 10 van live lbums zou kunnen maken Music Meter! Mijn top 10 van live albums zou er als volgt uitzien:

1) Savatage: Ghost in teh Ruins (1995)
2) Blackfoot: Highway Song Live (1982)
3) Rush: Exit Stage Left (1981)
4) Rainbow: Live at Germany 1976/On Stage (1977).
5) Deep Purple: Made in Japan
6) Halford: Live at Anaheim (2010)
7) Dream Theater: Live at the Marquee
Ted Nugent: Double Live Gonze (1978)
9) Thin Lizzy: Live and Dangerous (1978)
10) Judas Priest: Unleashed in the East (1979)
met vlak daarachter Scorpions (Tokyo Tapes 1978), Metallica's Live Shitbox, AC/DC's If you want bllod (1978) e.v.a.....
Nu, ruim 30 jaar later ben ik nog steeds gek van deze muziek soort, ik heb ruim 500 albums waarvan ik de meeste regelmatig draai (ze zijn inmiddels allemaal geript en staan op de pc). Ik denk dat als ik oud en versleten ben ik nog steeds luister naar deze herrie

Mijn jeugdliefde (metal) heb ik al wel eens besproken, maar verder is mijn smaak in eerste instantie vaak onbewust uitgebreid. Klassiek ligt compositorisch soms dicht bij metal, maar ik had meer opeens het besef dat ik daar gewoon eens goed naar moest luisteren. Heb nu vooral wat met de romantiek en klassiek gitaar, maar ik kan veel waarderen. Gregoriaans, opera en klassiek met vocalen trek ik niet zo goed. Ik ben de eerste om toe te geven hoe goed die mensen kunnen zingen, maar ik vind het zo'n lelijke, overdreven klank. Later is dat, zijdelings via de opleiding, ook weer uitgebreid naar modern klassiek.

Jazz is de andere uitzondering op de regel. Als dertienjarig mannetje werd ik er maar zenuwachtig van, maar twee jaar geleden heb ik gewoon eens blind een aantal platen van Miles Davis, John Coltrane en Louis Armstrong gekocht. Ik merk wel dat de meeste be-pop klassiekers 4* (i.p.v. 4,5* of 5* die velen geven) scoren bij mij. Cool jazz doet me ietsjes minder (wat te weinig spanning). Al met al vind ik van bigband tot free jazz naar fusion allemaal wel tof.

Country ben ik denk ik via Neil Young ingerold, al houd ik niet van die gelikte Nashville supermarktcountry (strijkertjes e.d.). Country-rock via Buffalo Springfield. Dat vind ik om te luisteren op zich wel één van de leukste genres, al is het soms wat lichtvoetig. Later is dit logischerwijs weer wat uitgebreid naar americana en roots, als je die grenzen tussen deze genres al per se wilt trekken.

Blues zit me gewoon in de genen, denk ik. Pa houdt er van, ma ook en m'n broertje ook. Niet zozeer iets van huis uit meegekregen, maar via bluesrockers (Ten Years After etc.) is het steeds wat puurder geworden (tip: stop niet bij Muddy Waters en Howlin' Wolf).

Wereld is zich nog sterk aan het uitbreiden. Denk dat de vlam echt aangewakkerd is door Rupa & the April Fishes (had pa op vakantie gehoord en voor me meegenomen). Heb de laatste paar maanden veel interesse in Cubaanse muziek. Stephen Stills en Santana hadden al latin in hun muziek (al vind ik dat van Stills vaak niet geslaagd), misschien dat dit onbewust meespeelt. Verder Afrikaanse blues, Fela Kuti, en vast nog een hoop meer dat ik nog moet ontdekken.

Dan kan ik nog allerlei subgenres van de rock bespreken, maar het is wel weer even mooi geweest.