Dankzij musicmeter is mijn muzieksmaak idd ook flink bijgespijkerd.
En ehh.. Pantera is geen trash metal en Iron Maiden geen heavy metal.
Pantera is (zo ver ik weet) metal zonder voorvoegsels en Iron Maiden ben ik niet zeker van.

Ja. Maar misschien komt het ook doordat de muziek je gaat vervelen, en je erachter komt dat er betere muziek bestaat dan Linkin Park en Limp Bizkit. Daardoor kwam ik in aanraking met Metallica, en andere Metalbands. Ik kan genieten van Metal, daarom is het mijn favoriete stijl. Dat heeft niets met telkens harder en sneller te maken, en al helemaal niet met 'stoer'.

Dan nog iets, waarom noem je 'Metalheads' altijd stoerdoenders?

Ik zelf beschrijf mezelf bij lange na niet als stoer, ik hou gewoon van Metal en that's it.

Pantera is naar mijn weten, 'Groove' Metal, maar word vaak onder het kopje Thrash gepropt.

En Iron Maiden is wel degelijk Heavy Metal.

Idd, jammergenoeg denkt haast iedereen dat je stoer probeert te doen als je naar metal luistert en dat je dan zwarte kleding met doodshoofden draagt enzo. Ik luister er naar omdat ik het mooi vind, niet omdat ik stoer wil doen (ben ik sowieso niet). Veel mensen kijken mij dan ook raar aan als ik hen vertel dat ik naar metal luister

Tja, zulke vooroordelen heb je wel bij meer muziek. Bijvoorbeeld iedereen met hun broek in hun sokken, die ook, volgens velen, 'gangster' willen zijn.

Ik draag zo nu en dan ook wel een zwart, ik héb lang haar, maar om dat voor stoerdoenderij en aandacht te doen? Echt niet!

De bandshirts die ik draag, zijn meer als herrineringen, bijvoorbeeld mijn Master of Puppets shirt, gekocht bij het concert van Metallica, voor €30. Dat zal ik nooit vergeten.

Metal vind ik goede muziek (hoewel ik andere muziek ook waardeer ), het bevat het meeste waar ik me in kan vinden, om me op af te reageren bijvoorbeeld als ik gitaarspeel of het luister. Dat vooroordeel van 'duister' en 'gemeen' en - vooral - 'anders' willen zijn, komt mij nogal mijn strot uit. Zeker door bepaalde users die dat bij veel albumpagina's neerzetten.

En ik geef je weer volkomen gelijk

Ik acht mezelf heus niet stoer, dat is ongelooflijk kinderachtig, ik draag bandshirts om te tonen dat ik graag naar die bands luister, en Metalheads zijn heus niet anders dan andere mensen, of mss enkel qua uiterlijk.

En ik vind Metal gewoon goede muziek omdat het me een ongelooflijke kick geeft, en goede Metal moet me een harde trap in mijn ballen geven (bv The Berzerker), een diepe snaar raken (Sonata Arctica), me mee doen headbangen (Mouth for War van Pantera ), of (liefst) de combinatie van de drie.
Maar ik vind ook bepaalde (Hardcore of Gangsta) Rap goed (Young Buck, Big Punisher, 2Pac, DMX, Ice Cube), en zelfs Drum & Bass (wat ik maar een tijdje geleden ontdekt heb, vb DJ Starscream (ja hoor, idd Sid Wilson , even geen commentaar) Grooverider, Pendulum en Dillinja).

Helemaal mee eens. Er zijn jammergenoeg wel van die types die naar metal luisteren om stoer te doen. Zo ken ik iemand die ineens van de ene op de andere dag een petje scheef op z'n kop ging dragen en met Rammstein shirts ging rondlopen. Plotseling werd ie een skater en ging skateboarden (heeft ie twee weken gedaan) en als klap op de vuurpijl ging ie ook nog eens gitaar spelen. Heeft ie misschien een week gedaan, daarna nooit meer aangeraakt. Dit is typisch een voorbeeld van zo'n loser die stoer wil doen met metal en zich stoerder wil voelen dan anderen. De meeste jongeren, en zeker hier op musicmeter, luisteren naar metal omdat ze het goede muziek vinden en omdat dit gewoon hun muzieksmaak is. Heel simpel.

Overigens heb je wannabe's natuurlijk overal wel, niet alleen als het om metal gaat. Ook als het om hardcore gaat.

Linkin Park en Limp Bizkit gaan inderdaad vervelen op ten duur. Dat je er dan minder of niet meer naar gaat luisteren, en naar betere muziek gaat luisteren heeft natuurlijk niks met stoerdoenerij te maken, dat gaat gewoon automatisch. Als je tenminste de moeite neemt om andere, betere muziek te gaan luisteren.

Ben het helemaal eens met clutch.
Er zijn genoeg losers die er misschien een maand naar luisteren en er dan al weer mee kappen.
Nee,de echte metal liefhebber ziet het niet als een rage ofzoiets.
Metal is niet zoals die domme zomer hits die maar een maandje populair blijft.Nee bij ons zijn sommige bands zelfs na 30 jaar nogsteeds populair.Je kan niet zeggen ik was vorige zomer echt into slayer.Nou niet meer.

Het heeft niets met betere muziek te maken, je smaak ontwikkeld gewoon en soms heb je een cd van een band waar je helemaal wild van bent na een jaar denk je is dit het nou? Ik vind slayer een goede band maar heb na dat ik south of heaven kocht niet de behoefte gehad om de hele slayer bibliografie te kopen, daarvoor vind ik het niet leuk genoeg. Ik ben zelf begonnen met naar de radio luisteren en namen opschrijven. Oor was ook een bron. Abonnement op de muziek bieb en de rest gaat vanzelf.
Stond ik daar in mijn fred perry polo'tje tussen de lange haren zwarte kleding tijdens een metallica concert. (Geleerd dat de metal scene voornamelijk bestaat uit relaxte gasten die hun muziek heel serieus nemen en heel tolerant zijn ten opzichte van lieden die er anders uit zien en naar dezelfde muziek gaan als zij doen)

Dat is waar hoor.Metalheads willen anderen wel accepteren hoewel de zogenaamd "normale" mensen dat niet willen.

Als je met een bandshirt rondloopt doen sommige of je van een andere planeet komt ofzo. Mensen met dergelijke vooroordelen zijn natuurlijk perfect, want zij zijn zoals het 'hoort' en doen alles zoals het 'hoort', er is geen plaats voor anderen die hun eigen weg gaan. En nu verwacht ik weer van die lompe reacties als 'metalheads zijn juist de meelopers, want zij zijn anders en denken daarom dat ze stoer zijn'. Dat soort onzin slaat natuurlijk helemaal nergens op. Zoals ik al eerder zei zijn er wel van die sukkels die in de metalscene een weg vinden om zich te verstoeren, maar bij de meeste mensen die naar metal luisteren is dat uiteraard helemaal niet zo, en er zijn ook een hoop mensen die naar metal luisteren waaraan je het niet eens kunt zien. En er zijn gelukkig ook zat mensen die metalheads wel kunnen accepteren en ook andersom.

Ik heb geen "mijn" soort muziek, alleen goede.

Klopt helemaal Er zitten wat metalheads bij mij op school, en die zijn eigenlijk heel zachtaardig, iig aardiger dan de meeste zogenaamde 'normale' mensen bij mij op school. Ik erger me er ook de hele tijd aan dat metalheads als 'vreemd' bestempeld worden...

ik las dit ff en ik wou zeggen ik ben een hiphopper maar ik heb net zoveel metalhead vrienden als hiphoppers. Ik haat het ook dat iemand die hiphop luisterd gelijk als een gansta of fopneger word gezien.

Ik luister ook meestal naar Hip-Hop maar Metal kan ik ook af en toe wel waarderen. Ik ken denk ik meer mensen die naar Metal luisteren dan naar Hip-Hop. Wij kraken elkaar niet af op muziek keuze we luisteren wat we graag horen. Ik draag normale kleren niets speciaals en de meeste mensen zijn dan verwonderd dat je naar Hip-Hop en af en toe Metal luistert, ze denken direct dat je naar Jumpstyle en al die dingen die nu in de mode zijn luistert. De meeste Metal mensen die ik ken dragen wel voornamelijk zwarte kleren en lang haar en worden dan door zo'n johny achtige types afgekraakt terwijl ze ook maar gewoon mensen zijn die graag naar een bepaald muziekgenre luisteren. Het is niet omdat je andere (zwarte) soort kleren draagt dat je een slecht persoon bent (zoals velen denken over Metals). Ochja respecteer gewoon naar wat iemand luistert.

Jamaican, ik heb respect voor jou en jou vriendengroep vooral vanwege de combinatie van hiphop en metal, iets wat toch moeilijkheden zou moeten veroorzaken, maar gelukkig zien jullie kennelijk alleen het goede in muziek in

Door mijn broer want die luisterde vaak Slipknot, Nirvana, Metallica en The offspring.
En een vriendin van mij was helemaal fan van Evanscence en Within Temptation.

Ik ben eigenlijk meer van de punk maar sommige nummers van Slipknot(before i forget bijv.) vind ik echt geweldige nummers en ook atreyu en sommige nummers van korn.

DJ Tiësto > Audio Bullys > Erol Alkan > Gui Boratto/Aphex Twin/James Holden/Apparat/Trentemoller

Motorhead!!!

En Metallica, Iron Maiden en Slayer zullen zeker ook wel nog een paar jaren meekunnen.

Het begon bij mij met KISS in 1979, ik was toen 8 jaar. Daarna volgde al snel Black Sabbath en Van Halen. Van Halen omdat er een KISS connectie was en daar zij destijds ook een grote hit hadden met Running' With The Devil, maar ik zelf stapte pas in met hun tweede album. In 1985 kocht ik mijn eerste Aardschok en kwam er toen pas achter dat er veel meer muziek in dit straatje was te krijgen. Via Sky Channel (Monsters of Rock) bleef ik ook aardig op de hoogte. Had mijn collectie inmiddels uitgebreid met Queensrÿche, Yngwie Malmsteen, Iron Maiden, Quiet Riot, Def Leppard, Dio, etc... elk nieuw stroming binnen de Hardrock/Heavy Metal volg ik eigenlijk nog steeds op de voet, van AOR tot Black Metal. Eigenlijk alleen Nu-Metal vind ik geen ruk aan.

Die kunnen nog mee tot de dag van de fucking apocalyps.

Ik was 5 jaar en hoorde SHE LOVES YOU YEAH YEAH YEAH van The Beatles jawel, en was verkocht aan Rock'n Roll !

En wàt ik veel mensen verwijt is het gebrek aan interesse voor de muziek van voor hun tijd.

Toen ik een klein onnozel ukkie was dat met legoblokjes speelde was de eerste golf Rock'n Rollers al lang gepasseerd (Elvis Presley, Chuck Berry, Eddie Cochran, Jerry Lee Lewis en kornuiten).

Wàt ben ik BLIJ dat ik zo gauw ik kon lopen muziek wou ontdekken die uniek en leuk was, ook al was dat dan muziek van VER VOOR MIJN TIJD !

xx

De populaire muziek met hitparades, een albumcultuur, en alles wat er rond bestaat, is zowat ontstaan na de tweede wereldoorlog;
Daarvoor waren er enkel orkesten en jazzbands.

Met de komst van de eerste hitparades is de POPMUZIEK ontstaan en gegroeid, steeds breder, steeds voor een breder publiek ook.

xx

Vind het daarom zo erg dat velen de jaren 80 willen zien als die gewèldige periode.
Waren ze tien - 15 jaar eerder geboren dan zouden ze voor hetzelfde geld de seventies of sixties als de beste periode hebben gezien.
Het is allemaal perceptie;
En veel gaat gepaard met jeugdsentiment.

xx

Maar ik ben blij dat ik zowat héél de pop- en rockgeschiedenis ken en een echte freak ben.

Vind het wèl jammer dat ik niet meer met de laatste HYPES mee ben, dat is nu wel het nadeel aan ouder worden.
Ik ken wel nog de namen van de nieuwste bands, door die te lezen in magzines, maar ik luister naar radiozenders die voor mijn leeftijd bestemd zijn; en die draaien dan weer niet meer die jonge ukkies zoals Arctic Monkeys om maar meteen een actueel voorbeeld te geven.

Ik wou dat rock'n rollgeschiedenis een verplicht vak was op school, ik denk dat Presley, Beatles, Stones, Led Zeppelin, Bob marley, David Bowie et nog zoveel anderen er telkens nieuwe generaties fans zouden bijkrijgen.

Nu worden fans oud met hun idolen !

Lang verhaal, ik zal beginnen bij het begin. Toen ik nog een jong Kaspertje was, keek ik altijd elke avond naar de Mega Top 40 met mij broer. Dat was gezellig en die muziek was hip, dus vonden wij het ook geweldig (alhoewel mijn hekel aan R&B en rap toen al duidelijk aanwezig was).

Eind groep 8 kwam daar echter verandering in: vaak als ik bij mijn ouders in de buurt was, hadden zij juist hits opstaan uit de jaren 70. Een band viel me altijd daarbij op: Queen (wat heeft iedereen toch overigens tegen Queen op deze site? Het is een goede en originele band). Het duurde niet lang voordat ik aan nummers als Bicycle Race en Who Wants To Live Forever. Mijn ouders hadden al gauw door dat Kaspertje en zijn broer fan van de zang van de man met de grote snor waren. Het gevolg was dat we niet zo zeer een Queen plaat kregen, maar een top 100 kregen van 1997. Deze werd ook al gauw grijsgedraaid en bij nummers als The Final Countdown (vergeet niet dat ik toen nog klein was ) gingen we helemaal uit ons dak. Een voor ons toen onbekende band maakte toen ook bijzonder veel indruk. Ook al waren er 'maar' twee nummers van deze band, vielen ze allebei op. De een was een rustige rockballad met een prachtige solo aan het einde, het ander was een nummer dat als ballad begon en opbouwde naar iets wat voor ons toen bijzonder lomp en heftig klonk.

Ik heb het dan over Metallica. Begin middelbare school lag The Black Album al in de kast (toen mijn favoriete Metallica plaat) en kon ik daar uren van genieten. Al gauw werd ik ondergedompeld in de wereld van de populaire nu-metal zoals Rammstein, Korn of Slipsnot. Dingen die achteraf gezien eigenlijk helemaal niet zo goed waren. Maar daar heb ik in ieder geval tot en met de vierde aanzienlijk van genoten. Eind vierde begon ik mijn interesse te verliezen in de nu-metal en bleef ik kaal op Metallica hangen. Ik begon langzaam me iets meer te verdiepen in andere trashmetal bands als The Haunted of Sepultura (dank aan mijn broer daarvoor). Toch konden dit soort bands me ook nog lang niet zo boeien als Metallica. Opeth probeerde ik toen ook al, maar toen zag ik er nog helemaal niets in. Veel te raar en vreemd.Begin zesde jaar van de middelbare school kwam daar echter verandering in.

Ik speelde al een jaar gitaar en uiteraard stortte ik me in het toenmalige Metallica-fanatisme op Metallica-riffs en solo's. Toch vroeg ik me af wat er nog allemaal zomeer te doen was op een gitaar. En nog belangrijker: wie was eigenlijk in de gitaarwereld een imbiciel goede, snelle gitarist? Na een leuk babbeltje met mijn gitaarleraar liet hij me iets horen. Snel gedrum, absurde solo's en een tovenaar op keyboards. Het album dat ik toen hoorde was het meest recente album van de band. Een groot oog in een zwarte tunnel op de voorkant. Train of Thought stond er in een middeleeuws handschrift erop geschreven. In nog wat grotere letters erboven stond daar dan Dream Theater. Nog nooit heeft het zolang geduurd voordat een band zo op me gegroeid was. Als ik niet regelmatig gewoon handgedwongen door m'n eigen broer gedwongen werd om het te luisteren, dan zou ik de muziek nog steeds drie keer niets vinden. Maar wat ben ik mijn broer nu dankbaar hiervoor zeg...... Nog altijd weten de tovenaars me te boeien, heerlijke muziek.

Na een jaartje DT-verslaving stoomde ik, terwijl ik eens wat aan het rondgooglen was op DT, op een site genaamd progarchives. Met het kennis in mijn achterhoofd dat DT progmetal was, dacht ik: hee wat leuk, ik moet ook eens wat van dat andere progmetal proberen! Namen als Symphony X, Fates Warning en Queensryche vlogen al gauw over het scherm.Ook Opeth kreeg in het begin van het eerste jaar op de UT een herkansing in de vorm van een concert. Dat was een prachtig concert, maar met name de toegift bleef op mijn geheugen geplakt: Deliverance. Opeth groeide snel uit tot een van mijn favoriete bands samen met Pink Floyd, waar ik ook door progarchives geinteresseerd in raakte.

In het eerste jaar op de UT leerde ik ook een lange jongen kennen die Advanced Technology studeerde. Ik vond het maar een rare studie, maar die jongen was wel ontzettend aardig. Een vriendschap was niet uit te sluiten en ook het feit dat ik regelmatig gewezen werd naar een of andere blauwe site was ook niet uit te sluiten. Onder de naam van 'Kasperbert' logde ik me ooit op een dag in en merkte ik hoe leuk de site eigenlijk was. Ik bleef progbands ontdekken zoals Riverside en Marillion, maar ook bepaalde post-rock zoals Mogwai of Sigur Ros wist me bijster goed te boeien. Het duurde niet lang meer voordat ik mijn belangrijkste ontdekking in de muziek ooit deed.

Altijd keek ik rond op forums en een user viel me vaak op: Snappy. Deels omdat hij zo fanatiek was, deels omdat hij een vrijwel zelfde muzieksmaak als ik had. Een band, die 2 keer in zijn top 10 voorkwam, kende ik nog niet. Niet lang duurde het meer voordat Alternative 4 in de cd-speler lag, en meteen werd ik weggeblazen. Wat een geweldig album vond ik dat! Judgement volgde al gauw, waar ik nog verslaafder aan was. En toen probeerde ik een bepaald album. Tja zo prachtig.....het heette A Natural Disaster..... Wat een plaat......

Nu loop ik nog steeds op MusicMeter rond, en ik ben nog lang niet uitgekeken . En er valt zeker nog genoeg te ontdekken!

Maar jongen je hebt GROOT GELIJK ; Queen heeft schitterende dingen gedaan;
Hun eerste 4 platen (zijnde : QUEEN I, II, Sheer Heart Attack en A Night At The Opera) waren schitterend en kwalitatief hoogstand.
Daarna werd Queen méér en méér een SINGLE-band, een hitparademachine, dan konden hun elpees me ook niet meer boeien, maar hun hits waren nog erg leuk (zelf het rotcommerciële Radio Ga-Ga, haha ) Ze hebben dus zeker hun verdiensten gehad en behalve die eerste platen doe je je voordeel met de verzamelbox Greatest Hits 1.2 & 3 ! Alleen jammer dat het uitstekende MUSTAPHA (van de plaat Jazz) er niet op staat !
Groetjes !

ik was een jochie van 17 jaar toen ik in een cafe , waar ik iedere zaterdagavond te vinden was , DOWN TO THE WATERLINE hoorde van het bandje dire straits
sindsdien was ik met het knopfler virus besmet geraakt , en nu na 30 jaar nog steeds niet ervan genezen ben
ik heb sindsdien de band gevolgd en ieder album dat uitkwam van de straits was ik om 9 uur bij de platenboer om als eerste de lp te bemachten
al het werk van de straits bezit ik op vinyl , en op cd en alle vinyl singles en cd singles
bij de voorverkoop van de on every street tour lag ik met een deken s`nachts om 3uur voor het vvv kantoor,om een kaartje te bemachtigen
toen de straits ermee ophield , en mark solo verder ging heb ik hem nog steeds gevolgd tot op de dag van vandaag
in september komt zijn nieuwe cd uit , en ben ik weer om 9 uur bij de platenboer

Tja dat was als eerste Baldheaded Woman van de Jay Jays in 1965 of ontrent die tijd. Lang daarna niet veel intresse meer gehad in de pop muziek tot in 1971 Jeepster van T.Rex op de radio kwam en daar begon de ellende voor m'n ouders pas goed. Tja toen kwamen al gauw Led Zep, Deep Purple, Santana en nog veel meer de huisdeur binnen. En toen in 1975 de omslag tot de muziek die mij nog steeds het meeste boeit de Electronische muziek. De eerste was Timewind van Klaus Schulze, al gauw gevolgd door Ricochet van Tangerine Dream. En die laaste band staat voor mij nog steeds bovenaan.

Overdrijf je niet een beetje met je top-10?

drie jaar geleden ben ik bij toeval op muse gebotst en het heeft me nooit meer losgelaten.
ondertussen is mijn interesse in de muziek van vroeger gestegen, omdat die van nu niet echt mijn ding is, waaruit ook een sterke interesse in metal uit is voortgekomen, maar vooral hoe het vroeger was.