Mijn ouders luisterden vroeger heavy metal toen ze nog in de jaren 80* leefden.Bands Zoals Iron Maiden,Judas Priest en Metallica.

Ik vond ooit ergens een oud cassette bandje van Metallica's black album en vond het helemaal geweldig.
Daarna ontdekte ik Offspring van mijn moeder en vond alle songs zo geweldig dat ik de tekst uit mijn hoofd kende.
Sinds ik geboren ben luister mijn moeder naar Nirvana(ook daarvoor hoor:) dus daarmee ben ik opgegroeid.
Opendag hoorde ik de naam Slayer ergens en vroeg aan mijn vader wat voor band het was en hij zij een slechte en dat ik het niet mooi zou vinden(ik was toendertijd een super grote Iron Maiden en AC/DC fan) en juist daarom probeerde ik Slayer uit.Ik hoorde "Angel of Death"en was meteen verkocht.Nog nooit had ik zoiets snels gehoord.
Daarna dwaalde ik nog meer af zoals mijn vader het noemde en begon ik black metal bands te luisteren.Mijn eerste black metal band was Satyricon's "Dark Medieval Times" album en ik vond het een beetje raar maar toch mooi.

Nouja zo kwam ik ongeveer aan mijn muziek.

Mijn verhaal staat wel zo'n klein beetje hier.

De muziek die ik nu luister ontdek ik vooral via muziekliefhebbende vrienden en vriendinnen en internet (subs, mume, last.fm).

Vroeger (maar nu spreek ik over de tijd van toen ik 11 jaar was) luisterde ik niet echt naar muziek, maar ik vond de muziek die Evanescence, Linkin Park en in iets mindere mate Limp Bizkit wel heel goed. (Dat lees je trouwens bij veel Metalfans, de bovengenoemde bands, daar ben ik geen uitzondering op.)
Maar toen ik op mijn 12de via de TMF Awards in aanraking kwam met Slipknot, begon ik me echt te interesseren in muziek, Hardrock en Metal in het speciaal. Bands als Korn, System of a Down, Machine Head, Slayer, Papa Roach, Guano Apes, Soulfly en de hierboven genoemde Slipknot waren de eerste Metalbands waar ik naar luisterde, en ik heb met het merendeel van die bands nog een heel goede verhouding, om het zo maar eens te noemen.
En mijn interesse in muziek bleef, intussen heb ik in die 3 jaar al een pak Metalgenres "onder de loep genomen".
Ik vind wel dat ik binnen de Metal een brede smaak heb, van ieder verkend Metalgenre hou ik toch zeker een paar bands over.
Nu luister ik dus naar zowat alles, en sinds kort interesseer ik me ook in de brute death metal (ik ben bvb net Bloodbath aan het beluisteren, maar dat terzijde.)

Bloodbath is een meesterlijke Death metal band, een van de weinige die ik luister. En van Linkin Park en Limp Bizkit bij veel metalfans heb je helemaal gelijk, ik ben daar geen uitzondering op.

ai, ai die eerste post doet me eindelijk inzien dat ik oud word...jouw ouders luisterden Nirvana voor je geboorte...ai ai...ik ook dan waarschijnlijk...ik weet nog dat ik de eerste keer nevermind hoorde...dat was toen echt super tof...later ben ik het wel heel wat minder gaan vinden...maar toch...vroeger...

Krid Snero - White Line

Cassette bandje van één of andere verzamelCD. Het heeft ook erg lang geduurd voor ik eindelijk de titel van het nummer wist.

In ieder geval het nummer waarmee ik om was. Daarvoor was er wel al Bonzai Channel One ed, maar dat waren eerder leuke hitlijst uitstapjes.

hmmmm ik weet niet echt ik was vroeger een hardcore liefhebber en vond rock en roll altijd wel wat hebben,..
luisteren naar gitaargeluid vond ik gewoon altijd wel wat hebben,

en ik heb me hele leven al wat met piano en duistere klanken, werd altijd warm van creepy muziek,dus ik ging me verdiepen in duistere muziek met gitaar,dus ik kwam aan bij tristania en after forever achtige muziek nadat ik altijd al wat rock/metal bandjes had geluisterd,

maar ik ben altijd al een wat aggressief en wild persoon geweest dus toen ik ouder werd ging ik me steeds meer verdiepen in hardere rock/metal..
mayhem, darkthrone en dat soort black metal,
toen ging ik ook steeds meer naar de death metal, maar dat was na een tijdje te eentonig, dus zocht ik death en black met piano, keyboards etc..
ook wel melo/sympho black/death genaamd, ik heb dus me hele leven al wat gitaarherrie en dat zal altijd zo blijven.

maar niet alleen dat, film soundtracks,celtic,neo klassiek vind ik ook prachtig.

Mja,ik vond nirvana nooit erg cool:)

puike ouders

via de radio kwam ik bij Keane. ik was er helemaal weg van, en ging eens kijken op het officiele forum, en op startkabel etc. ik was nogal actief daar, en heb veel leuke mensen leren kennen. zij hebben me kennis laten maken met Indie. en daar ben ik ze ook heel dankbaar voor.
nu is het meer elkaar vertellen over leuke nieuwe bandjes.

Ik dacht dat ik voor het eerst met metal in aanraking was gekomen door Limp Bizkit in 2000, dat vond ik niks, maar een jaar daarna hoorde ik van een Death Metal fan dat dat gewoon geen metal was, ik vroeg hem wat het beste was om mee te beginnen, en hij raadde Slayer aan. dat is ook een van de betere bands mi dus een goede manier om te beginnen, toen kreeg ik van een vriend van mijn moeder die in Kutschurft grunt de cd "Medisch Centrum Kutschurft", en dat was de eerste keer dat ik met grunts in aanraking kwam, ik vond ze heerlijk en vroeg dus aan Laurence (de Death Metal fan) waar nog meer in gegrunt werd, hij raadde met een lachje Cliteater aan, maar dat was nog iets te extreem, nu hou ik daarvan, maar dat is dus echt voor "gevorderden"

Toen ben ik gewoon wat bandjes wezen opzoeken (het liefst met grunts, of een Black Metal krijs, die ik toen ook al kende) en zo is mijn muzieksmaak zich telkens verder gaan uitbreiden.

Toen hoorde ik het album Hlidskjalf van Bruzum, wat dus hele rustige muziek was, en toen raakte ik daar ook in geintresseerd, dus ging ik ook meer de rustige kant op, maar metal zal altijd mijn favoriete genre blijven.

Tegenwoordig luister ik alle soorten muziek. Van folk tot klassiek, jazz tot ambient, metal tot gospel etc. Niet zo fanatiek meer als ik eens deed daar mijn fanatisme in muziek toch aardig is geslonken. Maar de diversiteit is er nog wel. Dat is voortgekomen/gestimuleerd door mijn voorliefde voor punkmuziek. In mijn standpunt als punkliefhebber weigerde ik mezelf, maar ook niet door wie dan ook, in een hokje te laten stoppen. De punk stimuleerde mij meer dan ooit open te staan voor dingen, voor onbekende dingen en mezelf dus never nooit laten labelen. Vanuit de punkstroming, die mijn ogen opende in principe, heb ik mijn muziekvoorkeur dan ook stap bij stap uit kunnen breiden.
Mijn roots zijn dus in de punk te vinden, en dat begon op mijn dertiende. 'Adam Ant' stond in de hitparade met 'Goody two shoes'. Helemaal waanzinnig ik de song vond kocht ik de single. Heel erg leuk allemaal, tot ik de B-side luisterde:'Red scab'. Goody klonk fris en vrolijk, Redscab daarentegen was een soort van punksong. Naargelang ik meer en meer van 'Ant' leerde kennen, werd het me duidelijk dat Ant ook uit de punkscene is voortgekomen en werd nieuwsgierig.........en al snel zat ik er middenin : Dead Kennedys, The Damned, The exploited, Crass, Poison Ivy, uiteraard Adam and the Ants en ga maar door. Het had verpletterende invloed op me in m'n ontwikkeling als tiener zijnde: het feest kon beginnen.

Linkin Park was voor mij de eerste band die enigszins, al is het maar een heel klein beetje, in de buurt van metal kwam. Al is het eigenlijk natuurlijk gewoon rock. Nadat ik een paar maanden weg was van LP liet mijn broer me in aanraking komen met echte metal, waar hij toch wel een paar honderd cd's van heeft. Ik was onder de indruk van het eerste metal-album ooit dat ik hoorde: "Kill 'em All", van Metallica uiteraard. Maar echt metalfan werd ik pas toen ik de muziek van Iron Maiden ontdekte ! Later bracht diezelfde broer mij in aanraking met nog hardere metal zoals Cradle of Filth, Death, Satyricon, Arch Enemy en onze family-favo Sinister.

Zodoende luister ik nu met name metal.

Je beoordelingen afgaand: Nee, je bent echt totaal niet in een hokje te plaatsen. Leuk vind ik dat altijd.

Hoeveel mensen zouden er bestaan die zowel een plaat van Crass als een van Gloria Estefan tot hun favorieten rekenen? Of zowel een plaat van BZN en een van The God machine kunnen waarderen?

Pinkpop 2005:
We lagen lekker in het gras, muziekje op de achtergrond, en we hadden voor het eerst zonder onze ouders de tijd van ons leven (ik tenminste wel, haha). Het was enorm rustig, we hadden net staan springen bij Di-Rect en het werd tijd om een frietje te gaan halen. Met ons frietje gingen we voor het podium van de John Peel Stage zitten, want we wilden tenminste 1 keer meegemaakt hebben hoe het was om vooraan te staan. Ondertussen liep er een lange jongen met enorm krulhaar langs ons heen, die een eindje verderop met wat fans ging praten (dat bleek er een van de Kaiser Chiefs, al hadden we dat pas een maandje later in de gaten).
Toen kwam opeens Bloc Party het podium op. En er knapte iets. Het was geweldig. Ik had het gevoel dat dit HET was, de muziek waar ik al jaren naar op zoek was, maar nog nooit had ondekt. De dag erna meteen de cd aangeschaft. 's Avonds luisterde ik stiekem in mijn bed naar Silent Alarm. Het werd beter en beter hoe langer ik luisterde.
Sindsdien ben ik me steeds meer en meer voor de wat minder bekende en alternatievere muziek gaan interesseren. Nu kan ik me niet meer voorstellen dat ik vroeger weg was van een Linkin Park of iets wat in de top 40 stond. Dus daar, op een vrijwel lege festivalweide, ondekte ik door dat ene optreden mijn muziek, en daar ben ik ze nog steeds erg dankbaar voor

En je nickname is Mr. Rock .

Voornaam toevallig toch geen BoB

Ik ben hier in juli gerigistreerd, toen kende en vond ik wel wat rock leuk maar nog niet veel metal.

Jij hebt nu ook allemaal metal in je top 10, maar de site in je profiel is nog steeds linkinparkrrlzz

Ik vraag mij nu nog steeds af wat B. Rock nu doet.
Z'n leven zal nooit meer hetzelfde zijn zonder Metallica. (en vooral z'n portemonee denk ik )

Hij moet wel 300 jaar oud worden wil die portomonee opraken.Ik geloof dat Bob weer aan het producen is met andere bands.Ik had een paar maanden geleden er iets over gelezen .Maar ik weet niet meer welke bands.

Oeps.

het begon allemaal met Limp Bizkit.. toen ben ik naar rock gaan luisteren.

Ik ben via The Decemberists een beetje in de Indie (Rock) hoek terechtgekomen.

Tegenwoordig ben ik ook wat aan het luisteren naar ouder werk, zoald Marillion/Prefab Sprout/Echo & The Bunnymen/King Crimson/Genesis

Pink Floyd vind ik niks aan, maar wat niet is kan wellicht nog komen.

Door een vriend ben ik aan m'n 11e in aanraking gekomen met Nirvana. Heb toen gezocht naar het bekendste Nirvana-album en ben via MuMe aan Nevermind gekomen. En toevallig had ik ook een liedje van Metallica meegedownload, en daar was ik helemaal weg van, dat was nog eens iets anders dan Nirvana, wat ik overigens ook wel goed vond. Heb dan via MuMe wat gezocht naar andere metalbands en ik denk dat ik nu wel een beetje m'n draai heb gevonden.

Toen ik MuMe ontdekt had wou ik eens de top 250platen ontdekken,beginnend van onderen,al heel snel kwam ik bij Selling England by the Pound van Genesis terecht,wauw dat is nog eens kwaliteitsmuziek zeg.
Nooit geweten dat ze vroeger zulke muziek maakten.Dus na een beetje kijken bij de berichtjes daar ontdekte ik dat het progrock was.En laat dat nou de muziek zijn waar ik altijd naar op zoek was .
Dus zocht ik bij de andere MuMe-users progrock platen,en zo gezegd zo gedaan;het ene pareltje na de andere ontdekt,thank you all!!

Alle hulde aan mijn vader.. een welbekend verhaal, maar toch wel noemenswaardig> de vader die de zoon de muziek aanleert.

Bij mij ging het tot eigenlijk 2 jaar geleden vooral om leuke popriedeltjes met hier en daar een positieve uitschieter richting jaren 80, 90 (dan moet je niet denken aan Britney Spears, Chipz hoor.. ook in die tijd had ik nog wel een beetje smaak), het begon toen vooral met Linkin Park, The Rasmus, terwijl mijn vader nog steeds vrolijk naar Def Leppard, Metallica etc. luisterde..

Toch, zo zou iedereen kunnen berekenen, moeten die twee lijnen elkaar ooit kruizen, we hadde namelijk allebei een gigantische behoefte aan muziek, enorm grote verzamelingen die steeds uitgebreider en uitgebreider werden...

De eerste stap werd gezet door mijn vader; die Linkin Park ontdekte. Momenteel vind hij ze zelfs beter dan ik hen, en momenteel vind ik Def Leppard ook leuker dan hij.. hoe gek kan het lopen af en toe..

Nadat ik mijn vader into Linkin Park had gepraat, stapte ik dus over mijn puberale trots heen dat eighties-muziek saai was en ben ik mijn vaders' kant op gaan groeien, een van de beste keuzes in mijn leven moet ik zeggen.

In die volgorde heb ik Santana, Jimi Hendrix, Metallica, Guns n Roses, Def Leppard ontdekt.. kortom: voor mijn vader alle grootheden uit de muziekgeschiedenis. Natuurlijk was dit niet alles want ons huis puilde uit van muziek, maar dit zijn de beste namen die de smaak goed weergeven.

Inmiddels zijn we bij een jaar geleden en heb ik regelmatig gesprekken met mijn vader over goede muziek, en begni ik de vroegere jaren te proeven, en in mijn ogen te ontdekken wat 'echte muziek' is. Want de eigenwijze ik die ik ben, die vond toen dat dit andere muziek was, muziek die je bijbleef.

Omdat ik erg onder de indruk was van de grootheden, heb ik vervolgens Dire Straits en de Eagles ontdekt, weer aparte genres die mij toch allemaal wel bevielen..

En vorig jaar kwam echt de cream on the cake: Pink Floyd... dat was de enige band van mijn pa die achterbleef, maar vorig jaar ben ik ook daarover heen gestapt.. de geniale progressieve psychedelische muziek die zij maakten prikkelden mijn filosofische en sociologisch brein, en hun platen zijn uitgegroeid tot mijn grote favorieten..

Achteraf kan ik eigenlijk concluderen dat ik geeen eigen soort muziek heb maar ik hoop dat het toch interessant is om te lezen hoe ik ermee in aanraking ben gekomen, aan alle 15-jarigen dus de boodschap: zet je even over je trots heen en je zal het nooit meer vergeten ...

En kijk eens naar mijn top-10 en je ziet waartoe het heeft geleid: ik heb alle stijlen ontdekt die de muziek groot hebben gemaakt in de vorige eeuw en ik ben er bijna allemaal fan van...

I love music:)

Hoe ik in aanraking ben gekomen met mijn muziek.

Nah, misschien wel leuk om es helemaal op te schrijven (volgens mij heb ik dat al eens eerder gedaan in een ander topic, maar goed).

Zo rond mijn 8e kwam ik via een buurjongentje (eigenlijk diens vader) in aanraking met mijn eerste grote muzikale liefde; Queen (ik ben wel hetero hoor ). Ik vond het allemaal geweldig; niemand anders van mijn leeftijd vond het mooi, de enorme uitstraling van Mercury (R.I.P), de pakjes, kortom; het hele Queen Theater was geweldig!

Maar na een tijdje begon ik toch een beetje op Queen uitgekeken te raken, en begon me een beetje op de Wonderen van de Hedendaagse Top 40 te richten. Bij de plaatselijke bibliotheek, ik had nog geen internet toen, leende ik albums om ze vervolgens te kopieren; iets wat ik vandaag de dag nog mis, het moeite doen voor je muziek. Nu kan ik met 2 klikjes de complete discographie van een bepaalde artiest pindakazen, wat totaal geen charme heeft. Ik leende, zoals de meeste tegenwoordige Metalheads rond de 14-16, albums van Limp Bizkit en Linkin Park. Deze Nu-Metal gekte heeft zo'n 2 jaar geduurt.

Maar uiteindelijk, als Metalhead in wording, MOEST alles harder en sneller! Al snel kwam ik via een internetverbinding van 1,5 jaar geleden in aanraking met één van mijn hedendaagse favoriete bands; Metallica!
Dit was muziek om U tegen te zeggen (schreeuwen het liefst), snel, hard, (ja, ik heb het over de Good Ol' Metallica)
dít was tering herrie die ik zocht!

Maar aangezien alles harder en sneller moest, kwam ik al snel op Slayer uit. Eerst vond ik dit nog te extreem, en luisterde tussen mijn huidige smaak en de overgang naar Metal nog even naar Korn en Slipknot, maar dit begon al gauw weer te vervelen. En via WikiPedia, kwam ik al snel door alle pagina's van Metal enco door te lezen, op de klassiekers onder elke stijl metal; Sabbath voor de oorsprong, Iron Maiden voor Heavy, Slayer voor Thrash, Death voor (ja) Death, en al gauw ben ik een lopende Metal encyclopedie!

Metal zal altijd mijn nr. 1 genre blijven, hoewel ik nu ook wat rustigere muziek luister; Nick Drake, Beatles.

Heel simpel. In huis stond altijd radio Veronica aan (toen nog piratenzender op een schip voor de kust), en daar hoorde ik reeds bands als Slade, The Sweet, Cream, Black Sabbath en Deee Purple. En vanuit die basis is mijn muziekpassie gegroeid, en heb dus nu een muzielcollectie van meer dan 4000 albums. En dat omvat van alles, van klassiek to metal. Maar de kern is altijd rock (in al zijn verschijningsvormen) gebleven.

Het begon allemaal met een Linkin Park clipje op TV, daardoor ging ik naar de Nu-metal luisteren. Toen ik op de middelbare kwam, waren daar een paar gothic's. een van hen heeft me kennis gemaakt met de Thrash(Lamb Of God). Op een gegeven moment heb ik een keer de Aardschok gekocht, en daar stond een Grindcore bandje in. Ik moest dat luisteren, er stond immers in "Hardere muziek vind je niet". Dat ben ik dus gaan luisteren, en nu is Grindcore nog steeds mijn favoriete Genre.

Ik ging naar hardcore luisteren omdat ik een keer een liedje van Warzone had gepindakaast. Dat was echt vet, daardoor ging ik me meer in dit genre verdiepen.

Verder ben ik via MuMe/SlSk nog op zogenaamde Dark Ambient gaan luisteren.



Mm, ik vind Slayer niet zo heel veel harder dan Metallica

3 sleutelplaten:

Guns n' Roses - Appetite for Destruction
Nirvana - Nevermind
Metallica - Metallica