&

Toen in 2009 Röyksopp met Junior kwam, vormde de track Vision One een goede reden om Stevie Wonder maar weer eens tevoorschijn te halen (luister maar) - alhoewel het eerder ook wel kon nav het werk van Jay Kay (a.k.a. Jamiroquai) en bijv.ook Brand New Heavies (en meer bands op Talking Loud).

En dan besef je dat deze (Little - vroeger) Stevie Wonder toch een zeer getalenteerd mens is, die een heel breed gebied kan bestrijken - Talking Book, Inner Visions en Fulfillingness' First Finale en Songs in the Key of Life (het liefst mét bonus-single) - de laatste twee wellicht in iets mindere mate - de kern vormen van het werk van Stevie.

Prachtplaat - hard draaien, m.n. Living in the City al is 't alleen maar om het geluid van de keyboards en het dichtsmijten van die celdeur.

Ik ben niet echt een Stevie fan maar van de albums die ik van hem te pruimen vind is dit toch wel m'n favoriet. Ik heb met Songs in the Key of Life hetzelfde probleem als ik heb met Exile on Main Street, ze duren gewoon net wat te lang. Deze is met 44 minuten en een beetje vrijwel perfect van lengte

Staat voor de 2e keer op (ben bij Visions) geweldig album!

Ik heb het deze dagen wat druk met de paashaas te helpen, maar heb hem nu binnen en klaar voor een eerste ronde Jullie reacties hier hebben me toch weer wat meer benieuwd gemaakt...

Eerste luisterbeurt zit er op...

Hoewel ik Stevie Wonder af en toe echt heel goed vind heeft dit album me nog nooit kunnen boeien. Ik probeer het deze week dan nog maar eens.

Nog negen te gaan, je kunt het

Songs in the Key of Life bevat een aantal prachtige nummers, maar gaat ten onder door de speelduur. Deze heeft een speelduur die mij meer ligt. Therefore, denk ik dat deze mij beter bevalt.

Ik heb die lijst (en discussies) nog eens nagekeken. Sommige albums (Pet Sounds, Revolver, debuten van the Doors en Velvet Underground) zijn voor de hand liggend, andere (debuut van Can, Last Poets) zijn voor mij nog onbekend.

Wat Led Zeppelin betreft, hoewel ik IV hun beste vind had ik eerder het debuut verwacht. Of je van Led Zeppelin houdt of niet, je kunt niet ontkennen dat ze uniek waren en vele (hardrock)bands hebben beïnvloed, destijds waren ze één van de grootste bands.
Van Rolling Stones had ik ook Exile verwacht hoewel ik de vorige 3 albums niet minder vind.

Ik vind dat Stevie Wonder op Innervisions minder energiek kllinkt dan soms het geval is. Een wat makke plaat, met Higher Ground als klein hoogtepuntje.

En welke albums wil je dan daar als (energiek) referentiepunt tegenover zetten?

Ik heb Innervisions natuurlijk wel in de kast staan, en hij is ook wel uitgegroeid tot 4*, maar ik vind het toch geen meesterwerk. Iets meer pit erin kon ook geen kwaad. Songs in the Key of Life vind ik sterker, al staan er een paar skippers op.

Wel eens met Mjuman dat Wonder een erg getalenteerde muzikant is. Als zanger vind ik 'm echter niet altijd even sterk. Hij kan soms erg zeurend zingen.

Kunnen luisterervaringen echt zo verschillen of zijn er meerdere 'Innervisions' van Stevie Wonder? Wonder is (op deze plaat iig) een fenomenale zanger, kan bijna alles, doseert altijd perfect de emotie die elk nummer nodig heeft, en geeft zich op elke track voor de volle honderd procent, zover ik het kan horen.

Wel kan ik me voorstellen dat Innervisions bij oppervlakkige beluistering een beetje gladjes of zweverig kan klinken, maar bij bovenstaande kritiekpunten kan ik me totaal niets voorstellen.

Maar goed, dit is dan ook een top 10-plaat voor mij. Ieder zijn mening.

Neem bijv. 'Higher Ground', om een nummer te pakken dat iedereen kent.

Het stuk ''people keep on learnin'. soldiers keep on warrin'. world keep on turnin''' en de variaties daarop. De eerste twee keer vind ik 'm al wat zeurend bij de 'ing-klank', maar bij 'world keep on turnin' gaat hij helemaal raar doen: 'turnaaaaiiiijnnnn'. Dat soort dingen. Ook zijn 'sentimentele' manier van zingen in bijv. 'Isn't She Lovely' vind ik nogal zeikerig.

Songs in the Key of Life dan toch.

Van Innervisions vind ik eigenlijk enkel Living for the City en Higher Ground wel echt leuk.

Op Songs in the Key of Life valt er voor mij veel meer te genieten. Contusion, Sir Duke, I Wish, Pastime Paradise, Black Man, Another Star, All Day Sucker; stuk voor stuk lekker opzwepende nummers en dan kunnen de wat zemelige soulballades er voor mij wel tussendoor.

Maar het zit hem misschien ook in zijn stem. Daarin lijkt meer vuur te zitten dan op Innervisions, ook in de rustiger nummers.

@Kronos: vanuit die invalshoek (stem) zal ik eens luisteren. Zijn albums zijn vaak een mix van uptempo met ballads, aangevuld met een enkel (soft-)funk song.

Kijk ik naar Songs in the Key of Life, dan vind ik As ook een een mooie song,maar dat album bevat ook een aantal zoetsappige draken, waardoor het album in zijn geheel nét niet top is. Hotter Than July is mij veels te zoetsappig en Secret Life of Plants vind ik gewoon een vette mispeer -niet voor niets vind je die twee album vrij goed en tegen een lage prijs. Verderop in zijn carriere lijkt die zoetsappigheid de overhand te krijgen en zijn laatste album is dan ook nauwelijks te verteren.

Secret Life Of Plants vind ik dan weer een erg mooie plaat en daarop bewijst Stevie wederom zijn enorme veelzijdigheid.. maar opzwepende soul of funk is het niet nee.

Het is gehoord; plaat gaat ook weer in de re-play

Living In The City is eigenlijk al de voorloper van de gangster rap.
Er zijn weinig artiesten die deze broeiierige sfeer van verschillende culturen in de stad zo perfect neer kunnen zetten.
Public Enemy deed dat jaren later wel met Fight The Power; voor mij dezelfde impact.
Veelzijdige artiest met een groot muzikaal gehoor.
Stevie Wonder is instrumentaal zeer goed ontwikkeld; speelt vrijwel alles zelf in.
Iets wat verder weinig artiesten kunnen.
Ik kan zo alleen nog Prince en Lenny Kravitz noemen.

Stephen Stills vroeger, en Mike Oldfield speelt ook een heleboel zelf in. Vast nog wel een aantal, maar het is hoe dan ook bewonderenswaardig. En dan nog blind ook.

Mja, ik denk dat dat soort uithalen in een funkier context als in Higher Ground juist erg goed passen. En het overdadig sentimentele in Isn't She Lovely (overigens geen nummer van Innervisions) hoor ik er ook niet echt aan af, alleen in zoverre dat alle liefdesodes sentimenteel zijn, tot op bepaalde hoogte. Het nummer heet dan ook niet 'Isn't She Adequate'.

Ik twijfelde er trouwens niet aan dat je je mening kunt beargumenteren, maar Wonder is een van mijn favoriete vocalisten uit de popmuziek, vandaar mijn verbazing.

Maar goed, zangmaniertjes en de effecten daarvan op het oor zijn uiterst subjectief. Dat hoef ik jou als Neilfan natuurlijk niet uit te leggen.

Ik snap Stijn wel - voor mij wordt zo'n nummer als Isn't She Lovely (van Songs) gered door de mondharmonica, die ik dan weer zie als een uiting van Stevie's genius.

Zijn sentimentelere songs zijn voor mij niet zijn sterkere - ik zet dan ook altijd een teiltje onder de platenspeler (niet dat ik de albums nat afspeel).

Living in the City is een old time fave, Too High is imo een (vroegtijdige) aankondiging van de zgn Acid Jazz.

Hier nog één. Wonder zingt voortreffelijk. Met een enorme diepgang. Sommige mensen hebben dat. Hoeven daar niet hun best voor te doen.
Het maakt overigens niet uit wat Wonder speelt of hoe groot zijn bijdrage is: als hij meedoet fleurt alles op.

Heb Stevie Wonder een paar weken geleden ontdekt en als er iets is wat je van hem kunt zeggen is dat het een fenomenale zanger is. Hij zingt met zoveel gevoel en zijn stem staat me gewoon zeer aan. Dat hij alles zelf inspeelt vind ik ook bewonderenswaardig, zeker omdat hij blind is.

Paul McCartney speelt op enkele platen ook alles zelf in, waaronder 'Ram' wat een van mijn favoriete albums ooit is!

Trent Reznor volgens mij ook. Neemt niet weg dat het inderdaad erg knap is!

ik weet ook dat op Illinois staat..

Da's niet de discussie - ik ken er nog wel een half dozijn, minimaal. In het geval van Stevie is het des te bewonderenswaardiger vanwege zijn visuele handicap. Zuurpruimen zullen dan ongetwijfeld smispelen dat zulks dan wel leidt tot een beter ontwikkeld gehoor (en da's een bonus bij musiceren).

Voor mij blijft het een knappe prestatie om als eenling een doorwrocht album te brengen - in de studio heeft de input van gast/medemusici altijd effect op het eindproduct en dat mis je dan. Je moet dus wel een enorm goed afgerond idee van het album in je hoofd hebben zitten. Respect

Ik kan me behoorlijk vinden in de waardering die Mjuman in bovenstaande post uitdrukt.

Ik denk dat Stevie samen met o.a. Bowie en Neil Young de artiesten waren die de jaren (19) 70 domineerde (artistiek, maar ook nog goed verkopend) tot de Punk / New wave explosie.

Ik heb zoals eerder opgemerkt enorme bewondering voor de albums Talking Book, Songs in the key of life en innervisions.
Het eerder genoemde nummer As (misschien wel Stevie's betse /mooiste) van Songs in tkey off life laat horen wat voor een geweldige vocalist hij is.

Het onderwerp hier Innervision is bij mij dan ook nog na veelvuldige herbeluistering aan een geweldige opmars (top 10 waardig) bezig.

Echt wild ben ik van Stevie (nog?) niet geworden. Zal me benieuwen of dat met het album van deze week anders zal zijn. De groep is me al meermaals aanbevolen door een oude bekende en mede MuMe user ( ), maar heeft me dus tot nu toe nog niet echt weten te bekoren. Misschien dit album? (met slechts 24 berichtjes, 103 stemmen en een score van 3,87)





Countdown to Ecstasy (1973), Steely Dan

Introductie uit de Cultuurkenner bij het album hier.

Vrolijk Pasen!