Dan heb je vast een NL woordenboek, want Easter en Horses; de tweede is ruwer en bozer, alhoewel de eerste genoemde (E) ook wel wat boosheid heeft (Rock 'n Roll Nigger, 25th Floor) is de emotionele drive en zeggingskracht met name (denk aan Because the Night, Ghost Dance, Privilige) sterker dan van het debuut.

Nee, ik gebruik altijd het Franse woordenboek, C komt daar voor P.
Horses staat voor mij een trapje hoger dan Easter, mede omdat juist Patti op het debuut tot op het bot gaat.
Op Horses horen we een schreeuwende, huilende en rockende Patti.
Easter vind ik wat ingetogener, maar ook erg mooi.

We hebben het al over Horses en het geweldige Berlin is nog niet voorbij

Cabeza Borradora, moet Horses hier ook nog neer planten, misschien is er nog wel een 75 album (Queen, Bruuuuuce).

Trouwens nog steeds boos over het totaal negeren van het debuut vd Ramones
In 77 wel dat ballen album vd Sexpistols.
In als (voorlopig) laatste, het debuut van The Talking Heads is natuurlijk sterk maar, van hun moet natuurlijk Remain in light mee.

"In Berlin,down by the wall you were 5 Ft 10" tall" - zag dat ik het album op een belachelijke 3,5* sterren had; heb er maar gauw 1 bijgeteld.

Was enorm blij toen ik dit album vond op vinyl met inleg(tekst)-vel; mijn geringe tekst over dit album is veelbetekenend: een imposant, edoch zwaar album dat niet nalaat bij elke draaibeurt je met de prangende vraag achter te laten, "what about the kids?"

Queen - no thanx, I'll wait for Kate. Bruce: nooit mijn ding geweest in den beginne, totdat ik ooit een week met een Zweedse vriend in zijn pa's Mercedes cabrio door Zweden toerde (en kampeerde), met Springsteen uit de speakers: die muziek leent zich 'cruising 'n bruising' door een Zweeds landschap (dat af en toe aan Nebraska en Ohio doet denken). Sindsdien is Bruce erg fijn voor lange, relaxte autoritten.

Ik heb Bruce ook lange tijd terzijde geschoven en dat komt door het moment van ontdekken van zo'n man, heb ik later gemerkt.

Het begon bij mij bij The River uit 1980, dat was een langdurige dubbelaar van zozo kwaliteit. Toen kwam Nabraska waar ik niets mee kreeg, het toch wel gebral van Born in the USA dat mij ook niet erg hard deed lopen. En voordat je het weet zat hij niet meer in je lijstje met automatisch aan te schaffen artiesten, daar heb je er dan een paar van.

Maar opeens ging het weer goed, in de 21e eeuw, hij heeft daarin echt een paar geweldige albums gemaakt. En dan ga je opeens alles met terugwerkende kracht weer opnieuw beluisteren (en kopen ook). Je vind dan wat van de oude 'bagger' weer terug maar je ontdekt ook heel veel prachtig ouder werk.

Jammer dat het hier niet over Brian Eno gaat. Er is al weinig discussie bij het album en zelfs nu 'ie hier in het zonnetje staat gaat het er nog niet over.

Vind zijn solowerk zelf nogal onderschat ten aanzien van zijn producersrol: de eerste 3 rockplaten vind ik stuk voor stuk erg goed. Snap de keuze voor deze wel, maar geef zelf denk ik de voorkeur aan Taking Tiger Mountain.

Niet zo miepen, Herman - er werd gewoon even gespeculeerd.

Ik ben/was een van de eersten op dit topic om te de loftrompet over Eno af te steken - en dit album staat samen met Before and After Science, Apollo en de Ambient-albums als een landmark op mijn net- en trommelvlies.

Eenieder die twijfelt over het belang van Eno heeft NIETS op MuMe te zoeken.

Het is ook geen miepen, maar een stille hint.

Eno is één van mijn favoriete artiesten en ik hoor gewoon graag wat anderen van zijn album(s) vinden. Misschien is het moeilijk om er iets over te zeggen, als je bedenkt hoe weinig er over zijn muziek wordt geschreven op de site. Jij (en bv. Aquila) bent een van de weinigen die het wel doet.

Verrek, ik heb gisteren tot vier kantjes terug zitten lezen en het ging over reggae en wat al niet meer, maar de naam Brian Eno ben ik nergens tegengekomen

Ik had ook geen zinnig woord over hem kunnen zeggen, behalve dan dat ik zijn bijdragen aan Roxy music weliswaar ten zeerste op prijs heb gesteld, maar dat ik na zijn vertrek openlijk partij heb gekozen voor Bryan Ferry.

Verder ken ik hem uiteraard van het fraais op de Berlijnse albums van David Bowie.

Maar ik sta altijd open voor voor mij (en blijkbaar vele anderen) onbekende terreinen en artiesten, daar ligt juist de taak voor de enkeling die er wel alles van weet! Ik heb één cd van hem nog steeds op mijn verlanglijstje staan, dat is het album met David Byrne.

Maar voor de rest ben ik in deze aangewezen op goede adviezen van andere mumeërs..

De eerste of de tweede met Byrne?

Verder is het voor Eno solo het beste om z'n eerste 3 albums chronologisch af te werken, als het goed is merk je per album een lichte verschuiving van artrock/glamrock/etc richting soundscapes en ambient.

Naast Mjuman en Aquila, mag je nu gerust GrafGantz ztoevoegen aan het lijstje van Eno auteurs.

Dat ik zo goed als niks ken van Eno, maakt het nog moeilijker iets zinnigs over dit album te zeggen. (Ik kan het om te beginnen dus al niet vergelijken met zijn ander werk.)



Die soundscapes en ambient, dat is nu niet meteen het soort muziek waar ik meteen warm voor loop, en juist daarmee associeerde ik Eno voordien altijd. (vraag me niet waarom, want zoals gezegd kende ik eigenlijk niks van de man).

Daarom ook was mijn eerste kennismaking met een album van Eno (Taking Tiger Mountain) een aangename verrassing. Met deze Another Green World is mijn enthousiasme wel wat minder, en dat komt vooral door die zweverige muzak-achtige nummers die hier tussen de met stoorzenders ver-rockte popsongs (die zo uit TTM zouden kunnen komen) opduiken.

Ik hou wel van wat afwisseling in een album, en voor mij hoeft het ook geen geheel te vormen. Contrasten op eenzelfde album kan ook leuk zijn, Maar dit alles wel onder de voorwaarde dat het allemaal binnen je smaakt valt natuurlijk. En dat heb ik bij dit album dus voorlopig nog niet.

Dat heb ik ook wel een beetje als ik eerlijk ben...

Afgezien van zijn werk met Roxy Music, Robert Fripp (No Pussyfooting), Genesis (The Lamb...), Talking Heads (More Songs..., Fear Of Music en Remain In Light) en zijn onnavolgbare en immer tijdloze samenwerking met David Byrne (My Life In The Bush Of Ghosts) ben ik eerlijk gezegd niet bekend met de man zijn werk.

Moet wel toegeven dat wat ik hier boven allemaal opgenoemd heb over het algemeen wel tot een visionaire en muzikale buitencategorie behoort, dus 3maal chapeau voor Dhr. Eno

oh, en Eno is ook de held die Viva la Vida or Death and All His Friends heeft geproduceerd!
of is dit nu vloeken in de kerk...?

zeker niet: het beste album van coldplay en het enige album van de band dat ik nu ook nog genietbaar vind.

Nee hoor, daar staan wel een paar aardige nummers op. Maar hij heeft veel betere dingen gedaan dus (zoals het album dat nu besproken wordt).

Dit album moet ik nodig nog eens van eno beluisteren, maar before and after science is alvast een prima album. Heerlijk gespeelt met pulserend baswerk en hier en daar electronische effecten. Zijn werk bij de eerste twee van roxy music is ook een aanrader.

Gisteren gedraaid en het album beviel weer uitstekend. Een ding viel me op bij de eerste tracks: het drumwerk, was afkomstig van Mr. Joe Ordinary, Phil - Foute Loetje - Collins. Zou these days niet meer gebeuren.

Qua productie maakt The Unforgettable Fire zijn naam echt waar - destijds zelden een verrassender album gehoord: transparant, verfrissend en raak.

Waarom zijn mensen toch altijd zo negatief over Phil Collins ?
Toegegeven zijn meeste solo-werk is nogal zoetsappig, gladgestreken en behoorlijk saai.
Maar afgezien daarvan heeft de man mijn inziens op muzikaal vlak (zeker met Genesis en Brand X) zijn sporen zeer zeker wel verdiend !

Doet me denken aan een quote van Rod Argent (van The Zombies) in de nieuwste Uncut:

Dal ik je haarfijn uitleggen: een aantakljaren geleden - volgens mij na het verschijnen van de film Buster - was er een uitgebreid interview met de heer Collins op de BBC. Hij presenteerde zich daarin echt als Mr Joe Ordinary die zo gewoon was gebleven, op het platteland woonde, in de dorpskroeg een pint dronk en regelmatig open deed als halfdronken fans aanbelden.

Vlak daarna leek hij last te krijgen van zijn midlife crisis, stortte zich in een fling met de dertig jaar jongere Mandy en ging hij foute-mannen gedrag vertonen, teriwjl ie ondertussen de Joe Ordinary bleef uithangen. Eigenlijk gewoon dus a hyprocrite prick.

Daarbij komt dat ik nooit dol geweest ben op zijn relatief 'holle' drumgeluid en productie -luister maar eens naar Frida's - There Something Going On, dan snap je meteen wat ik bedoel. Drummers als Jeff Porcaro, Manu Katché en (qua rock en wave) Budgie en de drummer van Big Country kan ik veel meer waarderen.

Tsja, als je muzikanten op basis van hun privéleven gaat beoordelen . . . . Dan is Miles Davis de grootste lul die er rondloopt. Zijn muziek daarentegen kan ik enorm waarderen. Ik begrijp Stalin wel: Collins is een prima muzikant. Met een paar albums die me dan weer wat minder aanspreken.

In dit geval betrek je dus het persoonlijke leven van Phil Collins erbij, wat mijn inziens niet relevant is voor de discussie.

Persoonlijk kan ik het muzikale en persoonlijke van een artiest prima scheiden.
Uiteindelijk draait het om de muziek en als ik iets over iemands prive-leven wil weten, dan ga ik wel bij de kapper de roddelbladen lezen...

Als we alle artiesten op hun prive-omstandigheden gaan beoordelen in plaats van muzikaal, dan blijft er maar van zeer weinig helden een positief beeld overeind !

Afgezien van het feit dat je dezelfde redeneerfout maakt als Nicci door mijn inhoudelijke kritiek op zijn manier van drummen en produceren te veronachtzamen is dat een boute stelling waarvan ik denk dat die niet altijd haalbaar is. Er zijn gewoon musici met foute denkbeelden en absurd gedrag en die spreken mensen om die reden gewoon minder aan.

Ik ben zelf de eerste om tot op redelijke hoogte de autonomie van de creatieve uiting te handhaven - maar Collins heeft met name door zich behoorlijk laatdunkend over een aantal zijner collegae uit te laten dit mede over zichzelf afgeroepen.

Maar dit gaat ondertussen al lang niet meer over het 'klassieke' album van de week - en het begon met een opmerking van mijn kant dat Collins twee nummers meedrumde op dat album. En die reactie van Nicci had geen enkel verband met dit album.

Laten we hier eens wat dieper op in gaan.
Een artiest kan een moordenaar zijn, racist, antisemiet, z'n vrouw slaan, z'n kinderen consequent in de kelder opsluiten en je 'handhaaft de autonomie van de creatieve uiting' (ja, ja). Op het moment dat hij zich echter laatdunkend over z'n collega's uitlaat . . . Dan rekenen we dat de persoon en de muzikant aan. Oké.

Pjhil Collins liet zich - anders dan andere muzikanten uiterst laatdunkend uit en liet zich nogal voorstaan op zijn bescheidenheid. Wat zegt men dan in zo'n context: "valse bescheidenheid, eigen roem stinkt"?

Die autonomie van de creatieve uiting heeft - en dat heb ik op andere plaatsen (Joy Division bijv) uitgebreid beargumenteerd m.n.betrekking op de vaak gelegde relatie tussen werk (songteksten) en biografie van de songwriter - er is geen rechtstreekse, lineaire relatie; een tweede betreft de vaak gelegde relatie tussen het vermeende 'lijden' van de artiest en de reflectie daarvan op zijn werk. Song writing is ook gewoon een metier en je schrijft echt niet beter wanneer je tot aan je oren in de poep zit.

Ondertussen maak je jezelf redelijk belachelijk door door volkomen beside the point (het gaat hier over het album van Eno als klassiek album) te reageren op mijn stelling/mening en daarnaast mij redelijk selectief te citeren, want in de alinea daarvoor schreef ik - ik citeer mezelf



Bewust noemde ik hier geen voorbeelden; die zijn echt bekend; en dan doel ik echt niet op Amy Winehouse. Laat ik dan de door jou als rode vlag opgevatte mening verwoorden als vraag: in hoeverre zou het anno nu nog denkbaar zijn dat Eno iemand als Phil Collins zou vragen mee te drummen op een album op de grens van 'rock songs" en ambient? Een aantal tracks zijn eerder flarden ambient dan echte songs.

Het antwoord lijkt me duidelijk te vinden.

Daarbij ligt het er natuurlijk ook sterk aan in welke mate de trekken van de artiest bekend zijn. Als een artiest een racist is, maar het is haast niet algemeen bekend, dan zal je weinig associatie hebben met zijn en racisme. Wanneer je echter 1000x gehoord hebt, en overal leest dat het een racist is, dan is de associatie veel sterker als je zijn muziek beluistert. Zo vind je de muziek ook gelijk onbewust slechter omdat je gelijk dat bruggetje in je hersenen maakt. (Aannemend dat jullie hier allemaal van mening zijn, dat iedereen op deze aardbol gelijke rechten moet hebben, ongeacht afkomst en huidkleur.)

Je ziet het hier op de site bij het album van Charles Manson ook een beetje terug.

Ik heb het zelf bij de muziek van Johnny Rebel. Zelfs al was hij de allerbeste muzikant ter wereld, dan nog wil ik er niets mee te maken hebben. Hij uit zijn rare standpunten dan ook echt in z'n muziek. Eric Clapton zingt niet letterlijk dat hij Boyd in dronken buien min of meer heeft verkracht. Tja, 't is een moeilijke kwestie. Wist ik het van tevoren dan had ik misschien ook wel zoiets gehad van 'bah, daar hoef ik geen cd's van'.

Ja, maar waarom zou ik de muziek dan ook gelijk slechter gaan vinden. Die blijft voor mij hetzelfde, zolang de teksten er niet over gaan.

Of vind jij James Brown ook minder goed omdat dit niet zo'n aardige jongen was?



Heel dat verhaal over Phil Collins en de redenering daarbij snap ik dus ook niet. Wat interesseert het mij wat hij over deze of gene heeft gezegd.

Eens met Kronos. Een artiest moet het wel heel bont maken wil ik hem aanrekenen wat hij of zij in z'n privéleven allemaal uitspookt. Een paar van m'n grote 'helden' zou ik privé waarschijnlijk niet kunnen uitstaan. De muziek wordt er geen cent minder om.

Ik vind James Brown zeker niet minder, omdat de associatie met de muziek, groter is dan met zijn verhaal. Kijk, als ik aan James Brown denk, dan denk ik aan een soul artiest. Als ik denk aan Phrul Collins, dan denk ik aan een dronken Australiër. Daarom vind ik zijn muziek wel minder goed.

Als ik mijn platen gemaakt door klootzakken, dronkaards, weirdo's en egotrippers moet buiten kieperen hou ik niet veel meer over. Zelfs met "foute" teksten kan ik wel leven, meestal zijn die toch nogal ruim en/of persoonlijk te interpreteren. Wanneer ze echter zo simplistisch en rechtuit zijn dat er geen omweg voor interpretatie mogelijk is, kan het inderdaad wel afbreuk doen aan het waarderen en beleven van een song. Dat wil nog niet zeggen dat ik dan meteen ook de artiest in kwestie afschrijf. (Laatste gedumpte song was "Pussy" van Rammstein)

Maar verder begrijp ik niet waarom er hier plots zo'n ophef word gemaakt over de mening dat Phil Collins, en/of met hem samen werken, of zelfs maar in zijn omgeving gezien worden, niet bepaald het coolste, en meest bevorderlijke is voor je credibility als vooruitstrevend muzikant.
Vooral omdat het door sommige van diezelfde users blijkbaar wel als cool wordt geacht te kakken op bv. Dire Straits, Mark Knopfler en hun fans. Begrijpe wie begrijpe kan.... of het moet zijn dat er hier door sommigen liever op de man dan op de bal wordt gespeeld...