Niettemin volgt er, enigszins door een aantal tamelijk flauwe clichés ontsierd, toch een mooi betoog, dat ik in het achterhoofd zal houden, als ik deze band / plaat weer eens een kans geef. Af en toe klikt het ook gewoon wel (en op een of andere manier valt die klik bij Morrisseys solowerk ook wat vaker dan bij de band), dus wie weet...

Ik zal de eerste zijn om te erkennen dat een gedownloaded exemplaar dat op de mp3speler op het werk als achtergrond afgespeeld wordt (enkel het debuut van deze band heb ik origineel), weinig kans biedt om deze meerwaarde op waarde te schatten. Anderzijds, bij het album worden ook een hoop teksten expliciet geroemd en dan bekruipt me sowieso een vaag NMD-gevoel.

@Cas - cliché,que? Die sfeerbeelden waren gewoon gelicht uit mijn kindertijd in Tilburg. Het sfeerbeeld hieronder komt een beetje in de buurt (al stonden er destijds nog veel minder auto's):




Het ging je toch niet om die "toonladders"?

Zou zomaar in mijn huidige buurt kunnen zijn. Maar het lijkt me duidelijk dat ik daar niet op doelde qua clichés (of vooruit, het is er maar één eigenlijk).

Ik heb mezelf al gestraft: er staan nu 3 albums (vinyl) klaar om van de week nog gedraaid te worden: 2* Yes (Album en Fragile); eenmaal Rick Wakeman (King Arthur) - lijkt me een fikse straf

Hoezo? Je week kan niet meer stuk! Ik moet zelf ook weer eens aan die albums van Wakeman. Waarschuw me dat je het gehoord hebt, dan zorg ik dat ik ook kan cijferen en oordelen bij dat album!

The Queen is dead, staat al jaren vastgenageld in mijn top 10.

I know its over is misschien wel het allermooiste liedje wat ik ken, tekst melodie en de dansende gitaar.
Ik vraag mij af of er ooit mooier gezongen is.
Lees Marr's beschrijving in het boek "The Severed Alliance"er maar eens op na.
Morrissey's top prestatie, zoals het hele album extra klasse.

Persoonlijk ga ik het liefst voor There is a light that never goes out, de titelsong, The boy with the torn on his side en Big mouth strikes again.

Dat kan een verklaring zijn voor het feit dat de liefhebbers van dergelijke nummers kunnen vinden dat het album na de opening eh, enigszins vaart mindert en zelfs wat inzakt

Dat wordt later dan wel weer uitgebreid gecorrigeerd maar ik kan mij er iets bij voorstellen, bij deze kritiek.

Dus Marr's beschrijving zal ongetwijfeld worden gewaardeerd, zeker niet in twijfel worden getrokken, maar als eerzaam luisteraar vind ik I know it's over ook niet het beste nummer van het album....

Ha maar Marr noemde het niet het beste liedje ,nee.
Graag verwijs ik naar het stukje hieronder wat ik geschreven heb in het New wave top 5 topic , toen de 5 beste liedjes van The Smiths aan de beurt waren:

Nog iedereen gefeliciteerd met de erg mooie Smiths top 10.
Gelukkig had ik er ook gekozen favorieten in staan zoals How Soon is now en Well I wonder.
Andere lievelingsnummers die ik niet genomineerd heb zag ik ook terug zoals Bigmouth en There's a light (tja je kan niet heel TQID nomineren).
Mijn favoriete Smiths nummer haalde de top 10 niet, maar ja niet erg het is ook mijn favoriet.
Sterker nog het is zelfs mijn beste liedje, het allermooiste van allemaal voor mij.
De helaas overleden journalist Mark Mijlemans noemde het destijds een ondraaglijk mooie ballade in Humo, en dat is het.
Het heeft door de bijzondere enigszins meedeinende gitaar begeleiding van Johnnie ook wel iets van een (begrafenis)mars, daar wil ik het o.a. ook persoonlijk voor bewaren.
Wat mij betreft heeft Morrissey nooit mooier en treffender gezongen, Jeff Buckley super zanger en preformer heeft deze ook geprobeerd, maar helaas.
Als Morrissey over verloren liefde kan zingen die misschien niet eens hebben bestaan dan is hij in zijn element.
Het eveneens fraaie Never had no one ever van het zelfde album is er ook eigenlijk een broertje van.

Johnny Rogan heeft nog een mooie beschrijving opgetekend:
Marr felt overwhelmed by Morrissey's vocal reading of the song, which he regards as one off his finest.
I'll never forget when he did it, "he remembers. ït's one off the highlights of my life.
It was that good, that strong. Every line he was hinting at where he was going to go.
I kept thinking, is he going to go there.
Yes, he is! It was just briliant
"
En dat is dus mijn beste liedje.

The Queen is Dead is hier wat gezapig, maar ook niet inhoudsloos gepasseerd. De woorden gezapig, niet inhoudsloos zouden ook in mijn omschrijving voor het album in kwestie kunnen voorkomen...

Morgen weer een nieuw album. Ik was wel benieuwd of er deze keer door bepaalde gokkende kenners in de roos zou geschoten worden. Maar het blijft stilletjes. Misschien was deze hint een vergiftigde?

Pixies? Stone Roses?

Over The Queen Is Dead: mijn favoriete album ooit, dus blij dat hij erin genoteerd staat. Of dat muzikaal verantwoord is laat ik buiten beschouwing, maar aangezien er deze keer geen discussies zijn gevoerd over het wel/niet terrecht in de lijst staan van het album van de week, ga ik ervan uit dat iedereen het erover eens is dat The Queen Is Dead met recht bij de 52 klassiekers zit.

Zodra er meer dan 1000 kopers van een album zijn, het aantal liefhebbers de grote van de plaatselijke kroeg begint te ontstijgen, dan begint er altijd een groep muziekcritici te ontstaan die dat niet kan trekken.

Én goed én veel kopers/liefhebbers? Onmogelijk, dan moet er iets fout zijn aan het album. Een cd kan alleen goed zijn als er slechts een handvol specialisten in kleine kring zich er lovend over uitlaat.

Had The Queen is dead zich beperkt tot een oplage van 500 en een obscuur tentje waar Morrissey & Co. voor een jonkie en 25 gulden optredens geven voor 100 man, dan had het geheel anders gelegen.

Maar ja, met zoveel interesse en grote verkoopcijfers: dat kan niet goed wezen.

Het zou een schande zijn als ze deze overslaan:

En nog wat gokjes, aangezien we het blijkbaar in de "alternatieve agressieve rock" sfeer moeten zoeken (of begrijp ik die hint niet goed?):

Big Black - Atomizer (1986)
Slayer - Reign in Blood (1986)
Killing Joke - Brighter Than a Thousand Suns (1986)
Einstürzende Neubauten - Fünf Auf der nach Oben Offenen Richterskala (1987)
Dinosaur Jr. - You're Living All over Me (1987)
Swans - Children of God (1987)
Pixies - Surfer Rosa (1988)

Ok raden, dat vindt Cabeza zeker leuk

Slayer, dat blood album.
Maar past niet echt bij die cultuurkenner.
Nee dan Pixies (niet mijn favoriet dus Doolitle *****) maar die halve Pilgrim.
En waarom dan niet Surfer Rosa ? Wel ik mag toch aannemen dat eerts nog Sign of the times voorbij komt .

Die van de Smiths was natuurlijk een van de beste.

Die Dinosaur Jr, Swans en Pixies had ik ook bedacht; Sign o' the Times is 87, maar ik kan me niet voorstellen dat ie daarop doelde met "alternatieve agressieve rock" en Living Colour (Vivid) is dan weer '88.

Gelukkig de NL naaamwijziging van Smiths >>> Lays geen effect gehad

Natuurlijk wordt Prince daarmee niet bedoeld, maar Surfer Rosa zou nu niet moeten kunnen komen als Prince nog niet is geweest (vandaar Pilgrim).

Deze week andermaal The Queen is Dead opgezet. Een aantal nummers kan ik steeds beter waarderen en sommigen blijven echt steengoed. Conclusie: Meat is Murder blijft hun meesterwerk.

Debuut is imo ook niet te versmaden - wel de versie mét This Charming Man



Maat van me bleef Pixies maar pushen -ik heb het wel erg aardig gevonden (vond bijv. Throwing Muses sommige albums gewoon beter), maar het is bij mij nooit boven niveai 3,75* uitgekomen. En Prince stijgt daar ver bovenuit.

Dat is de enige die ik nog niet ken. Uiteraard met This Charming Man (goed nummer!). Meat is Murder uiteraard ook met How Soon Is Now?

How soon is now hoort eigenlijk niet op Meat is murder, ik heb een oude waar hij dus niet op staat.
Meat vind ik net wat minder dan The Queen. maar wel beter dan Queen

Het argument dat je aandraagt sluit niet aan op de conclusie die je trekt.

Ik snap het wel hoor, The Queen is dead wordt steeds beter, waardoor Meat is murder duidelijk de beste is.

Dat heb je goed opgepikt.

Yep, die gokjes hebben me al evenveel albums doen opzoeken (en/of ontdekken) dan de Cultuurkenner zelf

Gaat bij deze ronde weeral op mijn nader te bekijken lijstje: Killing Joke - Brighter Than a Thousand Suns en Swans - Children of God. Tnx Graf!

Ook altijd leuk te zien welke draken weer te voorschijn worden gehaald. Deze keer Master of Puppets Natuurlijk, als rock-geschiedenis document onontbreekbaar: "Van één van de meest opwindende, vernieuwende, inventieve metal-acts naar één van de saaiste, dulste, met de achterlijkste, belachelijkste, te veel herhaalde melodietjes album ooit".

Als ik het héél lief vraag?

Hier ook veel liever eender wat van Slayer dan dat poppentheater. Maar in een lijstje als dit zou ik dan toch voor hun debuut, Show No Mercy, gaan.

Btw, voor diegenen die moesten denken "waarom post je dat album nu niet gewoon": Ik ben momenteel thuis, en de tekstjes staan op mijn pc op het werk. Dus nog ff geduld tot rond een uur of vijf aub.

Ik begrijp, je bent niet gesynhroniseerd en usb-memsticks worden in Barcelona niet verkocht?

Hasta la pasta

Als er in de Cultuurkenner al plaats zou zijn voor Metallica, zou het toch Ride the Lightning moeten wezen, zeker in deze lijst die pionierswerk boven volmaakte ontwikkeling verkiest. In dat kader zou zelfs Kill 'em All passen, maar daar is het nog wel wat erg ongeleid allemaal.

Maar goed, dat is respectievelijk 1984 en 1983, dus dat zal hem sowieso niet meer worden.

@ Mjuman: "La pasta", daar zoek ik hier al 10 jaar naar... één ding weet ik ondertussen zeker: achter mijn pc,met cultuurkenner te worden in 52 weken, ga ik het ook niet vinden....
En het enige dat ik hier gesynchroniseerd‎ heb is het spaanse werkritme. (valt ook niet veel pasta mee te rapen) Een memo-stick heb ik wel, maar... die ben ik vergeten... mijn memo... is niet dat van mijn stick...