Ach 'generatie X' hè.

Dat kan ik me ook nog wel herinneren. Bij mijn ouders op de radio altijd die saaie MOR-muziek en dan ineens van die kolèreherrie. Ik moest zeggen dat ik Smells Like Teen Spirit in '91 nog niet echt kon verteren (had nog nooit zoiets gehoord), maar vrij snel erna werd ik wel Nirvana-fan en groeiden ze ook voor mij uit tot een band die de deuren openzette naar andere artiesten. In die zin reken ik Nevermind ook wel tot één van mijn drie belangrijkste albums, al heb ik er ook al lang niet meer naar geluisterd. Sterker nog, toen ik in 1996 eindelijk de CD kocht (daarvoor had ik het met een bandje gedaan), was ik er eigenlijk al een beetje klaar mee. Als ik Nirvana wil horen grijp ik 9 van de 10 keer naar In Utero. Maar goed, ik heb wel een Nirvana-avondje in de planning staan: al die '20-years-ago'-artikelen lezen, het concert in Paradiso terugkijken, de classic-album-aflevering kijken, etc. Maar heb er nog geen tijd voor gehad.

Herinner me nu ineens ook weer dat ik ook een t-shirt van ze had (MTV Unplugged) en ook zo'n houthakkershemd... Tegenwoordig zie je dat smiley-shirt ook weer overal in het straatbeeld opduiken. Ik zag het zelfs op tv, toen ik bij het zappen langs een Nick & Simon-documentaire kwam. Een vriendin van een van hen had het shirt aan. Ik vroeg me nog af hoe ze zou reageren als ze Territorial Pissings zou horen...

Had jij vast geen inspraak op de zenderkeuze. Als ik ga zoeken/nadenken kan ik probleemloos een aantal uiterst aardige radioprogramma's opdissen (w.o. de overbekende Tweemetersessies, Avondspits, Weeshuis van de hits, eerder Spleen).

Leuk, stuur maar een uitnodiging t.z.t.

Ik heb ook een houthakkershemd. Neil Young was Kurt Cobain avant la lettre. Check ook broeken en schoenen omstreeks 1970-1973.

Nee, niet bepaald. Als ik de top 40 maar mocht luisteren op - ik geloof - vrijdagmiddag. Maar toen ik eenmaal wat meer muziek ging kopen had ik al snel een eigen stereosetje. Avondspits luisterde ik daar ook op en ook programma's als Shockradio, Mister Lee’s Mysterious Washing Machine en Leidsekade Live.

Soms voel ik me op deze site thuis als een ijsbeer in de Sahara. Tegenover zoveel wijsheid, kennis en muzikaal inzicht geef ik me gewonnen.




Ik bewonder je moed Kronos, maar ik vrees dat het dweilen met de kraan open zal zijn...

NIets van aantrekken Eraserhead.

Ook altijd amusant: mensen die zo hard op de top 40 zeiken, dat als er eens iets gedraaid wordt wat niet op de zogeheten eenheidsworst lijkt, we massaal hallelujah mogen roepen. Ik zeg niet dat jij dat doet, al zijn er op MuMe nog wel een hoop te vinden: Rihanna is kut want gladgeproduceerd, Usher is kut want gladgeproduceerd, Britney Spears is kut want gladgeproduceerd, etc, maar dan hebben we opeens Adele (niets ten nadele van Adele hoor, geweldige meid) en dan roept men allemaal dat zij een verademing is tussen alle banale, platgeproduceerde fabriekspop.

Hetzelfde zal wel met Nirvana het geval zijn geweest. Er komt opeens iets langs dat niet op Vanilla Ice, Gordon of 2 Unlimited lijkt, dus dan is dat Heilig. Want Echt. En waarom is het Echt? Omdat het Echt genoemd wordt.

Even nagezocht wat er in '91 in de top 40 stond, maar er hebben zeker mooie, Echte dingen ingestaan hoor. Unfinished Sympathy en Losing My Religion op 1, ik klaag niet. Can I Kick It en Should I Stay Or Should I Go in de top 40, mooi hoor. Nu niet met z'n allen gaan miepen dan dat Nirvana pas zo echt was.

Overigens, onder het mom van Echt worden zelfs confectiedingen al opgehemeld tegenwoordig, dus dat stelt al niets meer voor. Tokio Hotel is echt Echt, Ben Saunders is een Echt Authentieke Soulman; zelfs Bryan Adams mocht in '91 met zijn wegwerpgepruts Echt heten. Hij speelde namelijk gitaar.

Nevermind staat voor mij ook voor zoveel andere albums:

Smashing Pumpkins - Siamese Dream
Pearl Jam - Ten
Metallica - Metallica
Rage Against The Machine - Rage Against The Machine
Green Day - Dookie
Pixies - Doolittle
Sonic Youth - Dirty
Soundgarden - Badmotorfinger

Allemaal muziek die ik indirect na Nevermind veel ben gaan luisteren, omdat dit toch wel bands waren die misschien gewild, misschien ongewild hebben kunnen profiteren van de impact van dat album.

@cabadeza
Met neo-prog doelde ik meer op de nieuwe golf van progmetal en progrock artiesten, dan daadwerkelijk het subgenre neo-prog(pendragon ), hoewel in dat subgenre ook best een paar sterke artiesten te vinden zijn(IQ,marillion,twelfth night)

Ach welnee, onlangs op Animal Planet geleerd dat bruine beren ook migreren naar gebieden (een eiland bij Alaska) waar alleen ijsberen voorkomen - and they mixed and mingled

En je als je het raadsel van de drie beren kent, weet je welke er afvallen?

ijs-beren, mastur-beren en bruine beren; idd: de derde

@DR: in een aantal uit jouw lijstje kan ik écht waarderen, maar daar ben ik niet gekomen via Nirvana, maar via de indie-road (Sonic Youth, Pixies en Smashing Pumpkins); er ziojn meerdere wegen naar Rome.

Allereerst waardeer ik het dat je leest wat ik schrijf, en dat je er dan ook nog even over nadenkt en het laat pruttelen, maar dat je ook nog eens wat aantekeningen er bij maakt, heerlijk vind ik dat. Echt. Honderd procent ironievrij. Afijn, laten we even voorafaan beginnen. In tegenstelling tot wat de Bible Belt nog denkt, is het niet zo dat de wereldgeschiedenis een begin en einde heeft; te beginnen met Genesis en te eindigen met het Laatste Oordeel. Bepaalde ontwikkelingen komen vaker voor en blijven voorkomen, steeds opnieuw. Zo ook het verzet t.o.v. voorgangers, dat is al zo oud sinds de pubertijd. Dit verzet wordt er overigens net zo goed geregeld opgeplakt; kan me niet voorstellen dat Kurt Cobain op een dag het oefenhok binnenliep en zei: "Jongens, we gaan eensch lekker muziek maken die heel erg niet lijkt op wat in de hitlijsten staat." (op z'n Amerikaansch dan). Met de Pistols, soit, dat ligt anders, maar daar hebben we het al over gehad. De Romantiek als tegenreactie op de Verlichting is bijvoorbeeld ook maar deels waar, maar laat ik daar niet al te erg over uitwijden. De volgende keer zal ik wel meer op de perifere route, dan op de centrale verwerking inspelen, vind ik ook prima.

Oké, vooruit, ik lijk een lijn te schetsen, maar stiekem deed ik dat niet helemaal. Een goede lijn zou evenwel zijn Sex Pistols - Nirvana - The Strokes ('want The Strokes waren natuurlijk veel gaver dan al die confectiepop op de radio'). Onvrede over wat er op de radio is, maar als er iets langskomt dat heel alternatief lijkt en zo, dan zou dat gaaf zijn. Overigens heb ik dat gezeik op de radio nooit zo gesnapt: ik heb een zooi aan cd's en lp's liggen hier, waardoor ik überhaupt alleen naar de radio luister als ik op mijn werk ben of als mijn moeder Radio Gelderland aangezet heeft. En ik heb in tijden geen werk meer gehad.

The Strokes vind ik niet in het rijtje passen.
Beetje The Doors achtige frontman, en ook soortgelijk stemgeluid.
Ook het drugsgebruik en de onverschillige houding spelen mee.
Al is het nivo een stuk minder.

Voor mij zou het eerder Sex Pistols - Nirvana - The Prodigy zijn, maar ieder zijn mening.

Maar natuurlijk mag jij je eigen mening hebben. The Prodigy kunnen we eventueel tussen Nirvana en Strokes zetten, omdat dat ook liefhebbers van rockmuziek aansprak en zoalsch we weten kunnen liefhebbers van rockmuziek verdomd moeilijk doen.

Rewriting history - are we?

Van Pistols -> Nirvana-> Prodigy -> Strokes vind ik een ongelofelijk (met een "f", Misterfool), triestig en bleekschetig beeld van de geschiedenis. Heel Detroit (techno) wordt in één klap van tafel geveegd, samen met Manchester (Primal Scream, Happy Mondays etc) net zoals het fenomeen "indie".

Strokes en Doors op één lijn zetten - snap ik ook niet; Is This It werd onlangs in een Brits tijdschrift/site (NME?) als een van de belangrijkste platen van het eerste decennium genoemd, maar daar heb ik geen herkenning bij, zal wel de OL-factor wezen. Of de IJsbeerfactor (muziek die je koud laat).
Liefhebbers van rockmuziek die moeilijk doen? Naar wat ik begrepen heb, waren het in de 90's iig de rockers die grotendeels de platenindustrie overeind hielden door hun trouwe koopgedrag. Het grote voordeel van de 'explosie van de markt' in een groot aantal subgenres heeft voor mij iig betekend dat er behoorlijk interessante cross-overs zijn ontstaan,weg van de mainstream (MOR/AOR).

Natuurlijk. En sommige van die bands hoorde je zelfs ook wel eens op mainstream-gerichte radiozenders. Maar je kan dat toch niet vergelijken met het geweld van Nirvana.


Over Echt (met een hoofdletter dus) spreek ik mij niet uit. Het gaat er maar over waar mensen zich echt door aangesproken voelen. Als dat Vanilla Ice is, prima.


Losing My Religion vind ik een Echt zeiknummer. Maar dat is natuurlijk gewoon persoonlijke smaak. Unfinished Sympathy is wel erg mooi. Maar het blijft allemaal relatief brave muziek.

Echt (met een hoofdletter dus) harde muziek hoorde je voor Nirvana niet op de gewone radiozenders. Je had bijvoorbeeld wel iets als Headbangers Ball op MTV. Het zal wel weer niet mogen, maar een stukje geschiedenis daarover op wiki bevestigt wat ik hier schrijf:

The show offered (and became famous because of) a stark contrast to Top 40 music videos shown during the day.

However, with the mainstream rise of alternative rock & rap music in the '90s, the relevance of Headbangers Ball came into question, and the show was ultimately canceled in 1995.

Daarbij was Should I Stay or Should I Go ook alleen maar een hit, omdat het in een Levi's-reclame zat. Die doken wel vaker oude plaatjes op die vervolgens een hit werden (Dinah Washington ook nog, bv.), maar representatief voor de mainstream was het allemaal niet.

En natuurlijk: echt "nieuw" was Nirvana ook niet. Pixies, Dinosaur Jr., etc. gingen ze allemaal voor. Maar Nirvana bracht het geluid wel naar de mainstream. Wat mij betreft is het - samen met Blue Lines - het laatste album dat een cruciale rol speelde in de popgeschiedenis: alles wat daarna kwam is te herleiden op Nevermind en Blue Lines.

(Ik hanteer trouwens de brede definitie van popmuziek: dus eigenlijk alles van Abba tot Burial)

Nirvana zit idd in mijn geheugen als iets wat je via MTV hoorde - en idd ik ben bekend met Headbangers Ball. Ik denk dat in de jaren '80 en '90 er meer alternatieve muziek op de Nederlandse publieke zenders te horen was dan in België. Interessant ook de vraag wat MTV voor Nirvana heeft betekend en vice versa.

Alfred Lagarde was in NL altijd een voorvechter van de harde zaak op tv en radio en er zijn er meerdere (oa Kees Baars - Oor). En Unfinished Sympathy is met zijn 'broken beats' echt niet het toonbeeld van brave muziek.

In denk dat de (variantie in) receptiecontext - jargon ik weet het -bepalend is. Leeftijd (hoe oud was je in 91), maar ook toegang tot bepaalde muziek, je sociale Umfelt. In je puberteit ontwikkel je je voorkeuren en muziek waarmee je opgroeit (en die dan iets voor je betekent) hou je lang bij je. Ik heb o.m.gepuberd met soul en (oude) R&B en dat blijft een oude liefde die niet roest, ondanks mijn uitstapjes naarhet golfslagbad, jazz en andere genres.

Wat mij dan weer op de vraag brengt hoe het over 20 jaar zal zijn met de nu 15 - 20-jarigen; een aantal hunner is echt muzikaal veelvraat - wat voor voorkeuren zullen zij over 20 jaar hebben. Hun receptiecontext is in die zin radicaal anders dat ze nooit de relatieve schaarste van aanbod hebben ervaren die wij kenden in de 80's en 90's. Wij konden iig niet (onbetaald) dowloaden.

En kom, alsof Nirvana zo hard was.

Tsja, Slowgaze achteraf is het niet zo hard nee. Ik kan me echter wel voorstellen dat het voor de top 40 luisteraar harder was dan ze gewend waren.

Ik begin er steeds meer van overtuigd te raken dat Nirvana puur zijn bestaansrecht heeft omdat het wat harder was dan de top 40-luisteraar gewend was.

Met mijn metalvoorliefde hoef je me niets te leren over wat harde muziek is. Nirvana was het hardste wat je toen te horen kreeg op de radio.

@slowgaze
Tsja de Sex pistols hebben dan ook slechts bestaansrecht omdat ze simplistischer waren dan de gemiddelde rockact. Zo kun je alles wel bagatelliseren.

Je kunt wel merken dat jij er toen nog niet bij was.

Er was oneindig veel hardere muziek in die tijd, maar dat kwam je pas tegen als je er heel actief naar op zoek ging. Voor de meeste mensen was deze sound iets nieuws. Veel harder dan Bon Jovi en een enkel nummertje Iron Maiden had er dan nog niet in de top 40 gestaan.

Maar jongen toch. Nirvana had al bestaansrecht met Bleach, nog voor de top 40-luisteraar ooit van hen had gehoord.

Dat was ik ook al de hele tijd aan het denken.

Ik kwam een tijdje na Nevermind op de wereld, maar sinds mijn geboorte heb ik al overal een mening over, plus de overtuiging dat iedereen recht heeft op mijn mening.

Ik vind dat we in deze discussie toch wel wat voorbijgaan aan het feit dat er toch wel een paar aardige liedjes op Nevermind staan: hoeveel rockbandjes heeft u dit jaar al gezien die pure rock 'n' roll brengen met liedjes van het niveau Drain You of On A Plain? Wilde ik toch even aanstippen.

De richting die deze discussie uitgaat maakt dat ik me wat minder een alien voel, en ook weer kan aanpikken

Maar wacht, dat is buiten waard orbit gerekend, die is nog niet langsgeweest om zijn sublieme kritiek over deze plaat te spuugen.... nog maar even afwachten dus



Terwijl ik zo druk met wissen was, had ik wel het verdere verloop van de discussie gemist...