Die kritiek over passiviteit snap ik eigenlijk niet zo. Gelukkig dachten werkgevers daar anders over. Samen met het doorbreken van luide gitaarmuziek in de huiskamers besefte men eindelijk dat het niet uitmaakte dat je lange haren had om te bepalen of je geschikt was voor een baan. Die alternatievelingen (wat ze in het begin nog waren) waren dom noch werkschuw. Wel wat meer sociaal bewust en bewogen (= actief) dan gemiddeld misschien. Met Pearl Jam kreeg ook een oude knar als Neil Young weer aandacht. Het tijdperk van Thatcher en Reagan werd afgesloten en bezegeld met een stukje nieuwe vrijheid voor iedereen. Je kon wat meer jezelf zijn zonder meteen scheef aangekeken te worden. Niet alleen aan de Koude Oorlog was een einde gekomen, ook aan de strijd in het contrast tussen pop en hardrock/metal. Niet alleen opende de grens tussen Oost en West door het vallen van de muur, ook openden mensen hun blik en hart naar andere (er wat anders uitziende) mensen, niet meer afgeschrikt door een tattoo of een oorbel.

@Kronos: langharig en werkschuw tuig is een notie die wat NL betreft opgang deed in de jaren '60/begin jaren 70.

Aangezien alles bij jullie 25 jaar later gebeurt - wat een troostende gedachte bij het einde van de wereld in het verschiet - wil ik je nu alvast een voorspelling doen over een splinternieuw genre dat vanaf volgend jaar bij jullie ook zijn intree zaldoen: DANCE - in Olen wellicht nog niet geconstateerd, evenmin in Geel of Hasselt, maar in Antwerpen reeds gesignaleerd op parties (invitation only).

Alsof Nirvana verantwoordelijk was voor een verandering in the spiritual culture of the dress culture
Er zijn welmeer aanmerkingen te maken op je culturele setting: Thatcher en Reagan zijn amper gelijktijdig actief geweest; de eerste is beduidend langer actief geweest dan Nirvana, nl tot 1990 en Reagan is grotendeels eerder actief geweest dan Thatcher (tot 1989); Reagan werd nb opgevolgd door de oudere Bush (van Desert Storm).

Natuurlijk is Nirvana het vervolg op Pixies en Dinosaur Jr, die weer naar Sonic Youth, Hüsker Dü, Gun Club en Wipers geluisterd hebben; maakt verder niets uit.
Nevermind was wel het album welk de aandacht naar dit soort bands terug bracht, en tevens Seattle opnieuw op de kaart zette (na Jimi Hendrix en Heart).
Gitaarrock was weer helemaal in; ook crossoverbands als Faith No More, Primus en RHCP werden groot.
Het mooie was dat gelijktijdig in Groot Brittanie de hele Madchester hype heerstte, waardoor er echt leven was in het muzikale klimaat.
Tenminste zo ervaarde ik het; mooie tijden voor de muziekliefhebber.
Voor mij waren Nevermind en het debuut van Stone Roses de belangrijkste platen in deze periode.
Nu zijn we gelukkig met een nieuwe Coldplay, dEUS en Radiohead, terwijl ik die muzikaal veel minder sterk vind als wat er eind jaren 80; begin jaren 90 gemaakt werden.
Speelt voor mij natuurlijk ook mee dat ik toen een jaar of 18 was.

Hoeveel jaren loop jij dan achter?


Reagan: President van 1981 tot 1989.
Thatcher: Premier van 1979 tot 1990

Altijd weer persoonlijk hé, beste metaalvriend - fijn spul is dat, die plaat. Qua feitenkennis sowieso minder last van uitval dan jij. Hou je eens bij de feiten - Bush was al republikein echt niet de mindere van Reagan; van versoepeling van het klimaat kan je echt niet spreken, net zomin als Major,opvolger van Thatcher een verandering betekende.

Je verzint gewoon de veranderingen bij elkaar. Belangrijke culturele veranderingen (in progressieve zin) vinden in de US vaak plaats onder democraten; en da's op zich niet zo vreemd, want door wie werd Bush II m.n. gesteund? Door de Texaanse oliebaronnen.

Wie is bezig met een grootscheepse hervorming van het zorgstelsel in de US? Juist - wat voor politieke kleur heeft ie?

Ja, maar waarom eigenlijk. Een slag in het water overigens, want ik ben niet van Geel, Olen of Hasselt.




In 1982 luisterde ik als snotneus naar NWoBHM. De N staat voor New. Het was nieuw in Groot-Brittannië en de golf bereikte mij op geen tijd in het dorpje waar ik opgroeide.



Wat ik opnoemde zijn enkel feiten. Ze gaan over veranderingen in de wereld die parallel lopen met veranderingen in de muziekwereld.

Vrind,ik geef het op - ik kom niet voorbij je plaat en your song remains the same - ik citeer je even

"Het tijdperk van Thatcher en Reagan werd afgesloten en bezegeld met een stukje nieuwe vrijheid voor iedereen. Je kon wat meer jezelf zijn zonder meteen scheef aangekeken te worden."

Welnu er was geen MOER veranderd: Bush was zo mogelijk nog erger dan Reagan, Major trok de Thatcher lijn door. De enige zichtbare verandering was de aoptie van het grunge-beeld door de couturiers. De verandering was cosmetisch; zelden in de geschiedenis van de mensheid is er een tijdperk geweest dat so self-centered was als de 90's; pas in de jaren 00 werd dat overtroffen door het hedendaags hedonisme.

In de 90's hadden mensen geen idealen, die waren verkocht. De 70's waren van flower power (love en peace) en dat was een failure. De 80's hadden meer engagement in het begin (tot 85) dan het hele decade erna. Niets voor niets wordt die generatie die toen opgroeide (Generatie X, zeg maar vanaf begin jaren 60) aangeduid als de 'lost generation'. De baby boomers (de generatie ervoor) waren de naïvelingen die geloofden in peace, love and understanding - Gen X geloofde alleen in zichzelf (Generaton X; Billy Idol - Dancing with Myself).

Ik verzin het niet, da's allemaal te vinden met enig zoekwerk.

Je hebt gelijk. De Berlijnse Muur is niet gevallen in '89. Die staat er nog steeds. Reagan en Thatcher zijn niet zowat tien jaar gelijktijdig respectievelijk president en premier geweest. In feite leefden zij zelfs niet in dezelfde eeuw. En Kronos woont in Geel. Of Olen. Of Hasselt. Allemaal te vinden met enig zoekwerk, vrind.

Maar daar kan Kurt toch niks aan doen?
Die kwam uit het depressieve Seattle, wwar de winters erg koud en nat zijn, een hoog werkeloosheidsgehalte en de enige baantjes die er zijn waren voornamelijk die van houthakker of vrachtwagenchauffeur.
Zijn wereld was beperkt tot Seattle, en scoren deed men daar voornamelijk om de eigen problemen te vergeten.
Nirvana was lang niet zo politiek bewust als de punk beweging.
Zelfs REM en Coldplay zetten meer hun standpunten neer.

Kortom, weer terug naar Nevermind.

Echt een belachelijke gedachtenkronkel. Het heeft Neil Young, ongeacht of hij een goede of een slechte plaat uitbracht, nog nooit aan aandacht ontbroken. Dat mochten ze willen, bij Pearl Jam.


Dat laatste dan ondanks de aanwezigheid van Reagan en Thatcher. Ze hebben allebei voor een enorme tweedeling tussen arm en rijk in de maatschappij gezorgd (hebben heel wat mensen ook de gevangenis in gekregen), waarbij de mensen met geld een soort van ogenschijnlijke nepvrijheid leken te hebben.

Hun economische theorieën zijn volledig achterhaald en worden anno nu gebruikt als voorbeeld hoe het vooral niet moet.

De platenverkoop en bekendheid van Pearl Jam was in die jaren toch wat groter dan die van Neil Young. Als zij hem als invloed noemen en samen met hem op het podium kruipen, dan mogen we wel zeggen dat dit Ome Neil enige extra aandacht oplevert. Om het tegendeel te beweren is echt een belachelijke gedachtenkronkel nodig.


Daar spreek ik me niet over uit. Ik ben geen fan van Reagan of zo. Het is onder andere wel te danken aan zijn contacten met Gorby dat de Koude Oorlog ten einde kwam.

Neil Young profiteerde natuurlijk wel van de aandacht van Pearl Jam, die vaak live Rocking In The Free World speelden.
Uit dit wederzijds respect kwam Mirrorball voort.
De jaren 80 waren zeker niet Youngs decennia, al overtuigde hij op de valreep met Freedom.
Ook zijn ode aan Kurt Cobain liet duidelijk zijn betrokkenheid met de Seattle scene blijken.
Muzikaal vind ik Pearl Jam echter meer bij Free aansluiten.
YouTube - Free "Mr. Big"

Flauw hoor om mij weer te betrekken bij een discussie waar ik nog niets mee te maken heb. Als je mijn stemmenlijst bekijkt, weet je dat ik Nevermind met 3,5* niet eens zo slecht vind.

Qua mening, verwoord Slowgaze mijn gevoel het best:



Verder een beetje raar om Jan middelmaat te nemen als referentie voor de luisteraar en de top40 als uiting daarvan.. zoals sommige users hier doen. Harde en ruige muziek bestond natuurlijk ruimschoots vóór Nirvana en zoveel essentieels of vernieuwends hebben ze daar niet aan toegevoegd, noch de hele rest van de grunge verhaspeling van het 70s hardrock genre.

Zelfde hiero, verder zou ik dit toch ook wel dolgraag goed willen vinden

Ik wacht dan ook nog steeds op de wereldwijde erkenning van Ede Staal.

Geen vooroordelen hoor, slechts een sarcastisch grapje tussendoor. Helemaal niet met de bedoeling je persoonlijk aan te vallen, was alleen gebaseerd op je somtijds ongezouten kritiek in dit topic, o.a. betreffende geruite hemden, Steve Albini, etc.... .



Voor mij verwoord Slowgaze hier vooral hoe 10 regels vol te lullen zonder iets te zeggen dat niemand nog niet wist.
Tot nu toe heb ik hier ook nog niemand zien beweren dat Nevermind zo vernieuwend zou zijn geweest (zelfs van Nirvana zelf was er toch ook al Bleach), dus ik snap echt niet wat die tien regeltjes hier ter zake doen. Verder ontkracht hij zijn eigen stelling (dat Nirvana onbelangerijk/invloedloos kan zijn) omdat de geschiedenis cyclisch zou zijn, en stelt dan dat Nirvana inwisselbaar is met andere (dus onbelangrijke??) stromingen en figuren uit die geschiedenis? Niet alleen Mjuman(*) heeft hier een patent op wartaal blijkt maar weer eens.

Waarom ook zo moeilijk? Het is toch heel simpel, en al eerder voorgekomen in dit topic (meest schrijnende: Elvis P. en Sex Pistols). Nirvana heeft de "grunge"-muziek niet "uitgevonden", maar drong met Nevermind vanuit een sub-cultuur de algemene, populaire, jan-met-de-pet cultuur binnen, en veroorzaakten daardoor in deze wezenlijke veranderingen.

Wie dat niet ziet, of naar waarde weet te schatten, doet naar mijn gevoel de geschiedenis te kort.


Niks raars aan dus, - muzikaal niet zoveel toegevoegd misschien, maar wel dammen gebroken, poorten geopend en bruggen gebouwd, telkens met tweerichtingsverkeer.


(*) Slechts een sarcastisch grapje tussendoor. Helemaal niet met de bedoeling je persoonlijk aan te vallen, was alleen gebaseerd op je somtijds...

Terug on topic: Nirvana!



Misschien worden ze steeds maar aangehaald omdat ze er in dit geval niet zomaar te pas en onpas zijn opgeplakt. En je er daarom juist wel iets aan zou kunnen hebben: namelijk "echt" te leren onderscheiden van "fake", want van dat laatste loopt heden ten dage de emmer inderdaad wel over.

Voor de snotneuzen (en passiviteit verwijtende wavers), of om het geheugen even op te frissen, enkele highlights uit een korte Cobain biografie:

His mother was a cocktail waitress and his father was an auto mechanic. Cobain soon moved to nearby Aberdeen, a depressed and dying logging town.

Cobain was for most his childhood a sickly bronchitic child. Matters were made worse when Cobain's parent's divorced when he was seven and by his own account Cobain said he never felt loved or secure again. He became increasingly difficult, anti-social and withdrawn after his parent's divorce. Cobain also said that his parent's traumatic split fueled a lot of the anguish in Nirvana's music.

After his parent's divorce Cobain found himself shuttled back and forth between various relatives and at one stage homeless living under a bridge.

When Cobain was eleven he heard and was captivated by the Britain's Sex Pistols and after their self-destruction Cobain and friend Krist Novoselic continued to listen to the wave of British bands including Joy Division the nihilistic post-punk band that some say Nirvana are directly descended from in form of mood, melody and lyrical quality.

Cobain's artistry and iconoclastic attitude didn't win many friends in high school and sometimes earned him beatings from "jocks" Cobain got even by spray painting "QUEER" on their pick-up trucks.

[...]

Smells Like Teen Spirit became Nirvana's most highly acclaimed and instantly recognizable song. Not many people can decipher it's exact lyrics but Cobain used a seductive hookline to hook the listener. Nevermind went on to sell ten million copies and make a reported $550 million (US) leaving Nirvana overnight millionaires. Cobain was shocked at the reception of his highly personal and passionate music repeatedly telling reporters that none of the band ever, ever expected anything like this. It quickly became obvious that the obsessively sickly and sensitive 24yr old was not going to cope well with the rock'n roll lifestyle. "If there was a rock star 101 course, I'd really have like to take it," Cobain once observed. Cobain fell into heroin in the early 90's, he said he used it as a shield against the rigorous demands of touring and to stop the pain of stomach ulcers or an irritated bowel. Through the touring and pressure Cobain continued to write his very personal acutely focused lyrics.

Cobain was distressed to find out that what he wrote and how it was interpreted could quite often be miles apart. He was appalled when he found out that Polly a heavily ironic anti-rape song had been used as background music in a real gang-rape. He later appealed to fans on the Incesticide liner notes "If any of you don't like gays or women or blacks, please leave us the fuck alone." It was to no avail, Cobain found that as an overnight millionaire musician control was something he had very little of. Cobain also worried that his band had sold-out, that it was attracting the wrong kind of fans (i.e the type that used to beat him up.)

In February 1992 Cobain skipped off to Hawaii to marry the already pregnant Courtney Love. Later in the year Nirvana released Incesticide and in August Cobain had hospital treatment for heroin abuse. Shortly after Frances Bean Cobain was born. In early 1993 In Utero was released into the top spot on the music charts. In Utero was widely acclaimed by the music press and it contains some of Cobain's most passionate work. In Utero was a lot more open than Nirvana's previous albums. Songs like All Apologies and Heart Shaped Box detailed aspects of Cobain's sometimes shaky marriage, other songs like Scentless Apprentice detailed the agonies and struggles of Cobain's experiences.

Nirvana embarked on a support tour and recorded and filmed an "unplugged" (acoustic) performance for MTV in November of 1993. Nirvana's choice to honour bands and people that had influenced them and Cobain's passionate and intense vocals especially on "Where Did You Sleep Last Night?"silenced many of their who had labeled Cobain talentless.

On March the 4th Cobain was rushed to hospital in a coma after an unsuccessful suicide bid in which he washed down about fifty prescription painkillers with champagne. The suicide bid was officially called an accident and was not even made known to close friends and associates. Several days later he returned to Seattle. Cobain's wife, friends and managers convinced Cobain, who was still in deep distress to enter a detox program in L.A. According to a missing person's report filed by his mother Cobain fled after only a few days of the program.

On the 5th of April he barricaded himself into the granny flat behind his mansion, put a shotgun in his mouth and pulled the trigger...

(uit een biography door Mick Ronson in http://www.burntout.com , 1996.)

Ik heb toch met regelmaat de woorden "puur" en "hard" voorbij zien komen tegenover "gelikt" "synth" en "vervelende jaren 80 mainstream", alsof Nirvana daar als enige mee gebroken heeft, als die jaren 80 al zo gelikt of commercieel waren. Niet meer of minder dan de jaren 90 imo Een paar stevige luisterbeurten Ministry, Coil, Voivod, Big Black (nota bene een ontdekking via dit topic!!) of Einsturzende Neubauten (en dat is slechts een zandkorrel van de kathedraal aan imposante niet-mainstream muziek destijds) zou toch volstaan om te concluderen dat de jaren 80 een enorme onderstroom kende van veel extremere muziek dan Cobain ooit in zijn manisch depressieve koppie had kunnen uitdokteren.. Tel daarbij de oprechte, en soms commerciele, genres op als hiphop, new wave, postpunk, metal, crossover (RHCP, Faith No More of Urban Dance Squad waren al eerder dan Nirvana aan het front actief en succesvol) en dan vind ik Nirvana redelijk als een natte scheet komen na een gigantische storm. Misschien kun je dat begrijpen van mijn kant, ik heb die tijd namelijk wél actief meegemaakt



Wat poortjes en een touwbruggetje ergens ja, alhoewel ik het nog steeds een magere en oninteressante oogst vind vergeleken bij enkele bands die eerder actief waren. Wat mij betreft waren het voornamelijk verschrikkelijke bands als Creed, Silverchair of Nickelback die in navolging kwamen en bonton werden. Ook in het spoor van bandjes als Live overigens en het steeds populairdere R.E.M.




OK, none taken!

orbit, je zegt het zelf, al die bands die je noemt waren "onderstroom", geen mainstream, dat is nu net het punt. Zelf vind ik ook niet veel aan die hele grunge-hype en aftreksels van daarna. Maar hoeveel mensen zijn vanwege het succes van Nevermind later niet op het spoor gekomen van enkele door de door jouw aangehaalde groepen?
Ikzelf luisterde in de jaren 80 vooral naar metal, wat toch ook als ruige luide muziek doorgaat, maar mede door die grunge boom, ben ik pas begin '90 bv o.a. bij bands als Ministry, Butthole Surfers en Motorpsycho terechtgekomen.
(ps Voivod ken ik natuurlijk al vanaf War and Pain (1984!) )

Dan sla je bands als Jane's Addiction, Faith No More, Red Hot Chili Peppers, Urban Dance Squad toch te gemakkelijk over, die hadden ook al mainstream succes.
En ik luisterde Ministry, Butthole Surfers al voordat Nirvana bestond, zie de link ook amper tussen beiden. Sorry, ik ben volstrekt niet overtuigd van de meerwaarde van Nirvana voor de alternatieve muziek, die bestond allang en is ook gewoon door blijven gaan, overigens ook maar met marginaal succes. Jaren 90 waren vooral van Jodie Bernal, T-Spoon, 2 unlimited, SNAP, Captain Jack en allerlei arrenbie en gladde hiphop ellende.. alternatief is eigenlijk nooit meer zo door gekomen bij de massa als Nirvana heeft gedaan, dus wat is hun winst/invloed op termijn nu eigenlijk geweest?

Volgens mij heeft vooral Slowgaze dat zo tegenover elkaar geplaatst. Maar niemand hier heeft die karikatuur ten volle onderschreven.


Daar zeg je het zelf toch. Nirvana brak door waar anderen niet doorbraken. En het eerdere mainstream succes waar je het over hebt van bands als Jane's Addiction, Faith No More, Red Hot Chili Peppers, Urban Dance Squad is dan in dat licht ook terecht makkelijk over te slaan, want niet Echt mainstream te noemen zeg maar.


Makkelijk te begrijpen. Zoals hier al tot in de treure herhaald is geweest was Nirvana op zich niet zo hard of extreem. Dat ze met relatief harde en relatief extreme muziek op zo'n grote schaal doorbraken, daar gaat het over.

@orbit: Nu vergallopeer je je volgens mij toch. Epic (FNM) en Higher Ground (Peppers) waren inderdaad hitsingles voor Smells like Teen Spirit, maar die "funk" rock heeft zo goed als niks te zien met de "noise" van Nirvana. Kiss had ook al een metalen gitaar hit in 1979, maar is dat daarom een mainstream groep? Fate No More en Red Hot Chili Peppers zijn volgens mij als band pas echt groot (mainstream) geworden na Nevermind. Jane's Addiction en Urban Dance Squad reken ik niet bepaald bij mainstream, maar daar gaat het ook niet om.




Hoe zou dat nu komen?

Slowgaze verwijst naar een quote van LucM, die hem wel passend lijkt:

Dit vat nogal samen hoe men er destijds over leek te denken, maar ook hoe er nu over gedacht wordt. Echte rock, mooi is dat hoor, kun je op rocken en zo. Lekker authentiek. Rock is all, zou Roger Glover zeggen.
Op de middelbare school waar ik heen ging had je buiten een rookhol waar de 'gothics' stonden, die ook allemaal van Nirvana hielden. Omdat ze Nirvana echt vonden en puur en zo. Afzetgebied, om het zo uit te drukken, was dan ook de top 40. Ook om een dergelijke reden heb ik het niet meer zo op Nirvana, net zoals ik Bob Marley een symbool voor mensen vind die er prat op gaan dat ze af en toe een jointje opsteken, omdat iedereen daar zichzelf zo vreselijk uniek en alternatief en afwijkend van de norm vond, terwijl ze zich allemaal hetzelfde kleedden en allemaal naar Nirvana luisterden. Die ene quote uit South Park vat het goed samen: "If you wanna be one of the non-conformists, all you have to do is dress like us and listen to the same music we do..."

Maar wat kunnen Nirvana en Bob Marley er aan doen dat mensen om nepredenen hun Echte muziek omarmen? Hun muziek wordt er niet minder Echt om. In ieder geval geen goeie reden naar mijn bescheiden mening om daarom hun muziek maar niks te vinden. Dat is al even onecht als hun muziek wel goed vinden omdat anderen het doen.

Maar hiermee bevestig je precies mijn punt, veel meer als een oddball hitje en een éénmalige curiositeit in de top40 was het niet, evenals Epic, I was Made For Lovin' You of Lust For Live en nog wat handenvol voorbeelden van dat soort rare plaatjes die toch de hitlijsten haalden. Moeten die ook maar allemaal in deze essentiële lijst?

Maar je leest enkel wat je uitkomt. Het grote(re) succes van Red Hot Chili Peppers en Faith No More kwam pas na Nirvana.

Of dat allemaal aan Nirvana te danken is is weer wat anders. Het heeft ook te maken met de tijdsgeest. Maar dat die tijdsgeest ontstaat en zich snel ontwikkeld is dan wel weer mede afhankelijk van een album als Nevermind en een hit als Smells like. Het is een wisselwerking.

Overigens, als Nevermind niet in deze 'essentiële' lijst hoort, dan komen we niet aan 52 denk ik.

Gewoon meer hiphop en soul in die lijst zetten, dan kom je wel aan de 52.

Maar het gaat over de pop/rock geschiedenis. Is het je al opgevallen dat Bach en Mozart ook ontbreken?

Onzin, Epic was hun grootste hit en dateert uit 1989, twee jaar voor Nevermind RHCP hadden al hits met Higher Ground en Fight Like A Brave, regelmatig te zien op MTV.. Verder had je nog Living Colour en andere alternatieve crossovers. Being Caught Stealing had in de VS in 1990 een enorme impact op de billboards en MTV, ook één jaar voordat Nevermind uitkwam. En bands als AC/DC of Iron Maiden hadden ook al de toplijsten gehaald met harde nummers of Motorhead met Ace of Spades, allemaal rare incidenten, maar desalniettemin lang voordat Nirvana met een redelijk tam plaatje voorbij kwam.

Orbit, leg mij eens even uit wat een funkband als RHCP en een Grungeband als Nirvana met elkaar te maken hebben, die connectie zie ik niet zo. Bovendien was Nirvana haast beatle-achtig populair en is nevermind een van de populairste albums van de grunge-stroming, alleen daarom verdienen ze al een plek in deze lijst.