Ik moet er wel bij vermelden dat ik deze keer ook een handje heb gehad in deze keuze, want twee albums van PJ Harvey waren met een ex aequo genomineerd. Om aan de topic afspraak te voldoen (1 album/artiest) moest er dus een keuze gemaakt worden tussen deze en Stories from the City, Stories from the Sea (2000). Op basis van het jaar van verschijnen, het aantal stemmen en stemmers bij de albums hier heb ik geopteerd voor To Bring you My Love. Al zal dus niet iedereen dat de juiste keuze vinden.

Van de gelegenheid gebruik maken om te melden dat bij Nick Cave bijna hetzelfde is gebeurd, Henry's Dream (1992) ex aequo met Let Love In (1994). Vanwege de topic regels geen andere keuze dan Henry's Dream. Voor 1992 was er namelijk nog een plaatsje vrij (max 3 albums per jaar), voor 1994 waren er al drie plaatsen bezet. Om het zoveel mogelijk in de sfeer van het originele opzet te houden, had ik dat toen niet vermeld, omdat ik anders al prijs had moeten geven dat er voor 1994 drie albums zouden komen...

Of je dat ontdekken kunt noemen, vraag ik me af. Volgens mij was het haast onmogelijk te missen in die tijd.

Ook voor mij een bekende van bij de release, en ook een album dat ik met de jaren alleen maar meer ben gaan waarderen.
Ik ga hem van de week nog eens draaien, maar verdiepen doe ik me deze week in Stories from... , want dat is een album dat ik wel gemist heb.

Mijn favoriete PJ album, en een heel stuk beter ook dan Stories... dus je hebt een goede keuze gemaakt. Deze stamt uiit de tijd dat ik af en toe nog goede muziek ontdekte op MTV, ik heb deze onder meer aangeschaft als gevolg van de airplay die "Down by the Water" destijds kreeg, een broeierig nummer met een fascinerende videoclip:

PJ Harvey op haar best.
Blijf dit album zien als de vrouwelijke variant op Nick Cave.

Ik vind To Bring.. ook een pak beter dan Stories.., een album dat voor PJ Harvey's doen wat te luchtig uitvalt.

Valt wel mee toch? Down by the water kwam wel eens op MTV, maar eigenlijk ook alleen 's nachts. Daarbij luisterde ik toen nauwelijks albums, dus het is best knap van PJ dat ze toch mijn aandacht trok.

Geen Studio Brussel en Humo daar dan. Wij Vlamingen hadden in die tijd waarschijnlijk een vertekend beeld van de wereld...

Ken pas drie albums van PJ Harvey. Deze, Stories en haar laatste. Vind Stories daar bovenuit springen. Deze heb ik op slechts 3* staan.

Elke deskundoloog hier die mij wil wijsmaken dat ie op 15-jarig of 20-jarige leeftijd dit album "van de vrouwelijke Nick Cave" al opgepikt heeft en aan het hart gesloten - ik vond het destijds een fikse noot om te kraken en legde het regelmatig weg voor leen ander moment - zou ik de vraag willen voorleggen in hoeverre ie zijn eigen adloscentie aan het opleuken is?

Wie weet was men in de 90's vroeg rijp - ik ervoer het album als een fikse, schrijnende zielsworsteling van de artiest zelve en het kostte me veel moeite (veel meer dan bijv een Closer) en Stories pakte mij meteen - vooral ook door het welhaast magische duet met Thom Yorke.

Saillant detail: met dit album won Polly niet de Mercury award, wel met Stories ... en Let England Shake - jazeker 2* - want in 95 ging de prijs naar een album, waarvan ik benieuwd ben wat daarvan wordt gevonden. Let England Shake leide mij ten slotte weer terug naar P.J. Harvey ... wat in het vat zit verzuurt niet

Dat is precies de reden dat ik er zo lang over heb gedaan. Ik was er vroeg bij mij met dit album, maar als tiener die verder vooral naar Oasis, Smashing Pumpkins en nog misschien 10 andere bands luisterde was dit toch wel wat zwaardere kost. Echt 'snappen' deed ik het pas toen ik het een paar jaar geleden terug voor het eerst in jaren weer draaide. Toen hoorde ik lagen die ik destijds niet had meegekregen.

Voor de tieners/begin twintigers van deze tijd zal het wel anders zijn, maar destijds was ik al blij als ik een album per maand kon kopen, waardoor het niet zo hard ging met de muzikale ontwikkeling.

Ik vond deze een stuk toegankelijker dan Rid Of Me.
Toen ik 15 jaar was ontdekte ik Substance van Joy Division en 17 Seconds van The Cure.
Toen hield ik me vooral met gemakkelijke muziek bezig.

Down By The Water is heerlijk sensueel.
De muzikale omlijsing deed mij aan The Sugarcubes denken.
Verder een mooi veelzijdig album.

Volgens mij zitten de piekjaren om muziek te ontdekken juist rond de 15 tot begin 20 jaar.
Omdat je financieel het nog niet geweldig op orde hebt, maak je juist bewustere keuzes bij het kopen van muziek.
Ging ook regelmatig naar de bieb om nieuwe muziek te ontdekken.
Toen ging het downloaden nog niet, en een TDK cassettebandje van 90 minuten koste ook al 6 gulden, dus die kocht je ook niet bijzonder veel.

Dat "gemakkelijke muziek" kan je misschien even toelichten - want in mijn beleving is noch Substance, noch 17 Secs een echt gemakkelijk album en deze PJ evenmin. Kaler en impressionistischer dan 17 Secs is er nauwelijks wave gemaakt. Of waren die albums juist keerpunten.

Overigens had ik hetzelfde met The Drift van Scott Walker; daar moest ik ook aan wennen.

Piekjaren qua muziek: zou zeggen: studententijd: concerten, muziek uitwisselen (tapes), veel erover praten, Engelse bladen lezen (NME, Sounds).

Ik kan me voorstellen dat iets je intrigeert, en dat je dan gaat luisteren, maar echt plaatsen dat komt dan later? Laat me een voorbeeld geven: Bitches Brew werd me - vanaf de release - zeg maar 'met de paplepel' ingegoten (al Risk spelende met maten), waardering voor Kind of Blue (en de kale eenvoud en effectiviteit ervan) kwam pas later.

The Drift van Scott Walker is het perfecte voorbeeld.
Hoorde een half jaar terug Clara van dat album, en dat nummer gaf me een naar en ongemakkelijk gevoel.
Iets wat ik niet vaak mee maak met muziek.

Het zal niet alleen met leeftijd te maken hebben maar ook met de golflengte waar je op zit.

To Bring You My Love is natuurlijk inderdaad een grimmig donker album dat worstelt, wringt en wurgt, maar mij sprak het meteen helemaal aan. Uiteraard heeft het dan ook nog tijd nodig om te rijpen.

Maar Closer heb ik in huis gehad, daar kwam ik amper doorheen. En op den duur wilde ik dat zelfs niet meer en heb ik het verkocht. Dat zou ik nu niet meer doen. Maar draaien zou ik het ook niet.

Dat heeft voor mij persoonlijk zeker te maken met het feit dat ik minder wave en meer rock georiënteerd ben.

Als je belooft dat je je mes - zie Muziek >> Nieuws >> R.I.P Muziekindustrie? Goeie zaak! (je post van 20:36) voortaan in de garderobe laat wil ik je netjes antwoord geven (ook al reageer je nimmer op pm's met tips/suggesties).

"Born in the Fifties" - zong Sting en daar voel ik me prima bij. Soms prijs ik me uiterst gelukkig dat ik opgroeide met het ontstaan van de beatmuziek, later popmuziek, puberde met soul en westcoast (Doors), studeerde tijdens punk en wave (wave length, zeg maar) en daarna door bleef luisteren en draaien; in mijn tweede jeugd kwam de house (dance zegt men tegenwoordig) en dat gaf een nieuwe boost. "Ouwe aftandse aap" heb ik me nooit gevoeld - leeftijd is een feitelijk gegeven, de uitwerking ervan, energieniveau en attitude is afhankelijk van de persoon.

Wave vs rock - imo 1 - 0; maar da's te kort door de bocht; gek genoeg zitten er hele goede instrumentalisten onder de metalo's - gefascineerd kan ik kijken naar de instrumentbeheersing live; alleen muzikaal doet het me weinig: te eenvormig, te massaal en te veel effectbejag.

PJ: lang weggezakt, maar weer teruggebracht door haar laatste album. Soms is er tijd nodig je kwartje (jullie zeggen: je frank) te laten vallen. Het omgekeerde gebeurt ook wel: zoals bij mij bij het herzien van Il Conformista ((Betolucci) - dat was fnuikend.

PJ: terecht essentieel (over albumtitel kunnen we twisten).

Ik beloof niks. Ik schrijf mijn gedacht als ik er zin in heb en ben niet van plan daar verandering in te brengen. Maar over een 'mes' moet je je geen zorgen maken als je niet met een 'pistool' scheldnamen in het rond schiet. Vuurwapen dus misschien overhandigen aan PJ. Zij vraagt trouwens naar eentje in Big Exit.

Geen idee wat ik hier nu weer op moet antwoorden. Moet ik me nu gaan verantwoorden voor het feit dat ik dit album op 17 jarige leeftijd grijsdraaide en ik het een van de beste albums van 1995 vond? Daar pas ik toch echt voor, sorry.

nee, je moet alleen een link plaatsen naar deze user als bewijs dat leeftijd nergens mee te maken heeft.

Je maakt mij toch niet wijs dat een 13-jarige alle emotionele lagen in een album als dit oppikt. Of zelfs van sommige albums die hij hoog waardeert. Wat verder ook niet uitmaakt, je kan er dan alsnog enorm van genieten. Maar zelf merk ik dat ik sommige muziek die ik op mijn 15e geweldig vond en nu nog steeds op een andere manier beleef dan destijds. Dat maakt de ene beleving niet meer minder dan de andere overigens.

Wat zijn 'alle emotionele lagen' van dit album? Hoe weet je of jij (algemeen bedoeld) ze allemaal oppikt?

In feite zit de emotie niet in de muziek zelf maar in de muziekbeleving. Emotionele lagen zijn er zoveel als er in de luisteraar worden geraakt. Niet meer en niet minder.

Natuurlijk valt er niet uit elke muziek evenveel te halen, maar het is nogal onmogelijk je uit te spreken over de beleving van een ander.

Voor jezelf kan je wel vergelijken en vaststellen dat je muziekbeleving zich met de jaren nog verdiept. Of juist vermindert bij sommige muziek.

Zijn je sloffen ook maat 52? Het ging er mij gewoon om of er later er soort verdieping/consolidatie optrad. Ik vond het album toen ik het de eerste keren hoorde pijnlijk en persoonlijk, op een bijna confronterende manier. Ik vroeg me gewoon af, wat en hoe je raakt en of daar een verdieping in zit. Ik noemde Closer (JD) omdat ik dat vergelijkbaar vind qua introspectie in de artiestenziel. Wat krijg je mee, wat pik je op en in hoeverre beleef je dat? Niets meer, sorry - en ik heb geen pistool; alleen tekst en een toetsenbord.

"Alle lagen" dat vind ik wel het mooiste citaat van vandaag. Taal is een open, generatief systeem - hoe moet je "alle lagen" verantwoorden als er steeds nieuwe betekenissen bijkomen? Hoeveel lagen zijn voldoende?

Ik pik bij dit album van PJ dingen op die ik er eerst echt nog niet uithaalde. Natuurlijk heeft dat in eerste instantie met de beleving van de luisteraar te maken, maar doet het iets af aan mijn punt? "Alle lagen" was misschien niet zo handig uitgedrukt, maar ik bedoel dat ik hier als 30-jarige meer van snapte dan als 15-jarige, is dat zo gek?


Over iemands specifieke beleving niet nee, maar in het algemeen mag je toch best zeggen dat een 12-jarige waarschijnlijk minder uit een album als dat van PJ zal halen dan een 25- of 45-jarige? Anderszijds zullen er ook wel albums zijn waarbij het omgekeerde geldt.

En dat laatste blijf ik onzin vinden. Iemand die 45 jaar oud is haalt zeker niet ten alle tijden meer uit een album dan een 16 jarige. Sterker nog, ik durf te wedden, dat die 16-jarige flexibeler is en beter een album beoordeeld op zijn merits, in plaats van het telkens maar weer te moeten vergelijken met albums die men eerder heeft beluisterd.

edit:

Nee. Maar ik vind dat wel een gekke vraag aangezien ik ook al schreef dat je voor jezelf eventueel kan vaststellen dat je muziekbeleving zich met de jaren nog verdiept.


Natuurlijk mag je dat zeggen. Maar veelzeggend is het niet, omwille van dat 'waarschijnlijk'. Er zullen ook tieners zijn die meer uit To Bring You My Love halen dan sommige volwassenen.


Mijns insziens nog een reden temeer om er geen algemene uitspraken over te doen.

Genoeg tachtig jarigen die alleen maar sentimenteel worden van schlagers en al de rest lawaai vinden. Daar staan dan weer tieners tegenover die zelf met veel bezieling muziek van Rachmaninov op de piano.spelen.

Misterfool, jij bent een straffe. Je citeert om twee na twaalf wat ik twee minuten later schrijf.

Haha ja, maar het punt wat ik ongeveer wou maken, maak jij ook. Ik zal er wel even een editje bijzetten.

Sorry, maar onderstaande is toch wel iets meer.

Dit dreigt een herhaling van zetten te worden uit een eerdere discussie met MF en daarom ga ik me hier niet aan wagen.

Naar mijn mening zit Herman op een goed spoor en zou MF eens stil moeten staan wat - ceteris paribus (check de betekenis als rechtenstudent maar eens) - de implicatie van eea is.
Ik besef heel goed dat niet elke 15-jarige gelijk is aan elke 50-jarige, maar dat geldt ook andersom.

Als je al jaren muziek draait, een geoefend oor hebt - jazeker zintuigen kun je 'trainen' - is dat iets wat plezier (en ergernis) kan geven.

Er zijn genoeg albums waarbij ik - bijv na discussie bijv met Dazzler - met een iets andere insteek ging luisteren. En da's vice versa: ik attendeerde hem bijv bij ABBA - The Vistors op de link met de film naar het boek van Stephen King - The Shining (hoes bijv); en die link is niet toevallig.

Muziek heeft die verwantschap met taal dat het een open systeem is en dat de realisatie in je hoofd een belangrijke stap is. We nemen allemaal hetzelfde geluid waar (behoudens fysieke beperkingen), alleen de realisatie is ons hoofd is anders.

Voor mijn Belgische spokenjagende vriend, een citaat van Nijhoff: "lees maar, er staat niet wat er staat"

Ik wil u Bloc Party aanraden: "Hunting for Witches" daarna een goede neut en een fikse wip, komt alles goed

:N Zelfs ceteris Paribus(ja ik ken de term, maar dan mag alsnog bediscussierd worden wat de waarde van zo´n theorie is)' genomen, kom je niet weg met deze kortzichtige theorie en dan maakt het niet uit of je usernaam Herman of Mjuman is. Luisteruren zegt A) niks over de kwaliteit van die luisteruren en B) Leeftijd zegt niks over het aantal luisteruren. Als jongere van 18 jaar heb ik de afgelopen 3 jaar al meer muziek(minstens 2 à 3 uur per dag, vaak meer) beluisterd dan menig 40-jarige. Dit zijn omstandigheden die je niet buiten een theorie kan houden. Daarnaast kost bij de een het langer om iets te begrijpen dan bij de ander. Bovendien het luisteren en begrijpen van muziek is niet gelijk aan die van taal. Veel meer als taal is muziek een gevoelskunst waar een toon bij verschillende mensen, verschillende associaties en dus ook intrepretaties kan geven. Dat is bij taal, hoewel niet volstrekt afwezig, toch een stuk minder het geval.

Ervaring is bovendien soms nadeliger dan een frisse blik. Een jongere ziet kunst anders, maar niet slechter, terwijl dat in ieder geval door herman wel beweerd wordt:



Kunst is autonoom en wordt door ieder mens anders geìntrepreteert en ingedeeld.

Tsja, dit vind ik dan weer onzin. Ik ben een tijd terug begonnen met het herluisteren van alle albums die ik 15 tot 20 jaar geleden beluisterde en dan merk ik gewoon dat mijn perspectief en beleving vaak enorm is veranderd. Sommige albums staan ook nu nog fier overeind, andere vallen voor mij nu wat door de mand, al snap ik wel wat ik er als 15-jarige in hoorde. En bij weer andere ontdek ik nu juist dingen die ik er toen niet in hoorde, puur omdat ik inmiddels de dingen heb meegemaakt waar een artiest over kan zingen. Dat kan een depressie zijn, het verlies van een geliefde, teleurstelling in de mensheid, etc.

Het ceteris paribus-principe is inderdaad wel aardig als ik kijk naar je eerste zin hier. Natuurlijk is niet iedereen gelijk en zal de 16-jarige die PJ leuk vindt er meer uithalen dan de 70-er die zijn hele leven schlagers luistert. Dat lijkt me een beetje een dooddoener voor de discussie eerlijk gezegd, als je het zo veralgemeniseert is er altijd wel een uitzondering te vinden.

Ik wil niets afdoen aan de mening van tieners laat staan deze diskwalificeren, want elke mening is voor mij even veel waard, maar ik denk dat jij er over 10 jaar ook anders over denkt, Misterfool.