Nou vooruit dan.
Ja.

Ik kan je wel mijn hardcore-nominaties PMen anders

Mesa Verde! Hard, meeslepend, goed en steengoed. Ik zie die hardcore nominaties trouwens tegemoet.

Rustweekje dan maar weer.

Nice! Ken ik niet.

Ik kan hier alvast melden dat mijn ronde over een paar weken geen screamo wordt. Nu stel ik zowel mensen gerust als teleur, het is nie anders .

Met die post-rock in je stemmenlijst zou ik het toch even proberen.

YouTube - A Deep Sleep Without Dreams - Mesa Verde (The Old Road)

Post-rock, alleen Grails kan ik waarderen. Voor de rest vind ik post-rock een ontzettend uitgemolken genre.
Dat gaat mij dus niet over de streep trekken.

Spijtig!

Ah, die ken ik inderdaad Staat voor mijn gevoel wel een halfje te hoog. Zal 'm morgen weer eens opzetten

Mesa Verde - The Old Road (2008)
Screamo en metal.... Ik twijfel tussen Togo, Groenland, Nieuw-Zeeland en Mozambique, maar ik wil in elk geval wel eventjes hééééél ver weg zijn van hier.

Ik loop wat achter op het schema wegens druk op verschillende fronten, maar ik ben vandaag toch aan Rondos // Red Attack toegekomen.

Al bij al wel een toffe plaat. Niets wereldschokkends maar strakke (post)punk met bevlogen teksten. Niet mis.

En direct maar doorgetrokken en Inner Terrestrials ook maar opgesmeten. Lekkere ska plaat. chill, maar dan misschien wel juist iets te chill voor dit topic. Maar een plaat die wel goed blende met de - toch wel iets te zwakke - lentezon van het moment.

Zo, ik ga mijn schade de komende dagen ook eens inhalen. Loop weer veel te hard achter. Ik kijk als een berg tegenop alle screamo, ska en punkrock

Ik wordt een beetje moe van al die post-rock screamo....

week 01 (14-02-2013): bennerd: More Than Life - Love Let Me Go (2010)
week 02 (21-02-2013): aslan: Nails - Unsilent Death (2010)
week 03 (28-02-2013): trebremmit: NRA - Leaded (1997)
week 04 (07-03-2013): jspr_g: Acres - Acres (2012)
week 05 (14-03-2013): sxesven: The Chariot - Long Live (2010)
week 06 (21-03-2013): McSavah: Gone with the Pain - La Ideología del Vacio (2008)
week 07 (28-03-2013): Don Cappuccino: Toy Dolls - Absurd-Ditties (1993)
week 08 (04-04-2013): Boenga: Inner Terrestrials - Tales of Terror (2012)
week 09 (11-04-2013): platedraaier: Rondos - Red Attack (1980)
week 10 (18-04-2013): kobe bryant fan: City of Caterpillar - City of Caterpillar (2002)
week 11 (25-04-2013): niels94: Tristan Tzara - Da Ne Zaboravis (2005)
week 12 (02-05-2013): leander?: Mesa Verde - The Old Road (2008)
week 13 (09-05-2013): Dexter:
week 14 (16-05-2013): essence:
week 15 (23-05-2013): ThirdEyedCitizen:
week 16 (30-05-2013): laboomzaa:
week 17 (06-06-2013) Brooklyn Dodger

Intussen aan Mesa Verde aanbeland (enkel Tristan Tzara moet ik nog inhalen) en val alle screamo die hier is gepasseerd, en dat is er nogal wat, vind ik deze veruit de interessantste. De evenwichtsoefening hard(core)e screamo - postrock werkt goed.

Ik ben tot en met Rondos gekomen. Met More Than Life en The Chariot twee topalbums gehoord, maar de rest was ook aardig tot goed.
Vandaag en morgen ga ik verder met de rest.
Voor iedereen die even genoeg heeft van alle screamo, post-rock en (-)hardcore, heb ik donderdag iets anders in petto. Of dat wel gewaardeerd zal worden, is natuurlijk de grote vraag

Diversiteit rulez! Dus laat die plaat maar komen Dexter!

Thrashcore!

Met natuurlijk +1 voor Essence's 'Diversiteit rulez'. Behalve dan de hoge hoeveelheid screamo, vind ik het top dat dit topic echt wel divers is (binnen het punkspectrum).

Door deze opmerking ging ik even twijfelen aan mijn eerste ingeving, maar (dankjewel Caroline Tensen) ik blijf toch bij mijn eerste keuze.

Een lekkere lentensmaak. Het is geen fijne Franziskaner, geent een mooi Lentebokje, geen mooie Blondiner die me in de stemming brengt; een gaaf punkrockalbum gaat de Lente in luiden:

Frenzal Rhomb uit Australië gaat jullie middels het album A Man's Not a Camel daarbij helpen.




Voor de puriteinen: het mist misschien de échte PUNK attitude, maar dit album bevat enkele krachtige met hardrock én hardcore doorspekte popnummers die jullie door deze benauwde en zon- en regenachtige dagen door zal helpen. Zo nu en dan vrolijkheid, zo nu en dan aandoenlijke agressiviteit.

Doe ermee wat je wilt: maar als je het echt wilt, kan dit album jou de zomer doorhelpen!

In september weer genoeg tijd voor (post-)hardcore. En dan heb ik ook een geweldig thrashcore-album voor jullie klaar liggen!

Frenzal Rhomb:
Descendents en All zijn de eerste namen die bij me opkwamen toen ik dit hoorde.
Degelijke nummers, goeie zang; naar mijn smaak wel iets te braaf, ik mis een portie agressie. Het soort van bands/muziek dat je trouwens ook wel op de radio vrij veel hoort (België: StuBru).

Prima (achtergrond)muziek voor bij de.... afwas, bijvoorbeeld. Zeker 1 van de betere dingen die hier de afgelopen maanden aangeboden worden.

Hmm das een leuke vergelijking, al zijn die bands kwalitatief beter natuurlijk. Ikzelf hoorde best veel NOFX en de poppy kant van eh Millencollin, denk ik.

Het is aardig en allemaal maar mij doet het eigenlijk bar weinig behalve aangenaam zijn.

Helemaal mee akkoord; maar ik bedoelde het dan ook alleen maar op de muziekstijl...

Morgen weer een nieuw discussie punt

Voila, mijn eerste inzending voor dit topic is een feit.
Ik heb hier al het gevoel dat 'punk' ruim mag geïnterpreteerd worden. Iets waar ik niet rouwig om ben. Ik heb het immers niet zo voor vakjes en ik kleurde als kind altijd liever buiten de lijntjes. Dus voor de puristen onder ons: het zal wéér eens niet goed zijn. Muzikaal is deze plaat geen 'zuivere' punk, maar punk gaat voor mij vooral om attitude en een bepaalde energie. En dan is deze plaat wél punk.

Hier is ze dan:

Karp - Suplex




Karp was een Amerikaanse band actief tussen 1990 en 1998. Ik heb het niet voor hokjes maar ze worden nogal dikwijls eens in het vakje 'post-hardcore' gestoken. Whatever.
Jared Warren was lid van deze band. Bij sommigen zal deze brave man wel een belletje doen rinkelen. Hij speelt nu onder andere bij The Melvins en Big Business.

Ze brachten een drietal lp's uit (en splits en ep's) waarvan deze voor mij met voorsprong de beste is. Wat mag je verwachten: slepende, urgente noiserock met hechte wortels in de punk/hardcore.
Waar de gemiddelde punksong 2'30'' duurt komt Karp op deze plaat op de proppen met twee songs die flirten met de 10 min. In de jaren 90 niet echt iets wat je deed als je geen progrock band was. Als dat geen punk is! . Wat nog: grommende slepende gitaren, dwingende zang die niet bij iedereen in de smaak zal vallen en basic maar effectief drumwerk. effectief in de zin van: het heeft effect .
En één van de mooiste hoezen uit mijn collectie. Maar dat is smaak natuurlijk.

Bij deze: geniet ervan!

Karp

Post-hardcore
Ik vind dit een erg leuk topic, trouwens. Ik doe hier alleszins meer ontdekkingen dan in het Metal Album van de Week-topic.

Ja JSPR_G, ik ben een tweetal rondes geleden uit het MAvdW-topic gestapt omdat ik weinig ontdekte die een beetje in mij straatje past. Dat is volledig mijn probleem natuurlijk. Iets te veel 'classic' metal, powermetal en van die stuff daar. Maar anders wel een leuk topic met tof volk. Maar ik heb zo het gevoel dat ik mij hier muzikaal meer zal amuseren.

Dit ziet er heel interessant uit.

En als x-tra krijgen jullie nog een demo van een Belgische punkband die ik wel kan waarderen. En ook een beetje om het adagio 'support your locals' eer aan te doen.

Cheap Drugs - Demo

Maar dit volledig terzijde en 'out of competition'.