menu

Mijn Updates +
Genres / Overigen / De vele soorten klassieke muziek waaronder moderne en hedendaagse

zoeken in:
avatar van Kronos
De Filosoof schreef:
Met respect maar dit vind ik dus hele vervelende muziek en het bevestigt alle clichés die mensen hebben van klassieke muziek als 'rustgevend', 'slaapverwekkend', ' easy listening', superbraaf, etc.

Ik heb er totaal geen behoefte aan mensen te overtuigen dat klassieke muziek net zo rock-'n-roll is als Elvis Presley of death metal.

Nu ben ik toevallig ook wel liefhebber van de rock-'n-roll van Elvis Presley en zelfs van death metal, maar die muziek richt zich voornamelijk op primaire emoties. Nogal vrijblijvend allemaal.

Lento van Howard Skempton klinkt jou blijkbaar als vervelende easy listening in de oren, mij weet het emotioneel diep te raken. Dat is (voor mij) dus allesbehalve vrijblijvende muziek, zeker als het plots intenser wordt op ongeveer één derde van het einde.

Daarmee vergeleken vind ik rock-'n-roll en death metal maar oppervlakkige muziek. Helemaal niet schokkend. Niet verontrustend zoals bijvoorbeeld de vierde symfonie van Górecki.

Ik weet niet of ik het grappig of treurig vind dat je juist rock-'n-roll en death metal noemt, want dat is toch relatief brave muziek. Het eerste doet je je heupen wat wiegen en bij het tweede kan je wat mee grommen. Feestmuziek. Ik hou ervan hoor, maar als ik echt rock-'n-roll wil kies ik eerder voor een wilde freejazz improvisatie van John Coltrane.

Muziek die mij emotioneel omver blaast, verplettert, binnenstebuiten haalt en als pasgeboren terug op aarde werpt.

Waarom lijkt niemand mij te begrijpen? Mijn punt is dat 'klassieke' muziek niet altijd klassiek hoeft te zijn: het hoeft niet altijd oud en stijf te klinken (zoals barok en klassiek) maar ook niet meditatief en rustgevend zoals veel hedendaagse (minimalistische en ambient) muziek. 'Klassieke' muziek kan wild en woest zijn, zoals romantische muziek (ik noem in mijn stuk bewust de storm als het favoriete onderwerp van romantische kunstschilders). En niet omdat wild en woest alleen maar leuk is, maar omdat men revolutie wilde! Denken jullie dat Beethoven z'n muziek schreef in de hoop dat men het 'mooi' zou vinden? Neen, hij schreef het om de mensheid een enorme trap onder de kont te geven zodat mensen de straat op zouden gaan en revolutie en bloedbad zouden aanrichten! Met dezelfde gevoel voor overdrijving stel ik mijn stuk dan ook dat romantische muziek tot de twee wereldoorlogen heeft geleid. En moderne muziek is niet minder wild en revolutionair: mensen gingen letterlijk met elkaar op de vuist bij de premiere van Stravinsky's Le Sacre du Printemps. En voor rock 'n' roll gold hetzelfde: het schokte, ouders verboden hun kinderen om muziek van The Beatles of The Rolling Stones te kopen maar de revolutie was niet te stoppen want Elvis Presley en The Beatles hebben de maatschappij volledig op de kop gezet want de jeugd werd helemaal wild van deze muziek. Muziek heeft aldus bijna altijd een revolutionaire kracht gehad (zoals alle kunst). Muziek is gevaarlijk. En dat geldt ook voor 'klassieke' muziek. Er is veel meer 'klassieke' muziek dan stijve pruikenmuziek of soft meditatief geneuzel. Dat is mijn punt.

Kan het zijn dat jullie dit niet begrijpen doordat bij de huidige generatie muziekliefhebbers de notie dat muziek revolutionair of gevaarlijk kan zijn geheel verdwenen is, in de eerste plaats omdat alle popmuziek van na de punk van '77 braaf is geworden zodat de combinatie ruig en klassiek al helemaal niet te maken valt? Is voor de huidige jeugd muziek per definitie een slaapmiddel in plaats van een middel dat je wakker schudt? Is het het postmodernisme dat met terugwerkende kracht alle muziek inlijft in het kapitalisme met nog slechts consumenten als luisteraars? Is muziek de grote vriend geworden van elke Staat omdat het elke burger tam en braaf maakt in plaats van - zoals voorheen - opzweept tot opstand en revolutie? Is muziek puur escapisme geworden - een kalmerend middel om lekker bij weg te dromen - precies omdat revolutie geen optie meer is? Is niet alleen rock 'n' roll dood, zoals Lenny Kravitz zong, maar is de muziek als kunstvorm - iets dat prikkelt en niet in slaap wiegt - zelf dood?

avatar van Kronos
Wat ik maar niet begrijp is hoe gedreven jij hier open deuren blijft intrappen.

avatar van The Scientist
De Filosoof schreef:
Kan het zijn dat jullie dit niet begrijpen doordat bij de huidige generatie muziekliefhebbers de notie dat muziek revolutionair of gevaarlijk kan zijn geheel verdwenen is


Kan het zijn dat je een dusdanig waanbeeld hebt van de moderne pop- en rockmuziek en haar luisteraars dat je niet beseft dat voor veel mensen de noodzaak/behoefte om klassieke muziek te gaan luisteren niet of veel minder aanwezig is?

avatar van Kronos
De Filosoof schreef:
Mijn punt is dat 'klassieke' muziek niet altijd klassiek hoeft te zijn: het hoeft niet altijd oud en stijf te klinken (zoals barok en klassiek) maar ook niet meditatief en rustgevend zoals veel hedendaagse (minimalistische en ambient) muziek.

Waarom lijk jij te denken dat niet iedereen dat hier al wist?

De Filosoof schreef:
'Klassieke' muziek kan wild en woest zijn, zoals romantische muziek (ik noem in mijn stuk bewust de storm als het favoriete onderwerp van romantische kunstschilders). En niet omdat wild en woest alleen maar leuk is, maar omdat men revolutie wilde! Denken jullie dat Beethoven z'n muziek schreef in de hoop dat men het 'mooi' zou vinden?

Waarom lijk jij te denken dat wij dat denken?

De Filosoof schreef:
En moderne muziek is niet minder wild en revolutionair: mensen gingen letterlijk met elkaar op de vuist bij de premiere van Stravinsky's Le Sacre du Printemps.

Dat weet toch iedereen die ook maar een beetje geïnteresseerd is in klassieke muziek?

De Filosoof schreef:
En voor rock 'n' roll gold hetzelfde: het schokte, ouders verboden hun kinderen om muziek van The Beatles of The Rolling Stones te kopen maar de revolutie was niet te stoppen want Elvis Presley en The Beatles hebben de maatschappij volledig op de kop gezet want de jeugd werd helemaal wild van deze muziek.

Dat meen je toch niet? Dit is allemaal nieuw voor ons. Je bent zowaar bezig een revolutie te ontketenen op MusicMeter.

De Filosoof schreef:
Muziek heeft aldus bijna altijd een revolutionaire kracht gehad (zoals alle kunst). Muziek is gevaarlijk. En dat geldt ook voor 'klassieke' muziek. Er is veel meer 'klassieke' muziek dan stijve pruikenmuziek of soft meditatief geneuzel. Dat is mijn punt.

Voor open deuren krijg je geen punten.

avatar van Wandelaar
“De meest radicale revolutionair is de dag na de revolutie conservatief.” (Hannah Arendt)

Waarom gaan mensen nu niet meer met elkaar op de vuist bij een voorstelling van Stravinksy? Is dat omdat wij tolerant zijn geworden voor zulke opwindende muziek of is dat omdat wij de muziek niet meer als opwindend ervaren? Misschien is het goede antwoord meer het tweede dan het eerste...

avatar van Kronos
Ja, met je heupen wiegen op muziek van Elvis is ook al even niet revolutionair meer.

Maar je had het over hedendaagse muziek. Misschien kan je dan nu eindelijk eens dat ene linkje plaatsen naar een muziekstuk dat rauw en hard en opwindend en schokkend is, dat pijn aan onze oren doet. Ik had het hier al over de vierde symfonie van Górecki. Je kent vast iets dat dit overtreft en meer in de buurt van death metal komt. Ik ben oprecht benieuwd.

Ik heb al veel voorbeelden genoemd. Ik plaats liever geen links want je weet niet of dat morgen nog legaal is. Maar zoals ik al schreef: zoek op youtube op bv. Hannigan en Mysteries of the Macabre. Dan vind je (post)moderne muziek die geen easy listening is.

avatar van Kronos
De Filosoof schreef:
Ik heb al veel voorbeelden genoemd.

Ik heb er al verschillende opgezocht. Ook die van Hannigan. Op basis van je schrijven verwachtte ik wel iets extremer. In het publiek ook niemand die op de vuist gaat met een ander.

avatar van Wandelaar
De Filosoof schreef:
Denken jullie dat Beethoven z'n muziek schreef in de hoop dat men het 'mooi' zou vinden? Neen, hij schreef het om de mensheid een enorme trap onder de kont te geven zodat mensen de straat op zouden gaan en revolutie en bloedbad zouden aanrichten!
Dat je overdrijft met dergelijke uitspraken zeg je zelf al, maar ik denk ook dat je ongelijk hebt. Het probleem is dat je de kunst, die waarde in zichzelf heeft, ondergeschikt maakt aan een bepaalde revolutionaire (politieke) ideologie. En in Beethoven kan ik onmogelijk een een om zich heen schietend revolutionair zien. Zo is ook Elvis Presley geen opstandeling die het kapitalisme omver wilde werpen en Johnnie Rotten geen sociaal bewogen mens die vocht voor maatschappelijke gerechtigheid. Het wordt dan wel heel grappig allemaal. En dat hedendaagse muziek zo weinig aandacht krijgt, is niet in de laatste plaats omdat er zoveel pretentieuze onzin tussen zit, het aanhoren niet waard. Het blijft zoeken naar die paar pareltjes.

Wandelaar schreef:
En dat hedendaagse muziek zo weinig aandacht krijgt, is niet in de laatste plaats omdat er zoveel pretentieuze onzin tussen zit, het aanhoren niet waard. Het blijft zoeken naar die paar pareltjes.


Hatsiekiedee, daar waait weer een deur open, of gaat ie open door een heftige gedachteflatulatie.

Je eigen smaak objektiviseren en claimen da'jt allemoal doorgrondt en dan komen met een eikos-argument! Zou ik jonkmens zijn, zou'k zeggen die OL'en die weten muziek van vandaag niet te waarderen omdat die pretentieuze muziek uit met name de 70's hun beoordelingsvermogen heeft aangetast.

Zou er misschien een oorzaak kunnen liggen in het feit dat er nu veel meer releases verschijnen dan pakweg 20 jaar geleden, omdat een groot aantal stappen in de bedrijfsketen behoorlijk veel goedkoper zijn geworden, terwijl daarnaast het aantal veelverkopende acts zowel in omvang als in afzet kleiner zijn geworden?

Pleurde niet van m'n stoel bij het beluisteren van Hannigan - wel stoer: dirigeren en zingen tegelijk.

avatar van Wandelaar
En dat is wat vooral telt: Barbara Hannigan is een indrukwekkende verschijning. Daarin onderscheiden hedendaagse musici zich vooral. Willen ze meedoen op festivals, dan gaat het om meer dan muziek alleen. De multimediale act is dan minstens zo belangrijk om gehoord te worden. Inderdaad zijn de pyramides van platenmaatschappijen, productie en distributie voor een groot deel weggevallen en komt er veel meer op de markt. Dat is goed en biedt veel kansen. Maar een tweede Stockhausen, waar ik best van onder de indruk was, heb ik (mijn eikos-argumentatie verder volgend) nog niet gezien.

Jongelui, zeg er ook eens wat van!

Wandelaar schreef:
Maar een tweede Stockhausen, waar ik best van onder de indruk was, heb ik (mijn eikos-argumentatie verder volgend) nog niet gezien.


Voor mijn beeldvorming: wanneer je leerde je Stockhausen kennen en wanneer leerde je zijn werk waarderen? Ik vermoed dat het eerste ergens in de 80s was en het tweede iets later.

Stockhausen was toen al 30 jaar bezig. Om het in perspectief te zetten: dat staat gelijk aan in 1995 beweren dat je een groot liefhebber van The Rolling Stones bent - dan ben je toch wel een beetje laat op het feessie en kan je heerlijk schuilen in de menigte die dat met je deelt.

Misschien dat je over 25 jaar Burial wel gaat beschouwen als een vernieuwer in de hedendaagse electronische muziek, of Nils Petter Molvaer (veel releases op ECM) als een bruggenbouwer tussen D&B, electonic, etnisch en jazz. De dame naar wie ik hieronder link, heeft ook aardig wat albums op ECM en is evenmin onder 1 hoedje (jazz, avantgarde) te vangen.

Meredith Monk - Turtle Dreams (shot by Ping Chong), fixed audio - YouTube

avatar van Wandelaar
Stockhausen leerde ik inderdaad kennen eind jaren '80, zelfs nog eens de hand geschud bij een concert in Zaandam, en heb me daarna ook in zijn eerdere werk verdiept. Vooral een heel knappe componist, valt vaak wel buiten de categorie van wat ik normaal gesproken 'mooi' vind. Wel altijd spannend en fascinerend.

Wandelaar schreef:
Stockhausen leerde ik inderdaad kennen eind jaren '80, zelfs nog eens de hand geschud bij een concert in Zaandam, en heb me daarna ook in zijn eerdere werk verdiept. Vooral een heel knappe componist, valt vaak wel buiten de categorie van wat ik normaal gesproken 'mooi' vind. Wel altijd spannend en fascinerend.


Dat bewijst maar eens te meer dat er (eigenlijk) niets gaat boven live ervaren van muziek
Soortgelijke ervaring gehad toen een Zweedse vriend me (eind jaren 80) meenam naar een concert - intieme locatie, een zaal in een 19e eeuws landshuis, eind buiten Malmö - waar pianowerk van Messiaen werd gespeeld. Werd danig uit de comfortzone getrokken, maar het was een bijzondere ervaring.

avatar van Wandelaar
Dat is een prachtige ervaring inderdaad, in het juiste decor lijkt sommige muziek ook beter te aarden.

Stockhausen werd indertijd, ik denk 1990, door de muziekschool Zaandam uitgenodigd met leerlingen een stuk uit te voeren. En dat lukte ook nog, want sterallures had de man helemaal niet. Mijn koordirigent was helemaal ondersteboven van Stockhausen. Leuke ervaring. Misschien wel de grootste componist van de twintigste eeuw. Dat weet je dan pas achteraf. Zo komt misschien ook Burial nog eens in de canon van grootmeesters terecht, wie weet.

avatar van Kronos
En dan nu weer tijd voor muziek:

Arvo Pärt- Spiegel im Spiegel - YouTube

Mjuman schreef:
(quote)


Dat bewijst maar eens te meer dat er (eigenlijk) niets gaat boven live ervaren van muziek
Soortgelijke ervaring gehad toen een Zweedse vriend me (eind jaren 80) meenam naar een concert - intieme locatie, een zaal in een 19e eeuws landshuis, eind buiten Malmö - waar pianowerk van Messiaen werd gespeeld. Werd danig uit de comfortzone getrokken, maar het was een bijzondere ervaring.


Ja, mijn grootste tip is ook om klassieke muziek live te ervaren, liefst in een intieme setting. Want ik heb vaak meegemaakt dat zelfs een moeilijk, ontoegankelijk werk waarvan je niet weet wat je ermee moet als je het thuis beluistert opeens 'leeft', bij je binnenkomt en een indrukwekkende ervaring wordt als je het live beleeft.

Dat heeft er denk ik ook mee te maken met wat Scruton zei (in het kader van een aanval op popmuziek): popmuziek hoor je maar naar klassieke muziek moet je luisteren. Het vereist veel meer concentratie om klassieke muziek te begrijpen of te waarderen. Het live meemaken ervan kan daarbij enorm helpen.

avatar van Kronos
De Filosoof schreef:
Het vereist veel meer concentratie om klassieke muziek te begrijpen of te waarderen. Het live meemaken ervan kan daarbij enorm helpen.

Dan moet je misschien eens een uitvoering van Lento (Howard Skempton) live bijwonen. Misschien dat je dan de concentratie kan opbrengen om te begrijpen dat het geen easy listening muziek is en misschien leer je het zelfs waarderen.

Die extra dimensie van live muziek bijwonen in een kleine zaal is trouwens imho een generiek fenomeen: woonde ooit bij een lokaal muziekcafé - waar in het weekend altijd goede livemuziek was (J.W. Roy en Jan Akkerman traden er regelmatig op, of musici uit bekende bands die samen een 'project deden') en al was de muziek niet echt je ding - C&W of stevige rock - zorgde de kwaliteit van de musici en de intieme sfeer van het podium voor een fijne beleving; en datzelfde gold ook voor een ander café met live jazz op de zondagmiddag.

avatar van Kronos
Ook de concentratie van een heel publiek dat ademloos luistert helpt. Maar hier en daar kan een kuchje afleiden. Of die twee fezelende mensen schuin achter je. Of alle visuele impressies. Over het algemeen helpt het, maar tegelijk maakt het diepere concentratie meestal onmogelijk. Daarvoor ben je beter af op je eentje, in je vertrouwde omgeving.

Concentratie, aandacht, meditatie zijn trouwens verwante begrippen. Meditatieve aandacht is niet hetzelfde als vrijblijvende ontspanning of ontsnapping. Een filosoof moet dat weten. Revolutie is het gevolg van een maatschappelijk bewustwordingsproces. Maar voor persoonlijke evolutie moet je ook bewust worden van je-zelf.

Aandachtig muziek beluisteren kan daar aan bijdragen. En dan vooral muziek die ook stilte als instrument hanteert. Iets van Arvo Pärt maar ook de latere Talk Talk kan geschikt zijn. In de stilte dringt zich de vraag op; waar de scheiding is tussen luisteraar, het luisteren en het beluisterde. Niet meteen iets voor jongeren misschien, maar zij hebben al popmuziek.

Misschien moeten we even een stapje terug doen en in plaats van jonge, veelbelovende hedendaagse componisten beluisteren even naar de groten der hedendaagse 'klassieke' muziek. Ik denk dat Sofia Gubaidulina een kanshebber is om de grootste hedendaagse componist te zijn; ik weet overigens niet of ze nog steeds componeert want ze is al 86 jaar oud. Toch is haar muziek denk ik postmodern in plaats van modern: in haar eigen woorden komt in haar muziek het Westen en het Oosten samen (ze is een Russische componiste) waarmee ze volgens mij bedoelt dat ze moderne middelen (het Westerse modernisme) gebruikt om religieuze althans spirituele muziek te maken die naar het transcendente reikt waarmee ze teruggrijpt naar de Russische, archaïsche volksziel en premoderne religie. Daarin lijkt ze wel wat op Messiaen. Haar muziek heeft in ieder geval een mystiek karakter waarbij ze wonderlijk goed modernistische atonale experimenten en geluiden combineert met middeleeuwse tonaliteit/schoonheid die haar werk relatief toegankelijk maken. Ze is gelukkig geen minimalist zoals Pärt: haar muziek is zeker rijk aan instrumentatie en ze valt op door haar ongebruikelijke combinaties van instrumenten, zoals In Croce voor cello en accordeon of Garten von Freuden und Traurigkeiten voor fluit, viola, harp en een verteller. Of luister naar haar wonderschone vierde strijkkwartet.

avatar van ohmusica
@De Filosoof Dank! Ik ga hier eens op mijn gemak naar luisteren, mede omdat ik van haar nog niet heb gehoord, het verhaal spreekt me wel aan. (Op Spotify genoeg van haar te vinden, zag ik, inclusief een door haarzelf samengestelde lijst ‘composer weekly #70’).

Om het draadje wat leven in te blazen, link ik hier naar een lijst op TalkClassical met daarop werken die de bezoekers nomineerden als hun favoriete hedendaagse werken (en het beluisteren van de werken uit deze lijst is sowieso al boeiend om zo te ontdekken wat hedendaagse klassieke muziek allemaal kan zijn!):

https://www.talkclassical.com/56149-game-compositions-living-composers-10.html#post1481509

Om er even een werk uit te lichten dat me bijzonder aanspreekt:
Pierluigi Billone: 1 + 1 = 1

Het is een zeer lang stuk (ruim een uur) voor twee basklarinetten. De Nederlandse Wikipedia geeft er veel informatie over (1+1=1 - Wikipedia - nl.wikipedia.org), maar vanuit mijn rock-achtergrond wil ik wijzen op de associaties die ik heb met Captain Beefheart en Jimi Hendrix. Een van de geweldigste solo's die ik ken is de dubbele solo van de soprano saxofoon van Captain Beefheart en de basklarinet van Masacara Snake in 'Hair Pie: Bake 1' van Beefhearts magnum opus Captain Beefheart and His Magic Band - Trout Mask Replica (1969) - MusicMeter.nl, welke solo m.i. duidelijk is geïnspireerd op de fantastische free jazz van Albert Ayler. Dit werk van Billone komt op mij over als een extreem langgerekte Hair Pie. Billone haalt ook de meest extreme klanken uit de basklarinetten waarmee het werk me ook doet denken aan de lange gitaarsolo's van Jimi Hendrix op z'n beste album Jimi Hendrix - Band of Gypsys (1970) - MusicMeter.nl.

avatar van ohmusica
Via youtube te vinden niet het beste podium voor mij om het ten volle te kunnen beleven.

avatar van Cellulord
De Filosoof schreef:

Pierluigi Billone: 1 + 1 = 1

...doet denken aan de lange gitaarsolo's .


gitaarsolo's?
Gelukkig lees ik dit na hem zelf eerst beluistert te hebben. Zelf het ik geen enkele noot gitaar gehoord, of eerder gezegt, me verbeeld.
Wel bedankt voor de tip, want het is een pracht plaat. Tevens bedankt voor het inleidende artikel, het heeft een leuke discutie opgeleverd, bedankt zijn alle deelnemers.

Iemand heeft het hierboven al eerder vermeld dat we hier misschien album tips kunnen delen. Zodoende hoef ik niet door al die "suffe klassiek" scrollen op iets interresants te vinden

avatar van Cellulord
Het was al een heel tijdje geleden dat ik nog iets "Klassieks" had opgelegd.
Zit de laatste paar weken stevig op Bandcamp. Nu zag ik daar vorige week dat ze ook een 2 maandlijks overzicht(je) hebben van "Contemporary Classical". Leuke verrassing.
Ver ben ik niet gekomen want het eerste album was al dadenlijk raak.

https://f4.bcbits.com/img/a1091067574_16.jpg
Michael Hersch - End Stages - Violin Concerto (2018)

"a composer of gripping music, unafraid to tackle through sound the most vulnerable and difficult corners of the human psyche"

Vooral het Violin Concerto is prachtig & heftig. De plaat heeft me echt gegrepen. Voorlopig het beste album van 2018!
Heb de smaak weer goed te pakken en ik ben weer vertrokken op een reisje door het "Hedendaags Klassiek" landschap.

Gast
geplaatst: vandaag om 18:06 uur

geplaatst: vandaag om 18:06 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.