Sam Amidon, 13 in een dozijn muziek.... Vind hem juist heel erg uniek in zijn soort, maar daarvoor moet je misschien wel z'n muziek en smaak beter leren kennen.

over een uur.

9,5 schitterend nummer. binnenkort staat ie trouwens in a'dam, als ik me niet vergis.

Ik wil nou niet meteen beweren dat het door de terug schrijdende haarlijn komt , maar er is toch wel een verschil tussen de jonge broekies ( met talent) die hiervoor aan de beurt waren en deze al tot volle wasdom gekomen Brit.
Muziek, tekst, gevoel, passie, instrument beheersing, het is allemaal gerijpter, meer to the point.
Prachtig, prachtig, prachtig.
Nooit eerder van gehoord; na Alela Diane voor mij de tweede top ontdekking van het jaar in dit deel van het muzikale spectrum. Bedankt Heicro
9,5 !!!!

Best een onderhoudend nummer, maar ik vind 9,5 van jullie wel zwaar naar boven afgerond. Ik zou het op een 8 houden. Maar dat maakt verder niet uit. Deze akoestische set heeft me even doen kijken naar Fink hier op MM en wat schetst mijn verbazing bij hun eerste album? Bij genre staat electronic, er komen nog meer albums en bijna allemaal een ander genre. Hebben we het hier over dezelfde mijnheer als hierboven?

Ja hoor. Wiki schrijft: In 1995 brengt Greenall in samenwerking met Lee Jones (alias Hefner) zijn eerste album met techno-muziek uit onder de naam EVA. Later brengt hij enkele triphop ep's onder de namen Sideshow en Fink uit. Dit trok de aandacht van het platenlabel Ninja Tune Records, het dancelabel van Matt Black en Jonathan Moore van de band Coldcut. Hier tekende hij al snel een platencontract. Onder de artiestennaam Fink brengt Greenall in 2000 het album Fresh Produce uit. Het album wordt goed ontvangen en zijn naam is hiermee gevestigd in de dance-scene.

Ondertussen bleef bij Greenall het gevoel dat hij eigenlijk ook andere muziek wilde maken. Gitaarspelen was zijn hobby, maar wilde hij er meer mee? Hij besloot het roer om te gooien en dit leidde in 2006 tot het album Biscuits for Breakfeast. Zijn artistieke wedergeboorte tot singer-songwriter.

Ok dank je. Grappig verhaal.

Het is een mooi nummer maar de genialiteit ontgaat mij t.o.v. andere nummers hier in dit topic van andere mannen met een gitaar annex singer/songwriters.

Echter een 7 verdient dit wel.

Mooi maar niet heel bijzonder.

7

6

6

Speciaal voor degene die Nick Drake niet kennen:

Waardering tijdens zijn leven werd hem niet gegund. Zoals zo vaak worden kunstenaars met een hoofdletter K pas na hun dood erkent. Dit nummer is misschien wel zijn allerbeste.

7 voor dit nummer, maar ik ga me er maar eens in verdiepen.

Edit: dan verander ik het ook maar weer.

Waar zie jij een docu?

Hij heeft z'n post weer weggehaald, stond er eerst dus wel. Och.

Nick Drake, tja, hè? Blijft prachtig

In mijn post een link naar de uitstekende film-documentaire 'A skin too few: The Days of Nick Drake' die de Nederlandse cineast Jeroen Berkvens in 1999 maakte in opdracht van Human, de omroeppoot van het Humanistisch Vebond. Een film die dat jaar ook gepresenteerd werd tijdens het Rotterdams Filmfestival.

In die film terecht veel aandacht voor 'Northern Sky', het magnum opus van Nick. Getuige de reactie die daarop volgde, blijken de ruim 45 minuten die de film duurt echter veel te veel gevraagd van de half ontwikkelde midget brains, azijnpissers, die dit forum helaas overbevolken.

Wie die concentratiespanne nog wel op kan brengen, kan ik de film van harte aanraden. Een uitstekende documentaire over the life & works van een van de grootste folkartiesten uit het Engeland van the early seventies.

Tsja, het is een mooi nummer maar toch mis ik iets waardoor ik het plaatje niet snel eigenhandig opzet.

7

Nick Drake: 8,3

Prachtig, prachtig. 8,5

En servaas, bedankt voor die tip van de documentaire. Ga ik eens bekijken! Ben je dan niet meer zo boos?

Edit: Even om mijn enthousiasme te uiten: wat een prachtige en ontroerende documentaire. Nogmaals bedankt servaas, dat ik dit nog nooit eerder gezien had...

Die documentaire heb ik ook nog ergens op dvdr staan. Inderdaad zeer interessant. Nick Drake is mijn all time favorite artiest, van mij krijgt dit nummer een:

9

Ik moet eerlijk zeggen dat ik voor ik op dit forum kwam nog nooit van Nick Drake gehoord had. Ik heb inmiddels alle albums wel geluisterd en redelijk goed ook. Zijn 3 albums hebben erg veel stemmen en het gemiddelde is ver boven de 4 sterren, dus zal hij toch iets goed hebben gedaan. Wellicht heb ik hem in de top 40's of op de radio gemist, want als ik hiernaar kijk moet het wel een beroemd artiest geweest zijn. Ik heb me er nog niet verder in verdiept. Ik vind losse nummers van hem wel te doen, maar een heel album vind ik erg vermoeiend, zijn stem wordt me wat te zeurderig. Ik vind hem muzikaal ook niet zo denderend. Dus zal ik dan wellicht die azijnpisser zijn, maar ik kan het niet helpen. Ik mis de X factor bij Nick Drake. Toch lijkt me zo'n documentaire zeker wel interessant. Maar daarvoor hoef ik een artiest niet goed te vinden.

Edit: Ik lees net op Wiki dat hij tijdens zijn leven niet zo beroemd was en al helemaal niet goed verkocht. Ja dan is het geen wonder dat ik hem gemist heb. Ik lees ook dat hij zelfmoord heeft gepleegd, ik vind zijn muziek eigenlijk juist niet depressief overkomen. Ook niet superopgewekt natuurlijk, maar meer dromerig. Beetje te dromerig.

Klopt Hendrik; ik ken welgeteld 1 persoon die 2 albums van hem had toen hij nog leefde, en hij had zeker niet de reputatie en faam die hem nu wordt toegedicht.
Een beetje het Cobain/ Curtis effect.

Back in the days heeft hij ook op mij niet een overweldigende indruk gemaakt; hij viel niet echt op binnen het aanbod van toen. Maar door jong te sterven worden er wel meer een mythe, zeker wanneer het gebeurt door suïcide.

Nou Cobain was tijdens zijn leven ook al populair hoor. Maar het is wel opvallend dat hoe eerder artiesten sterven hoe beter ze scoren. Er zijn artiesten waarvan ik me afvraag of ze wel zo populair waren geweest als ze nu nog leefden. Maar dat is verder ook niet interessant, ik ga er tenminste van uit dat mensen bij hun muziekkeuze niet eerst kijken of de desbetreffende artiest nog leeft, maar of het gewoon leuke muziek is of niet. Ik vind dat bij Nick Drake wel meevallen. Vind het wel goed hoor, maar een heel album, daarvoor vind ik het te mager. Als ik zou stemmen zouden zijn albums rond de 3 of 3,5 sterren scoren. Niet meer en niet minder.

Nick Drake kwam voor mij vrij vroeg in de zoektocht naar muziek, waar m'n pa de box thuis had. Heb 't overlijden dus niet meegemaakt - ik blijf een jonge hond - dus van dat 'suicide'-effect geen last gehad (wist ook niet meteen dat 'ie zelfmoord had gepleegd, dat moest ik ook horen) Een van de eerdere dingen die ik begon te draaien, toen al wel beseffend van een zeer zeker zwaar gehalte, alhoewel op een andere manier beleefd. Wellicht staat Drake me daarom zo naar 't hart. Ben ook benieuwd wat ik er nú van had gevonden, als ik 'm nu pas had ontdekt, misschien had ik dan een heel ander oordeel gehad. Best een interessante vraag toch, zo een waar je nimmer 'n antwoord op krijgen zal, maar toch!

Genoeg ingetogenheid. Ditmaal een Americana intrumentaaltje.

Wel aardig en sfeervol, maar voor een instrumental vind ik het niet spannend genoeg. Dan moet er meer gebeuren.

Een 6,5

7