Massimo!
Waarde vriend, wat een mooi nummer.
Ik snap dat sommige mensen het wat langdradig vinden of dat het niet helemaal in hun smaak valt, maar ik vind 't erg mooi. Doet me ook een beetje aan Jim James van My Morning Jacket denken, maar beide erg mooi. Ik ga zeker eens opzoek naar 'n album van hem. 9

Joe Purdy. Ook mooi, traditioneler maar er goed hoor. Een soort van roosty versie van Angus Stone Ook daar moet ik misschien maar eens achteraan gaan. 7,5

Eindelijk even wat tijd ( en mogelijkheid wat te draaien..):

Mooie gitaar miniatuurtjes aan het begin van heer Paisley, stem niet hart of anderszins verscheurend, maar komt niet vervelend binnen op mijn trommelvliezen: 7

Richard Youngs zou ik zelf thuis nooit draaien, ben ik te ongedurig voor...6

Joe Purdy, vergelijkbaar tempo maar door de begeleiding houdt het mijn aandacht meer vast: 7

Ga mijn achterstand hier niet proberen in te halen, maar ik wil nog wel even mijn mede-Drenth Lohues complimenteren met een van zijn beste platen uit zijn toch al behoorlijk indrukwekkende repertoire.
Ericana is een prima album, met 'Onderweg naar Idaho' als een van de hoogtepunten: 8,5

Weer een lange..! Dit maal weer net iets anders, elektrische folk/americana.
Ik vind 'm erg mooi en begin fan te worden van de beste man, op ieder album doet hij net wat anders en vrijdag komt er een nieuw album van 'm uit. Phosphorescent.

Afkomstig van het volgende album:





Voor de gene die dat niet zo vinden, zou ik de akoestische Phosphorescent eens proberen.
Phosphorescent - Wolves

Phosphorescent. Wellicht die nieuwe plaat 'ns proberen, om een beetje up-to-date te blijven wat betreft 2013. Wordt een hoop leuke, verse muziek gemaakt. Klinkt best lief, dit. Ik begrijp dat het de afsluiter is, en daarvoor is het wel een geschikt lied; een lange afsluiter ervaar ik vaak als fijn, eigenlijk. Oldham is rond minuut 2/3 soms niet heel ver weg, best leuk om te horen.. Dat zit 'm dan in de stem, bedoel ik, een bepaald kraakje/overslaand iets...

Joe Purdy klinkt erg mooi. Klinkt ook een heel stuk ouder dan 2009, zou ik zeggen. Nee, mooi, mooie stem, en ik hou ook erg van zo'n soort viool.

Ik ben overigens ook iemand die niet zo veel met Lohues heeft. (je bent niet alleen, Daniel) Ik hou erg van accenten, en vind ze vaak juist fantastisch leuk (bv. Zesde Metaal), en vind zijn accent zelf ook wel tof (sterker nog, wellicht wel het enige leuke aan z'n muziek), maar/want instrumentaal vind ik het totaal niet boeiend. Ik zou dit nummer eigenlijk ook eerder als 'pop(py)' bestempelen dan als americana (wellicht buiten de mondharmonica), maar da's wellicht eigen interpretatie van genres en de afbakening daarvan. Nope, een absolute pas en gaap namens mij, maar uiteraard prima als anderen er van genieten kunnen.

Trouwens, (@Ducoz), de plaat Sapphie is absoluut aan te raden, want stiekem zie ik het album wel als één geheel. Het wordt soms iets te vaak gezegd, maar hier is het zeker op z'n plaats: de gehele plaat is het beluisteren waard. Zijn andere platen hebben wel een heel ander geluid dan deze song.
Verder goed te lezen dat het in ieder geval over het algemeen bevallen is. Al is het enkel maar een extra luisterervaring.

Joe Purdy: goeie binnenkomer. Wellicht had ik het nog mooier gevonden als het wat kaler was gebleven (zonder drums en te aanwezige pedalsteel/slide?). Nu een 7.5 en op zoek naar meer.

Phosphorescent. Wie bedenkt zo'n naam? Wel een goed nummer. 8 ook, hoewel ik er weinig folk/roots in kan ontdekken. Wederom op zoek naar meer.

Het kan zoals gewoonlijk vriezen of dooien met Phosphorescent. Dan weer briljant, dan weer eentonig en langdradig. Dit nummer valt dan weer enigszins mee.6,5.

Phosphorescent is leuk om eens te horen, maar een hele plaat boeien is nog nooit gelukt. Van de nieuwste plaat Muchacho ken ik 3 nummers. Het is echt tekenend zoals hij begint met het prachtige Song for Zula. Daaropvolgend direct een enorme domper met Ride on/Right on. Heel zwak nummer. Verder op weer een prachtig nummer met Down to go. De rest ken ik nog niet, maar zo gaat het altijd met Phosphorescent. Moeilijk om een album lang geconcentreerd te blijven. Ik zal dan ook niet snel een album aanschaffen.

Phosphorescent, fosforescerend oftewel lichtgevend dus....nou voor mij maar een heel erg vaag schijnseltje.
Raakt me niet, houdt mijn aandacht niet vast; een 4

7,5 van mij. Dit is zo'n naam die ik al tig keer voorbij heb zien komen op deze en andere sites, maar nooit geweten dat er dit soort muziek achter zat. Vind dit een mooi nummer, verveel me geen moment tijdens die 9 minuten.

Lyrics

Kiek es on, ome Kris.
Tom Waits goes country
Ik moest dit album al honderd keer checken, mn baas schoof m steeds onder m'n neus.
Opzich vind ik dit nummer best oke, maar ik waardeer z'n zang toch wat beter dan dat gepraat.
7

Dit is het enige nummer waarop hij zoveel praat, maar dat vond ik juist wel bijzonder.

Kris Kristoffersen; alnietwegvan, gaat ie ook nog kletsen; 5

Ik ken het album waar dit vandaan komt, daar staan wel een aantal andere nummers op die ik iets hoger inschat, maar toch een 7,5 voor deze.

Ik ben meestal niet zo van het praten in muziek, maar Kristofferson heeft er wel de stem voor. Doet me trouwens ook denken aan Lee Hazlewood, die heeft met Trouble is a Lonesome Town een album gemaakt met alleen maar dit soort nummers (combinatie praten-zingen).

Eentje van mij, te onbekend..




Ik vind 't erg mooi.




Van dit mooie album, de hoes is ook zeer fraai.

Ik vind het ook erg mooi Op een of andere manier is het een heel verslavende melodielijn. Vooral telkens dat stukje als 'ie een beetje omhoog gaat met z'n stem (eerste keer op 0:53), je weet wel

Een 8,0

Muzikaal erg mooi, melodielijn heeft ook wel iets inderdaad. Heb wel iets minder met zijn stem, een 7.

Werkelijk nog nóóit van gehoord, dus een volkomen nieuwe naam, da's altijd leuk

Zeker als het dan ook nog 'ns mooi blijkt te zijn, ook de stem vind ik mooi, wat mij betreft is het mooie moment van 0.47 tot 0.50 - dat deel, dat sleept je mee, je weet wel.

Stem doet me wel ergens aan denken, wie helpt me?

Afijn: nice. Om ook maar weer eens een cijfer te geven, een vrij royale 8,0 is wel op z'n plaats.

Kende deze man ook helemaal niet, maar dit lijkt een enorme ontdekking. Heb het album opgezocht op Spotify en hij is nu een paar nummers onderweg en ben behoorlijk onder de indruk. This too shall pass is nog niet eens de beste van het album, merk ik al snel. 7,5.

Kris Kristofferson is een grote mijnheer in de countrywereld, maar mij heeft zijn muziek me nooit zo getrokken. Dat praten in de plaat vind ik zeker geen probleem. Van Zandt's Talkin' Karate Blues of Guy Clark's Let Him Roll, of recenter Patterons Hood's Untold Pretties zijn echte parels wat dat betreft. Kristofferson gaat niet diep genoeg, het blijft iets te oppervlakkig. Maar wel voldoende een 6.

Ik wil jullie is kennis laten maken met de muziek van Larry Jon Wilson. Hij was in de jaren '70 actief in Nashville tussen mensen als Townes Van Zandt, Guy Clark, en de hier net voorbij gekomen Kris Kristofferson. Deze en andere collega's bejubelden hem, maar qua bekendheid naar buiten toe heeft het hem nooit echt meegezeten.

Het liedje heet "Let me sing my song to you":

Danny Schmidt: origineel. 7,5
Larry Jon Wilson: prettige stem, het liedje pakt me nog niet echt. 6,5

Larry Jon Wilson is een soort van country soul en dat is altijd een heel interessant genre. Maar bijna zonder uitzondering breekt geen enkele artiest in dit genre echt door naar het grote publiek. Waarschijnlijk omdat zowel de country als de soulstations hier niks mee kunnen, of te conservatief zijn om er iets mee te willen.

Wilson houdt het midden tussen Jim Ford en Johnny Cash. Daarmee krijg je een redelijk originele sound, maar ook mij pakt het liedje me niet echt. Ik heb inmiddels een paar andere songs beluisterd op You Tube, maar hij komt mijns inziens tekort voor de echte top. Maar het klinkt zeker niet verkeerd. 6,5.

Ik sluit me aan bij wat Hendrik zegt. Er is vorig jaar een leuke verzamelaar uitgekomen met country-soul-funk. Ik zal zo eens een linkje zoeken.
Maar dit nummer gaat toch een klein beetje langs mee heen, maar is niet onaardig. 6,5
Wel lekker zo voor in de lente.

Country Funk 1969-1975 (2012)

Nu weer terug naar de hedendaagse folk.
Canadees bandje wat mij erg intrigeerd.
Ik zag ze 14 december 2010 live, maar ik was er nog niet echt klaar voor. Nu, 2013, vind ik het self titled album uit 2009 een van de beste platen die ik tot zo ver heb gehoord.

Timber Timbre




In 2011 kwam het 'oficiele' 2e album uit, maar stiekem was dat de 4e. De eerste twee zijn alleen nooit op een label uitgekomen, ik heb die ook niet gehoord. Het album uit 2011 is vrijwel compleet anders. Aangeklede nummers met violen en psychedelica. Tussendoor komen psychedelische, instrumentale explosies langs. Ook goed, maar toch hoor ik ze het liefst zo, kaal, heerlijk duister en o zo schoon.

Mis ik iets?

Timber Timbre ben ik blijkbaar ook niet klaar voor, vind er weinig aan. 4

Een 4 vind ik wel wat weinig maar verder dan een mager zesje kom ik ook niet.

Sorry Op een of andere manier wissel ik altijd een goede af met een stuk mindere (voor de rootsliefhebbers hier, en dat zijn jullie geloof ik bijna allemaal )

Valt dit beter bij de heren in de smaak?
Ethan Johns - Whip-Poor-Will
Heb zin om deze man live te zien op Motel Mozaique

Nee hoor, Timbre Timber is gewoon bijzonder tof, en je hebt dan ook nog 'ns het beste nummer van het album gekozen. Prima zaak, Ducoz.

Zelf vind ik het ook een majestueus nummer, om maar eens met vreemde-associatie-termen te strooien maar ik had al zo het vermoeden dat de 'collegas' uit de americana/roots-hoek er wat minder mee zouden hebben

Nou je hoeft je niet te verontschuldigen hoor. Je doet je best toch? Maar het valt wel op dat je bijna om en om hele goede en hele matige filmpjes toont. Maar dan praat ik voor mezelf he?

Die Ethan Johns bevalt me een stuk beter. Er lijken nogal wat gastartiesten mee te doen als ik de tekst eronder lees. Ik hoor het nauwelijks eigenlijk. In het geval van Ryan Adams vind ik dat ook niet erg.

Timber Timbre, ik vind het tof. Van dat album vind ik Magic Arrow trouwens nóg betoverender (?). Maar deze is ook mooi.