Ronnie Lane: Beetje hippie achtig en glad. 5*

Een selectie uit wat ik deze week hier tegenkwam.

***

Case Studies: 6-. Het blijft wat matjes en ook het hele album blijft niet echt bij mij niet echt hangen hangen: Niet echt mijn pakkie an dus, maar omdat het een recente release is, heb ik er de kritieken maar eens op nagelezen.

Bij Pitchfork lees ik: .

... if you were a fan of the National prior to Alligator, when they were a bleak, Americana-inflected Brooklyn bar band, then Case Studies may hold some appeal-- specifically, the project recalls 2003's Sad Songs for Dirty Lovers.

Om te eindigen met :

... it's where Lortz's project finally crosses the line where "tasteful" shades into "inert."

Ook Pitchfork komt niet verder dan een 5,6. Dus wat betreft kan ik me daar wel in vinden. Naast de vergelijking met The National moet ik soms ook denken aan the late & great Jason Molina (Songs: Ohia), maar een Jason Molina on prozac dan. Al haalt Jesse Lortz dat niveau helaas nergens.

***

Hollis Brown: 6,5. Wat mij betreft de hype van het voorjaar. Vergelijkingen bij deze band zijn niet van de lucht.

Geweldige plaat met tijdloze gitaarmuziek in een eigentijds jasje. Geweldig gitaarwerk, fantastische zang en songs om van te watertanden..

schrijft de altijd zo positieve ErwinZ bijvoorbeeld op dit forum en zo las ik er wel meer. Zelf ben ik nog niet helemaal overtuigd. Leuk album zeker, al weet het me nergens echt te raken. Misschien maken heren Brown de belofte met hun volgende album wel echt waar. Ik laat me graag overtuigen.

***

Na zo veel kritiek steek ik zelf mijn nek maar eens uit.

Eindelijk na 10 jaar geeft singer/songwriter Chris Flemmons weer een teken van leven.

Na 'Dog' (2000) en 'No Silver, No Gold' (2003) werd het stil rondom deze muzikant uit Denton, Texas. Maar gelukkig hij is er weer:




In de volgende video klinkt het zelfs alsof hij een lange vakantie achter de rug heeft in het Neutral Milk Hotel.

Ik krijg opeens een deja vu gevoel hier.

@Vento Vivimus
Iedereen is vrij om te doen en laten wat ze willen, maar Pitchfork serieus nemen is niet zo heel slim. Als het geen Animal Collective, James Blake of iets anders veel te hip is komt de band in kwestie meestal nauwelijks weg met een voldoende. Bovendien is hun denkwijze en bijbehorende schrijfstijl vaak veel te zwart-wit
Persoonlijk kan ik hier veel meer mee Tinymixtapes

en om dan ook maar ff te quoten:


The Baptist Generals is best ok, 7.

....klopt, maar de plaatser niet, daarom;

Maarten alias Vento Vivimus; ik ben niet geinteresseerd in wat Pitchfork beweert.
Kan ik zelf ook lezen als ik dat al zou willen.

Hier verzamelt zich een groepje liefhebbers waarvan je, na enige tijd, weet dat het geen zij aandragen tenminste het beluisteren waard is.
Daarom is ook hun menig ter zake doend, en doet een ieder er uiteindelijk toch mee wat hij wil. ( helaas weinig zij-en hier).
Bronvermeldingen over herkomst, wat over geschiedenis etc. prima, maar dus liever je eigen mening, dan die van anderen herkauwen. Da's pas interessant.
En maak van een bericht ook geen mega epos of persoonlijke (ego) trip, ik lees ze in ieder geval niet.

In der Beschränkung zeigt sich der Meister zullen we maar zeggen.
Gewoon iedere dag 1 nieuw stukje muziek.

BG: 6

Fantastisch. 9. Prima ietwat nasale zang, prachtige begeleiding, prima tekst. Zo hoort het.

Vind t ook sterk, 8

Prima; heeft blijkbaar al een hele staat van dienst, maar is mij nooit eerder opgevallen.
Boeiend nummer en goede voordracht en begeleiding: 8,5

Ja hier hou ik ook wel van, mooie stem goede instrumentatie. 8

Baptist Generals: begint zeer aardig, maar vind dat repeterende na-na-na een beetje vervelend. 6,5

Darrell Scott: ik ben zijn naam al wel is tegengekomen en wil binnenkort dat laatste album van hem is gaan proberen (Long Ride Home, mooie hoes!) Ben over dit nummer iets minder positief dan m'n voorgangers, maar toch wel een 7,3 hiervoor.

New One:

5 reguliere albums op MuMe; 3 stemmen en geen reacties:

Blackie and the Rodeo Kings, met Syrena Ryder: Black Sheep;

Beetje te tam en te braaf dit, maar niet slecht natuurlijk. Ben best wel benieuwd naar een heel album. Voor dit nummer een 6.

Ik was nog vergeten wat over de Baptist Generals te zeggen, dat is net even wat rauwer en dat bevalt me een stuk beter, ondanks die wat ijle stem. Voor dit nummer een 7.

Blacke: Grappig dat er juist voor dit nummer is gekozen, ik heb de hele set gezien die op dat zelfde Youtube kanaal staat (22 minuten) en dit nummer is veruit het braafst. Eens, 6je, maar de volledige set scoort wat hoger.

Blackie & The Rodeo Kings

Tom Wilson, a.k.a. LEe HARVeY OsMOND, in disguise. Het is een hele Hall of Fame die deze Rodeo Kings op 'Kings & Queens' bij elkaar weten te roepen: zo kom ik de namen tegen van Lucinda Williams, Rosanne Cash, de dochter van ..., Patty Scialfa, de partner van ..., & Emmylou Harris die ooit de backing vocals deed voor iemand anders.



Het blijft braaf, ze vliegen nergens uit de bocht, Daarom een 6,5. Tom Wilson kan bij mij sowieso een potje breken...

****

Darrell Scott

Wie ook altijd heel netjes op de paden blijft is Darrell Scott. Dat zal waarschijnlijk ook de reden zijn waarom dit gewaardeerde bandlid van Robert Plant's Band of Joy er op dit forum zo bekaaid af komt. Hij had heel goed gepast in de gastenlijst van Blackie hierboven.

20 stemmen maar op de 8 albums die hij tot nu toe uitbracht en een waardering van maximaal 3,7. Het houdt niet over. Opvallend dat blijkbaar nog niemand zijn uitstekende debuut heeft ontdekt en dat zijn 'Theatre of the Unheard' nog maar 1 stem kreeg. Alleen een nummer als 'Alton Air' verdient al meer.

Deze 'The Dreamer' blijft mij te braaf. Ik ken betere nummers. Bij last.fm komt de track niet hoger dan een 30ste plaats in de Darrell Scott playlist. Met mijn absolute favoriet in die lijst als een terechte #1.



Dat nummer verdient zonder meer een 10. Je zou er een hele film over kunnen maken. Darrell doet het in net iets meer dan 6 minuten.

Voor 'The Dreamer' niet meer dan een magere 6,5. Te braaf, beetje saai zelfs. Darrell Scott zelf kan rekenen op een ruime 7. Al kan hij soms ook wat zeuren..

Zowel The Folk Sinner van Tom Wilson als Between Hurricanes van Stephen Fearing bevallen me zeer goed, dus ik ga zeker op zoek naar werk van deze band. Hier ben ik alvast positief over. Ik vind Stephen Fearing sowieso een hele mooie stem hebben, en vind het nummer ook in orde. 7.5.

Weer een etmaal verstreken.
Gisteren uitgekomen: het nieuwe album van Alela Diane: About Farewell.
Hier een live versie van een track van die plaat; Lost Land:

Hier komt het album volgens mij pas 27-7 uit, helaas.....

Van mij een 8.

Van dat album is er ook een uitgave met alle nummers solo akoestisch of met piano, erg mooi.
Jammer dat die niet op youtube staat, wel een andere versie:
Ane Brun - The Fall

Ik heb Alela Diane vanmorgen gehoord en toen beviel het me totaal niet. Zojuist echter nog eens beluisterd en dat beviel al een stuk beter. Voor nu een 6.5. Ik betwijfel of deze dame op de lange termijn iets voor me is, maar dit is goed genoeg om haar bij voorbaat aan de kant te schuiven.

Ane Brun heb ik op zich niet zoveel mee, maar dit nummer vind ik toevallig wel heel aardig, ook hiervoor een 6,5.

Jan had dan ook de verkeerde videoclip geplaatst.

.....nietes ....

Darrell Scott: 8
Blackie & the Rodeo Kings: 7

Ane Brun bevalt me niet zo, Alela Diane nog minder.

De stem van Ane Brun deed mij in dit liedje denken aan die van Dolly Parton. Daar heb ik niet zoveel mee en ook niet met het overige werk van Ane: dit nummer een 5,0.

Alela Diane vind ik prachtig. Van dit nummer word ik heel stil en kan ik alleen maar uitkijken naar meer: 8,5

Alela Diane: indrukwekkend, ben benieuwd naar dat album: 8

Ane Brun doet me minder, maar toch niet slecht: 6,7

Een Dolly Parton trilletje in de stem + Parton melodielijn, een Joni Mitchell country/folk/jazz achtige begeleiding; nee, we kunnen Ane Brun niet echt beschuldigen van originaliteit; 5
Misschien dat die solo met piano versie wat is , maar dit vind ik 1 pure ripp-off.

Wat ik wonderlijk vind is dat er zo snel een labeltje op wordt geplakt(doe ik zelf ook regelmatig hoor, daar niet van). Maar als we alles bestempelen als een ripp-off kan je na 3 artiesten wel stoppen denk ik.
Alles met een country/jazzy begeleiding zal dan wel op Joni Mitchell lijken.. tja, die was 40 jaar eerder.. wat doe je er aan. Ik ben dan maar blij dat er nog iets in die trant gemaakt wordt.
Ik denk dan bijvoorbeeld aan Laura Marling(Waar Ane Brun ookl wel op lijkt),wat blijft daar dan nog van over? Als we eenmaal aan het labelen zijn.. Joni Mitchell, Alela Diane noem maar op.
Over de stem.. tja. Ik hoor ook wel eens dat de zingert van de Editors als twee druppels water op de stem van Ian Curtis van Joy Division lijkt. Ontkom je er aan? Wellicht niet, maar echt legitiem vind ik het niet.

Neem natuurlijk niet weg dat je volledig in je recht staat om je menig op deze manier te verwoorden. Het nummer veranderd natuurlijk niet zo heel heftig in de akoestische versie, maar die vind ik stiekem wel beter dan deze. Prima voor bij vallende sneeuw in een Scandinavisch bos.
Zelf zou ik het overigens een 7,5 geven, anders lijkt deze pleidooi net alsof ik op mn teentjes ben getrapt

Hier kan je trouwens de 'Sketch' versie lusiteren.
Ane Brun - Sketches Album
Ik vind The Fall die ik er bij poste trouwens beter

Ryan Bingham houdt zich steeds meer bezig met muziek te schrijven voor tv en films. Na zijn grote doorbraak met 'The Weary Kind' voor de film Crazy Heart, is hij één van de vele grote namen op de musical van Stephen King en John Mellencamp, Ghost Brothers of Darkland County.

Nu heeft hij ook de themesong geschreven voor de nieuwe serie The Bridge: 'Until I'm One with You'

Je hebt van die artiesten die je de hele dag wel kan horen alleen al vanwege de stem en het hoorbaar aanwezige talent. Bingham is zo'n artiest. Als zijn liedjes compositorisch te kort schieten dan blijft er nog altijd genoeg te genieten over. Van hem verwacht ik op termijn een superalbum waarbij Mescalito gaat verbleken,

Dit nummer staat duidelijk in dienst van de serie en houdt niet over. Zijn klasse tilt dit nummer echter toch weer naar een dikke voldoende. 6,5. Maar hij kan veel beter.

...Ducoz...in mijn geval geen labeltjes plakkerij, maar werkt puur muzikaal associatief, veroorzaakt door een hoofd vol met 52 jaar muziek.
Kan ik ook niets aan doen.