Ik ken erg weinig van Donovan, en na het horen van bovenstaand nummer ga ik daar snel verandering in brengen. 8,5.

Met welk album kan ik het beste beginnen?

Ik ben niet zo lovend als de rest, maar ik ga wel eens wat meer van Donovan luisteren. 7

Ik zou kiezen tussen 'Fairytale' of 'Sunshine Superman'.
Fairytale is nog echt folky met mondharmonica e.d. en afentoe een uitschieter naar de psychedelica.
Sunshine Superman is echt een hippie plaat met vanalles er op en er aan, afgewisseld met goede folk.

Zo geld dat eigenlijk voor iedere Donovan plaat, ijzersterke folk songs afgewisseld met lichte psychedelica. Ik hou daar erg van, maar niet voor iedereen weggelegd.

Dit is het titelnummer van de plaat Hurdy Gurdy Man, erg goed... mix van beide stijlen.

Een zomers deuntje.




Van het eerste solo-album van Aoife O'Donovan (Crooked Still, Sometymes Why)

En jou beoordeling LTB?


Ik vind dit instrumentaal opzich wel mooi gespeeld, maar wel erg standaard. Ik krijg heel erg het populaire alternatieve meisje van de klas idee dat een beetje gitaar kan spelen en zingen, zo een die 'somers backpack reizen maakt naar Australië o.i.d. en het daar altijd over heeft, en waarom ze zich niet thuis voelt. Zo een. Daarbij heb ik altijd het idee dat ze al snel gewaardeerd worden omdat mensen wat van die vrijheid willen proeven en zou dit het geluid van vrijheid zijn? Relaxed, dat moet ik zeggen. Voor de rest redelijk 13 in een dozijn, net als dat populaire alternatieve meisje wat daarmee toch niet zo alternatief is als ze zelf denkt. Te zoet, te standaard, te uitgekauwd en daarmee ook weinig bijzonder. 4,5

Donovan doet het vaak goed bij mij. Dit nummer (het eerste wat Ducoz plaatste) is de afsluiter van A Gift From a Flower to a Garden, wat ik echt een meesterlijk album vind. Nummers als Wear Your Love Like Heaven, Widow With Shawl, Oh Gosh, ik smul daarvan. Ik vind dat hij op dat album een zeer constant niveau haalt, wat zeer knap is als je bedenkt dat het om 22 liedjes gaat. Ik wil degenen die wat van Donovan willen horen dan ook zeker dit album aanbevelen, van de albums die ik van hem gehoord heb heeft die verreweg de meeste indruk gemaakt. Voor Epistle to Derroll een 8. Hurdy Gurdy Man heb ik minder mee.

Aoife O'Donovan: ben hier wel iets positiever over dan Ducoz, al maakt het me niet direct benieuwd naar meer. 6,5.

Dank voor de reactie Ducoz, ik denk dat ik ga beginnen met Fairytale (Hurdy Gurdy Man bevalt iets minder).

Aoife O'Donovan: niet slecht, maar het blijft ook niet hangen. Ik krijg er een beetje een Sky Radio-gevoel bij. 6.

Hurdy Gurdy Man heb ik even een paar keer moeten horen. Vind het wel wat minder dan het vorige filmpje van Donovan. Ik ben niet zo heel erg van de psychedlica over het algemeen. Maar dit is zeker wel aardig. 6,8.

Aoife: Wat Jasper zegt en ook een 6,5.

Leuk nummertje van de Schotse Bob Dylan (..). 7.

4. Gaaaaaaap

Donovan was toch wel een jeugdfavoriet; heb Hurdy Gurdy Man en Mellow Yellow nog ergens op 7"liggen.
Jammer dat Hendrix niet de sologitaar op Hurdy Gurdy man kon inspelen , wat Donovan oorspronkelijk wilde.

Ondanks dat Donovan wel met vele muzikale winden mee woei, heeft hij toch ook wel iets eigens: mooi gebruik van de sitar op Hurdy Gurdy man: 7

Aoifa O'Donovan: beetje dit, beetje dat, maar wel een prettig nummertje; 7

Dan Mangan

Dan Mangan!

Erg fijne muziek!

8,0

Ik vind niet alles even leuk van Dan Mangan, een paar jaar geleden zag ik hem in de tent van Haldern Pop en dat was geweldig (een jaar later stond hij op het hoofdpodium en dat was erg saai). Dit nummer krijgt van mij een 7.

6:54 blijkt een lange zit. Toch heeft het wel wat en hopelijk klinkt een heel album wel gevarieerd. 6,5

6,8 van mij, goed opgebouw nummer, al wil zijn zang me nog niet echt overtuigen.

Nieuwe, Willie P. Bennett:

Dan Mangan: Ik vind dit een veelbelovend nummer. Ik lees een paar reacties bij het album waar dit van af komt en daar is men nogal verdeeld. Moet ik het zelf maar eens onderzoeken. Dit filmpje maakt mij nieuwsgierig in ieder geval. Een 7.

Willie P. Bennett. Jasper zegt het zelf al, de zang wil niet echt overtuigen. Daar is niks teveel mee gezegd, maar dit is wel een mooi nummer, wellicht dat de zang op andere nummers overtuigender is. Dit is te mooi om direct aan de kant te schuiven. Ik zie dit album echter niet op Spotify staan. Voor dit nummer een 7.

Laat duidelijk zijn dat de stem van Bennett mij wel overtuigt, dat bericht ging over het liedje van Dan Mangan

Willie P. Bennett - 6.

Ik zie het Jasper. Ik had niet goed gelezen, gebeurt wel vaker. Neemt niet weg dat ik Bennett geen spectaculaire zanger vind, afgaande op dit nummer.

Iets anders



Willie P Bennet is mooi. 7,5

Willie P. Bennett: 7
Hoyt Axton: 6,5

Hoyt Axton: best leuk. 7.

Aoife O'Donovan, LTB blijft het proberen, maar met dit soort zoetige dertien in een dozijn vrouwelijke zangers heb ik totaal niets. Een 3,5.

Dan Mangan, vond een album van hem best tof, maar op een gegeven moment heb ik het wel weer gehoord. Een 6.

Willie P, best aardig, maar ik word er niet heel warm van. Een 6,3.

Hoyt Axton, erg tof! Een 8.

Hoyt Axton: Zoals het al begint met die harmonica, heerlijk. Dit smaakt naar meer. Ik ga mee met Daniel. 8.

7. Album stond nog niet op musicmeter, dus ook maar een toevoeging ingediend.

Philip Boone: 6,8. Niet slecht, al is zijn stem wel wat dun voor mijn smaak.

Hoyt Axton: 7,8. Lekker nummer, was voor mij ook 1 van de betere nummers van dat album, welke ik al een tijdje geleden een paar keer gehoord heb. Heeft niet geweldig veel indruk gemaakt destijds, moet hem misschien nog is een kans geven.

Mooi hoor, die Boone. 7,5.

Ik ben misschien wat aan de vroege kant en zal daarom even een paar dagen niet posten.
Ik kan niet genoeg benadrukken dat Gene Clark een genie was, met tegenslag na tegenslag.
Hij werd uit de Byrds gezet. Zijn platen waren geen succes en Roadmaster werd als klap op de vuurpijl alleen in Nederland uitgegeven omdat er in de rest van de wereld geen vraag naar was. In 73 kwamen de Byrds weer bij elkaar inc. Gene Clark. Dat was echter geen succes...
In 1990 kwamen de Byrds weer bij elkaar voor opnames voor de Byrds box, Gene werd niet uitgenodigd en zijn rol werd dusdanig verkleind op de boxset dat het leek alsof hij er slechts soms bij had gestaan. De box kwam uit in october 1990, geen half jaar later overleed Gene Clark... ze zullen wellicht een traantje hebben weg getikt.

Terug naar de historie... No Other was een succesje, alles werd uit de kast gehaald en de plaat was vol geproduceerd met uiteenlopende arrangementen. Het budget werd echter niet terug verdient en, heb ik het gevoel, mocht Gene Clark geen platen meer maken van zijn maatschappij. In '77 kwam hij nog een keer terug met een aardigeplaat.. daarna werd het stil.
In de jaren '80(84) was daar weer ineens een bliepje op de radar. Een plat geproduceerde plaat waarop Gene de hit Mr Tambourine man nog eens gladjes over doet, maar weer zonder succes. De plaat was geproduceerd om zo veelmogelijk (radiovriendelijke) hits te scoren.
Bummer.

In 86 kwam de laatste plaat van Gene Clark uit, samen met Carla Olson.. een B zangeres... die toevallig op het zelfde label zaten en zonder werk zaten.. zonder die combo had er waarschijnlijk nooit meer iets uit de koker gekomen... dat dé super Byrd zo ver heeft kunnen afzakken terwijl hij fantastisch werk leverde is mij echt een raadsel.
Hier zijn laatste echte fantastische song, van de laatste plaat uit 1986: So Rebellious a Lover, met Carla Olson.
Lichtelijk clinisch geluid, maar een machtig mooi nummer.




Sorry voor mijn lange bericht, maar meer mensen moeten naar Gene Clark luisteren