Ah, nee, laat maar. Ik vergeet al die met Brian Harnetty uit 2009. Toch een goede nieuwe van dah prince.

Ik vrees dat ik Son Volt ook niets vind, ooit gekregen als tip van L_T_B, dat viel heel vies tegen.

Heb Son Volt toevallig vorige week ook voor het eerst gehoord. Op Spotify krijg je altijd van die meldingen: "Je hebt naar die en die geluisterd". "Dan vindt je Son Volt vast ook wel leuk." Zoiets. Ik was in de jaren 90 vaak met andere dingen bezig en dus heb ik hun doorbraak niet meegekregen. Ik heb zo te zien hun populairste album Trace geprobeerd en voor een stem zal ik dat nog even een keer moeten horen. Het valt me niet vies tegen, zoals Masimo zegt, maar om nou te zeggen dat ik regelmatig opveer uit mijn fauteuil, dat nou ook bepaald niet. De roots had in de jaren 90 lang niet altijd die heerlijke sound van tegenwoordig. De productie was vaak nog te commercieel. Goed voorbeeld is Car Wheels on a Gravel Road van Lucinada Williams. Prachtig album maar veel te vol geproduceerd. Dat was in die tijd nou eenmaal zo.

Jay Farrar, nee dat is 'm niet voor mij. Een 5. Ik plaats ietsjes eerder een nieuwe, omdat ik straks weg ben en toch al weer enige tijd niet aan de beurt ben geweest (althans, dat gevoel heb ik )

Luister de laatste tijd veel naar Folk Radio UK en daar komt toch wel het een en ander moois voorbij zeg. Dit bijvoorbeeld:

Ja hallo. Ik netjes wachten op het tijdstip van 19.00. Ik had al gekopieerd, hoefde alleen te plakken en klaar. Komt mijnheer Daniel even langs die het individu boven het groepsproces denkt te kunnen plaatsen. Heb ik weer. U wordt bedankt.

OK alle gekheid op een stokje. Dit nummer doet mij niet veel helaas. Niet goed, niet slecht, gewoon een nummer, zeker niet vervelend om te horen, maar niet meer dan dat. 6.

Junip: weet me niet te overtuigen dit, krappe 6.

Jay Farrar: dit kan ik beter hebben, 7.

Gerard and the Watchmen: het had iets levendiger gekund maar zijn stem en het liedje vind ik wel aardig. Eveneens 7.

Smooth Hound Smith heet dit buitengewoon veelzijdige duo. Hun laatste CD is een mix van alle stijlen die je maar verzinnen kunt. Ik vind het geweldig. Het volgende filmpje is de wat ruigere versie van het origineel.

Ik vind het opzich wel een aardig nummer, maar het is wel heel erg Black Betty.
Van mij een 6,5, vind het overigens meer Blues/Rock dan folk. Het klinkt live wat leeg, ziel heeft het wel.

Er gaan zeker mensen struikelen over de volgende artiest, maar er zullen er ook wat zijn die het fijn vinden.
Ik zou Thomas Dybdahl omschrijven als de artiest die balanceert tussen het geluid van de nieuwe Iron & Wine en Ray Lamontagne, zoals we die altijd al kennen.
Dat zorgt voor een poppy, zoettig geluid maar is met de ontvouwende herfst een warm, dampend band waar je heerlijk in kan glijden.

Die ken ik eigenlijk alleen van zijn gastbijdrage aan een vergeten Morcheeba album.

Smooth Hound Smith: Ik was het vergeten, maar wilde ook al iets van deze band plaatsen. 8.
Thomas Dybdahl: Tsjah nee. 5

Aaah, Thomas Dybdahl. Ik heb een zwak voor de man. Die stem, die sfeer. Ik vind het heerlijk. Zijn album One Day You'll Dance For Me New York City behoort tot een van mijn favorieten allertijden. Magisch. Ik vind het zelfs niet erg dat de gemiddelde huisvrouw tegenwoordig ook Dydahl lijkt te hebben ontdekt. Hoe meer zielen hoe meer vreugd

Jammer alleen dat je net een van de minder sterke nummers van zijn laatste plaat kiest (voor mij iig). Er staan veel betere op. Desondanks vind ik het een 7 waard.

Smooth Hound Smith, zo'n live opname van niet heel goede kwaliteit vind ik altijd een beetje lastig om eerlijk te beoordelen. Het klinkt niet onaardig, maar ik kan er ook niet zoveel mee.

Ik heb wel zo'n vermoeden wie je hiermee bedoelt. Die man vindt het inderdaad niet best. Hoe beroerd hij het vindt daar laat hij zich verder niet over uit.

Yep Daniel, heel veel meer stond er niet op Youtube van deze plaat... had anders voor Easy Tiger gekozen oid.

Easy Tiger is inderdaad heerlijk. De opener ook. En Soulsister trouwens ook. Laat al die zuurpruimen hier maar zeiken

Gerard and the Watchmen: muzikaal prima in orde, blijft alleen niet echt hangen. 6,5
Smooth Hound Smith: niet zo bijzonder 5,5.
Thomas Dybdahl: ik heb al vaker nummers van hem gehoord (mijn halve vriendenkring is fan van hem) maar het is niet mijn smaak - het ligt vooral aan de stem. Dit nummer brengt daar geen verandering in. 5.

Gerard and the Watchmen: vond het de tweede keer dat ik het hoorde al een stuk minder dan de eerste keer. 5
Smooth Hound Smith: 6,5
Dybdahl: 7

Smooth Hound Smith: Heb het origineel ook even beluisterd om een beter idee te krijgen. Ik denk dat andere nummers van dat album hoger zouden scoren bij me (korte stukjes van gehoord), dit nummer doet me weinig, 5,5.

Thomas Dybdahl: muzikaal in orde, maar die stem kan ik niet verteren, bij dit nummer toch zeker niet. 5

Dit is trouwens een live versie van het nummer dat ik wilde plaatsen, misschien kan dat jullie beter bekoren.





Ik verwacht natuurlijk om 20.00 een nieuwe inzendig Dit geld daar niet voor.

Één van mijn favoriete tekstschrijvers is John Darnielle. Aanstaande zondag ga ik the Mountain Goats weer eens live bewonderen, het is 4 jaar geleden dat ik hem live zag. De discografie van TMG is nogal omvangrijk, ik heb nog lang niet alles gehoord

Dit is op dit moment mijn favoriet, vooral vanwege de tekst.

Ik begin Mountain Goats net te ontdekken, heb Sweden in bestelling staan... een 7,5 van mij.

7. Ik vond hun laatste album (en mijn eerste van hun) te wisselvallig voor een echt goede beoordeling

Die vond ik een stuk minder dan bijvoorbeeld Tallahassee, The Sunset Tree en All Hail West Texas.

Dit nummer een dikke 7.

Daar ben ik het helemaal mee eens. John Darnielle, ooit de koning onder de 'slaapkamermuzikanten', is een sing-a-song writer die ook mij al meer dan 10 jaar bij mijn kladden heeft.

Tallahassee, The Sunset Tree en We shall be healed, met zijn Belgische connecties, komen bij mij boven drijven en ook de geremasterde versie van All Hail West Texas (2002), het laatste van zijn "all-home-recordings", die deze zomer (opnieuw) werd uitgebracht, kan ik iedereen aanbevelen.

De geremasterde versie heeft zijn indie karakter gelukkig helemaal behouden. Toch een van de charmes van de vroege Mountain Goats albums als je het mij vraagt.

De dag na de kleine zaal van Paradiso, aanstaande maandag dus, treden John en zijn vrienden op in de Luxor in Keulen en dat scheelt mij weer een behoorlijke reistijd.

Voor wie niet zo lang kan wachten. The Mountains Goats stonden in juli op het affiche van het Folk Festival in Norfolk (R.I.) en NPR, de publieke radio in de VS, heeft dat optreden opgenomen. Ik verwacht dat de set die hij zondag in Amsterdam en maandag in Keulen speelt in grote lijnen dezelfde is als die in Newport deze zomer.

Een appetizer is te vinden op YouTube en het hele concert op de website van het radioprogramma 'All Songs Considered'

Voor deze track krijgt hij van mij een 8. Al had ik zelf 'Lakesideview Appartments Suite' van zijn laatste album 'Transcendental Youth' (2012) gekozen. Een nummer dat ik reken tot 1 van zijn sterkste van de afgelopen jaren.

Ik vind dit echt fantastische muziek, die clip is ook erg mooi..!

Ik zou de muziek wel wat mooier willen vinden, want de clip is prachtig. 6.8 die stem bevalt me niet zo goed, helaas

3e die Keaton Henson post binnen een half jaar. Ik denk niet dat we de mensen die afknappen op z'n stem nog gaan overtuigen, hoor...
Ik ben wel fan en ga z'n eerste album ook maar eens luisteren.
7,5

Eén van mijn favoriete Keaton Henson nummers, de clip kende ik nog niet - erg mooi. 9.

Ik heb nog een paar beoordelingen te doen. Te beginnen met Dybdahl waar ik nog niet serieus op gereageerd had:

Thomas Dybdahl: De muzikale inlijsting gaat er nog wel eens mee door, maar vocaal is het diep bedroevend. Eigenlijk kan hij niet zo best zingen en live wordt dat pijnlijk duidelijk. De clip laat mooi zien dat hij het erg moeilijk heeft en zelfs rare armbewegingen maakt van de zenuwen. Het accent is ook niet echt lekker, maar valt nog mee. Daarnaast zijn de composities zowel in de clip als live flinterdun. Een 3.

Mountain Goats: dat klinkt een stuk beter, hoewel ook hier de stem niet het beste wapen is, staat de compositie als een huis en hoor ik een zeer professionele act. Ik moet bekennen dat ik nog nooit van dit gezelschap gehoord heb. Ik ga hier t.z.t. wat meer van horen, maar heb het even druk met het herbeoordelen van wat ouwe en huidige favorieten. Voordit filmpje een 7,2.

Keaton Henson: Ook de 3e poging van Keaton Henson is geen voldoende, maar dit is in beginsel geen slecht nummer. De compositie zit op zich goed in elkaar,maar zowel vocaal als muzikaal gaat het vervolgens de mist in. Ik geloof echter wel wat er gebracht wordt. Henson krijgt dehoogste onvoldoende van dit jaar. Een 5.