Grappig, ik zat net naar Belle and Sebastian's Push Barman to Open Old Wounds te luisteren. Dit nummer had daar zo op gepast. Dit vind ik dus alleraardigst en zal het zeker eens op Spotify opzoeken.

American Aquarium unplugged:






Als er een #54 is, zijn er natuurlijk nog meer bonseshows, die afleveringen vind je hier:

Boneshows

Fijne country georiënteerde liedjes plaats je, servaas. Helemaal mijn smaak. Vooral BJ Barham vind ik fijn. Ga ik eens meer van zoeken.

Alleen dat overmatige smileygebruik, ben je dat nu nog steeds niet verleerd?

BJ Barham is wel de absolute winnaar van deze pagina. Moet ik ook maar eens meer van opzoeken.

Vind deze ook erg mooi. Zo kom je toch weer op allerlei nieuwe dingen terecht, tof!

Mooi, Daniël!

BJ Barham doet me dan minder..

Hallo, daar zijn we weer !!!

Deze is iets steviger. Eerder southern rock dus, maar daar lusten we toch ook wel pap van?




En ... past toch ook aardig in dat rijtje, niet ?

Ja mooi hoor, goede zanger ook.

BJ Barham: doet me niet zoveel.
Mac Leaphart: een stuk beter, al vraag ik me af of ik een hele cd vol kan houden.
Ponderosa: fijn!

Take me home country roads. Let's roll another one:

Foute gast (en houd je gitaar eens normaal vast!) , maar desalniettemin fijne country. Maar ik ben dan ook gevoelig voor deze muziek.

Devendra Banhart, een van mijn favoriete folkartiesten van dit moment.

Goede songkeuze! Eén van zijn beste nummers wat mij betreft. De nieuwere platen doen me niet zoveel, maar ik luister graag naar Rejoicing in the Hands, Nino Rojo en Cripple Crow.

Ja, 't is een leuke artiest. Mijn favoriete nummer is This Beard Is for Siobhán.

Ook eentje die in mijn hart zit, Chad VanGaalen(uit Canada)

Sorry Ducoz, meestal kan ik mij wel vinden in jouw smaak maar dit kan mij totaal niet bekoren.

Mooi liedje van VanGaalen inderdaad. Die naam kwam mij heel bekend voor. Bleek dat ik er een tijdje terug een post over had geschreven

Sara « Evers luistert en aanschouwt - eversluistertenaanschouwt.wordpress.com

Enfin, gister de film This Must Be The Place gezien in de bioscoop (aanrader!) en daar zat (naast veel andere mooie muziek) dit nummer van Bonnie Prince Billy in:

Chad VanGaalen ken ik al 'n tijdje, maar dan van z'n plaat uit 2008, (Molten Light! ) maar deze bevalt ook prima. 'n Goede vent, die Chad.

Oldham is altijd

Can anybody tell me what the hell is goin' on?

Ook Paul Thorn maakt zich zorgen over de toestand in de wereld:

Nee, niet echt. Ik vind het niet ruw genoeg, het is te gemaakt.

Nummertje van een EP van wat leden van de Fleet Foxes.
Zit meer in, dit is net wat te lief

Het enthousiasme rond Fleet Foxes ontgaat mij altijd een beetje, misschien net wat je zegt: het is te lief. Zowel bij dit project, als bij Fleet Foxes kan 't me niet raken. Zonde, Ducoz, je had na Banhart en VanGaalen zo'n mooie reeks van 3 goede liedjes kunnen neerzetten..

Ook eentje van mijn kant, omdat er laatst een Van Zandt-cover was , ook maar de meester zelf:

Townes

Ron Davies, folk/roots/blues

Waar Bowie de mosterd vandaan heeft. Goede keuze!

Deze knalt er wel lekker in, vinnik:




Alleen jammer dat het publiek z'n mond niet hield.

Ron Davies, in één woord: magnifiek! Bedankt Ducoz, heb weer wat ontdekt dankzij jou!

Komende dag kan gewoon iemand anders een nummer plaatsen, maar deze schoot mij weer te binnen en wil het graga met jullie delen.

Folk/Rock ala Neil Young & Crazy Horse

Vind Uncle Tupelo wel oké. Hun Moonshiner versie ligt me alleen niet zo. Geef mij dan maar gewoon de Dylan uitvoering. Veul mooier.

De versie van Bob Forrest - a.k.a. de zanger van Thelonious Monster and The Bicycle Thief.- van de soundtrack van I'm not There moet zeker genoemd worden:






******************************************************************************************************************

Uncle Tupelo





De All Music Guide schrijft:

With the release of their 1990 debut LP, No Depression, the Belleville, IL, trio Uncle Tupelo launched more than simply their own career -- by fusing the simplicity and honesty of country music with the bracing fury of punk, they kick-started a revolution which reverberated throughout the American underground. Thanks to a successful online site and subsequent fanzine which adopted the album's name, the tag "No Depression" became a catch-all for the like-minded artists who, along with Tupelo, signalled alternative rock's return to its country roots -- at much the same time, ironically enough, that Nashville was itself embracing the slick gloss associated with mainstream rock and pop.

Naar de site van No Depression: The Roots Music Authority, est 1995