Tja, ook discogs wordt ingevuld door mensen zoals wij..
Niet alles is even correct vermeld, country-rock kan wel bij het album. Maar echt folk of world music is het niet.

Eerder Alternative Country/Rock.

Ik hoor zeker de folk invloeden nog, ook in dit nummer. Het is alleen meer naar de achtergrond gedrukt, maar die banjo hoor je nog erg goed met de koptelefoon op.

Vreemd - ik hoor 'm volgens mij niet. Wel gitaren. Live werd deze ook met gitaren gespeeld - maar fair, ik heb hier geen koptelefoon - wat dat betreft zit ik dan in een minder geloofwaardige positie, dat besef ik. Er wordt erachter (tweede laag) wél gitaar gespeeld, bedoel je dat als banjo? Of bedoel je een heel derde laag? Die hoor ik in elk geval niet...

't Zal, áls 'ie er in zit, waarschijnlijk een banjola zijn, geen banjo.

Maar verder, betreft Wovenhand vind ik 't niet erg dat het hier geplaatst wordt, blijft een prima band, al het vorige werk had ik qua sound wél prima gevonden, maar och, discutabel dan.

De laatste van Woven Hand vind ik helaas niet zo geweldig, hij was wat mij betreft het beste in 16 Horsepower. Die van Buffalo Springfield vind ik ook niet zo boeiend, ik vind hun tweede plaat een stuk beter. En The Act of Estimating as Worthless: ook saai.

Cijfers:

Woven Hand: 5
Buffalo Springfield: 4,5
The Act of Estimating: 4

Begrijp niet zo goed waarom Buffalo Springfield: hier werd geplaatst.
Volledig overbodig binnen de opzet van dit topic.

Justin Townes Earle; het soort folk waarom ik ergens eind jaren 70 afhaakte het genre te beluisteren.
Het klinkt allemaal heel verantwoord historisch okee en zo; maar man doe er iets eigens mee. Ga niet doen " alsof " : 6

The Act of Estimating; compositorisch wel erg dun en een vervelend stemmetje: 4,4

Wovenhand: heeft de magie niet meer en verwordt steeds meer tot een standaard rock band.
Het beklijft en beroert niet, is vaak zelfs vervelend: 5

Mooie reeks van allemaal onvoldoendes dus eigenlijk

Met 'The laughing Stalk' lijkt David Eugène Edwards (weer) een nieuwe (?) richting in te slaan. Een muzikale reis die hij in 1996 samen met zijn Black Soul Choir, 16 Horsepower, startte met het verrassende 'Sackcloth 'N' Ashes'.

Na het muzikale hoogtepunt 'Secret South' uit 2000 richtte hij zijn aandacht steeds meer op Woven(-) Hand, eerst een soloproject, dat zich steeds meer tot groep ontwikkelde, zij het met een wisselende bezetting.

Vooral in het begin leverde dat een paar interessante albums op. Zo belandt vooral het eerste Wovenhand-album nog regelmatig in mijn cd-speler. Helaas werden Davids albums de laatste jaren wat voorspelbaarder, wat minder verrassend. We wisten wat we aan hem hadden en hij lostte die verwachting, vooral live, gelukkig steeds weer in. Maar het niveau van zijn eerste solowerk en dat van 16 Horsepower haalde hij niet meer.

Waarschijnlijk is hij ook zelf tot die conclusie gekomen, want met de eerder dit jaar verschenen 'Live at Roepaen', een registratie van een optreden uit 2010 in een kapel in Noord-Limburg lijkt hij die periode af te willen sluiten. Het album dreigt met maar 16 stemmen op dit forum helaas wat onder te sneeuwen, al is de hoge waardering (4,21) niet meer dan terecht.

Begin september verscheen dus 'The laughing Stalk', waarop David zijn begeleidingsband weer wat meer de ruimte geeft. Meer gitaren, meer rock en (helaas voor mij) (voorlopig) wat minder van zijn folky roots.

Van 'Hoarse', het live album van 16 Hp uit 2001, weten we dat David zich muzikaal ook heeft laten inspireren door Joy Division en The Gun Club. Die draad lijkt hij nu, met dit nieuwe album, weer op te pakken.

De vorm mag dan steeds veranderen. De inhoud blijft in ieder geval hetzelfde. David gebruikt zijn muziek vooral om ons de blijde boodschap te brengen en hij doet dat gelukkig niet met gospels.

Met een 6,5 voor deze video en *** voor het album geef ik hem voorlopig graag het voordeel van de twijfel. Eerst eens horen hoe hij dit nieuwe materiaal live verpakt..

David Eugene Edwards wil zich in ieder geval steeds opnieuw uitvinden en alleen al daarom verdent hij mijn steun. Zo lang ik daarvoor maar niet naar de kerk hoef. Al was ik er natuurlijk wel graag bij geweest in die kapel in Ottersum in oktober 2010. Voor wie het net als ik gemist heeft, deze link naar de WDR.

Te harde gitaren, waardoor melodie niet meer op de eerste plaats staat, da's mijn ervaring in elk geval. Was een weinig bijzonder concert, met vooral de insteek hard te spelen - daarna kwam de song zelf pas. De tweede gitarist? Geen noot van gehoord, enkel een eentonige brei. Dat kan heel gaaf zijn, maar ze hebben 't niet nodig, wat dat betreft vrij zonde, en ik zou 't niet per se aanraden nu naar een optreden te gaan - vond z'n optreden een jaar (of twee al?) geleden heel erg veel beter.

Old Crow Medicine Show - I Hear Them All

Lekker jong en fris klinkend Blue Grass, en ander authentiek fraais, bandje uit Nashville.
Ook andere clips op het net klinken goed, meerdere leadzangers; altijd prettig.

Old Crow Medicine Show - I Hear Them All
Punt extra voor hun inzet voor Ground Relief: 9

Zou hier bijna een politiek getinte opmerking plaatsen over de wijze waarop de staat het daar zo laat afweten en dat het eigenlijk mensonterend is dat dergelijke initiatieven nodig zijn, maar dat doe ik natuurlijk niet.

OCMS is altijd genieten! Na Wagon Wheel is dit wat mij betreft ook het mooiste nummer uit hun repertoire. 8,5
(Hun nieuwe album heeft nog maar twee stemmen )

Ja mooi bandje, erg lekker weer.

8

Jason Isbell and the 400 Unit - Alabama Pines

Wat is bedoeling, Masimo, van dit topic? Gewoon leuke muziek vermelden, die je gehoord hebt? Een paar leuke aktuele cd's, die nog niet in de database zitten. Leelanau van Dana Falconberry en America van Catherine Feeny. En nog eentje die er wel in zit Who needs who van Dark dark dark.

Justin Townes Earle: Erg leuk nummer: 8

The Act of Estimating: Daar kan ik dus echt niet tegen: 3 (ik heb het wel eens over gemaakte emotie, dit is daar een uitstekend voorbeeld van). Doet me pijn om dat tegen een collega Bingham fan te moeten zeggen Daniel, maar ik moet eerlijk zijn

Wovenhand is dan weer een stukje steviger en beter, alleen dat gothic element bevalt me niet zo: 6

Old Crow Medicine Show: Geweldig. Helemaal zoals muziek bedoeld is: 9

Jason Isbell: Aardig, maar was compleet akoestisch veel beter uit de verf gekomen: 7

Daar heb je wel gelijk in. Even zoeken of zoiets op youtube staat

Edit: Jawel

Kijk eens! Dat is nou het verschil tussen: "Grappig maar niet meer dan dat" en "Zo daar wil ik eens iets meer van horen". De stem was sowieso al dikke prima, ik hou wel van dat rauwe. Maar zo akoestisch komt het veel directer over, veel intenser. Dikke 8.

Weer iets van mij.




Geniaal nummer

7

kennis maken met de Dead.....tja ....

Jason Isbell:
versie1 - ,7,5
versie 2 - 8,5

17 stemmen op t album, dus mocht wel, vond ik.

Ontdekte dit vandaag bij toeval. In lange tijd niet zo'n goed en verslavend nummer gehoord.

John Fullbright een originele keuze. Een aardige recensie van zijn debuut 'From the Ground up' vind je hier.

Voor de track: 7

Eindelijk weer eens een echte ontdekking hier. Vanaf het intro met die mondharmonica zit het al goed. Ik ga zijn album eens opzoeken. 8,5

Grateful Dead laat ik maar gaan. In het verleden wel eens tevergeefs geprobeerd, en 12 minuten lokt me nu ook niet echt...

Ik had precies hetzelfde, soms weet je gewoon bij de eerste toon dat je met een goed nummer te maken hebt. Ben blij dat je net zo enthousiast bent als ik. Verspreid het woord zou ik zeggen, de man mag wel wat meer bekendheid verkrijgen!

Ben ook goed te spreken over dit nummer. Verslavend vind ik wat naar boven afgerond, maar goed is dit zeker. 7,5.

Van John Fullbright gaan we nog veel horen. Sterk nummer, een 8,5

Aangezien het wel aardig in de smaak valt, misschien nog een leuke toevoeging: hij komt in november op een aantal plaatsen in NL!
Helaas (nog) geen Groningen

Nog nooit gehoord van 90% van de plaatsen waar hij optreed