Tnx!
Dat vind ik wel een goede tip. Zo staat het meteen ook wat per "mood". (Zo heb ik ook de rest van mijn cd's wat onderverdeeld. Vooral bij wereldmuziek -folk/pop/traditional/reggae...- als breed genre is dat ook wel handig). Voor een symfonie heb ik niet op dezelfde momenten zin als voor bv. kamermuziek. Mijn klassieke collectie lijkt me eigenlijk nog wel te klein voor zo'n ruime onderverdeling, maar goed begonnen....
Opera-gerelateerde dingen ga ik wel gewoon apart steken denk ik, de rest van het vocale werk, zoals bv. koormuziek vind ik wel fijn bij de componisten.
Gelukkig heb ik ballet, net als hele operas, bijna uitsluitend op DVD. Dat zit dus toch al netjes apart. Balletmuziek op cd gaat bij jouw onder orchestraal, of heb je daar nog een aparte "categorie" voor?

Ballet is orchestraal (nu valt het mij dat dit wschl een slechte vertaling is van orchestral), maar vormt niet bepaald een groot onderdeel van mijn collectie: Tsjaikovski's 3 natuurlijk, maar voor de rest?

Orkestwerken kun je nog verder onderverdelen in concerto's (verder onder te verdelen in piano, viool, cello...), symfonieën, symfonische gedichten, ouvertures, ballet...
Maar dat doe ik niet systematisch, uiteindelijk hou je altijd een frustrerende categorie 'diverse' over die nergens bij past

Ik heb opera ook apart in de kast staan alle andere cd's staan door elkaar heen op dit moment.

Ik heb het als volgt digitaal, maar misschien heb je er uit aan:

De volgende directories:
Tijds periode \Componist -> Jaartal compositie -> naam composistie\uitvoerder en label en jaar van opname\files

Digitaal heb ik opera's ook apart gecategoriseerd.
Zelfde opzet.

@ nico: Haha, orkestraal natuurlijk, was me zelfs nog niet opgevallen. (Wij spreken engels binnenshuis, spaans en catalaans buiten, meer dan 10 jaar nu al, nederlands word beetje bij beetje steeds wat vreemder...)

@ korenbloem: die tijdsperioden indeling is wel uitermate interessant natuurlijk, heb ik ooit ook overwogen, maar met die jaren van release etc. vind ik toch teveel gedoe. Ik denk dat ik me ga richten op nico zijn indeling. Toch bedankt natuurijk

@nico: Ik vermoedde al dat balletmuziek op zich niet zo'n grote/populaire groep vormt. Ik alvast kijk ballet toch voornamelijk om het dansen (en klassiek ballet ook een beetje om de hele show natuurlijk), maar indien de muziek zo prachtig als die klassiekers van Tsjaikovski, geeft dat wel iets extra natuurlijk. Toch ook nog bekende balletmuziek van Prokofiev ( Romeo en Juliet), Bizet/Shchedrin (Carmen), Stravinsky (Petrushka), Léo Delibes (Coppélia) etc. Alleen weet ik er dan weer niet genoeg vanaf om ook te weten in hoeverre ze daadwerkelijk voor ballet gecomponeerd waren. Zo duikt Erik Satie's Gymnopédies no.3 ook op in Cinderella...
Maar terug on-topic: Deze uivoering van Beethoven ondertussen ook op Spotify gevonden...

...beter nog: De hele Box in 1 lijstje. En ik de albums maar apart zoeken....

(ik weet niet of die Spotify linken vanuit elk land hetzelfde werken, anders type je gewoon 111 years in het zoekvenstertje, en bij de pop-up resultaten kies je de playlist met het gele hoesje.)

Je verzameling klassiek sorteren en overzichtelijk houden is inderdaad nog wat lastiger.

Ik hou er ongeveer hetzelfde systeem op na als nico1616.

De werken van een componist sorteer ik echter bijna omgekeerd, van werken met kleine bezetting naar steeds groter. Solo, duo, trio, quartet, kamerorkest, concerten, symfonieën, opera.

Opera's heb ik niet zoveel dat het de moeite is ze apart te plaatsen.

Boxen staan omwille van hun omvang uiteraard niet tussen de gewone cd's.

Verder hou ik het heel persoonlijk. Een cd met 2 of 3 werken van verschillende componisten plaats ik bij de componist van het werk waar ik de cd het meest voor kocht.

Van Nigel Kennedy heb ik alles bij elkaar staan omdat dit meer dan 15 cd's zijn en ik wel weet welke concerten hij heeft opgenomen. Van Kronos Quartet, ook meer dan 15 cd's, staat ook alles bij elkaar. Logisch naar de aard van hun cd's. Zo heb ik nog wel enkele cd's apart staan, waar werk van 4 of meer verschillende componisten op staat.

Ooit in de beginperiode toen ik begon te verzamelen hield ik op de computer een lijst bij van alle werken per componist met een vermelding op welke cd ze stonden. Zo had ik een mooi overzicht en kon ik meteen zien of ik een werk op cd had en waar het terug te vinden was. Maar hier ging al snel te veel tijd insteken.

Van de makkelijke Brahms naar een moeilijke Beethoven.


Ik heb intussen geleerd dat het kwartet in C mineur opus 131 Beethoven's voorlaatste kwartet was dat hij schreef. (De opusnummers geven niet de volgorde aan wanneer de werken zijn gecomponeerd, maar wel uitgegeven).

Dit is zeker te horen want het is een pak ontoegankelijker dan bijvoorbeeld het eerst geschreven kwartet dat bij de late wordt gerekend, dat in E majeur opus 127. Deze twee kwartetten heb ik op een cd staan, beide dus even vaak beluisterd terwijl ik opus 127 goed ken en 131 gisteren voor het eerst leek te horen. Eerstgenoemde kent dan ook duidelijk herkenbare en terugkerende patronen, zoals bijvoorbeeld in Schubert's Der Tod und das Mädchen, het quintet in C majeur en het heerlijke quartettsatz in C majeur.

Maar het opus 131 is een moeilijkere noot om te kraken. Beethoven was hier zijn tijd ver vooruit en het toenmalige publiek was vaak weinig enthousiast. Veel stemmingswisselingen volgen mekaar in snel tempo op en weinig houvast aan patronen. Ik meende ook plots een stukje te horen dat in Brahms' vioolconcert gebruikt is. Bij een volgende beluistering noteer ik waar dat precies was.

De sfeer van het werk bevalt mij zeer maar er de volle duur echt voor gaan zitten vraagt momenteel toch een beetje doorzetten. Hopelijk is het kwartet uit de middenperiode wat makkelijker, anders gaat de week zeker te kort zijn.

Inderdaad niet echt een eenvoudige opgave, deze.
Beethoven was al potdoof toen hij zijn laatste kwartetten schreef en ze zijn niet meteen gekend als de gemakkelijkste muziek. Een beetje zoals zijn laatste pianosonates.

Strijkkwartet als genre vind ik op zich al het meest ontoegankelijke van alle klassiek. Ik geraak nauwelijks verder dan de bekendste van Haydn, en ik luister toch al 15 jaar.
Vele liefhebbers hemelen de strijkkwartetten van Bartok en Shostakovich op maar ik ben daar helemaal nog niet aan toe.
Ik doe deze week wel eens een poging voor deze Beethoven ...

Ik ben ongeveer 20 jaar geleden begonnen met klassiek en heb juist wel een voorliefde voor strijkkwartetten. Die van Bartók moet ik dus maar eens gaan opzoeken. Van Shostakovich heb en ken ik er enkele, maar vooral die van Schubert die ik in mijn vorige bericht noemde vind ik geweldig. Mozart en Haydn heb ik ook wat van. Van Haydn een werk dat tot mijn absolute favorieten behoort, als ik me niet vergis is dat het Kaiserquartett.

Zo dadelijk mijn tanden eens in de opus 59 van Beethoven zetten.


Leuk dit topic, omdat ervaringen uitwisselen zo stimulerend werkt. Ik krijg daardoor weer meer zin in klassiek.

Der Tot und das Mädchen van Schubert, idd prachtig en zag ik even over het hoofd
Dat Kaiserquartett van Haydn is toch dat van 'Deutschland, Deutschland über alles'?
Ik luister ook het meest naar dat opus 76, mijn favorieten zijn het Quinten- en Sonnenaufgangquartett.

Maar nu Beethoven, ik doe mee

Dat van dat 'Deutschland über alles' moet mij ontgaan zijn.

Nu staat Beethoven op maar ik zal straks eens zoeken welk stuk het precies is dat ik bedoel. Dit kwartet nr. 3 opus 76 heb ik wel op cd staan met die andere die je noemt, nr. 2 en nr.4

Misschien hebben we dezelfde opname van het Alban Berg Quartett.

Bedankt voor de tip, dit wil ik wel eens van naderbij bestuderen!

De cd met de uitvoering van opus 59 nr 1 door het Emerson String Quartett die ik heb maakt deel uit van de Complete Beethoven Edition. Haal die ook weer maar eens geheel in huis. 87 cd's

Op amazon staan drie commentaren bij deze cd. Een positief, twee negatief. Bij die laatste kan ik me wel wat voorstellen. Er wordt geschreven dat men speelt alsof men snel weer naar huis wil en het klinkt inderdaad wat te gehaast soms. Voordeel kan zijn dat je fris blijft bij het luisteren. De productie draagt daar ook aan bij met een kraakhelder geluid; alsof de vier strijkers bij je in de woonkamer spelen. Maar een wat warmer geluid, zonder in dufheid te vervallen, lijkt me dit kwartet beter te passen.

Toch maar eens gaan zoeken naar wat het Amadeus-Quartett er van maakt. Het werk op zich is zeker makkelijker dan het andere op hun cd, opus 131 want heeft wat meer herkenbare thema's die terugkeren.

Nee, mijn opname is die van het Kodaly Quartet op het budgetlabel Naxos.

Het opus 59/1 van Beethoven herinnert me aan mijn probleem met het strijkkwartet: het is intellectuele muziek. Muziek die ongetwijfeld fantastisch ineenzit en waar een muziektheoreticus een hele boom kan over opzetten, maar die mij emotioneel niets doet.

Beethoven is sowieso niet de componist van de meeslepende melodieën (daarvoor moet je bij Dvorak of Tsjaikovski zijn), hij heeft daarentegen wel het talent om onbeperkt te spelen en te variëren met kleine melodiecellen. Dit komt uitstekend tot zijn recht in zijn symfonieën en maakt ze ongelofelijk groots maar in een strijkkwartet kan ik dat moeilijker appreciëren.

En dan ben ik nog niet eens aan zijn opus 131 begonnen...

Just not my cup of tea

En ik dacht dat opus 59 een makkelijk werkje was
Ik ken dat stuk dus knal van buiten. Ik had dat een jaar of 10 geleden in een playlist gestoken met een stuk of 10 andere strijkmuziek (is dat een bestaande uitdruking?) uit die 50-delige collectie van bij "El Pais"en had dat dagelijks op mijn werk opstaan. Niet altijd aandachtig naar geluisterd natuurlijk, maar zo kruipt het natuurlijk wel in je systeem. Nu was dit toch een van mijn favorieten uit dat lijstje (ik zal later eens opzoeken wat er nog voor moois tussen zat), al wist ik niet eens dat het van Beethoven was, want daar lette ik dan weer niet op... (vergeef me mijn zonden )
Wel een heel leuke ervaring dus, want de verschillen van deze Amadeus Quartet uitvoering en mijn Leipzig String Quartet uitvoering zijn toch wel zeer opvallend. (Ook vooral wel omdat ik die ene zo goed ken waarschijnlijk.) Maar ik vind deze ook meteen zeer goed. De Leipzig heeft een meer energiekere sfeer , maar de Amadeus geeft me bij de eerste indruk een meer emotionelere interpretatie. Ik kom hier later zeker nog wat uitgebreider op terug. Eerst nog eens een keer meer beluisteren.
Voor mij geeft opus 131 een veel ontoegankelijkere indruk. Maar die ken ik dus niet, en dit was de eerste kennismaking. Mijn gedachte hier is toch, heel veel keren beluisteren doet wonderen , maar wie heeft zoveel tijd en goesting?? ik heb ook al begrepen dat het heel moeilijk gaat worden hier om iets zinnigs te zeggen binnen een week over de muziek die hier voorbij gaat komen en dewelke ik nog niet ken. Of ik moet heel de week telkens exclusief gaan luisteren naar het 111 album van de week..... Bij mij gaat de klassieke microbe ook weer wat meer kriebelen door dit topic, maar dat zit er toch niet in vrees ik.

Edit: Voor de liefhebbers: de versie van het Leipzig String Quartet staat op cd nr. 31 van de El Pais collectie en komt origineel uit deze cd.

Bedoel je muziek met uitsluitend strijkers of muziek om bij te strijken?

(Veel wordt het woord niet gebruikt, maar lijkt me wel een bestaande juiste term)

@Cabeza

Dat was uiteraard een afweging waar Stefan en ik goed over nagedacht hebben. Met klassieke muziek heb ik veel meer geduld dan met andere genres, ik hoef niet per sé iets nieuws te horen binnen de klassieke muziek, ik wil juist de werken vergelijken onderling qua uitvoeringen en het leren kennen. itt andere muziek. (ben nogal een luisterfreak geweest, nog steeds wel, minimaal 6 albums per dag gemiddeld )

Echter kom je dan tot het probleem dat de activiteit in een topic gaat teruglopen als je eens in de 2, 3, 4 weken een nieuwe bespreking plaatst. Per week een nieuw werk levert wat sneller discussies op, al is het natuurlijk nooit verboden om werken te blijven luisteren

En dit terzijde, die box bestaat uit 55 (!!) cd's. Ik wil wel binnen een jaar klaar zijn!

Tegenover de opus 131 van Beethoven, of nog erger, de kwartetten van Schönberg (atonale muziek), zou ik zeggen, relatief makkelijk. Ik vind het vergelijkbaar met kwartetten van Schubert en dus best meevallen.

Welke drie ga je skippen?

Met mijn zeer beperkte kennis kan ik mij vergissen, maar ik denk dat dit eerder aan de tijdsgeest te wijten valt dan aan Beethoven als componist. Toen Beethoven stierf moesten Dvořák en Tchaikovsky nog geboren worden.

De grote meeslepende melodieën hebben vaak een wat persoonlijker karakter en zijn vooral typerend voor de Romantiek, maar in de Klassieke periode nog niet gangbaar. Niet gewenst zelfs.

Meer nog is Beethoven volgens mij zelfs de aanzet tot de Romantische stroming geweest. In zijn laatste symfonie en pianoconcert zijn toch wel erg meeslepende melodieën te horen. Sommige klassieke muziekliefhebbers houden niet van Beethoven omdat ze hem te persoonlijk vinden in zijn muziek.

Wat strijkkwartetten betreft, of dit intellectuele muziek is hangt vooral af van de aard van het werk lijkt me. De overdaad van een vol orkest vind ik soms teveel van het goede, zeker als de componist terugvalt op toeters en bellen om tot het gewenste klankeffect te komen. Wat me in het bijzonder bij kwartetten aanspreekt is dat de muziek tot zijn inhoudelijke essentie wordt teruggebracht.

Okee, toch een vrij adequate indruk voor een beginner dan. Ik had die playlist indertijd namelijk toendertijd ook al samengesteld met toegangkelijker ogende werken. Stond vooral veel barok in.

Inderdaad! Deutschland über alles. Het Duitse volkslied dus. Ik heb altijd geweten dat ik die melodie van ergens anders kende dan van het Kaiserquartett maar kon het nooit thuisbrengen. Nu jij de vraag stelt en ik het stuk hoor valt eindelijk mijn frank.

Maar het stuk waar ik in het bijzonder dol op ben zit in het quintenquartett, het derde deel.

Heerlijk hoe de cello een tel later dezelfde melodie naspeelt als de rest van het kwartet. Uiterst toegankelijk maar toch zeer ingenieus. Haydn is een wat minder grote (lees bekende) naam dan Bach, Mozart en Beethoven, maar de omvang van zijn oeuvre en de kwaliteit daarvan moet er nauwelijks of niet voor onderdoen.

Ik kan je overigens de uitvoering door het Alban Berg Quartett wel aanraden nico1616. Ben wel benieuwd als je vergelijkt met degene die jij hebt. In mijn oren wordt de verfijndheid van Haydn perfect weergegeven. Het klinkt mij altijd onaards volmaakt in de oren en daarom nog nooit behoefte gehad aan andere uitvoeringen.

Voor wie dat derde deel wil horen: (ik vind de cello hier wel wat te luid klinken)

Ik ga er geen gewoonte van maken mezelf te quoten, maar nog aanvullend hierop wil ik even opmerken dat componisten vaak het meest vooruitstrevend waren in hun kamermuziek, meer bepaald met strijkkwartetten. De zeggingskracht ervan is ook enorm. Wanneer een componist er niet in slaagt met deze middelen uit te drukken wat er op zijn lever ligt of wat zijn hart beroert zal dat waarschijnlijk ook niet lukken met een voltallig orkest. Met de laatste van de late kwartetten die Beethoven schreef staat deze reus in mijn ogen dan ook met een voet in de muziek van de twintigste eeuw. Een beetje lastige muziek soms die niet snel blijft hangen maar wel grote indruk nalaat. Aandacht en tijd aan investeren loont meestal wel de moeite.

we zullen er meer gaan skippen welke dat zijn geef ik van te voren aan. De eerste die zal worden overgeslagen is:

Placido Domingo & Gulini - Opern Gala. Hier staan geen hele werken op en is dus een verzamel cd.

verder zitten er ook een aantal dubbel albums in. Of we deze ook in 1 week gaan doen hebben we het nog niet over gehad.... maar dat duurt nog wel voor we zo ver zijn.

Ik ga iin ieder geval van te voren niet kijken welke werken de box allemaal bevat. Het is wel leuk om elke week verrast te worden.

Bij de tweede beluistering van Beethoven's opus 131 heb ik wel van begin tot eind geboeid zitten luisteren. Enerzijds omdat ik weer snel 'ingeluisterd' raak op de klank van het strijkkwartet maar anderzijds ook omdat verschillende thema's zich hier en daar toch al wat meer laten zien.

Ik hanteer het volgende opbergsysteem voor klassieke cd's.

Alle cd's die werken van één componist bevatten, staan alfabetisch gerangschikt per componist. Volgens zijn de cd's met stukken van meerdere componisten die door één artiest worden uitgevoerd gesorteerd per instrument. Elke instrumentgroep is vervolgens weer alfabetisch gerangschikt per uitvoerdende artiest. Tot slot is er nog een kleine restgroep.

Het ziet er dus als volgt uit:

componisten/pianisten (uitvoerenden op alfabet)/violisten (uitvoerenden op alfabet)/strijkkwartetten (uitvoerenden op alfabet)/enz./restgroep

Zoek ik bijvoorbeeld een strijkkwartet van Beethoven, dan kijk ik bij de componisten onder Beethoven en bij de uitvoerenden bij strijkkwartetten.

Met je kennis van klassiek is niets mis, integendeel!
Ik denk dat je gedeeltelijk gelijk hebt: de romantiek leent zich beter tot meeslepende melodieën, maar ik denk dat er toch een verschil is bij Klassiek tussen bv. Mozart en Beethoven. Mozart was in mijn ogen een absoluut genie van de melodie, hij kon ook alles componeren: hij schreef de beste symfonieën, opera's, pianosonates, pianoconcerten, kamermuziekwerken en zelfs het beste fagotconcert.

Beethovens muziek klinkt alsof hij dat natuurtalent niet had en er meer moest wroeten, bij Mozart ging alles precies meer vanzelf. Wat niet betekent dat Beethoven de mindere componist was, hij maakte niet alleen de overstap naar Romantiek, veel van zijn late werken klinken zelfs modern.

Ik heb het echter wel voor de overdaad van een orkest. Mahler vind ik bijvoorbeeld geweldig.
Ik ben ook een man van de opera, een groot deel van mijn collectie bestaat uit Puccini, Rossini, Verdi en Handel.

Wat de strijkkwarten van Haydn opus 76 betreft, heb ik ook altijd het gevoel gehad dat ik niets meer nodig heb dan het Koldaly Quartet. Naxos mag dan wel een budgetreeks zijn, soms zitten er parels tussen. Maar ik zal het Alban Berg Quartet zeker eens beluisteren

Ik vind dat skippen bijzonder spijtig. Zo'n opera gala lijkt me heel toegankelijk en door die beslissing kan het zijn dat opera helemaal niet aan bod komt.
Opera is net ideaal om te doseren in aparte aria's.
En de combinatie Domingo en Giulini is gewoon perfect

Mahler is ook een van mijn favoriete componisten. De manier waarop hij het orkest gebruikt bevalt me dan wel weer. Bij Mozart wat minder soms. In zijn symfonieën heb ik niet altijd zin. Neemt niet weg dat ik geen liefhebber van zijn muziek zou zijn.