Om te beginnen bij het begin, ik ken alleen deze 2 quartetten van Beethoven echt goed. Digitaal heb ik verschillende versies op mijn schijf staan. Heb wel eens wat ad hoc dingen geluisterd, maar helaas heb ik de string quartets nooit de aandacht kunnen geven die ze eigenlijk verdienen.

Deze plaat bevalt mij in ieder geval erg goed. Het eerste Quartet `Razumovsky´ is een heerlijk spannende en transparante compositie wat zich perfect laat lenen voor de snellere uitvoering waar het Amadeus Quartet voor kiest.
Het 2e quartet op. 131 heeft wat meer herkenbare thema´s. Dit quartet is opgedragen aan von Stutterheim en was een van Beethovens zijn eigen favorieten van de late quartetten. In beide stukken weten ze perfect Beethoven zijn genialiteit naar voren te laten komen. De interpretatie van beide stukken zijn haast academisch te noemen. Het Amadeus Quartet kiest voor een zeer strakke en zuivere uitvoering. Lyrische, verstrooid en theatraal wat zo herkenbaar is voor Beethoven wordt prachtig gebalanceerd met een zeer strak spel.

Het album voor deze week:






Chopin: Preludes, Piano Sonata No 2 / Martha Argerich

Dit werk zal wel een goede aanleiding zijn voor wat discussies. (heb iig de indruk dat Chopin op deze site erg populair is, waar niet eigenlijk )

Mijn stuk over het vorige werk komt op zijn laatst woensdag.

De 24 preludes was samen met een verzamel cd het eerste wat ik van klassiek in huis haalde. Het duurde toch even voor deze pianomuziek me echt beviel. En de budget cd'tjes die ik aanschafte bleken achteraf gezien ook geen beste opnamen/uitvoeringen. Maar intussen is het wel een van mijn favoriete werken geworden.

Ik heb nu deze mooie uitvoering door Maurizio Pollini.



Gitaarvirtuoos Tony MacAlpine die ook piano speelt heeft op zijn debuut prelude 16 staan. Op zich prima gespeeld maar als ik dan vergelijk met Pollini... een wereld van verschil in souplesse en gevoel.

Doordat het redelijk herkenbare korte delen zijn is het werk vrij toegankelijk. Af en toe keert een kort thema nog even terug in een ander deel. Een melodie in prelude 15 zou Tchaikovsky later nog gebruiken in zijn pianotrio.
Het werk in zijn geheel zit vol contrast, van rustig bijna minimalistisch tot uiterst virtuoos. Ook qua emotie komt een heel spectrum voorbij. In de film Five Easy Pieces met Jack Nicholson is er een scene waarin een prelude een rolletje speelt.

Wie is von Stutterheim eigenlijk Een verre nonkel van herr kornblume ofzo?



Altijd goed om te horen, er is dus nog hoop, met wat doorzettingsvermogen
Met Chopin heb ik namelijk tot nu toe niet veel. Ik heb deze nu ook twee maal beluisterd, maar ik vind het zo'n "pingel" muziek. Moeilijk ook om er echt de aandacht bij te houden. Ik herken eigenlijk ook niets. Ik zal het hoogstwaarschijnlijk zelf dan ook niet hebben, maar dat moet ik nog nakijken.

Ik had al langer klassiek beluisterd, maar nooit echt bewust op specifieke stukken gelet. Maar toen ik de prelude Op. 28 No. 15 hoorde (de regendruppelprelude) dacht ik "wow, dit is mooi". Ook gelijk het bekendste stuk, maar het blijft mooi. De rest van de preludes ben ik er ook bij gaan luisteren (maar ik heb alleen nog een flutte budgetuitvoering in huis; moet ik maar eens verandering in gaan brengen).

Vraagje: Chopin: Piano Sonatas Nos.2 & 3 by Martha Argerich on Spotify - open.spotify.com
Is de CD in kwestie te vinden tussen deze nummers of is dit maar een rare link die ik nu geef?

Op basis van wat ik heb gehoord zou ik dan zeker voor Maurizio Pollini kiezen ipv. voor Martha Argerich. Bij haar uitvoering gaat een en ander verloren. Ze is overhaast in het snelle werk en niet fijngevoelig genoeg voor de ingetogen delen. Technisch een goeie pianiste, maar naar mijn mening niet echt spek voor haar bek, deze preludes van Chopin.

Cabeza, misschien een idee om Pollini eens te beluisteren, dat het je dan meteen meer bevalt.

Welke woensdag?

Ja, ben nogal druk met werk en de vakantie (ga volgende week) dus het is er nog niet van gekomen. Ik probeer Beethoven in ieder geval nog deze week de doen en dan komen er een paar weken geen stukken van mijn kant. Zal nog wel overleggen of dit topic op hiatus gaat, of dat Stefan (met misschien een vervanger?) doorgaat.

Bedankt voor de tip. Ik ben gelijk gaan luisteren op Spotify. Klinkt inderdaad goed.

Chopin: Preludes, Piano Sonata No 2 / Martha Argerich

Preludes werden gebruikt om in de stemming te komen van grotere composities. Echter maakte Chopin elke Prelude een compositie die op zichzelf staat. Ondanks elke Prelude relatief kort is, weet elk van Chopin's prelude zijn mannetje te staan. De omwentelende patronen en structuren zijn overladen met een intense emotieve atmosfeer.
Argerich weet de ambiguïteit van dit werk neer te zetten als of het haar eigen natuur is. Met veel passie, overgave en raakt ze de grenzen van deze composities. Echter boet ze door haar impulsieve interpretatie in bij precisie vergelijkend met Pollini.
Ik zie dat Pollini's zijn uitvoering hier wordt aangeraden. Maar toch wil ik stellen dat Pollini zeker niet de ultieme uitvoering is voor dit werk. Het is muzikaal, ingetogen en inderdaad het ligt makkelijker in het gehoor dan bijvoorbeeld Argerich. Maar mist wel spanning, emotie en laakt zelfs karakter. Aurré op het Philips Label (1977) is ook een uitvoering die mensen zeker een keer zouden moeten proberen. Het heeft het ingetogen karakter van Pollini, maar weet spanning, en luisteraar te binden zoals Argerich doet.
Al met al zijn de Préludes wat mij betreft stuk voor stuk 24 meesterwerken.

Het piano Sonata was volgens Chopin's contemporaine musicologen een incoherente sonata en de delen missen enige verband met elkaar. Andere hebben het later beschreven als een seizoenscyclus. Het 3e deel (Begrafenismars) is het bekenste gedeelte van de Sonata. De sonata heeft een stormig karakter, maar hierin is net als bij freejazz bijvoorbeeld, voor de luisteraar altijd een vorm van harmonie of structuur te vinden, wat dit werk juist zo enthousiast kan maken
Argerich speelt werderom met de zelfde passie en overgave, toch doet het geheel gewoon onder voor de 24 préludes.


P.s. Het lijkt dat Popol Vuh voor het nummer Ah! (Hosianna Mantra) een beetje gespiekt te hebben bij Chopin's Prélude nummer 24.

Hoezo, mist het spanning, emotie en laakt het zelfs karakter?


Van een pianist met de naam Aurré heb ik nog nooit gehoord. Ik veronderstel dat je (Claudio) Arrau bedoelt. Kan je eens een link geven naar die opname/cd?

Dit blijf ik een vreemde opmerking vinden. Het heeft namelijk veel minder herkenbare thema's. Enkel in het vierde deel is herhaling te vinden.

Waarom mist het spanning, emotie en laakt het karakter? Zo komt het op mij over ik zal Pollini wat vaker moeten luisteren om het precies te verwoorden. Maar het is gewoon mijn persoonlijke mening.
Ik vraag me ook wel eens af hoe belangrijk de eerste uitvoering van een stuk bepaalt is voor je verwachtingen van een interpretatie van een bepaalde componist?


Verder heb je helemaal gelijk: het moet Arrau zijn (hoe ik bij Aurré kom:?, heb zulke dingen wel vaker sorry!) Maar de opname was uit 1974, mijn mp3 tags klopten niet. Dit is de link:

Amazon.com: Chopin: Preludes; Impromptus: Music

p.s. over beethoven doelde ik ook op het 4e gedeelte.

Als het al spanning zou missen ten opzichte van de opname van Argerich is dat enkel omdat zij meer uitpakt met techniek. Bij Pollini staat de techniek in dienst van het werk. Emotioneel dus spannender en doet het karakter van Chopin ook veel meer recht.


Aha, ik had al gezocht maar niet gevonden. Linkjes op deze pagina beluisterd. Klinkt in ieder geval beter dan Argerich, maar het mist dan weer in technische zin de nodige spanning. De snelle stukken zijn nogal traag uitgevoerd waardoor een van de contrasten in het werk als geheel wat verloren lijkt te gaan. Maar daarvoor zou ik de cd helemaal moeten beluisteren.


Enkel in het vierde deel. Dat zijn dus toch minder herkenbare punten dan in de opus 59 nr. 1.

Voor veel mensen is Pollini inderdaad de maatbeker geworden voor het karakter van Chopin's preludes. Het heeft een haast apathisch karakter, wat ik wel vind is dat Pollini een veel preciezer manier van spelen heeft.

Maar ik zal eens op zoek gaan naar een goede hoge kwalitatieve pindakaas van Pollini en zal mijn mening dan er eens over neerzetten. want eerlijk is eerlijk, de geluidskwaliteit van de squeeuze box touch vs mijn unico cd speler. Is het verschil tussen messi en ron vlaar.;)

Nou bij een blad als Luister (zeg maar muziekblad Oor maar dan voor klassiek) meent eigenlijk door de bank genomen dat Pollini (net als Brendel in Schubert en Beethoven) dit te streng en zonder gevoel speelt.
Ik heb de meeste Chopin van Ashkenazy en die bevalt prima.
Ik heb wel di Pollini met sonates 2 en 3 op DG en die is best mooi,
Argerich is toch gevoeliger dan Pollini en zeker zo talentvol.

Nou, dan ben ik dus niet de enige die dat hoort in het werk van Pollini. Ashkenazy is inderdaad een prima romanticus.

Zo heb ik Ivo Pogorelich ooit in Muziekcentrum Fritz Philips zien optreden met o.a Liszt: Piano Sonata in B minor en H moll, precies zoals hij het op de plaat speelt, plubliek was zeer onder de indruk.
Een paar weken later hoorde ik Brautigam een speelse Beethoven spelen op een fortepiano en dit beviel mij toch beter.
In beide gevallen hheb ik de albums van de bewuste pianisten.

Argerich vind ik niet gevoeliger. Wel temperamentvoller. Maar dat is nu niet bepaald iets dat de muziek van Chopin goed doet. Dat temperament met een klemtoon op virtuositeit past beter bij bijvoorbeeld Rachmaninov.


Over dat laatste zijn we het dan toch al eens. Nu de subtiliteit van Chopin's muziek nog vatten en dan hoor je vanzelf hoe levendig Pollini de emotie in diens muziek weet te verklanken.

Volgens mij gaat Argerich veel te woest en rommelig tekeer.

Maar in welke uitvoering je een werk goed hebt leren kennen kan inderdaad bepalend zijn voor hoe je andere uitvoeringen ervaart. Het blijft vergelijken en dus relatief. Zolang het een kwalitatief hoogstaande uitvoering is gaat het dus om voorkeur en/of gewenning. Slechte uitvoeringen vallen snel door de mand als je een goede hebt gehoord.

Ik heb enkel de sonate beluisterd, omdat ik die ken en ik moet je gelijk geven. Vooral in het eerste en tweede deel is Argerich heftig. Ik ben ook rustiger gewoon. Het trage deel vind ik wel heel mooi en dromerig gespeeld.

Ik heb de opname met Pollini die je beschrijft, maar mijn favoriet is Leif Ove Andsnes (op Virgin), niet toevallig de eerste die ik leerde kennen

Een beetje ontgoochelend toch van Argerich, zo'n fantastische pianiste ...

Ach zo hoort het.
DG heeft naast de bijnaam Het gele label, ook een naam als pianisten label, dit is nuttig blijkbaar met zoveel verschillende smaken.

Het is overigens wel zo dat met als je met de partituur meeleest de ene pianist meer gelijk geeft als de ander in tempi en touche , maar componisten als Chopin, Beethoven maar zeker formidabele pianisten als Mozart, List en Rachmaninof f (de zelfde als Rachmaninow en Rachmaninov). speelde toch met meer vrijheid en dat noem ik dan weer niet rommellig.

Overigens hebben beide in de jaren 60 het Chopin concours gewonnen.

Dat verschilt, Chopin zelf was als uitvoerder zelf ook een woeste pianist in de lijn van beethoven. Pollini is gewoon de bekendste uitvoering (kijkend naar Amazon, RYM etc) en voor vele 'de' interpretatie vorm van Chopin. Gould veranderde toch ook het hele concept van de bach's Goldberg Variations, wat nu ook als de interpretatie wordt gezien




mee eens. Slechte uitvoeringen vallen heel snel door de mand, maar het wil in mijn geval niet altijd zeggen dat de eerste uitvoering die goed valt de maat-staaf wordt. Ik blijf vaak wel bij die uitvoering, omdat er gewoon te veel muziek en uitvoeringen zijn en ik graag nieuwe dingen wil horen. mijn voorkeur gaat lichtelijk uit naar Arrau, maar of dit de beste uitvoering op de markt is? Ik weet haast wel zeker van niet.

Ik denk dat mensen zowel als bij Pollini, en Argerich je geen miskoop doet, wil je kennis maken met preludes van Chopin.

korenbloem, nu doe je het weer... haal je hoofd eens uit de "clouds"

haha. ik pas hem aan

Gould...

Glen Gould brommede ook mee, zowel live als op de oude en nieuwe Goldberg.
Ook met andere werken deed hij dat.
overigens heeft Gould bij een pianoconcert een flinke ruzie met Bernstein gehad over de uitvoering (bij Gould waren dat altijd de tempi) Bernstein heeft het voor eens in zijn leven maar zo gelaten omdat het Gould was.

Vandaar dat ik dus niet kan luisteren naar Glenn Gould, dat meebrommen is zo storend dat ik me gewoon niet op de muziek kan concenteren