...Dat mensen zo moeilijk doen om even een plaatje 200 bij 200 pixels te maken. Zo gepiept met Irfanview.

is ook zo, maar dan nog is het frustrerend.

Haha, ja ik vraag me ook af hoe ze t in godsnaam voor elkaar krijgen om zowat elk plaatje 200xnet geen 200 te krijgen.

...dat je de meeste albums eigenlijk helemaal niet kan beoordelen, omdat je simpelweg het hele album niet kent? Soms omdat het gewoon je smaak niet is (hoewel ik nog steeds de neiging heb om alle Thunderdomecd's 0,5* te geven, maar ik hou me in...), maar meestal omdat ik er slechts een paar nummers van gehoord heb. Ik vind dat ik maar op een vrij beperkt aantal albums kan reageren of stemmen (de albums die ik zelf in mijn collectie heb dus). Hoe doen jullie dat? Hebben jullie gewoon zo'n ontzettend grote platenkast en kopen jullie direct elk nieuw album dat in de winkel ligt of luisteren jullie af en toe even een album in de platenzaak en beoordelen het aan de hand daarvan?

K'heb inderdaad een grote platenkast.

Moi aussi. Tegenwoordig is het wat minder, maar tussen mijn 14de en 24ste ging mijn meeste geld op aan muziek en films.

Hetzelfde hier. Daar komt nog bij dat ik bergen (gaat de 1000 ruim voorbij) cd's heb gehuurd in mijn leven (tot op de dag vandaag doe ik dat nog steeds). Verder heb ik minstens 1000 cassettebandjes liggen waar ook vooral complete albums op staan. Alles waar ik op stem heb ik helemaal gehoord. En het grootste deel heb ik minimaal op een cassettebandje staan.

Ik heb laatst de balans nog eens opgemaakt en kom tot 1.607 cd's. Dit is inclusief de collectie van MFEO, maar exclusief bandjes (waar ik er nog zo'n 600 van heb) en zelf opgenomen cd's. Bij de CD-theek (waar je eigen uitleenhistorie op hun site te volgen is) heb ik sinds 1987 ongeveer 2.000 albums gehuurd.

Bij Ikea waren tot voor kort van die handige draaitorens te koop waar ruim 500 cd's in kunnen. De drie die ik daar heb gekocht zijn inmiddels vol en nu heb ik er eentje gekocht bijgekocht waar er "slechts" 180 in kunnen.

Dat opbergen is een drama: ooit zo'n oude teakhouten kast door een meubelmaker laten verbouwen van binnen, waardoor er zeer veel cd's in konden. Die is inmiddels wel vol en zijn andere kasten ingeschakeld. En de balans qua cd-aantal? Durf ik niet eens meer op te maken. Daarom maakt deze site zo gelukkig Het blijkt dat je toch niet de enige freak bent. Heerlijk ! Ik herken dan ook heel veel in alle berichten hierboven.

... soms dat jullie voor een hele tijd niet meer zo geïnteresseerd zijn in pomuziek en voor weken of maanden lang bijna geen cd opzetten of ben ik de enige?
Als puber (nu ben ik er bijna 25) geraakte ik zeer gepassioneerd door rockalbums gaande van Sparklehorse tot Tool.
Rond mijn dertiende hoorde ik voor het eerst 'Ten' van Pearl Jam en ik was verkocht. Ik had mijn ideale droomwerelden gevonden. Het was bijzonder leuk vertoeven in heel veel cd's. Ik kon me er echt in verliezen. Het gebeurde regelmatig dat ik 's avonds mezelf tussen de twee boxen van de stereo op de grond legde, één van mijn favoriete albums oplegde en voor een uur of meer helemaal weg was en met volle teugen genoot. Muziek luisteren en zelf nummertjes maken op mijn gitaar was mijn voornaamste hobby, het was eigenlijk meer dan dat, het was zowat mijn alles. De muziek deed zoveel met me, het maakte veel emoties in me los. De rockmuziek kon me ongelofelijk goed opladen. Op school keek ik er vaak naar uit om 's avonds weer muziek te kunnen luisteren. 's Morgens stond ik zelfs iets vroeger op om nog een twintigtal minuutjes naar één of andere cd te luisteren.
Die passie is bij mij nu al een aantal jaar weg. Er is nog wel interesse, maar het is niks vergeleken met vroeger. Ik vind dit zo jammer!!!! Maar ik kan er niets aan doen. Vooral het laatste jaar doet het me allemaal zo weinig, tenzij bij vlagen waarin ik weer iets van die fascinatie, die ervaringen van vroeger voel.
Ik ben jaloers op de mensen die er zich nog steeds zo vaak in kunnen verliezen. Ik heb het gevoel dat ik die verwondering van vroeger voorgoed verloren ben.

Zijn er mensen die zich hierin in herkennen en soms ook periodes hebben waarin de muziek hun zo weinig doet?

PS: ik heb het gevoel dat het met de liefde te maken heeft.

Vooral met het sublimeren ervan (allez, bij mij dan).

Het heeft volgens mij (en in mijn geval) ook te maken met fases in je leven. Ik kan me nog herinneren dat ik een periode had (rond m'n 20e) dat ik bij wijze van spreken elke dag bij de LP en later CD zaak zat om muziek te luisteren. Ik heb toen ook heel veel gekocht (bijna allemaal jaren 70 en jaren 80 muziek). Helaas blijkt vooral van de jaten 80 veel de tand des tijds niet goed te hebben doorstaan.
Als je wat ouder wordt, krijg je andere interesses, en raakt muziek op de achtergrond, al blijft het bij vlagen wel belangrijk.

Dat je inbox steeds propvol zit omdat je wat labels hebt toegevoegd...

Nee, voordeel van 'crew' zijn

En het nadeel van 'crew' zijn is dat je al die correcties van gekken als titan moet doorvoeren

Ik hou jullie wel mooi van de straat zo!

Nee niet echt, als wij even geen zin hebt om (jouw) correcties goed te keuren laten we ze gewoon staan.

Je doet maar, zo hoopt het werk alleen maar op .

Wisselen van de wacht noemen wij dat

Tsja, dan laat ik al die toevoegingen van de labels wel aan de crewleden over . Alhoewel, ik ben onderhand al zo'n honderd keer bedankt en dat heeft toch ook wel wat .

Nou dat is je ego wel weer even wat opgekrikt lijkt mij

Dat je hoopt dat iemand voor het plaatje van de hoes van Paris Angles - Sundew kan zorgen.

paris angles is de band?

Bedankt.

Paris Angels moet dat zijn. De band ja.

Dat je soms enorm gelukkig kunt zijn met je cd-verzameling?

Altijd goed om even stil bij te staan, ook al wil iedereen natuurlijk meer

Die westerse consumptiemaatschappij ook...

Ja veel mensen zouden meer moeten genieten van wat ze hebben.