Wanneer verandert muziek van kunst naar een massaproduct?

- Sietse: hier is voor mij geen eenduidig antwoord op, maar over het algemeen als het een massa product wordt waar de manager dan wel platenindustrie te veel inspraak heeft houdt het voor mij op.
- deric raven: Als de albums in de winkel liggen. Hetzelfde als bij schilderijen. Bijna niemand heeft een Vincent van Goch aan de muur hangen, maar wel vaak een replica van een bestaand stuk. Kunst wordt toegankelijk gemaakt als consumptie- ofwel massaproduct
- C.B. Van zodra er ergens in het creatie- en productie proces een beinvloeding is voortkomende uit markt-economische overwegingen. (Het is bij deze duidelijk dat er in de popindustrie naar mijn mening weinig echte kunst wordt gemaakt, maar eerder entertainment.
- mjuman: zou bijna willen vragen: waarom stel je die vraag achterstevoren? Het begrip aesthetischer Distanz is essentieel; afstand in tijd is een reëel gegeven om de 'kunst'heid van iets te beoordelen. Iemand die mij dierbaar was zei ooit veel van wat doorgaat voor kunst is "kunst zonder spoorwegen" (die van ons heten "NS"). Sietse en CB doen beiden een goede gooi. Laat ik daaraan toevoegen dat autonomie en eigenzinnigheid van de creatieve uiting heel belangrijk is - en ons idee over schepping stamt goeddeels uit de Romantiek ( de zgn "creatio ex nihilo"). Bij kleine labels (ook eigen beheer) zul je dus eerder parels kunnen vinden, bij grote is het commerciële/financiële belang veelal te groot.
- Don Cappuccino: Muziek wordt wat mij betreft een consumptieproduct als de mensen die er achter zitten alleen maar aan verkoopcijfers en geld denken en hun muziek niet maken met gevoel.
- AOVV: Ik deel de mening van Don.
-Glenn: zie Don.
- Svendra: Kunst wordt voor mij geen consumptieproduct op het moment dat het -om wat voor reden dan ook- door de grote massa wordt omarmd. Ik zie het meer in de (al dan niet) zeer commerciële intentie waarmee muziek wordt gecreëerd en geproduceerd. Voorgangers hebben dat al prima verwoord. Cabeza Borradora is het meest streng in zijn antwoord. Zo ver zou ik niet durven gaan, want artiesten en labels mogen wel geld verdienen met hun product. Het wordt pas echt een probleem als geld de voornaamste drijfveer is.
- uffing: Wat Don zegt.
- Mb.: Wat mij betreft sluit het ene het andere niet per definitie uit. Sowieso is kunst wat mij betreft een nietszeggende classificatie. Wat voor de een kunst is, is voor de ander kitsch.
- Chevy: Muziek wordt een consumptieproduct zodra je het (grotendeels) alleen maar maakt om er geld mee te verdienen. Maar zelfs dan zou het alsnog kunst kunnen worden.
- bennerd: Ik ga dingen niet opdelen in de categorieën 'kunst' en het pejoratieve 'consumptieproduct'. Als het iets muzikaal is en ik kan ervan genieten, is het ok. Nu ga ik weer even bomen knuffelen.
~Slowgaze: Zodra de cd'tjes geperst worden wordt het een massaproduct. Ik ga dan weer echter niet mee met Adorno om te zeggen dat het dan geen echte cultuur meer is, even kort door de bocht, maar het kan dan juist nog steeds een esthetische waarde vervullen en kunst zijn. Ik sluit me dus ook aan bij Deric. En daarnaast, voor hoeveel kunstenaars is commercie helemaal geen vies woord?

Wanneer verandert muziek van kunst naar een massaproduct?

- Sietse: hier is voor mij geen eenduidig antwoord op, maar over het algemeen als het een massa product wordt waar de manager dan wel platenindustrie te veel inspraak heeft houdt het voor mij op.
- deric raven: Als de albums in de winkel liggen. Hetzelfde als bij schilderijen. Bijna niemand heeft een Vincent van Goch aan de muur hangen, maar wel vaak een replica van een bestaand stuk. Kunst wordt toegankelijk gemaakt als consumptie- ofwel massaproduct
- C.B. Van zodra er ergens in het creatie- en productie proces een beinvloeding is voortkomende uit markt-economische overwegingen. (Het is bij deze duidelijk dat er in de popindustrie naar mijn mening weinig echte kunst wordt gemaakt, maar eerder entertainment.
- mjuman: zou bijna willen vragen: waarom stel je die vraag achterstevoren? Het begrip aesthetischer Distanz is essentieel; afstand in tijd is een reëel gegeven om de 'kunst'heid van iets te beoordelen. Iemand die mij dierbaar was zei ooit veel van wat doorgaat voor kunst is "kunst zonder spoorwegen" (die van ons heten "NS"). Sietse en CB doen beiden een goede gooi. Laat ik daaraan toevoegen dat autonomie en eigenzinnigheid van de creatieve uiting heel belangrijk is - en ons idee over schepping stamt goeddeels uit de Romantiek ( de zgn "creatio ex nihilo"). Bij kleine labels (ook eigen beheer) zul je dus eerder parels kunnen vinden, bij grote is het commerciële/financiële belang veelal te groot.
- Don Cappuccino: Muziek wordt wat mij betreft een consumptieproduct als de mensen die er achter zitten alleen maar aan verkoopcijfers en geld denken en hun muziek niet maken met gevoel.
- AOVV: Ik deel de mening van Don.
-Glenn: zie Don.
- Svendra: Kunst wordt voor mij geen consumptieproduct op het moment dat het -om wat voor reden dan ook- door de grote massa wordt omarmd. Ik zie het meer in de (al dan niet) zeer commerciële intentie waarmee muziek wordt gecreëerd en geproduceerd. Voorgangers hebben dat al prima verwoord. Cabeza Borradora is het meest streng in zijn antwoord. Zo ver zou ik niet durven gaan, want artiesten en labels mogen wel geld verdienen met hun product. Het wordt pas echt een probleem als geld de voornaamste drijfveer is.
- uffing: Wat Don zegt.
- Mb.: Wat mij betreft sluit het ene het andere niet per definitie uit. Sowieso is kunst wat mij betreft een nietszeggende classificatie. Wat voor de een kunst is, is voor de ander kitsch.
- Chevy: Muziek wordt een consumptieproduct zodra je het (grotendeels) alleen maar maakt om er geld mee te verdienen. Maar zelfs dan zou het alsnog kunst kunnen worden.
- bennerd: Ik ga dingen niet opdelen in de categorieën 'kunst' en het pejoratieve 'consumptieproduct'. Als het iets muzikaal is en ik kan ervan genieten, is het ok. Nu ga ik weer even bomen knuffelen.
~Slowgaze: Zodra de cd'tjes geperst worden wordt het een massaproduct. Ik ga dan weer echter niet mee met Adorno om te zeggen dat het dan geen echte cultuur meer is, even kort door de bocht, maar het kan dan juist nog steeds een esthetische waarde vervullen en kunst zijn. Ik sluit me dus ook aan bij Deric. En daarnaast, voor hoeveel kunstenaars is commercie helemaal geen vies woord?
-dix: Als het product behaagziek wordt.

Wanneer verandert muziek van kunst naar een massaproduct?

- Sietse: hier is voor mij geen eenduidig antwoord op, maar over het algemeen als het een massa product wordt waar de manager dan wel platenindustrie te veel inspraak heeft houdt het voor mij op.
- deric raven: Als de albums in de winkel liggen. Hetzelfde als bij schilderijen. Bijna niemand heeft een Vincent van Goch aan de muur hangen, maar wel vaak een replica van een bestaand stuk. Kunst wordt toegankelijk gemaakt als consumptie- ofwel massaproduct
- C.B. Van zodra er ergens in het creatie- en productie proces een beinvloeding is voortkomende uit markt-economische overwegingen. (Het is bij deze duidelijk dat er in de popindustrie naar mijn mening weinig echte kunst wordt gemaakt, maar eerder entertainment.
- mjuman: zou bijna willen vragen: waarom stel je die vraag achterstevoren? Het begrip aesthetischer Distanz is essentieel; afstand in tijd is een reëel gegeven om de 'kunst'heid van iets te beoordelen. Iemand die mij dierbaar was zei ooit veel van wat doorgaat voor kunst is "kunst zonder spoorwegen" (die van ons heten "NS"). Sietse en CB doen beiden een goede gooi. Laat ik daaraan toevoegen dat autonomie en eigenzinnigheid van de creatieve uiting heel belangrijk is - en ons idee over schepping stamt goeddeels uit de Romantiek ( de zgn "creatio ex nihilo"). Bij kleine labels (ook eigen beheer) zul je dus eerder parels kunnen vinden, bij grote is het commerciële/financiële belang veelal te groot.
- Don Cappuccino: Muziek wordt wat mij betreft een consumptieproduct als de mensen die er achter zitten alleen maar aan verkoopcijfers en geld denken en hun muziek niet maken met gevoel.
- AOVV: Ik deel de mening van Don.
-Glenn: zie Don.
- Svendra: Kunst wordt voor mij geen consumptieproduct op het moment dat het -om wat voor reden dan ook- door de grote massa wordt omarmd. Ik zie het meer in de (al dan niet) zeer commerciële intentie waarmee muziek wordt gecreëerd en geproduceerd. Voorgangers hebben dat al prima verwoord. Cabeza Borradora is het meest streng in zijn antwoord. Zo ver zou ik niet durven gaan, want artiesten en labels mogen wel geld verdienen met hun product. Het wordt pas echt een probleem als geld de voornaamste drijfveer is.
- uffing: Wat Don zegt.
- Mb.: Wat mij betreft sluit het ene het andere niet per definitie uit. Sowieso is kunst wat mij betreft een nietszeggende classificatie. Wat voor de een kunst is, is voor de ander kitsch.
- Chevy: Muziek wordt een consumptieproduct zodra je het (grotendeels) alleen maar maakt om er geld mee te verdienen. Maar zelfs dan zou het alsnog kunst kunnen worden.
- bennerd: Ik ga dingen niet opdelen in de categorieën 'kunst' en het pejoratieve 'consumptieproduct'. Als het iets muzikaal is en ik kan ervan genieten, is het ok. Nu ga ik weer even bomen knuffelen.
~Slowgaze: Zodra de cd'tjes geperst worden wordt het een massaproduct. Ik ga dan weer echter niet mee met Adorno om te zeggen dat het dan geen echte cultuur meer is, even kort door de bocht, maar het kan dan juist nog steeds een esthetische waarde vervullen en kunst zijn. Ik sluit me dus ook aan bij Deric. En daarnaast, voor hoeveel kunstenaars is commercie helemaal geen vies woord?
-dix: Als het product behaagziek wordt.
- jasper1991: Kunst is het nooit geweest en een massaproduct geldt wanneer verkoop een primair doeleinde wordt.

Het antwoord is nee. Door de eeuwen heen is bladmuziek van componisten tegen betaling uitgegeven. Ze moesten ergens van leven.

Wanneer verandert muziek van kunst naar een massaproduct?

- Sietse: hier is voor mij geen eenduidig antwoord op, maar over het algemeen als het een massa product wordt waar de manager dan wel platenindustrie te veel inspraak heeft houdt het voor mij op.
- deric raven: Als de albums in de winkel liggen. Hetzelfde als bij schilderijen. Bijna niemand heeft een Vincent van Goch aan de muur hangen, maar wel vaak een replica van een bestaand stuk. Kunst wordt toegankelijk gemaakt als consumptie- ofwel massaproduct
- C.B. Van zodra er ergens in het creatie- en productie proces een beinvloeding is voortkomende uit markt-economische overwegingen. (Het is bij deze duidelijk dat er in de popindustrie naar mijn mening weinig echte kunst wordt gemaakt, maar eerder entertainment.
- mjuman: zou bijna willen vragen: waarom stel je die vraag achterstevoren? Het begrip aesthetischer Distanz is essentieel; afstand in tijd is een reëel gegeven om de 'kunst'heid van iets te beoordelen. Iemand die mij dierbaar was zei ooit veel van wat doorgaat voor kunst is "kunst zonder spoorwegen" (die van ons heten "NS"). Sietse en CB doen beiden een goede gooi. Laat ik daaraan toevoegen dat autonomie en eigenzinnigheid van de creatieve uiting heel belangrijk is - en ons idee over schepping stamt goeddeels uit de Romantiek ( de zgn "creatio ex nihilo"). Bij kleine labels (ook eigen beheer) zul je dus eerder parels kunnen vinden, bij grote is het commerciële/financiële belang veelal te groot.
- Don Cappuccino: Muziek wordt wat mij betreft een consumptieproduct als de mensen die er achter zitten alleen maar aan verkoopcijfers en geld denken en hun muziek niet maken met gevoel.
- AOVV: Ik deel de mening van Don.
-Glenn: zie Don.
- Svendra: Kunst wordt voor mij geen consumptieproduct op het moment dat het -om wat voor reden dan ook- door de grote massa wordt omarmd. Ik zie het meer in de (al dan niet) zeer commerciële intentie waarmee muziek wordt gecreëerd en geproduceerd. Voorgangers hebben dat al prima verwoord. Cabeza Borradora is het meest streng in zijn antwoord. Zo ver zou ik niet durven gaan, want artiesten en labels mogen wel geld verdienen met hun product. Het wordt pas echt een probleem als geld de voornaamste drijfveer is.
- uffing: Wat Don zegt.
- Mb.: Wat mij betreft sluit het ene het andere niet per definitie uit. Sowieso is kunst wat mij betreft een nietszeggende classificatie. Wat voor de een kunst is, is voor de ander kitsch.
- Chevy: Muziek wordt een consumptieproduct zodra je het (grotendeels) alleen maar maakt om er geld mee te verdienen. Maar zelfs dan zou het alsnog kunst kunnen worden.
- bennerd: Ik ga dingen niet opdelen in de categorieën 'kunst' en het pejoratieve 'consumptieproduct'. Als het iets muzikaal is en ik kan ervan genieten, is het ok. Nu ga ik weer even bomen knuffelen.
~Slowgaze: Zodra de cd'tjes geperst worden wordt het een massaproduct. Ik ga dan weer echter niet mee met Adorno om te zeggen dat het dan geen echte cultuur meer is, even kort door de bocht, maar het kan dan juist nog steeds een esthetische waarde vervullen en kunst zijn. Ik sluit me dus ook aan bij Deric. En daarnaast, voor hoeveel kunstenaars is commercie helemaal geen vies woord?
-dix: Als het product behaagziek wordt.
- jasper1991: Kunst is het nooit geweest en een massaproduct geldt wanneer verkoop een primair doeleinde wordt.
- musician. Tsja. Als je met de beste intenties van de wereld een album maakt en je verkoopt geen 500 maar 5 miljoen exemplaren. Verander je als band dan opeens van kunst in massaconsumptie? Kan de inhoud van een cd bij een verkoop van miljoenen albums geen kunst meer zijn? Ik zou die uitspraak niet voor mijn rekening willen nemen. Artiesten die 100 miljoen plus albums hebben verkocht. Geen kunst vanwege de verkochte aantallen? En cd's met een oplage van 2000 juist om die reden wel kunst, ook al is het niet om aan te horen? Het gaat er denk ik toch om de muziek (en dat is al moeilijk genoeg en zeer discutabel) in te delen bij wel of geen kunst. De verkochte aantallen maken dan niet meer uit.

Het sleutelwoord in jouw (en andere antwoorden) is: intenties. Met welke bedoeling maak je de muziek? daar gaat het i.m.o. om.

Wanneer verandert muziek van kunst naar een massaproduct?

- Sietse: hier is voor mij geen eenduidig antwoord op, maar over het algemeen als het een massa product wordt waar de manager dan wel platenindustrie te veel inspraak heeft houdt het voor mij op.
- deric raven: Als de albums in de winkel liggen. Hetzelfde als bij schilderijen. Bijna niemand heeft een Vincent van Goch aan de muur hangen, maar wel vaak een replica van een bestaand stuk. Kunst wordt toegankelijk gemaakt als consumptie- ofwel massaproduct
- C.B. Van zodra er ergens in het creatie- en productie proces een beinvloeding is voortkomende uit markt-economische overwegingen. (Het is bij deze duidelijk dat er in de popindustrie naar mijn mening weinig echte kunst wordt gemaakt, maar eerder entertainment.
- mjuman: zou bijna willen vragen: waarom stel je die vraag achterstevoren? Het begrip aesthetischer Distanz is essentieel; afstand in tijd is een reëel gegeven om de 'kunst'heid van iets te beoordelen. Iemand die mij dierbaar was zei ooit veel van wat doorgaat voor kunst is "kunst zonder spoorwegen" (die van ons heten "NS"). Sietse en CB doen beiden een goede gooi. Laat ik daaraan toevoegen dat autonomie en eigenzinnigheid van de creatieve uiting heel belangrijk is - en ons idee over schepping stamt goeddeels uit de Romantiek ( de zgn "creatio ex nihilo"). Bij kleine labels (ook eigen beheer) zul je dus eerder parels kunnen vinden, bij grote is het commerciële/financiële belang veelal te groot.
- Don Cappuccino: Muziek wordt wat mij betreft een consumptieproduct als de mensen die er achter zitten alleen maar aan verkoopcijfers en geld denken en hun muziek niet maken met gevoel.
- AOVV: Ik deel de mening van Don.
-Glenn: zie Don.
- Svendra: Kunst wordt voor mij geen consumptieproduct op het moment dat het -om wat voor reden dan ook- door de grote massa wordt omarmd. Ik zie het meer in de (al dan niet) zeer commerciële intentie waarmee muziek wordt gecreëerd en geproduceerd. Voorgangers hebben dat al prima verwoord. Cabeza Borradora is het meest streng in zijn antwoord. Zo ver zou ik niet durven gaan, want artiesten en labels mogen wel geld verdienen met hun product. Het wordt pas echt een probleem als geld de voornaamste drijfveer is.
- uffing: Wat Don zegt.
- Mb.: Wat mij betreft sluit het ene het andere niet per definitie uit. Sowieso is kunst wat mij betreft een nietszeggende classificatie. Wat voor de een kunst is, is voor de ander kitsch.
- Chevy: Muziek wordt een consumptieproduct zodra je het (grotendeels) alleen maar maakt om er geld mee te verdienen. Maar zelfs dan zou het alsnog kunst kunnen worden.
- bennerd: Ik ga dingen niet opdelen in de categorieën 'kunst' en het pejoratieve 'consumptieproduct'. Als het iets muzikaal is en ik kan ervan genieten, is het ok. Nu ga ik weer even bomen knuffelen.
~Slowgaze: Zodra de cd'tjes geperst worden wordt het een massaproduct. Ik ga dan weer echter niet mee met Adorno om te zeggen dat het dan geen echte cultuur meer is, even kort door de bocht, maar het kan dan juist nog steeds een esthetische waarde vervullen en kunst zijn. Ik sluit me dus ook aan bij Deric. En daarnaast, voor hoeveel kunstenaars is commercie helemaal geen vies woord?
-dix: Als het product behaagziek wordt.
- jasper1991: Kunst is het nooit geweest en een massaproduct geldt wanneer verkoop een primair doeleinde wordt.
- musician. Tsja. Als je met de beste intenties van de wereld een album maakt en je verkoopt geen 500 maar 5 miljoen exemplaren. Verander je als band dan opeens van kunst in massaconsumptie? Kan de inhoud van een cd bij een verkoop van miljoenen albums geen kunst meer zijn? Ik zou die uitspraak niet voor mijn rekening willen nemen. Artiesten die 100 miljoen plus albums hebben verkocht. Geen kunst vanwege de verkochte aantallen? En cd's met een oplage van 2000 juist om die reden wel kunst, ook al is het niet om aan te horen? Het gaat er denk ik toch om de muziek (en dat is al moeilijk genoeg
- inquestos: kwaliteit, uniciteit, medium, nut, toeschouwer, toeschouweraantal, vervaardiger, reproductieaantal, opbrengst, gedachtegang, methode, artistieke vrijheid? Nee, niets van dit alles. Het gaat om de primaire drijfveer van de maker. Is die praktisch gericht (en vermaken valt daar onder), dan is het geen kunst, hoe mooi het ook moge zijn. Een stoel van Rietveld kan in een museum belanden, maar het blijft een stoel, een product. Dat je op een kunstwerk kan zitten betekend niet dat het gelijk geen kunst meer is. En kunst is per definitie iets dat je deelt, dus dat het ophoudt kunst te zijn wanneer het op cd's wordt geperst is kul.

Dat is toch niet wat ik op internet lees. Stel dat je Mozart op de radio draait (desnoods zelf gespeeld volgens de 'originele' bladmuziek), aan wie zou je dan volgens jou moeten betalen (edit: ik realiseer me nu dat dit niet het gedeelte was waar je op reageerde)?
En was het niet zo dat men vroeger naar concerten ging, de noten die ze hoorden onthielden en ze daarna op papier zette? En zodoende die muziek verkochten/zelf speelden? Immers, wie wist hoe Mozart er uit zag? En wie het stuk nog nooit gehoord had, kon ook onmogelijk weten dat die persoon daar een kopie aan het spelen was.
Ik ben absoluut geen expert op dit gebied, maar zo is hoe ik het me herinner (de grap hierbij mag geskipt worden ).

Zoals ik het begrijp zijn muziekstukken van voor het auteursrecht "public domain" en dus vrij voor iedereen. En dat dat daarvoor in principe niet anders was.

Wanneer verandert muziek van kunst naar een massaproduct?

- Sietse: hier is voor mij geen eenduidig antwoord op, maar over het algemeen als het een massa product wordt waar de manager dan wel platenindustrie te veel inspraak heeft houdt het voor mij op.
- deric raven: Als de albums in de winkel liggen. Hetzelfde als bij schilderijen. Bijna niemand heeft een Vincent van Goch aan de muur hangen, maar wel vaak een replica van een bestaand stuk. Kunst wordt toegankelijk gemaakt als consumptie- ofwel massaproduct
- C.B. Van zodra er ergens in het creatie- en productie proces een beinvloeding is voortkomende uit markt-economische overwegingen. (Het is bij deze duidelijk dat er in de popindustrie naar mijn mening weinig echte kunst wordt gemaakt, maar eerder entertainment.
- mjuman: zou bijna willen vragen: waarom stel je die vraag achterstevoren? Het begrip aesthetischer Distanz is essentieel; afstand in tijd is een reëel gegeven om de 'kunst'heid van iets te beoordelen. Iemand die mij dierbaar was zei ooit veel van wat doorgaat voor kunst is "kunst zonder spoorwegen" (die van ons heten "NS"). Sietse en CB doen beiden een goede gooi. Laat ik daaraan toevoegen dat autonomie en eigenzinnigheid van de creatieve uiting heel belangrijk is - en ons idee over schepping stamt goeddeels uit de Romantiek ( de zgn "creatio ex nihilo"). Bij kleine labels (ook eigen beheer) zul je dus eerder parels kunnen vinden, bij grote is het commerciële/financiële belang veelal te groot.
- Don Cappuccino: Muziek wordt wat mij betreft een consumptieproduct als de mensen die er achter zitten alleen maar aan verkoopcijfers en geld denken en hun muziek niet maken met gevoel.
- AOVV: Ik deel de mening van Don.
-Glenn: zie Don.
- Svendra: Kunst wordt voor mij geen consumptieproduct op het moment dat het -om wat voor reden dan ook- door de grote massa wordt omarmd. Ik zie het meer in de (al dan niet) zeer commerciële intentie waarmee muziek wordt gecreëerd en geproduceerd. Voorgangers hebben dat al prima verwoord. Cabeza Borradora is het meest streng in zijn antwoord. Zo ver zou ik niet durven gaan, want artiesten en labels mogen wel geld verdienen met hun product. Het wordt pas echt een probleem als geld de voornaamste drijfveer is.
- uffing: Wat Don zegt.
- Mb.: Wat mij betreft sluit het ene het andere niet per definitie uit. Sowieso is kunst wat mij betreft een nietszeggende classificatie. Wat voor de een kunst is, is voor de ander kitsch.
- Chevy: Muziek wordt een consumptieproduct zodra je het (grotendeels) alleen maar maakt om er geld mee te verdienen. Maar zelfs dan zou het alsnog kunst kunnen worden.
- bennerd: Ik ga dingen niet opdelen in de categorieën 'kunst' en het pejoratieve 'consumptieproduct'. Als het iets muzikaal is en ik kan ervan genieten, is het ok. Nu ga ik weer even bomen knuffelen.
~Slowgaze: Zodra de cd'tjes geperst worden wordt het een massaproduct. Ik ga dan weer echter niet mee met Adorno om te zeggen dat het dan geen echte cultuur meer is, even kort door de bocht, maar het kan dan juist nog steeds een esthetische waarde vervullen en kunst zijn. Ik sluit me dus ook aan bij Deric. En daarnaast, voor hoeveel kunstenaars is commercie helemaal geen vies woord?
-dix: Als het product behaagziek wordt.
- jasper1991: Kunst is het nooit geweest en een massaproduct geldt wanneer verkoop een primair doeleinde wordt.
- musician. Tsja. Als je met de beste intenties van de wereld een album maakt en je verkoopt geen 500 maar 5 miljoen exemplaren. Verander je als band dan opeens van kunst in massaconsumptie? Kan de inhoud van een cd bij een verkoop van miljoenen albums geen kunst meer zijn? Ik zou die uitspraak niet voor mijn rekening willen nemen. Artiesten die 100 miljoen plus albums hebben verkocht. Geen kunst vanwege de verkochte aantallen? En cd's met een oplage van 2000 juist om die reden wel kunst, ook al is het niet om aan te horen? Het gaat er denk ik toch om de muziek (en dat is al moeilijk genoeg
- inquestos: kwaliteit, uniciteit, medium, nut, toeschouwer, toeschouweraantal, vervaardiger, reproductieaantal, opbrengst, gedachtegang, methode, artistieke vrijheid? Nee, niets van dit alles. Het gaat om de primaire drijfveer van de maker. Is die praktisch gericht (en vermaken valt daar onder), dan is het geen kunst, hoe mooi het ook moge zijn. Een stoel van Rietveld kan in een museum belanden, maar het blijft een stoel, een product. Dat je op een kunstwerk kan zitten betekend niet dat het gelijk geen kunst meer is. En kunst is per definitie iets dat je deelt, dus dat het ophoudt kunst te zijn wanneer het op cd's wordt geperst is kul.
- Oldfart: wanneer muziek gemaakt wordt met het voorop gestelde doel geld te verdienen, is het een product. Een massaproduct dat moet dan nog blijken.
Dus wanneer er gecomponeerd en geproduceerd wordt om een bepaalde doelgroep/ verkoop aantallen te bereiken, dan is het zo'n product.
Een muzikant/ muzikanten die muziek maken die ze ook zo zouden maken zonder het te (willen) verkopen, dat gaat meer in de richting van kunst.
Maar of het daarom dan ook kunst is?
Maar ook de luisteraar speelt bij de beoordeling of het kunst is een rol; voor de 1 is het wel kunst, voor een ander leuk amusement .
Persoonlijk ervaar ik popmuziek zelden/nooit als kunst, het is ook geen kwalificatie die er wat mij betreft toe doet.
Ook zo'n Rood Blauwe van Gerrit Rietveld zie ik meer als een design/stijl ( letterlijk in dit geval) icoon, en niet zonodig als kunst.
Zowel voor de stoel als voor de popmuziek doet het niets af aan het feit dat ik het heel erg kan waarderen, zonder dat ik daar het labeltje kunst aan zou willen hangen.

@Sjef: Wanneer je iets van klassieke muziek zou kennen zou je weten dat bijv van een 4 Jaargetijden of een Brandenburger Concerten meerdere versies zijn - vaak is de oorspronkelijke partituur niet helemaal volledig, zijn transcripties (reproducties etc) van origineel niet helemaal juist. Daarnaast variëren in de loop der tijd zaken als tempi, inkleuring, en interpretatie.

Brandenburger Concerten worden tegenwoordig veelal 'sneller' gespeeld dan 30 jaar geleden, steeds meer met originele instrumenten en met een kleinere bezetting - 4 Jaargetijden idem; Janine Janssen speelt die in haar versie met een kamerorkest. Op de radio zal dus altijd een versie/uitvoerenden/dirigentworden gespeeld en er worden dus rechten betaald voor de uitvoering - de uitvoerenden zelf betalen geen rechten, tenzij het auteursrecht (70 jaar thans) verlengd is, om moverende redenen.

Oldfart heeft helemaal gelijk: design is toegepaste kunst - sommige musea specialiseren zich ook in design. Neemt niet weg dat veel Bauhaus-meubelen (stoel van Breuer en tafeltje van Eileen Gray, lamp van Wagenfeld) erg mooi en kunstig zijn.

Toegepaste kunst is in principe geen kunst. Of je moet het in een context (omgeving/situatie) brengen waardoor het secundair/tertiair doel wordt verheven tot primair doel. Wordt een bierkratje een stoel als je er op gaat zitten?

Wanneer verandert muziek van kunst naar een massaproduct?

- Sietse: hier is voor mij geen eenduidig antwoord op, maar over het algemeen als het een massa product wordt waar de manager dan wel platenindustrie te veel inspraak heeft houdt het voor mij op.
- deric raven: Als de albums in de winkel liggen. Hetzelfde als bij schilderijen. Bijna niemand heeft een Vincent van Goch aan de muur hangen, maar wel vaak een replica van een bestaand stuk. Kunst wordt toegankelijk gemaakt als consumptie- ofwel massaproduct
- C.B. Van zodra er ergens in het creatie- en productie proces een beinvloeding is voortkomende uit markt-economische overwegingen. (Het is bij deze duidelijk dat er in de popindustrie naar mijn mening weinig echte kunst wordt gemaakt, maar eerder entertainment.
- mjuman: zou bijna willen vragen: waarom stel je die vraag achterstevoren? Het begrip aesthetischer Distanz is essentieel; afstand in tijd is een reëel gegeven om de 'kunst'heid van iets te beoordelen. Iemand die mij dierbaar was zei ooit veel van wat doorgaat voor kunst is "kunst zonder spoorwegen" (die van ons heten "NS"). Sietse en CB doen beiden een goede gooi. Laat ik daaraan toevoegen dat autonomie en eigenzinnigheid van de creatieve uiting heel belangrijk is - en ons idee over schepping stamt goeddeels uit de Romantiek ( de zgn "creatio ex nihilo"). Bij kleine labels (ook eigen beheer) zul je dus eerder parels kunnen vinden, bij grote is het commerciële/financiële belang veelal te groot.
- Don Cappuccino: Muziek wordt wat mij betreft een consumptieproduct als de mensen die er achter zitten alleen maar aan verkoopcijfers en geld denken en hun muziek niet maken met gevoel.
- AOVV: Ik deel de mening van Don.
-Glenn: zie Don.
- Svendra: Kunst wordt voor mij geen consumptieproduct op het moment dat het -om wat voor reden dan ook- door de grote massa wordt omarmd. Ik zie het meer in de (al dan niet) zeer commerciële intentie waarmee muziek wordt gecreëerd en geproduceerd. Voorgangers hebben dat al prima verwoord. Cabeza Borradora is het meest streng in zijn antwoord. Zo ver zou ik niet durven gaan, want artiesten en labels mogen wel geld verdienen met hun product. Het wordt pas echt een probleem als geld de voornaamste drijfveer is.
- uffing: Wat Don zegt.
- Mb.: Wat mij betreft sluit het ene het andere niet per definitie uit. Sowieso is kunst wat mij betreft een nietszeggende classificatie. Wat voor de een kunst is, is voor de ander kitsch.
- Chevy: Muziek wordt een consumptieproduct zodra je het (grotendeels) alleen maar maakt om er geld mee te verdienen. Maar zelfs dan zou het alsnog kunst kunnen worden.
- bennerd: Ik ga dingen niet opdelen in de categorieën 'kunst' en het pejoratieve 'consumptieproduct'. Als het iets muzikaal is en ik kan ervan genieten, is het ok. Nu ga ik weer even bomen knuffelen.
~Slowgaze: Zodra de cd'tjes geperst worden wordt het een massaproduct. Ik ga dan weer echter niet mee met Adorno om te zeggen dat het dan geen echte cultuur meer is, even kort door de bocht, maar het kan dan juist nog steeds een esthetische waarde vervullen en kunst zijn. Ik sluit me dus ook aan bij Deric. En daarnaast, voor hoeveel kunstenaars is commercie helemaal geen vies woord?
-dix: Als het product behaagziek wordt.
- jasper1991: Kunst is het nooit geweest en een massaproduct geldt wanneer verkoop een primair doeleinde wordt.
- musician. Tsja. Als je met de beste intenties van de wereld een album maakt en je verkoopt geen 500 maar 5 miljoen exemplaren. Verander je als band dan opeens van kunst in massaconsumptie? Kan de inhoud van een cd bij een verkoop van miljoenen albums geen kunst meer zijn? Ik zou die uitspraak niet voor mijn rekening willen nemen. Artiesten die 100 miljoen plus albums hebben verkocht. Geen kunst vanwege de verkochte aantallen? En cd's met een oplage van 2000 juist om die reden wel kunst, ook al is het niet om aan te horen? Het gaat er denk ik toch om de muziek (en dat is al moeilijk genoeg
- inquestos: kwaliteit, uniciteit, medium, nut, toeschouwer, toeschouweraantal, vervaardiger, reproductieaantal, opbrengst, gedachtegang, methode, artistieke vrijheid? Nee, niets van dit alles. Het gaat om de primaire drijfveer van de maker. Is die praktisch gericht (en vermaken valt daar onder), dan is het geen kunst, hoe mooi het ook moge zijn. Een stoel van Rietveld kan in een museum belanden, maar het blijft een stoel, een product. Dat je op een kunstwerk kan zitten betekend niet dat het gelijk geen kunst meer is. En kunst is per definitie iets dat je deelt, dus dat het ophoudt kunst te zijn wanneer het op cd's wordt geperst is kul.
- Oldfart: wanneer muziek gemaakt wordt met het voorop gestelde doel geld te verdienen, is het een product. Een massaproduct dat moet dan nog blijken.
Dus wanneer er gecomponeerd en geproduceerd wordt om een bepaalde doelgroep/ verkoop aantallen te bereiken, dan is het zo'n product.
Een muzikant/ muzikanten die muziek maken die ze ook zo zouden maken zonder het te (willen) verkopen, dat gaat meer in de richting van kunst.
Maar of het daarom dan ook kunst is?
Maar ook de luisteraar speelt bij de beoordeling of het kunst is een rol; voor de 1 is het wel kunst, voor een ander leuk amusement .
Persoonlijk ervaar ik popmuziek zelden/nooit als kunst, het is ook geen kwalificatie die er wat mij betreft toe doet.
Ook zo'n Rood Blauwe van Gerrit Rietveld zie ik meer als een design/stijl ( letterlijk in dit geval) icoon, en niet zonodig als kunst.
Zowel voor de stoel als voor de popmuziek doet het niets af aan het feit dat ik het heel erg kan waarderen, zonder dat ik daar het labeltje kunst aan zou willen hangen.
- vork666: muziek, hoe kut ook, is altijd kunst

Wanneer verandert muziek van kunst naar een massaproduct?

- Sietse: hier is voor mij geen eenduidig antwoord op, maar over het algemeen als het een massa product wordt waar de manager dan wel platenindustrie te veel inspraak heeft houdt het voor mij op.
- deric raven: Als de albums in de winkel liggen. Hetzelfde als bij schilderijen. Bijna niemand heeft een Vincent van Goch aan de muur hangen, maar wel vaak een replica van een bestaand stuk. Kunst wordt toegankelijk gemaakt als consumptie- ofwel massaproduct
- C.B. Van zodra er ergens in het creatie- en productie proces een beinvloeding is voortkomende uit markt-economische overwegingen. (Het is bij deze duidelijk dat er in de popindustrie naar mijn mening weinig echte kunst wordt gemaakt, maar eerder entertainment.
- mjuman: zou bijna willen vragen: waarom stel je die vraag achterstevoren? Het begrip aesthetischer Distanz is essentieel; afstand in tijd is een reëel gegeven om de 'kunst'heid van iets te beoordelen. Iemand die mij dierbaar was zei ooit veel van wat doorgaat voor kunst is "kunst zonder spoorwegen" (die van ons heten "NS"). Sietse en CB doen beiden een goede gooi. Laat ik daaraan toevoegen dat autonomie en eigenzinnigheid van de creatieve uiting heel belangrijk is - en ons idee over schepping stamt goeddeels uit de Romantiek ( de zgn "creatio ex nihilo"). Bij kleine labels (ook eigen beheer) zul je dus eerder parels kunnen vinden, bij grote is het commerciële/financiële belang veelal te groot.
- Don Cappuccino: Muziek wordt wat mij betreft een consumptieproduct als de mensen die er achter zitten alleen maar aan verkoopcijfers en geld denken en hun muziek niet maken met gevoel.
- AOVV: Ik deel de mening van Don.
-Glenn: zie Don.
- Svendra: Kunst wordt voor mij geen consumptieproduct op het moment dat het -om wat voor reden dan ook- door de grote massa wordt omarmd. Ik zie het meer in de (al dan niet) zeer commerciële intentie waarmee muziek wordt gecreëerd en geproduceerd. Voorgangers hebben dat al prima verwoord. Cabeza Borradora is het meest streng in zijn antwoord. Zo ver zou ik niet durven gaan, want artiesten en labels mogen wel geld verdienen met hun product. Het wordt pas echt een probleem als geld de voornaamste drijfveer is.
- uffing: Wat Don zegt.
- Mb.: Wat mij betreft sluit het ene het andere niet per definitie uit. Sowieso is kunst wat mij betreft een nietszeggende classificatie. Wat voor de een kunst is, is voor de ander kitsch.
- Chevy: Muziek wordt een consumptieproduct zodra je het (grotendeels) alleen maar maakt om er geld mee te verdienen. Maar zelfs dan zou het alsnog kunst kunnen worden.
- bennerd: Ik ga dingen niet opdelen in de categorieën 'kunst' en het pejoratieve 'consumptieproduct'. Als het iets muzikaal is en ik kan ervan genieten, is het ok. Nu ga ik weer even bomen knuffelen.
~Slowgaze: Zodra de cd'tjes geperst worden wordt het een massaproduct. Ik ga dan weer echter niet mee met Adorno om te zeggen dat het dan geen echte cultuur meer is, even kort door de bocht, maar het kan dan juist nog steeds een esthetische waarde vervullen en kunst zijn. Ik sluit me dus ook aan bij Deric. En daarnaast, voor hoeveel kunstenaars is commercie helemaal geen vies woord?
-dix: Als het product behaagziek wordt.
- jasper1991: Kunst is het nooit geweest en een massaproduct geldt wanneer verkoop een primair doeleinde wordt.
- musician. Tsja. Als je met de beste intenties van de wereld een album maakt en je verkoopt geen 500 maar 5 miljoen exemplaren. Verander je als band dan opeens van kunst in massaconsumptie? Kan de inhoud van een cd bij een verkoop van miljoenen albums geen kunst meer zijn? Ik zou die uitspraak niet voor mijn rekening willen nemen. Artiesten die 100 miljoen plus albums hebben verkocht. Geen kunst vanwege de verkochte aantallen? En cd's met een oplage van 2000 juist om die reden wel kunst, ook al is het niet om aan te horen? Het gaat er denk ik toch om de muziek (en dat is al moeilijk genoeg
- inquestos: kwaliteit, uniciteit, medium, nut, toeschouwer, toeschouweraantal, vervaardiger, reproductieaantal, opbrengst, gedachtegang, methode, artistieke vrijheid? Nee, niets van dit alles. Het gaat om de primaire drijfveer van de maker. Is die praktisch gericht (en vermaken valt daar onder), dan is het geen kunst, hoe mooi het ook moge zijn. Een stoel van Rietveld kan in een museum belanden, maar het blijft een stoel, een product. Dat je op een kunstwerk kan zitten betekend niet dat het gelijk geen kunst meer is. En kunst is per definitie iets dat je deelt, dus dat het ophoudt kunst te zijn wanneer het op cd's wordt geperst is kul.
- Oldfart: wanneer muziek gemaakt wordt met het voorop gestelde doel geld te verdienen, is het een product. Een massaproduct dat moet dan nog blijken.
Dus wanneer er gecomponeerd en geproduceerd wordt om een bepaalde doelgroep/ verkoop aantallen te bereiken, dan is het zo'n product.
Een muzikant/ muzikanten die muziek maken die ze ook zo zouden maken zonder het te (willen) verkopen, dat gaat meer in de richting van kunst.
Maar of het daarom dan ook kunst is?
Maar ook de luisteraar speelt bij de beoordeling of het kunst is een rol; voor de 1 is het wel kunst, voor een ander leuk amusement .
Persoonlijk ervaar ik popmuziek zelden/nooit als kunst, het is ook geen kwalificatie die er wat mij betreft toe doet.
Ook zo'n Rood Blauwe van Gerrit Rietveld zie ik meer als een design/stijl ( letterlijk in dit geval) icoon, en niet zonodig als kunst.
Zowel voor de stoel als voor de popmuziek doet het niets af aan het feit dat ik het heel erg kan waarderen, zonder dat ik daar het labeltje kunst aan zou willen hangen.
- vork666: muziek, hoe kut ook, is altijd kunst
- itchy: wanneer de muziek slechts onderdeel is van een totaalplan met marktonderzoek, reclames en accessoires.

Wanneer verandert muziek van kunst naar een massaproduct?

- Sietse: hier is voor mij geen eenduidig antwoord op, maar over het algemeen als het een massa product wordt waar de manager dan wel platenindustrie te veel inspraak heeft houdt het voor mij op.
- deric raven: Als de albums in de winkel liggen. Hetzelfde als bij schilderijen. Bijna niemand heeft een Vincent van Goch aan de muur hangen, maar wel vaak een replica van een bestaand stuk. Kunst wordt toegankelijk gemaakt als consumptie- ofwel massaproduct
- C.B. Van zodra er ergens in het creatie- en productie proces een beinvloeding is voortkomende uit markt-economische overwegingen. (Het is bij deze duidelijk dat er in de popindustrie naar mijn mening weinig echte kunst wordt gemaakt, maar eerder entertainment.
- mjuman: zou bijna willen vragen: waarom stel je die vraag achterstevoren? Het begrip aesthetischer Distanz is essentieel; afstand in tijd is een reëel gegeven om de 'kunst'heid van iets te beoordelen. Iemand die mij dierbaar was zei ooit veel van wat doorgaat voor kunst is "kunst zonder spoorwegen" (die van ons heten "NS"). Sietse en CB doen beiden een goede gooi. Laat ik daaraan toevoegen dat autonomie en eigenzinnigheid van de creatieve uiting heel belangrijk is - en ons idee over schepping stamt goeddeels uit de Romantiek ( de zgn "creatio ex nihilo"). Bij kleine labels (ook eigen beheer) zul je dus eerder parels kunnen vinden, bij grote is het commerciële/financiële belang veelal te groot.
- Don Cappuccino: Muziek wordt wat mij betreft een consumptieproduct als de mensen die er achter zitten alleen maar aan verkoopcijfers en geld denken en hun muziek niet maken met gevoel.
- AOVV: Ik deel de mening van Don.
-Glenn: zie Don.
- Svendra: Kunst wordt voor mij geen consumptieproduct op het moment dat het -om wat voor reden dan ook- door de grote massa wordt omarmd. Ik zie het meer in de (al dan niet) zeer commerciële intentie waarmee muziek wordt gecreëerd en geproduceerd. Voorgangers hebben dat al prima verwoord. Cabeza Borradora is het meest streng in zijn antwoord. Zo ver zou ik niet durven gaan, want artiesten en labels mogen wel geld verdienen met hun product. Het wordt pas echt een probleem als geld de voornaamste drijfveer is.
- uffing: Wat Don zegt.
- Mb.: Wat mij betreft sluit het ene het andere niet per definitie uit. Sowieso is kunst wat mij betreft een nietszeggende classificatie. Wat voor de een kunst is, is voor de ander kitsch.
- Chevy: Muziek wordt een consumptieproduct zodra je het (grotendeels) alleen maar maakt om er geld mee te verdienen. Maar zelfs dan zou het alsnog kunst kunnen worden.
- bennerd: Ik ga dingen niet opdelen in de categorieën 'kunst' en het pejoratieve 'consumptieproduct'. Als het iets muzikaal is en ik kan ervan genieten, is het ok. Nu ga ik weer even bomen knuffelen.
~Slowgaze: Zodra de cd'tjes geperst worden wordt het een massaproduct. Ik ga dan weer echter niet mee met Adorno om te zeggen dat het dan geen echte cultuur meer is, even kort door de bocht, maar het kan dan juist nog steeds een esthetische waarde vervullen en kunst zijn. Ik sluit me dus ook aan bij Deric. En daarnaast, voor hoeveel kunstenaars is commercie helemaal geen vies woord?
-dix: Als het product behaagziek wordt.
- jasper1991: Kunst is het nooit geweest en een massaproduct geldt wanneer verkoop een primair doeleinde wordt.
- musician. Tsja. Als je met de beste intenties van de wereld een album maakt en je verkoopt geen 500 maar 5 miljoen exemplaren. Verander je als band dan opeens van kunst in massaconsumptie? Kan de inhoud van een cd bij een verkoop van miljoenen albums geen kunst meer zijn? Ik zou die uitspraak niet voor mijn rekening willen nemen. Artiesten die 100 miljoen plus albums hebben verkocht. Geen kunst vanwege de verkochte aantallen? En cd's met een oplage van 2000 juist om die reden wel kunst, ook al is het niet om aan te horen? Het gaat er denk ik toch om de muziek (en dat is al moeilijk genoeg
- inquestos: kwaliteit, uniciteit, medium, nut, toeschouwer, toeschouweraantal, vervaardiger, reproductieaantal, opbrengst, gedachtegang, methode, artistieke vrijheid? Nee, niets van dit alles. Het gaat om de primaire drijfveer van de maker. Is die praktisch gericht (en vermaken valt daar onder), dan is het geen kunst, hoe mooi het ook moge zijn. Een stoel van Rietveld kan in een museum belanden, maar het blijft een stoel, een product. Dat je op een kunstwerk kan zitten betekend niet dat het gelijk geen kunst meer is. En kunst is per definitie iets dat je deelt, dus dat het ophoudt kunst te zijn wanneer het op cd's wordt geperst is kul.
- Oldfart: wanneer muziek gemaakt wordt met het voorop gestelde doel geld te verdienen, is het een product. Een massaproduct dat moet dan nog blijken.
Dus wanneer er gecomponeerd en geproduceerd wordt om een bepaalde doelgroep/ verkoop aantallen te bereiken, dan is het zo'n product.
Een muzikant/ muzikanten die muziek maken die ze ook zo zouden maken zonder het te (willen) verkopen, dat gaat meer in de richting van kunst.
Maar of het daarom dan ook kunst is?
Maar ook de luisteraar speelt bij de beoordeling of het kunst is een rol; voor de 1 is het wel kunst, voor een ander leuk amusement .
Persoonlijk ervaar ik popmuziek zelden/nooit als kunst, het is ook geen kwalificatie die er wat mij betreft toe doet.
Ook zo'n Rood Blauwe van Gerrit Rietveld zie ik meer als een design/stijl ( letterlijk in dit geval) icoon, en niet zonodig als kunst.
Zowel voor de stoel als voor de popmuziek doet het niets af aan het feit dat ik het heel erg kan waarderen, zonder dat ik daar het labeltje kunst aan zou willen hangen.
- vork666: muziek, hoe kut ook, is altijd kunst
- itchy: wanneer de muziek slechts onderdeel is van een totaalplan met marktonderzoek, reclames en accessoires.
- Jocharo: Het kan aan mij liggen, maar volgens mij is muziek ten aller tijden een consumptieproduct zodra het beschikbaar gesteld wordt voor verkoop.

Wanneer verandert muziek van kunst naar een massaproduct?

- Sietse: hier is voor mij geen eenduidig antwoord op, maar over het algemeen als het een massa product wordt waar de manager dan wel platenindustrie te veel inspraak heeft houdt het voor mij op.
- deric raven: Als de albums in de winkel liggen. Hetzelfde als bij schilderijen. Bijna niemand heeft een Vincent van Goch aan de muur hangen, maar wel vaak een replica van een bestaand stuk. Kunst wordt toegankelijk gemaakt als consumptie- ofwel massaproduct
- C.B. Van zodra er ergens in het creatie- en productie proces een beinvloeding is voortkomende uit markt-economische overwegingen. (Het is bij deze duidelijk dat er in de popindustrie naar mijn mening weinig echte kunst wordt gemaakt, maar eerder entertainment.
- mjuman: zou bijna willen vragen: waarom stel je die vraag achterstevoren? Het begrip aesthetischer Distanz is essentieel; afstand in tijd is een reëel gegeven om de 'kunst'heid van iets te beoordelen. Iemand die mij dierbaar was zei ooit veel van wat doorgaat voor kunst is "kunst zonder spoorwegen" (die van ons heten "NS"). Sietse en CB doen beiden een goede gooi. Laat ik daaraan toevoegen dat autonomie en eigenzinnigheid van de creatieve uiting heel belangrijk is - en ons idee over schepping stamt goeddeels uit de Romantiek ( de zgn "creatio ex nihilo"). Bij kleine labels (ook eigen beheer) zul je dus eerder parels kunnen vinden, bij grote is het commerciële/financiële belang veelal te groot.
- Don Cappuccino: Muziek wordt wat mij betreft een consumptieproduct als de mensen die er achter zitten alleen maar aan verkoopcijfers en geld denken en hun muziek niet maken met gevoel.
- AOVV: Ik deel de mening van Don.
-Glenn: zie Don.
- Svendra: Kunst wordt voor mij geen consumptieproduct op het moment dat het -om wat voor reden dan ook- door de grote massa wordt omarmd. Ik zie het meer in de (al dan niet) zeer commerciële intentie waarmee muziek wordt gecreëerd en geproduceerd. Voorgangers hebben dat al prima verwoord. Cabeza Borradora is het meest streng in zijn antwoord. Zo ver zou ik niet durven gaan, want artiesten en labels mogen wel geld verdienen met hun product. Het wordt pas echt een probleem als geld de voornaamste drijfveer is.
- uffing: Wat Don zegt.
- Mb.: Wat mij betreft sluit het ene het andere niet per definitie uit. Sowieso is kunst wat mij betreft een nietszeggende classificatie. Wat voor de een kunst is, is voor de ander kitsch.
- Chevy: Muziek wordt een consumptieproduct zodra je het (grotendeels) alleen maar maakt om er geld mee te verdienen. Maar zelfs dan zou het alsnog kunst kunnen worden.
- bennerd: Ik ga dingen niet opdelen in de categorieën 'kunst' en het pejoratieve 'consumptieproduct'. Als het iets muzikaal is en ik kan ervan genieten, is het ok. Nu ga ik weer even bomen knuffelen.
~Slowgaze: Zodra de cd'tjes geperst worden wordt het een massaproduct. Ik ga dan weer echter niet mee met Adorno om te zeggen dat het dan geen echte cultuur meer is, even kort door de bocht, maar het kan dan juist nog steeds een esthetische waarde vervullen en kunst zijn. Ik sluit me dus ook aan bij Deric. En daarnaast, voor hoeveel kunstenaars is commercie helemaal geen vies woord?
-dix: Als het product behaagziek wordt.
- jasper1991: Kunst is het nooit geweest en een massaproduct geldt wanneer verkoop een primair doeleinde wordt.
- musician. Tsja. Als je met de beste intenties van de wereld een album maakt en je verkoopt geen 500 maar 5 miljoen exemplaren. Verander je als band dan opeens van kunst in massaconsumptie? Kan de inhoud van een cd bij een verkoop van miljoenen albums geen kunst meer zijn? Ik zou die uitspraak niet voor mijn rekening willen nemen. Artiesten die 100 miljoen plus albums hebben verkocht. Geen kunst vanwege de verkochte aantallen? En cd's met een oplage van 2000 juist om die reden wel kunst, ook al is het niet om aan te horen? Het gaat er denk ik toch om de muziek (en dat is al moeilijk genoeg
- inquestos: kwaliteit, uniciteit, medium, nut, toeschouwer, toeschouweraantal, vervaardiger, reproductieaantal, opbrengst, gedachtegang, methode, artistieke vrijheid? Nee, niets van dit alles. Het gaat om de primaire drijfveer van de maker. Is die praktisch gericht (en vermaken valt daar onder), dan is het geen kunst, hoe mooi het ook moge zijn. Een stoel van Rietveld kan in een museum belanden, maar het blijft een stoel, een product. Dat je op een kunstwerk kan zitten betekend niet dat het gelijk geen kunst meer is. En kunst is per definitie iets dat je deelt, dus dat het ophoudt kunst te zijn wanneer het op cd's wordt geperst is kul.
- Oldfart: wanneer muziek gemaakt wordt met het voorop gestelde doel geld te verdienen, is het een product. Een massaproduct dat moet dan nog blijken.
Dus wanneer er gecomponeerd en geproduceerd wordt om een bepaalde doelgroep/ verkoop aantallen te bereiken, dan is het zo'n product.
Een muzikant/ muzikanten die muziek maken die ze ook zo zouden maken zonder het te (willen) verkopen, dat gaat meer in de richting van kunst.
Maar of het daarom dan ook kunst is?
Maar ook de luisteraar speelt bij de beoordeling of het kunst is een rol; voor de 1 is het wel kunst, voor een ander leuk amusement .
Persoonlijk ervaar ik popmuziek zelden/nooit als kunst, het is ook geen kwalificatie die er wat mij betreft toe doet.
Ook zo'n Rood Blauwe van Gerrit Rietveld zie ik meer als een design/stijl ( letterlijk in dit geval) icoon, en niet zonodig als kunst.
Zowel voor de stoel als voor de popmuziek doet het niets af aan het feit dat ik het heel erg kan waarderen, zonder dat ik daar het labeltje kunst aan zou willen hangen.
- vork666: muziek, hoe kut ook, is altijd kunst
- itchy: wanneer de muziek slechts onderdeel is van een totaalplan met marktonderzoek, reclames en accessoires.
- Jocharo: Het kan aan mij liggen, maar volgens mij is muziek ten aller tijden een consumptieproduct zodra het beschikbaar gesteld wordt voor verkoop.
- rkdev: zie musician

Wanneer verandert muziek van kunst naar een massaproduct?

- Sietse: hier is voor mij geen eenduidig antwoord op, maar over het algemeen als het een massa product wordt waar de manager dan wel platenindustrie te veel inspraak heeft houdt het voor mij op.
- deric raven: Als de albums in de winkel liggen. Hetzelfde als bij schilderijen. Bijna niemand heeft een Vincent van Goch aan de muur hangen, maar wel vaak een replica van een bestaand stuk. Kunst wordt toegankelijk gemaakt als consumptie- ofwel massaproduct
- C.B. Van zodra er ergens in het creatie- en productie proces een beinvloeding is voortkomende uit markt-economische overwegingen. (Het is bij deze duidelijk dat er in de popindustrie naar mijn mening weinig echte kunst wordt gemaakt, maar eerder entertainment.
- mjuman: zou bijna willen vragen: waarom stel je die vraag achterstevoren? Het begrip aesthetischer Distanz is essentieel; afstand in tijd is een reëel gegeven om de 'kunst'heid van iets te beoordelen. Iemand die mij dierbaar was zei ooit veel van wat doorgaat voor kunst is "kunst zonder spoorwegen" (die van ons heten "NS"). Sietse en CB doen beiden een goede gooi. Laat ik daaraan toevoegen dat autonomie en eigenzinnigheid van de creatieve uiting heel belangrijk is - en ons idee over schepping stamt goeddeels uit de Romantiek ( de zgn "creatio ex nihilo"). Bij kleine labels (ook eigen beheer) zul je dus eerder parels kunnen vinden, bij grote is het commerciële/financiële belang veelal te groot.
- Don Cappuccino: Muziek wordt wat mij betreft een consumptieproduct als de mensen die er achter zitten alleen maar aan verkoopcijfers en geld denken en hun muziek niet maken met gevoel.
- AOVV: Ik deel de mening van Don.
-Glenn: zie Don.
- Svendra: Kunst wordt voor mij geen consumptieproduct op het moment dat het -om wat voor reden dan ook- door de grote massa wordt omarmd. Ik zie het meer in de (al dan niet) zeer commerciële intentie waarmee muziek wordt gecreëerd en geproduceerd. Voorgangers hebben dat al prima verwoord. Cabeza Borradora is het meest streng in zijn antwoord. Zo ver zou ik niet durven gaan, want artiesten en labels mogen wel geld verdienen met hun product. Het wordt pas echt een probleem als geld de voornaamste drijfveer is.
- uffing: Wat Don zegt.
- Mb.: Wat mij betreft sluit het ene het andere niet per definitie uit. Sowieso is kunst wat mij betreft een nietszeggende classificatie. Wat voor de een kunst is, is voor de ander kitsch.
- Chevy: Muziek wordt een consumptieproduct zodra je het (grotendeels) alleen maar maakt om er geld mee te verdienen. Maar zelfs dan zou het alsnog kunst kunnen worden.
- bennerd: Ik ga dingen niet opdelen in de categorieën 'kunst' en het pejoratieve 'consumptieproduct'. Als het iets muzikaal is en ik kan ervan genieten, is het ok. Nu ga ik weer even bomen knuffelen.
~Slowgaze: Zodra de cd'tjes geperst worden wordt het een massaproduct. Ik ga dan weer echter niet mee met Adorno om te zeggen dat het dan geen echte cultuur meer is, even kort door de bocht, maar het kan dan juist nog steeds een esthetische waarde vervullen en kunst zijn. Ik sluit me dus ook aan bij Deric. En daarnaast, voor hoeveel kunstenaars is commercie helemaal geen vies woord?
-dix: Als het product behaagziek wordt.
- jasper1991: Kunst is het nooit geweest en een massaproduct geldt wanneer verkoop een primair doeleinde wordt.
- musician. Tsja. Als je met de beste intenties van de wereld een album maakt en je verkoopt geen 500 maar 5 miljoen exemplaren. Verander je als band dan opeens van kunst in massaconsumptie? Kan de inhoud van een cd bij een verkoop van miljoenen albums geen kunst meer zijn? Ik zou die uitspraak niet voor mijn rekening willen nemen. Artiesten die 100 miljoen plus albums hebben verkocht. Geen kunst vanwege de verkochte aantallen? En cd's met een oplage van 2000 juist om die reden wel kunst, ook al is het niet om aan te horen? Het gaat er denk ik toch om de muziek (en dat is al moeilijk genoeg
- inquestos: kwaliteit, uniciteit, medium, nut, toeschouwer, toeschouweraantal, vervaardiger, reproductieaantal, opbrengst, gedachtegang, methode, artistieke vrijheid? Nee, niets van dit alles. Het gaat om de primaire drijfveer van de maker. Is die praktisch gericht (en vermaken valt daar onder), dan is het geen kunst, hoe mooi het ook moge zijn. Een stoel van Rietveld kan in een museum belanden, maar het blijft een stoel, een product. Dat je op een kunstwerk kan zitten betekend niet dat het gelijk geen kunst meer is. En kunst is per definitie iets dat je deelt, dus dat het ophoudt kunst te zijn wanneer het op cd's wordt geperst is kul.
- Oldfart: wanneer muziek gemaakt wordt met het voorop gestelde doel geld te verdienen, is het een product. Een massaproduct dat moet dan nog blijken.
Dus wanneer er gecomponeerd en geproduceerd wordt om een bepaalde doelgroep/ verkoop aantallen te bereiken, dan is het zo'n product.
Een muzikant/ muzikanten die muziek maken die ze ook zo zouden maken zonder het te (willen) verkopen, dat gaat meer in de richting van kunst.
Maar of het daarom dan ook kunst is?
Maar ook de luisteraar speelt bij de beoordeling of het kunst is een rol; voor de 1 is het wel kunst, voor een ander leuk amusement .
Persoonlijk ervaar ik popmuziek zelden/nooit als kunst, het is ook geen kwalificatie die er wat mij betreft toe doet.
Ook zo'n Rood Blauwe van Gerrit Rietveld zie ik meer als een design/stijl ( letterlijk in dit geval) icoon, en niet zonodig als kunst.
Zowel voor de stoel als voor de popmuziek doet het niets af aan het feit dat ik het heel erg kan waarderen, zonder dat ik daar het labeltje kunst aan zou willen hangen.
- vork666: muziek, hoe kut ook, is altijd kunst
- itchy: wanneer de muziek slechts onderdeel is van een totaalplan met marktonderzoek, reclames en accessoires.
- Jocharo: Het kan aan mij liggen, maar volgens mij is muziek ten aller tijden een consumptieproduct zodra het beschikbaar gesteld wordt voor verkoop.
- rkdev: zie musician
-Edwynn: De vraagstelling suggereert dat kunst en massaproduct per definitie 2 verschillende dingen moeten zijn. Daar geloof ik niet in. Dus mijn antwoord: kunst is een massaproduct als het door veel mensen tegelijk gekocht kan worden.

Wanneer verandert muziek van kunst naar een massaproduct?

- Sietse: hier is voor mij geen eenduidig antwoord op, maar over het algemeen als het een massa product wordt waar de manager dan wel platenindustrie te veel inspraak heeft houdt het voor mij op.
- deric raven: Als de albums in de winkel liggen. Hetzelfde als bij schilderijen. Bijna niemand heeft een Vincent van Goch aan de muur hangen, maar wel vaak een replica van een bestaand stuk. Kunst wordt toegankelijk gemaakt als consumptie- ofwel massaproduct
- C.B. Van zodra er ergens in het creatie- en productie proces een beinvloeding is voortkomende uit markt-economische overwegingen. (Het is bij deze duidelijk dat er in de popindustrie naar mijn mening weinig echte kunst wordt gemaakt, maar eerder entertainment.
- mjuman: zou bijna willen vragen: waarom stel je die vraag achterstevoren? Het begrip aesthetischer Distanz is essentieel; afstand in tijd is een reëel gegeven om de 'kunst'heid van iets te beoordelen. Iemand die mij dierbaar was zei ooit veel van wat doorgaat voor kunst is "kunst zonder spoorwegen" (die van ons heten "NS"). Sietse en CB doen beiden een goede gooi. Laat ik daaraan toevoegen dat autonomie en eigenzinnigheid van de creatieve uiting heel belangrijk is - en ons idee over schepping stamt goeddeels uit de Romantiek ( de zgn "creatio ex nihilo"). Bij kleine labels (ook eigen beheer) zul je dus eerder parels kunnen vinden, bij grote is het commerciële/financiële belang veelal te groot.
- Don Cappuccino: Muziek wordt wat mij betreft een consumptieproduct als de mensen die er achter zitten alleen maar aan verkoopcijfers en geld denken en hun muziek niet maken met gevoel.
- AOVV: Ik deel de mening van Don.
-Glenn: zie Don.
- Svendra: Kunst wordt voor mij geen consumptieproduct op het moment dat het -om wat voor reden dan ook- door de grote massa wordt omarmd. Ik zie het meer in de (al dan niet) zeer commerciële intentie waarmee muziek wordt gecreëerd en geproduceerd. Voorgangers hebben dat al prima verwoord. Cabeza Borradora is het meest streng in zijn antwoord. Zo ver zou ik niet durven gaan, want artiesten en labels mogen wel geld verdienen met hun product. Het wordt pas echt een probleem als geld de voornaamste drijfveer is.
- uffing: Wat Don zegt.
- Mb.: Wat mij betreft sluit het ene het andere niet per definitie uit. Sowieso is kunst wat mij betreft een nietszeggende classificatie. Wat voor de een kunst is, is voor de ander kitsch.
- Chevy: Muziek wordt een consumptieproduct zodra je het (grotendeels) alleen maar maakt om er geld mee te verdienen. Maar zelfs dan zou het alsnog kunst kunnen worden.
- bennerd: Ik ga dingen niet opdelen in de categorieën 'kunst' en het pejoratieve 'consumptieproduct'. Als het iets muzikaal is en ik kan ervan genieten, is het ok. Nu ga ik weer even bomen knuffelen.
~Slowgaze: Zodra de cd'tjes geperst worden wordt het een massaproduct. Ik ga dan weer echter niet mee met Adorno om te zeggen dat het dan geen echte cultuur meer is, even kort door de bocht, maar het kan dan juist nog steeds een esthetische waarde vervullen en kunst zijn. Ik sluit me dus ook aan bij Deric. En daarnaast, voor hoeveel kunstenaars is commercie helemaal geen vies woord?
-dix: Als het product behaagziek wordt.
- jasper1991: Kunst is het nooit geweest en een massaproduct geldt wanneer verkoop een primair doeleinde wordt.
- musician. Tsja. Als je met de beste intenties van de wereld een album maakt en je verkoopt geen 500 maar 5 miljoen exemplaren. Verander je als band dan opeens van kunst in massaconsumptie? Kan de inhoud van een cd bij een verkoop van miljoenen albums geen kunst meer zijn? Ik zou die uitspraak niet voor mijn rekening willen nemen. Artiesten die 100 miljoen plus albums hebben verkocht. Geen kunst vanwege de verkochte aantallen? En cd's met een oplage van 2000 juist om die reden wel kunst, ook al is het niet om aan te horen? Het gaat er denk ik toch om de muziek (en dat is al moeilijk genoeg
- inquestos: kwaliteit, uniciteit, medium, nut, toeschouwer, toeschouweraantal, vervaardiger, reproductieaantal, opbrengst, gedachtegang, methode, artistieke vrijheid? Nee, niets van dit alles. Het gaat om de primaire drijfveer van de maker. Is die praktisch gericht (en vermaken valt daar onder), dan is het geen kunst, hoe mooi het ook moge zijn. Een stoel van Rietveld kan in een museum belanden, maar het blijft een stoel, een product. Dat je op een kunstwerk kan zitten betekend niet dat het gelijk geen kunst meer is. En kunst is per definitie iets dat je deelt, dus dat het ophoudt kunst te zijn wanneer het op cd's wordt geperst is kul.
- Oldfart: wanneer muziek gemaakt wordt met het voorop gestelde doel geld te verdienen, is het een product. Een massaproduct dat moet dan nog blijken.
Dus wanneer er gecomponeerd en geproduceerd wordt om een bepaalde doelgroep/ verkoop aantallen te bereiken, dan is het zo'n product.
Een muzikant/ muzikanten die muziek maken die ze ook zo zouden maken zonder het te (willen) verkopen, dat gaat meer in de richting van kunst.
Maar of het daarom dan ook kunst is?
Maar ook de luisteraar speelt bij de beoordeling of het kunst is een rol; voor de 1 is het wel kunst, voor een ander leuk amusement .
Persoonlijk ervaar ik popmuziek zelden/nooit als kunst, het is ook geen kwalificatie die er wat mij betreft toe doet.
Ook zo'n Rood Blauwe van Gerrit Rietveld zie ik meer als een design/stijl ( letterlijk in dit geval) icoon, en niet zonodig als kunst.
Zowel voor de stoel als voor de popmuziek doet het niets af aan het feit dat ik het heel erg kan waarderen, zonder dat ik daar het labeltje kunst aan zou willen hangen.
- vork666: muziek, hoe kut ook, is altijd kunst
- itchy: wanneer de muziek slechts onderdeel is van een totaalplan met marktonderzoek, reclames en accessoires.
- Jocharo: Het kan aan mij liggen, maar volgens mij is muziek ten aller tijden een consumptieproduct zodra het beschikbaar gesteld wordt voor verkoop.
- rkdev: zie musician
-Edwynn: De vraagstelling suggereert dat kunst en massaproduct per definitie 2 verschillende dingen moeten zijn. Daar geloof ik niet in. Dus mijn antwoord: kunst is een massaproduct als het door veel mensen tegelijk gekocht kan worden.
- Graf: ik volg Edwynn (en Warhol).

Ik beweer niet dat artiesten geen geld mogen verdienen, natuurlijk wel, maar het kan de drijveer niet zijn. Natuurlijk maakt een artiest zijn kunst met een publiek in gedachten, want de artistieke drijfveer achter kunst is het publiek in het diepste van hun wezen te raken, te "ontroeren". Het verschil tussen kunst en een consumptieproduct is dus dat het eerste gemaakt word om een zo intens mogelijke impact te hebbben, ongeacht het aantal personen dat je er mee zal bereiken. Een consumptieproduct word het wanneer de artiest zijn creatieve expressie niet meer alleen daar op afstelt, maar compromissen in zijn werk verwerkt of toelaat, die die intensiteit aan tasten, met het doel een groter publiek te bereiken.
Wat ik persoonlijk muzikaal als kunst ervaar is muziek waarbij de intensiteit van het me "ontroeren" niet verstoord word door dingen die ik als compromissen ervaar. Want natuurlijk kan ik nooit voor 100 procent zeker weten wat de artiest zijn exacte drijfveren waren,, en is de beleving van een kunstwerk een erg persoonlijke aangelegenheid. Ik kan dus best een consumptieproduct als "kunst" ervaren, als ze het goed verpakt hebben, en heb daar dan ook geen problemen mee.

Edit: Streng is geen eigenschap die ik met mezelf associeer....

Hoezo is de vraag opeens veranderd van naar .
Een consumptieproduct en een massaproduct zijn mijns inziens iets totaal verschillends. Het eerste is iets wat je koopt en weer wegdoet als het niet langer bevalt (smaak veranderd, iets beters op de markt, etc.), terwijl een massaproduct een product is dat voor een zo groot mogelijke groep consumenten gemaakt wordt, of door een grote groep consumenten gekocht wordt.

Beide vragen vragen om een verschillend antwoord.

Ik zou daar exact hetzelfde antwoord op hebben gegeven. Kunst kan van alles zijn. No limit.

"The image is in the eye of the beholder" a wise man once said - and no it wasn't me

En No Limits is geen kunst

Die s had ik er dan ook niet achter gezet.

Wanneer verandert muziek van kunst naar een massaproduct?

- Sietse: hier is voor mij geen eenduidig antwoord op, maar over het algemeen als het een massa product wordt waar de manager dan wel platenindustrie te veel inspraak heeft houdt het voor mij op.
- deric raven: Als de albums in de winkel liggen. Hetzelfde als bij schilderijen. Bijna niemand heeft een Vincent van Goch aan de muur hangen, maar wel vaak een replica van een bestaand stuk. Kunst wordt toegankelijk gemaakt als consumptie- ofwel massaproduct
- C.B. Van zodra er ergens in het creatie- en productie proces een beinvloeding is voortkomende uit markt-economische overwegingen. (Het is bij deze duidelijk dat er in de popindustrie naar mijn mening weinig echte kunst wordt gemaakt, maar eerder entertainment.
- mjuman: zou bijna willen vragen: waarom stel je die vraag achterstevoren? Het begrip aesthetischer Distanz is essentieel; afstand in tijd is een reëel gegeven om de 'kunst'heid van iets te beoordelen. Iemand die mij dierbaar was zei ooit veel van wat doorgaat voor kunst is "kunst zonder spoorwegen" (die van ons heten "NS"). Sietse en CB doen beiden een goede gooi. Laat ik daaraan toevoegen dat autonomie en eigenzinnigheid van de creatieve uiting heel belangrijk is - en ons idee over schepping stamt goeddeels uit de Romantiek ( de zgn "creatio ex nihilo"). Bij kleine labels (ook eigen beheer) zul je dus eerder parels kunnen vinden, bij grote is het commerciële/financiële belang veelal te groot.
- Don Cappuccino: Muziek wordt wat mij betreft een consumptieproduct als de mensen die er achter zitten alleen maar aan verkoopcijfers en geld denken en hun muziek niet maken met gevoel.
- AOVV: Ik deel de mening van Don.
-Glenn: zie Don.
- Svendra: Kunst wordt voor mij geen consumptieproduct op het moment dat het -om wat voor reden dan ook- door de grote massa wordt omarmd. Ik zie het meer in de (al dan niet) zeer commerciële intentie waarmee muziek wordt gecreëerd en geproduceerd. Voorgangers hebben dat al prima verwoord. Cabeza Borradora is het meest streng in zijn antwoord. Zo ver zou ik niet durven gaan, want artiesten en labels mogen wel geld verdienen met hun product. Het wordt pas echt een probleem als geld de voornaamste drijfveer is.
- uffing: Wat Don zegt.
- Mb.: Wat mij betreft sluit het ene het andere niet per definitie uit. Sowieso is kunst wat mij betreft een nietszeggende classificatie. Wat voor de een kunst is, is voor de ander kitsch.
- Chevy: Muziek wordt een consumptieproduct zodra je het (grotendeels) alleen maar maakt om er geld mee te verdienen. Maar zelfs dan zou het alsnog kunst kunnen worden.
- bennerd: Ik ga dingen niet opdelen in de categorieën 'kunst' en het pejoratieve 'consumptieproduct'. Als het iets muzikaal is en ik kan ervan genieten, is het ok. Nu ga ik weer even bomen knuffelen.
~Slowgaze: Zodra de cd'tjes geperst worden wordt het een massaproduct. Ik ga dan weer echter niet mee met Adorno om te zeggen dat het dan geen echte cultuur meer is, even kort door de bocht, maar het kan dan juist nog steeds een esthetische waarde vervullen en kunst zijn. Ik sluit me dus ook aan bij Deric. En daarnaast, voor hoeveel kunstenaars is commercie helemaal geen vies woord?
-dix: Als het product behaagziek wordt.
- jasper1991: Kunst is het nooit geweest en een massaproduct geldt wanneer verkoop een primair doeleinde wordt.
- musician. Tsja. Als je met de beste intenties van de wereld een album maakt en je verkoopt geen 500 maar 5 miljoen exemplaren. Verander je als band dan opeens van kunst in massaconsumptie? Kan de inhoud van een cd bij een verkoop van miljoenen albums geen kunst meer zijn? Ik zou die uitspraak niet voor mijn rekening willen nemen. Artiesten die 100 miljoen plus albums hebben verkocht. Geen kunst vanwege de verkochte aantallen? En cd's met een oplage van 2000 juist om die reden wel kunst, ook al is het niet om aan te horen? Het gaat er denk ik toch om de muziek (en dat is al moeilijk genoeg
- inquestos: kwaliteit, uniciteit, medium, nut, toeschouwer, toeschouweraantal, vervaardiger, reproductieaantal, opbrengst, gedachtegang, methode, artistieke vrijheid? Nee, niets van dit alles. Het gaat om de primaire drijfveer van de maker. Is die praktisch gericht (en vermaken valt daar onder), dan is het geen kunst, hoe mooi het ook moge zijn. Een stoel van Rietveld kan in een museum belanden, maar het blijft een stoel, een product. Dat je op een kunstwerk kan zitten betekend niet dat het gelijk geen kunst meer is. En kunst is per definitie iets dat je deelt, dus dat het ophoudt kunst te zijn wanneer het op cd's wordt geperst is kul.
- Oldfart: wanneer muziek gemaakt wordt met het voorop gestelde doel geld te verdienen, is het een product. Een massaproduct dat moet dan nog blijken.
Dus wanneer er gecomponeerd en geproduceerd wordt om een bepaalde doelgroep/ verkoop aantallen te bereiken, dan is het zo'n product.
Een muzikant/ muzikanten die muziek maken die ze ook zo zouden maken zonder het te (willen) verkopen, dat gaat meer in de richting van kunst.
Maar of het daarom dan ook kunst is?
Maar ook de luisteraar speelt bij de beoordeling of het kunst is een rol; voor de 1 is het wel kunst, voor een ander leuk amusement .
Persoonlijk ervaar ik popmuziek zelden/nooit als kunst, het is ook geen kwalificatie die er wat mij betreft toe doet.
Ook zo'n Rood Blauwe van Gerrit Rietveld zie ik meer als een design/stijl ( letterlijk in dit geval) icoon, en niet zonodig als kunst.
Zowel voor de stoel als voor de popmuziek doet het niets af aan het feit dat ik het heel erg kan waarderen, zonder dat ik daar het labeltje kunst aan zou willen hangen.
- vork666: muziek, hoe kut ook, is altijd kunst
- itchy: wanneer de muziek slechts onderdeel is van een totaalplan met marktonderzoek, reclames en accessoires.
- Jocharo: Het kan aan mij liggen, maar volgens mij is muziek ten aller tijden een consumptieproduct zodra het beschikbaar gesteld wordt voor verkoop.
- rkdev: zie musician
-Edwynn: De vraagstelling suggereert dat kunst en massaproduct per definitie 2 verschillende dingen moeten zijn. Daar geloof ik niet in. Dus mijn antwoord: kunst is een massaproduct als het door veel mensen tegelijk gekocht kan worden.
- Graf: ik volg Edwynn (en Warhol).
- Gerards Dream: Zodra een in eerste instantie mooi nummer stuk wordt gedraaid door de media.

.dat kratje wordt geen kunst als ik het in een ruimte neerzet,
maar misschien wel als Joseph Beuys het zou hebben gedaan.

Hoe is dat dan te verklaren?

De enige verklaring die ik heb is deels gerelateerd aan sociolinguïstiek en deels aan semiologie (semantiek). dan heb ik het over iets wat genoemd wordt aspect viewing (waar ben je op gefocust bij organisatie van je waarneming) en relatie figure/ground (wat interpreteer je als teken en wat als umfelt/context).

In een museum ben je al gauw bereid een object als kunst te zien (twee haaks aan elkaar gelaste balken) en in de werkelijkheid buiten (als object op een rotonde) ontgaat de 'artiness' ervan je volledig omdat je dan niet ingesteld bent om 'kunst' te zien.

Tja als Joseph Beuys ergens zijn naam onder zet dan is het al gauw goed...

Als ik van die krabbeltjes maak en ze aanbied aan een museum verwijzen ze me waarschijnlijk door naar het gekkenhuis...

Macht en reputatie (tot op zekere hoogte) spelen daarnaast nu eenmaal een grote rol binnen de kunst.

De verklaring is het ontbreken van een begeleidend schrijven bij je 'kunstwerk', waarin je iets neuzelt over het kratje, dat dat een metafoor is voor maatschappelijke ontwikkelingen, en verder moet je nog een aantal termen uit de natuurkunde en psychologie droppen die, hoewel totaal uit de context en daarom nietszeggend, erg indrukwekkend en intellectueel overkomen.

Net zoals Mjuman dus...

En dit is dus een sprekend voorbeeld van iconiciteit

Dat "nietszeggende" valt dus wel mee - eenieder (behalve Stalin uiteraard die nooit aan sex dacht) kent natuurlijk dit plaatje - een typisch voorbeeld van figure and ground zien:




En hoe was dat Groningse gezegde ook al weer Staalstra: "Wat 'n boer noit kent, vret e noit?"