Grappig dat je dat opmerkt. Omdat ik uitsloot dat hij de plaat echt niet beluisterd had, meende ik hier te lezen dat hij de plaat niet begrepen had of zo. Maar inderdaad, waarschijnlijker is dat ie 'm niet in de platenbak kon vinden omdat de naam van de artiest verkeerd op z'n boodschappenlijstje stond.

Verander je toch het lidwoord in de topictitel

Kanye West Zeitgeistconform dan kan je beter Das Racist luisteren, die zijn zich er ook nog eens bewust van - dat is nog eens Zeitgeistconform.

Dank voor de tip - het ging om een persoonlijke observatie/evaluatie and as such kan je die niet ontkennen, hoogstens er iets naast zetten. Als het maken van een lasagne bij jou associaties van zinnelijke sex oproept, kan ik dat evenmin ontkennen - dat is en blijft een persoonsgebonden waarnemingsfeit.

Ik krijg van het maken van een lasagna nl altijd zin in Italiaans zingen als Paolo Conte, maar geen vrouw die daarnaar wil luisteren

Nogmaals, dank voor de tip.

De laatste jaren is er veel veranderd in muziekindustrie, sommige goede dingen, sommige slechte dingen.
In het artikel "Het einde van de popmuziek" op de vrij nieuwe blog Frnkfrt haalt bepaalde punten aan die beweren dat de laatste jaren weinig goeds heeft gedaan en dat het nu toch echt wel gedaan is met de popmuziek, en dan met name met nog echte grote indrukwekkende en blijven albums.
Leest rustig het stuk hier eens door: Het einde van de popmuziek | frnkfrt.net
En dan nu de vraag:



Wat is jouw mening over de ontwikkeling van de popmuziek de laatste jaren en welke verwachtingen koppel je hier aan, maw. hebben we nu echt het einde van de popmuziek bereikt?

- ClassicRocker: Een onleesbaar artikel en je inleiding tot je vraag vertoont ook wat hiaten. Je vraag zelf is duidelijk en ik ben geneigd hem met ja te beantwoorden. Ik ben aanhanger van de muziekcultuur zoals die in de vorige eeuw bestond, van de massale aanschaf van fysieke albums en singles en collectieve beleving van goede muziek etc. Dat is nu verleden tijd en dat is jammer.
- herman: Ha, heerlijk Sietse. Dit was op Twitter wel het muziekgesprek van de week. Probleem is dat het daar wel heel letterlijk werd genomen, terwijl dat niet de strekking van het artikel is/was. Kan me er persoonlijk wel in vinden, ware het niet dat ik het helemaal niet erg vindt dat de popmuziek als kunstvorm uitontwikkeld is en een minder belangrijke rol speelt in de samenleving. Anderzijds zie ik ook zo 1-2-3 geen andere kunstvormen het stokje overnemen, wat aan het einde wel geopperd wordt.
- deric raven: Niet gedaan met de popmuziek, maar de verkoop daarvan. Zolang er artiesten komen als Gotye en Adele zal men wel op zoek blijven gaan naar die nummers, maar dan via Spotify, YouTube en illegale downloads.
- R&P: Er is helemaal niks mis met de popmuziek van tegenwoordig. Mensen moeten eens inzien dat de muziek die tegenwoordig op tv te zien is nog heel erg leeft onder de jeugd. Justin Bieber, One Direction, Lady GaGa en Rihanna bijvoorbeeld zijn zeker net zo populair als de zogenaamd goede bands van vroeger. Overigens houd ik ook gewoon van popmuziek op zijn tijd. Vooral binnen de hiphop heb je toch heel veel catchy popartiesten. Denk daarbij aan Jay-Z, Kanye West, Wiz Khalifa, Mac Miller en zelfs B.o.B.. Ik heb het stuk overigens niet gelezen.
- spoon: (pop)muziek is altijd een soort herhalingsoefening geweest, en zo is er altijd weer jong en fris publiek enthousiast te maken is voor (zogenaamd) het laatste van het hipste van het vetste enzovoort.. Als wat oudere muziekliefhebber ken je het op een gegeven moment allemaal wel. ben het dus in grote lijnen met de schrijver van het artikel eens.
- improvision: Er zal nooit een einde aan popmuziek komen. In elke generatie zijn er mensen geweest die zich afvroegen wat er mis was met de popmuziek, en elke keer legden ze de klemtoon anders. Dat deze man de muziek van 'zijn tijd' beter vond is duidelijk, maar dat is ook gewoon psychologisch te verklaren bijvoorbeeld, en dat hij op het eind van zijn verhaal 5 bronnen vermeldt, betekent niet dat zijn mening objectiever is dan die van iemand anders; zijn mening is nog altijd gebaseerd op zijn eigen muzieksmaak. Dat hij Kanye West niet begrijpt kan (ik vond het ook niet zo schitterend), maar dat je dit gebruikt als argument om iets aan te tonen is een andere zaak. Bovendien zal de tijd moeten uitwijzen welke albums blijvers zijn. Het grootste deel van de popmuziek in de jaren 60, 70, 80, 90 en 00 waren ook nummers die in de vergetelheid geraakt zijn. Daarnaast springt hij ook tussen eigen mening en maatschappelijke aanbidding van artiesten als het hem goed uitkomt om zijn punt te bewijzen. Endtroducing van DJ Shadow had bijvoorbeeld nooit een hitsingle gehad en de erkenning bij mainstream-media kwam pas 3-13 jaar later.
- bennerd: al het geklaag over moderne muziek komt van mensen die zijn blijven hangen bij de vorige decennia. Popmuziek is zich juist op een heel interessante manier aan het ontwikkelen en dat zal het ook constant blijven doen. Achteruitgang? Dat is subjectief. Verandering? Ja, dat sowieso. En het is normaal dat niet iedereen het even graag heeft.
- Don Cappuccino: Het eind van de popmuziek zal er niet komen. Je kan zeuren over dat popmuziek slecht is maar zo heeft ieder decennium echt slechte muziek. Het argument vroeger was alles beter is dan ook niet echt overtuigend. Het is niet mijn genre maar de popmuziek wordt steeds futuristischer door bijvoorbeeld iets als auto-tune. Dit is voor mij een vloek maar voor andere mensen kan het als iets creatiefs gezien worden.
- Kronos: Ik ben het grotendeels eens met de schrijver van het artikel. Maar dat zal wel komen omdat ik een leeftijdsgenoot ben. Mijn mening zou in ieder geval snel te weerleggen moeten zijn wanneer ik ongelijk heb/krijg: Noem mij dat nieuwe Grote Album dat zo'n massale invloed heeft op de jeugd dat oudjes zoals ik er ongerust van worden.
- dix : Stevig stukkie Sietse ... en het lijkt niet alleen over het einde van de popmuziek te gaan. Het artikel is me wat te cultuurpessimistisch, maar het heeft me wel 'Since I left You' weer uit de kast doen halen. Eerlijk gezegd, ja, het lijkt erop dat popmuziek zijn grenzen wel heeft bereikt. Na Radiohead schijnt er geen grote band meer aan te komen, maar belangrijker, er lijkt ook helemaal geen behoefte meer aan te zijn. De voetbalstadions die nu nog vollopen doen dat toch vooral op basis van enerzijds sentimental journeys down memory lane (U2, Springsteen), of anderzijds gewoon entertainment zonder angel of zonder prikkel (Lady Gaga, Nick en Simon). Popmuziek was toch decennialang een bindmiddel, maar in de loop der tijd wel steeds meer van allerhande subcultuurtjes. In de al verder individualiserende samenleving is aan bindmiddelen op dit moment geen al te grote behoefte. Die behoefte komt terug, veertigers als ik zullen dat meemaken. Het bindmiddel zal geen popmuziek heten. Ik ben benieuwd.
- jasper1991: Veel genres raken versnipperd en raken een bepaald gezicht die het genre representeert kwijt. De top-40 wordt hierom gevuld met veel van hetzelfde voor mijn gevoel. Voor de echte liefhebber geen probleem want zijn specifieke behoeften zijn naar verhouding tegenwoordig veel makkelijker bereikbaar. Ik zeg dus dat het verschijnsel pop zeer is geinflateerd en misschien wel aan zijn einde is gekomen. Muziek is daarentegen springlevender dan ooit.
- Korenbloem: Popmuziek is zeker niet dood. Maar door het internet versplinteren genres en is er teveel. dus een obscure artiest uit taiwan, maakt net zo veel kans op youtube als een amerikaan die een contract tekent bij een groot label. Hierdoor worden zullen hitlijsten zoals we ze nu kennen verdwijnen (en ik juich dit alleen maar toe) en zal meer ruimte zijn voor creativiteit. Het platenlabel gerichte popmuziek (Justin bieber, thake that, maar ook dingen als sum 41 etc) zal inderdaad verdwijnen (ik ben het dus wel eens met het bepaalde stukken van het artikel maar ik denk dat het positieve ontwikkeling is wat er nu gaande is) pps: noem artiesten als cannibal ox, joanna newsom, sufjan stevens, arcade fire etc. Die krijgen de zelfde status voor de noughty generatie en wat er na komt wat radiohead, pearl jam etc hebben gehad voor de 90's)
- Oldfart: de schrijver in het artikel noemt zichzelf een ouwe lul, en is pas 40, lijkt me sowieso een beetje een zwartkijker.
Waarschijnlijk is hij veel te jong om de grotere lijnen te zien .
Ik denk zelf dat het met de muziek wel meevalt. De schrijver vond het waarschijnlijk wel makkelijk dat je "vroeger" alleen muziekkrant Oor had die hem vertelde wat hij mooi moest vinden.
Nu met het versnipperde aanbod moet je meer moeite doen. Persoon in kwestie heeft duidelijk MuMe nog niet ontdekt
~Slowgaze: Weinig zorgvuldig geconstrueerd artikel van een ouwe zeikerd die nergens meer enthousiast over kan worden, naar het blijkt. Wel netjes zijn bronnen documenteren, maar vervolgens platentitels tussen aanhalingstekens zetten, terwijl je toch hoort te weten dat je een albumtitel cursief weergeeft. Vervolgens krijg je ook nog 'Een goed voorbeeld is het laatste album van Kayne West. De vorm, de gebaren, alles klopt maar het culturele gewicht is nihil. Er is geen breuk, sterker, ik heb er geen noot van gehoord.', waarbij hij én Kanye's naam verkeerd spelt, én een mening over de laatste van Kanye heeft terwijl hij aangeeft dat hij er nooit ook maar een noot van heeft gehoord. Waar miept-ie nou over? Zowel de intenties als de uitwerking van dit stukje zijn uiterst twijfelachtig.
-Snoeperd: Popmuziek zal nooit verloren gaan. Misschien krijgen ouderen sneller het gevoel. Maar als je alleen al naar 2011 kijkt wordt er zoveel goede popmuziek uitgebracht. En mensen gaan nog steeds massaal naar de festivals. Het verandert wel, de muziekindustrie en zo, maar dat gaat echt niet ten koste van de muziek.
- Edwynn: Of het einde is bereikt, kun je niet niet weten. Wie weet gebeurt er over een jaar of 20 wel iets geheel nieuws. Verder denk ik dat het in de voorgaande decennia gemakkelijker was om een grotere impact achter te laten dan nu. Gewoon omdat je makkelijker opvalt als er maar 10 platen in de maand uitkomen.Dat zegt echter allemaal niets over de kwaliteit van de muziek.
- mjuman: een beetje een sneu artikel, dat stijf staat van de holle lyriek, matige metaforen en aannames die nergens op gestoeld zijn (zijn opvatiing van Kanye West bijv). Om meteen maar het laatste te beginnen: Kanye West - My Beautiful Dark Twisted Fantasy (2010) was voor mij een klip-en-klaar voorbeeld hoe actueel en Zeigeistconfrom een album kon zijn: ik draaide het met veel plezier, al draai k het nu wat minder, maar datzelfde geldt ook voor Bitches Brew: suo loco et suo tempore.

De mensheid vertoont een mediaconsumptiegedrag dat de afgelopen 30 jaar grondig is gewijzigd (en dat geldt ook voor lezen, theater- en museumbezoek) - dat is een onweerlegbaar feit. Net zoals 'popmuziek' ook is veranderd: het laatste 'concert' van Amon Tobin was een soort van multi-media performance en dat was 25 jaar geleden ondenkbaar geweest, alleen al om practische redenen - net zoals de vele duet-singles met inmiddels dode artiesten. Maar daar gaan we toch niet over zwampeledippen?

It's the end of the world as we know it ...
and I feel fine

Er komt heus wel wat anders voor terug. De postkoets en trekschuit zijn ook vervangen door Connexxion en Arriva en de fax heeft het ook moeilijk. Telex anybody?

Vanuit cultuurfilosofisch uitgangspunt pissen zowel deze scribent als de in de reactie op 3 voor 12 (leuk stuk is dat) genoemde Reynolds fiks naast de pot: er is absoluut geen sprake van de alom gehuldigde aesthetischer Distanz. En in dier voege kan een dergelijke post ook niet anders gezien worden dan als een post-coïtale evaluatie 5 minuten na de daad zelve: leuk als momentoverpeinzing, maar verder van weinig feitelijke waarde.

Op dit moment zit de mensheid t.a.v. muziek in wat Thomas Kuhn (The Structure of Scientific Revolutions) typeertals een zgn paradigm shift - een fundamentele verandering van een wereldbeeld/business-model; die zienswijze wordt bijv. ook gedeeld door Michiel Buitelaar, CEO van Sanoma Digitaal.
Eenieder die weet waarheen die wind gaat waaien is óf een speculant (en: "resultaten behaalt in het verleden ....") óf megalomaan - de tekst op de blog ontstijgt amper het niveau van kroegpraat

- Misterfool: Ik denk dat de muziekscene van de afgelopen 10 jaar zo slecht nog niet is. Door het internet kunnen bands veel makkelijker hun muziek aan de man brengen. Aan de andere kant zorgt het internet er wel voor dat de muziekbeleving een stuk opvlakker is.(een van de redenen waarom ik persoonlijk weinig heb met downloaden). Ik denk eigenlijk dat in de huidige tijd genre's aan het vervagen zijn. Hiphop wordt met gemak gecombineerd met jazz, rock en electronica. Daarmee is de huidige muziekscene wel degelijk vernieuwend bezig. Luister bijvoorbeeld naar iets als gonjasufi of flying lotus. Daarnaast is er niet langer(of in ieder geval in mindere mate) een muziekgenre dat door de media aan het publiek wordt opgedrongen. Pop verdwijnt inderdaad, maar dit geldt voor alle muziekgenre's. Genre-aanduidingen verliezen hun waarde.

Helemaal gelijk hoor, ik wilde alleen uitdrukken dat ik een andere mening toegedaan ben . Of nee dat niet eens eigenlijk, ik vind dat album van Kanye gewoon erg slecht . En graag gedaan!

Afgaande op de reacties op de vraag en de discussie die hier omtrent is ontstaan lijkt het me niet echt een probleem.

Ik denk dat hier inderdaad ook een zeer belangrijke verandering is. Mede door dat mensen zelf veel eenvoudiger hun eigen interesses kunnen vinden en er een veel ruimer aanbod is, is het voor de media niet meer zo interessant om iets heel veel te pushen en hypen.

Ik zie eigenlijk je punt niet zo goed met de stijl en schrijf fouten. Die lijken met irrelevant voor zijn boodschap.
En vind je het dan niet sterk dat een (pop)journalist (want dat is deze man) aangeeft dat hij het album van Kanye West niet eens heeft gehoord, dat terwijl het als zeer goed wordt aangegeven. Dat versterkt mijn inziens zijn punt alleen maar.
Mijlpalen in de popgeschiedenis zoals (wat random namen) The Beatles (Sgt Peppers), Nirvana (Nevermind) en Radiohead (OK Computer) kon je in de tijden dat deze uitkwamen totaal niet negeren. Los van of je het mooie muziek vond/vindt of niet is het iets wat je kent en waar je van kunt aangeven waarom het zo belangrijk is.
Al mijn vrienden, die totaal niet met muziek bezig zijn, kennen deze albums en meerdere nummers, terwijl ik 100% zeker ben dat 9 van de 10 geen nummer van Kanye West mee kunnen zingen, terwijl ze het op zich best toffe muziek zullen vinden (toffer dan bijv Nevermind van Nirvana).
Mijn vader kan Sgt Peppers geheel mee zingen (en heeft een hekel aan The Beatles)
Ik kan Nevermind geheel mee zingen (en heb het album niet eens en al zeker 15 jaar niet gehoord)
Met welk album hebben jongeren dat tegenwoordig?

In dat opzicht heeft hij denk ik gewoon een belangrijk punt waar ik het mee eens ben. Al is het voor mij niet een teken dat de popmuziek dood is, het is voor mij een teken dat prioriteiten zijn verschoven. Zoals menig persoon hier al aangaf is muziek niet meer zo'n belangrijke bindingsfactor. Mensen identificeren zich minder met muziek.

En iedereen die MuMe als referentie punt aangeeft heeft het volgens mij niet echt begrepen. Mensen die hier komen, wat een selecte groep is, heeft hoe dan ook al iets met muziek. Iets wat veel mensen niet hebben.

En da's helemaal niet zo gek omdat het mediaconsumptiegedrag van mensen geëxplodeerd is: vroeger had je 3 netten op de NL tv, tegenwoordig heb je 10 NL netten - ik zeg niets over de kwaliteit van het aanbod.

Afgezien van tv is er internet, mobiel bellen/gamen/surfen bijgekomen. Het media-aanbod is enorm gegroeid: je kan het vergelijken met het aanbod van tomaten in de AH: vroeger één soort (ca 10 jaar geleden) - tegenwoordig 6-7 soorten. Even los van de kip/ei-vraag - wat was er eerder de versplintering van de popmuziek in een heel breed spectrum of het verdwijnen van de zgn block-buster acts in de jaren 90 - valt onmogelijk te ontkennen dat de diversiteit van het muzikale aanbod parallel loopt met de toegenomen breedheid van het aanbod van veel andere producten (auto's, kleding).

Waar is de tijd dat je op school niet meer meetelde als je niet over Monty Pyhon kon lullen - in veel werkkringen schijnt het meebomen over TVoH of Holland's Got talent e.d. veel koffietijd te vergen, maar mij zal het jeuken.

Als die 40ger van dat artikel zich al ouwe lul noemt, moet ie zich echt eens gaat afvragen welke warp-factor hij moet gaan gebruiken om naar een parallel universum te migreren. This is the world as it is en muziek zal écht nog wel even blijven, al staat de vorm waarin wel open voor discussie.

Popmuziek is NIET dood, pop leeft!

Er lopen hier behoorlijk wat users interessant te doen vandaag.

Leuk trouwens, dat je stijl- en schrijffouten fout spelt, maar dat terzijde. Ik blijf er bij dat onverzorgd taalgebruik argumenten zwakker maken; heb ook wel eens enquêtes in moeten vullen over of een bepaalde inbraakverzekering aantrekkelijk is; als de bijhorende advertentie dan een aantal taalfouten bevat, dan daalt wat mij betreft de aantrekkelijkheid van de verzekering. En als meneer popjournalist is behoort taal tot de kerntaken van zijn ambacht; zorg er dan ook voor dat dat verzorgd is.

Maar soit, ambiguïteit zoals in het stukje over Kanye West dient vermeden te worden. 's mans punt wordt zo een stuk zwakker omdat het geheel niet duidelijk is waar hij het over heeft. Zoals het hier staat doet hij wel uitspraken over de nieuwe Kanye ('De vorm klopt, de gebaren kloppen'; waar heeft hij het in godsnaam over?) en daarna ontkracht hij wat hij zegt door te zeggen dat hij geen noot van de plaat heeft gehoord.

Als het punt is dat subculturen dood zijn, gezien het ouwelullerige van het stuk mogen we zelfs wel over subkulturen spreken, dan ben ik het daar toch wel mee eens. Maar dit komt ook door dat jongeren er tegenwoordig een steeds eclectischere smaak op na lijken te houden. Muziek blijft een identificatiemiddel en tot op zekere hoogte valt dat nog altijd te zien aan de luisteraars. Laatst mijn eerste college over de invloed van pop op literatuur gevolgd, de docent vroeg iedereen naar zijn/haar muzieksmaak en degenen die naar metal en indie luisteren kun je er zo uithalen hoor. Overigens, wat een rockist-selectie in mijlpalen...

De hele grap met gevoel dat de wereld steeds sneller gaat, sneller dan vroeger, dat hebben alle wat minder jonge mensen. En dan kan de 'digitale revolutie', in zoverre dat überhaupt al een revolutie is, mooi in het rijtje civilisatie, ontstaan van moderne steden (19e eeuw, denk aan de impressionisten, sla Baudelaire er maar op na), ontstaan van een consumptiecultuur, etcetera etcetera.

Eens met Slowgaze, die jongen praat duur.

Ik denk dat de jongere generatie hun eigen muzikale helden hebben, en daarvan een album helemaal mee kunnen zingen.
Ik heb ook gewoon minder aansluiting bij veel nieuwe acts, maar zing vrij veel mee van wat ik rond de 20 jaar kocht.
De nieuwe generatie is de nieuwe doelgroep waarop gericht wordt.
Wij 30-ers en 40-ers zijn gewoon de hippies van deze tijd; de jongeren de punkers die een andere mening over muziek hebben.
Maar goed ook dat er niet alleen over Beatles, Pink Floyd, Radiohead en Nirvana wordt gepraat.
Dat is gewoon muziek van vroeger; hoe pijnlijk die confrontatie ook is als 30-er.

- erbij
- maakt

De rest lees ik later wel een keer .

Ik vind zijn kommagebruik ook niet overhouden: zie de laatste zin.. Zie ik daar nou ook een zin met 'maar' beginnen?

Leave Maarten alone!!

Ik lees nergens dat die kerel zichzelf een ouwe lul noemt. Ook niet dat het met muziek gedaan is. Zelfs niet dat pop dood is.

Toch nog iemand die het artikeltje niet alleen gelezen heeft maar ook begrepen.

Wat een bullshit artikel. Er wordt genoeg fantastische popmuziek gemaakt, maar meneer de schrijver is kennelijk blijven hangen in zijn eigen popwereldje waarin ouwelullenrock de boventoon voert. Dan kun je inderdaad de conclusie trekken dat popmuziek op zijn einde loopt.

Oh kijk, dat schreef meneer de schrijver ook.

De schrijver maakt wel een punt in het artikel, als dat zou zijn dat popmuziek dood is omdat ze de macht niet meer heeft om een "Gote Plaat" voort te brengen met een aanzienlijke culturele impact. Hij vergist zich volgens mij echter van de oorzaak. Het is natuurlijk niet omdat er geen goede muziek meer zou (of zal) gemaakt (kunnen) worden. De oorzaak ligt hem in de versnippering (en de daarmee gepaard gaande individualisering) van het media-aanbod. Een overaanbod aan informatie, die je (noodzakerlijkerwijs) naar eigen keuze, mogelijkheden EN persoonlijke interesses tot je neemt. Hierdoor is het mogelijk geworden dingen te missen die je vroeger niet voor mogelijk zou houden. De andere kant van de medaille zeg maar. Uit mijn eigen ervaring: Uit Dark Twisted Fantasy had ik tot voor kort nog geen enkel nummer gehoord. Gotye heeft een wereldhit gehad, tot enkele maanden geleden had ik nog nooit van de man gehoord. Nu ben ik toch niet iemand waarvan je kan zeggen dat ik op een ander planeet woon (Al zou je die indruk door deze voorbeelden misschien wel kunnen krijgen).
Dit alleen maar om aan te tonen dat de media door deze geindividualiseerde consumptie ervan haar macht verloren heeft. Al was Madonna niet de muziek waar ik uit mijn eigen naar zou luisteren, ik kende het, want je werd er onvermijdelijk mee geconfronteerd. De naam Kanye West had ik wel al eens tegengekomen, maar omdat het me niet interesseerde, en de media de macht niet meer heeft om me er onvermijdelijk mee te confronteren, heb ik zijn muziek bewust aan me laten voorbijgaan. (wat later trouwens ten onrechte bleek, want het was helemaal niet zo slecht als ik verwachtte).
Popmuziek is helemaal niet dood, maar nieuwe iconen van het formaat zoals we ze vroeger hebben gehad zal ze in deze omstandigheden zeker niet meer voort brengen.

Er staat letterlijk:

"Maar zelfs als ik gewoon een ouwe lul ben geworden laat me toch even dat feit sublimeren in de volgende kritische bespiegelingen, want ik vermoed dat er meer aan de hand is. Deze bovenstaande jeremiade kent immers iedere generatie maar dan was er tenminste iets waarover men kon zeggen “ik snap dit niet meer” of “wat een takkeherrie” in plaats van “dit is niet goed genoeg.”


En die <what if> conditie heb ik for the sake of argument weggelaten; besteed eens tijd aan begrijpend lezen en speel gewoon eens minder op de man - 107 - 108 - 111 - 106 - 111 - wil ik echt wel met je lullen

Eén van die getallen is je schoenmaat?

Er staat letterlijk, zelfs als...

Maar dat is niet waar het eigenlijk over gaat. Wel over de afwezigheid van een Grote Plaat met Impact.

Is volgens mij het enige juiste antwoord.

Er ligt daarnaast sinds de jaren '50 zo'n enorm aanbod aan (pop)muziek, dat (her-)ontdekken daarvan inmiddels minimaal net zo leuk is als de eeuwige jacht naar nieuw talent en nieuwe stromingen. Ik heb in 2012 als automatische reactie op het topic over 1968 méér albums uit dat jaar gekocht dan van 2012 zelf. En waarom zou dat niet mogen? Er was trouwens ook héél erg veel goede muziek in 1968.

In plaats van elkaar allemaal achterna te hollen, van de ene stroming naar de andere, wordt (pop/rock)muziek steeds meer een individuele ontdekking.

Begrijpend lezen zal bij jou nooit een voldoende opleveren - da's exact nl het hele punt van de historie van de afgelopen tijd: een GROTE plaat - it just ain't in it, puur vanwege het veranderd karakter van mediaconsumptie van de luisteraars/lezers etc.

Zojuist was bij ons Classic Albums op de treurdoos: Caro Emerald - "Deleted Scenes..." - blijkbaar een 'grote plaat' die mij evenwel geen ene moer doet. Grote Plaat - whatever

Altijd een dikke voldoende voor gehad, jongen.


Je hebt het ook begrepen dus.

Deleted Scenes is een huidige grote plaat.
Als men niet zo massaal zou downloaden, dan zou hij zelfs nog beter verkopen.
In de jaren 90 verkocht zo'n fenomeen waarschijnlijk nog wel een miljoen albums meer.
Maar, Nederlandse artiesten mogen blijkbaar niet veel succes hebben.

Volgens mij zijn er meer oorzaken dan versnippering en overaanbod. Het is binnen de popmuziek gewoon ook veel moeilijker geworden om echt vernieuwend te zijn. Het muzikale alfabet van de pop is reeds ontwikkeld en biedt geen oneindige mogelijkheden.

Hooguit groot in de zin van populair. Muzikaal gezien niets meer dan een frisse terugblik.