Net voor het eerst de camera gebruikt. Alle kennis die ik van tevoren had opgedaan wierp meteen zijn vruchten af, want het was vrij makkelijk om alle functies te vinden op de camera. Heb eerst maar eens in P-modus geschoten, af en toe wat gespeeld met iso en belichtingscompensatie.

Nu wil het feit dat er een 70-300 mm lens op zit, en dat ik daar niet echt op gerekend (of gehoopt) had. De standaardlens moet nog ergens bij mijn moeder zijn, maar is op dit moment onvindbaar, dus voorlopig schiet ik maar even met deze lens, al heb ik op zich 0 behoefte om ooit insecten en vogeltjes van dichtbij te kunnen fotograferen.

Op zich gaat het schieten met 70 mm wel redelijk ok als je in de vrije natuur bent, maar ik had ook regelmatig dat ik gewoon iets aan de overkant van de straat wilde fotograferen, en dat is dan al te dichtbij voor deze lens.

Hopen dus dat de standaardlens nog ergens gevonden wordt, maar ik heb me enorm vermaakt die eerste uren. En er zijn in die 9 kilometertjes vier mensen naar me toegekomen om te vragen of ik een foto van ze wilde maken, dus ik heb nu allemaal e-mailadressen waar ik foto's naar moet sturen. (Portretten worden wel best wel mooi met deze lens, dus dat is dan weer een geluk bij een ongeluk. ) Is dit normaal?

Nu ga ik eens kijken of er ook daadwerkelijk iets tussen zit wat de moeite waard is, maar het was alleszins een heerlijke wandeling zo.

Voor de amateur zijn twee zoomlenzen gebruikelijk. Die andere lens zal vermoedelijk 28-70 of 28-80 mm zijn.

Leuk topic! Ik ben zelf slechts een beginnend hobbyfotograaf, dus moet nog veel leren. Ik ga ook zeker achter de boekjes aan die hierboven getipt zijn!

Hier zijn enkele foto’s, feedback is altijd welkom

https://i.postimg.cc/0ysTGKKS/IMG-2793.jpg

https://i.postimg.cc/Qt1gqCTB/IMG-3139.jpg

https://i.postimg.cc/Bn7CSd3v/IMG-3324.jpg

https://i.postimg.cc/9FZ3qY0V/IMG-1003.jpg

https://i.postimg.cc/1RLhtj9J/IMG-1712.jpg

Niks leukers dan foto's van anderen becommentariëren, en te doen alsof je zelf perfect bent .
Hierbij wat opmerkingen en vragen, die laatste zijn niet bedoeld om hier te beantwoorden (mag wel natuurlijk), maar om jou bewust te maken van hoe het op de kijker overkomt.

Foto 1: Mooi licht en spannende lucht, dat kan bijna niet mis gaan en dat gaat het ook niet. Je was op het goede moment op de goede plek. Goede keuze voor een staande foto.

Foto 2: Architectuurfoto met ritme en herhaling. Liep dit patroon nog buiten beeld door m.a.w. had je nog verder naar achteren kunnen staan?

Foto 3: Ik vermoed dat deze foto in de avonduren is gemaakt. Zo blauw is het in het echt echter nooit, zelfs niet tijdens het z.g.n. "blauwe uur". Ik vermoed dat de witbalans in je camera in de war was en dat deze foto zo uit de camera komt. In elk geval vind ik hem dus veel te blauw (en daar is in een nabewerkingsprogramma als Lightroom of Photoshop iets aan te doen). De compositie is een keuze, ik ken het gebouw niet dus vraag me af: waarom deze uitsnede en waarom staand?

Foto 4: Deze spreekt mij het minste aan, vooral door het onderwerp. Als het onderwerp me wel had aangesproken, had ik de grauwheid alleen tof gevonden als deze ondersteunend was aan het onderwerp.

Foto 5: Goed standpunt voor deze cityscape. Als de mensen er niet hadden gelopen, was het al een goede foto geweest: vaak wordt de voorgrond vergeten en is die heel saai, maar hier "gebeurt" iets met gras/tegels (lijnen en structuren) en de afmeerdingessen. Maar goed, de mensen staan er wel op daar gaat altijd de eerste de aandacht naartoe (mensen kijken graag naar mensen). Ik vind dat ze te dicht op de pilaren van de Erasmusbrug lopen, samen met de draden en de gebouwen op de achtergrond is dat stuk van de foto rommelig. De foto was veel beter in balans geweest als ze ter hoogte van de linker [hoe heet zo'n touwvastknoopding nu verdorie ook alweer] hadden gelopen. Samenvattend: ik zou de voorkeur hebben voor dezelfde foto zonder de mensen, deze maken de foto niet sterker.
Daarnaast valt het natuurlijk op dat deze foto als enige in zwartwit is. Het is niet goed te beoordelen of dit een goede keuze is zonder de kleurenversie erbij te zien. De skyline/lucht/Maas/voorgrond zal voornamelijk uit blauw- en grijstinten bestaan (met wat groen gras), dus als de vrouwen kleurige kleren aanhadden had dat een mooi contrast kunnen zijn. Misschien kan je de kleurenversie hier eens posten?

Heb je een voorkeur voor staande foto's of is het toeval dat 4 van de 5 foto's staand zijn? Bij 1 en 2 vind ik het goed werken. Bij 3 en 4 niet. Ik word zelf in elk geval kriegelig van te veel staande foto's. Liggende foto's worden door de kijker als "rustiger" ervaren dan staande foto's.

Foto 1 t/m 3 en 5 hebben een beeldverhouding 3:4. Foto 4 is gecropt naar (ongeveer) 2:3. Bewust gedaan? In elk geval: ik ben zo'n ouderwetse fotograaf die croppen naar een andere beeldverhouding dan die van je camera not done vind, en liever zelfs helemaal niet cropt. En als je jezelf voorneemt überhaupt nooit te gaan croppen, word je vanzelf veel kritischer en beter in je kadrering.

Zeg, ik kom hier op MuMe voor m'n ontspanning, niet voor dit soort steken onder de gordel

Bedankt voor de feedback, itchy. Ik waardeer het dat je de tijd en moeite hebt genomen om zo uitgebreid te reageren. Een paar interessante punten die je maakt, waar ik op kan reflecteren.

Met betrekking tot het aantal staande foto’s, is dat inderdaad meer toeval dan dat ik specifiek veel staande foto’s maak. Deze foto’s had ik toevallig op mijn telefoon staan.

Het puntje dat je maakt over wel of niet croppen. Toevallig probeer ik de laatste tijd inderdaad om niet te croppen en te schieten in het beeldformaat van de camera (Micro Four Thirds). Niet dat ik principieel tegen croppen ben, maar vooral om mijn gevoel voor kadrering verder te ontwikkelen. Dus kan me goed vinden in je advies!

Met betrekking tot die 4e foto. Dat is bij een vervallen congrescentrum in Tallinn uit de sovjettijd. Daarom vond ik die grauwheid zelf wel passend, maar dat komt zonder context inderdaad niet helemaal uit de verf.

Even over croppen - uitsnijden is overigens het NL woord

Alleen de duurdere camera's zijn full-frame; de meeste andere camera's zoals de bijv Nikon D70, D90 en D3200 zijn van het type "crop frame DX DSLR" - de cropfactor (van de sensor) is dan 1.3 of 1.6. Grosso modo reken ik met 1,5 - de consequentie is dat je dan de brandpuntsafstand met die cropfactor moet vermenigvuldigen (35 mm is dan min of meer al een standaardobjectief).

over croppen en brandpuntsafstand

Bij analoge fotografie is het product van beeldhoek * brandpuntsafstand een constante ca 2250: 50 (mm) * 45 (graden). Da's dezelfde hoek als wanneer je kijkt met één oog bedekt.

Ben geen tegenstander van uitsnijden: stel je ziet een overstekend zwijn op een bospad, maar je hebt geen echt tele tot je beschikking; dan kun je de opnamen uitvergroten om toch een goed beeld te krijgen. Beperking daarin is de resolutie van de camera en daarvoor bestaat een formule (die uitgaat van een minimaal gewenste resolutie bij afdrukken).

Foto 1 vind ik het spannendst Ward! Zowel qua licht als compositie. Vogeltje stoort mij dan wel weer een beetje omdat het op een vlek lijkt.
Foto 3 (ook mooi) doet me aan Wilco's Yankee Hotel Foxtrot denken.
Ach croppen.. Meestal doe ik het alleen met beestjes of andere onderwerpen waarvoor mijn beperkte tele te kort is. Veder zie ik geen kwaad in het veranderen van je beeldverhouding zolang het past in de serie.
Ik vind het overigens wel verrekte lastig om bewust een perfecte vierkante of 4/5 compositie te maken in een 2/3 zoeker. Ook ben ik heel slecht in "er meer vlees aan laten zitten" (wat iets heel anders is dan functionele ruimte) voor een opmaker/ vormgever, zelfs na herhaaldelijk vragen. De compositie blijf ik instinctief vullen zoals die imo moet zijn.

Nou, poeh, hier zijn dan een paar fotootjes die ik de afgelopen paar dagen heb geschoten. Wees een beetje lief. Ik denk op zich dat ik misschien nog wel mooiere foto's heb gemaakt dan onderstaanden, maar ik vind mooi al snel saai merk ik. In het wandeltopic staan ook nog wat fotootjes die ik met mijn camera heb gemaakt.

(Afval is een ding merk ik al. Ik ben heel erg gefascineerd door de afdankertjes die mensen op plekken dumpen waar het niet hoort. Sowieso beroepsdeformatie.)

https://ibb.co/FVMV5mB
https://ibb.co/rQpCDrN
https://ibb.co/YZCjjTb
https://ibb.co/9vJVygs
https://ibb.co/yp090Ck
https://ibb.co/pdw2PCx

Inmiddels heb ik wel een andere lens besteld, een tweedehands 18-105 mm, omdat het me toch wel frustreert dat ik 0 foto's in de binnenstad kan maken, terwijl daar ook zoveel leuks en grappigs is te zien.

Ik vind ook hier foto 1 het tofst. Moeilijk te benoemen; zo'n zgn net-niet moment die daardoor interessant wordt.
En om het crop verhaal nog even voort te zetten. Heb je die 70-300 op een crop sensor of full frame?
Is wel een behoorlijke uitdaging inderdaad, alleen die lens. Maar het dwingt je wel anders en selectief te kijken wat tot leuke resultaten kan komen. Ik heb vaak niet langer dan 105mm (ff) bij me.

crop sensor.

Oké, dan sta je vast vaak met je rug tegen de muur.:) Je zult veel lol hebben van die 2e lens lijkt me inderdaad.

Foto 1 springt er voor mij uit. Één van de jongens heeft je door, de ander niet. Onbekenden fotograferen is lastig, je zoomlens is misschien toch handig om hieraan te wennen. Alleen op 300mm is het geen fotograferen meer maar spioneren
Als je straks een lens met kleiner brandpunt hebt, moet je veel dichterbij staan voor zo'n portret. Dat moet je liggen (ik ben er doorgaans niet goed in).

De overige foto's kan ik niet zo veel over zeggen. Je bent aan het rondlopen en observeren, en daarmee moet je voorlopig lekker doorgaan. Op een gegeven moment vind je vanzelf wel onderwerpen die je liggen en/of een bepaalde rode lijn. Ik ben benieuwd naar de mooiere foto's die je zelf saai vind.

In de serieuzere fotografie wordt meestal seriematig gewerkt. Denk hierbij bijvoorbeeld aan de World-press fotografen: zij maken een serie foto's over 1 onderwerp en diepen dit helemaal uit. Superlastig, en het zijn vaak projecten van jaren. Een andere, veel toegangkelijker manier van een serie maken is de typografie: een (onbegrensde) serie foto's van één onderwerp (zoals afval). Bekenste voorbeeld uit de fotografiegeschiedenis: Ernst en Hilla Becher. Andere voorbeelden: stoelen in Hong Kong. Of shoppen en proppen.

Het onderwerp maakt in feite niet uit, dat kunnen de gekste, of normaalste, dingen zijn (afval?). Het gaat om de manier hoe je het in beeld brengt. Als je 10, of 500, van deze foto's hebt wordt het vanzelf een leuke serie. Zelf was ik heel lang geleden een periode gefascineerd door gekke deurtjes op straat, die overal zitten als je er op let.

Een hoop gelul, maar de tip die ik wil geven is: voor nu is het prima, maar blijf niet te lang (niet jaren) hangen in losse foto's. Veel beginnende fotografen geven op omdat ze niet weten hoe ze verder moeten, anders dan een heleboel op zichzelf staande foto's maken, waar geen lijn in zit.

Kijk ook naar het werk van andere fotografen, bekende én onbekende. Wat fotograferen zij vooral, en hoe doen ze dat? En lees daarover.
Fotoboeken zijn betere investeringen dan gadgets.

Dank Itchy! Ik houd in Lightroom al wel enkele verzamelingen bij. Afval is er inderdaad eentje, maar heb er ook één met door black metal geïnspireerde afbeeldingen (hier niet laten zien). En blijkbaar kom ik in Nijmegen heel veel verschillende soorten mensen tegen die willen dat ik foto’s van ze maak, die verzamel ik ook (mijn persoonlijke favoriet is die van twee meisjes op een step die een vieze schoen vasthouden, echt enorm vrolijkmakend). Verder een obsessie voor water dus die staan ook bij elkaar. Ik merk uiteindelijk vanzelf wel wat blijft en wat niet en welke kant ik opgestuurd word door mezelf. Ik haal er in ieder geval enorm veel plezier uit.

Ik houd me trouwens aanbevolen voor interessante fotoboeken. Heb al wel een paar tips van Kronkeling gehaald, maar ook daarin ben ik zoekende want ik weet nog niet zo goed wat voor soort fotografie me nu echt aanspreekt. Gisteren naar de expositie van Ed Templeton geweest in het Bonnefantenmuseum en daar was ik wel van onder de indruk. Zijn foto’s zijn zelden esthetisch aantrekkelijk, maar ze geven allemaal bij elkaar wel een prachtig beeld van de wilde machocultuur van de skatewereld. Heb nog met het boek in mijn handen gestaan maar wilde toch ook die lens kopen dus uiteindelijk niet gedaan.

Zitten zeker al wat interessante foto’s bij, madmadder! De eerste is inderdaad het spannendst, maar ook die met die trap vind ik goed geslaagd. Ik kan me voorstellen dat die schaduwen inderdaad het best tot hun recht komen in zwart-wit.

Die tentoonstelling van Ed Templeton ben ik als skateboarder erg benieuwd naar. Heb als het goed is bij mijn ouders ook nog wel een skateboard liggen van 20 jaar terug waar Ed Templeton bij een demo een doodle op heeft getekend. Maar goed om te horen dat het ook voor niet skaters een interessant kijkje in een subcultuur is. Moet ik de komende maanden toch maar een keer de lange tocht naar Maastricht maken.

Doos van Pandora... dure hobby. Bij mij heeft fotoboeken kopen zelfs platenkopen verdrongen.
Zeer zubjectief natuurlijk, maar hier wat van mijn favoriete fotografen/fotoboeken.
Ik heb een voorkeur voor monografiën (boeken over 1 "body of work") t.o.v. overzichtsboeken ("best ofs"), net als in de muziek.

Alec Soth. Zijn boek Sleeping By the Mississippi is een moderne klassieker.
Antoine d'Agata. Niet voor tere zieltjes. Zelfkant, drugs, depressie, sex.
Biekedepoorter
Gabriele Galimberti: over typografiën gesproken! Zijn werk, speels en humoristisch, gaat over mensen en hun spullen (van speelgoed tot wapens).
Todd Hido: zijn monografieën zijn onbetaalbaar. Zijn overzichtboek Intimate Distance is de uitzondering op de regel die ik hierboven beschreef.
Rob Hornstra: toonaangevende Nederlanse fotograaf. Zeer bekend bij fotominnend publiek, vooral in het buitenland. Uitvinder van "slow journalism".
Joel Sternfeld: zijn "American Prospects" is misschien wel mijn allerfavorietste fotoboek. Schitterend hoe elke foto een kleurenpalet met een beperkt aantal kleuren is.
Jeroen Toirkens. Ik heb ooit een workshop Storytelling in Finland met hem gedaan (resultaat). Hele goede fotograaf, heel veel geleerd.
Merel Schoneveld: waarschijnlijk de beste straatfotograaf die momenteel in Nederland rondloopt.

Soth, d'Agata, Hido, Hornstra (deels), Sternfeld en Toirkens fotograferen analoog. De rest digitaal.

Om die reden zou ik het juist niet meteen aanraden. Het wordt dan meer een soort van verzamelhobby dan dat je er goed van leert fotograferen. Het resultaat is inderdaad al snel leuk maar vaak ook niet meer dan dat.


Foto's van mensen, portretten, vind ik meestal het interessantst. Zeker als je goed bent in contact leggen hangt er altijd een verhaal aan vast. Tegenwoordig met de digitale fotografie kan iedereen doen wat echte fotografen vroeger al deden; heel veel foto's maken en er achteraf de beste uit kiezen.

De vriendschap die uit de foto met de twee jongens spreekt is mooi. En er zit ook een zekere spanning in doordat de ene zich niet bewust lijkt van de camera terwijl de andere in de lens kijkt. Het beeld had wat dynamischer gekund door ze niet zo in midden te plaatsen. Horizontaal heb je er goed op gelet om hun hoofden niet in het midden te plaatsen (een veel gemaakte fout) maar ik denk dat je nog iets teveel ruimte bovenaan hebt gelaten.

Series zijn zeker leuk als uitdaging, maar is het ook niet gewoon heerlijk om door de stad / dorp / buitenshuis te slenteren en gewoon zien wat je tegenkomt? Evt. boek je een weekendtrip naar Zutphen, Gent of Dusseldorf en ga lekker aan de slag om nieuwe dingen tegen te komen. Een van de leuke dingen voor mij aan fotografie is juist de vrijheid die je hebt, en de nieuwe dingen die je tegen kan komen waar je normaal nooit aan zou hebben gedacht of op andere dagen argeloos voorbij zou lopen.

Alhoewel, als je uit wilt springen uit de rest van de 10000 mensen met een camera is het niet verkeerd om over een bepaalde stijl na te denken. Dat hoeft niet eens een serie te zijn, maar bijvoorbeeld een bepaalde lijn, emotie of kleurenpalet te volgen.

Ook een leuke uitdaging is om een favoriete TV-serie, film of muziekalbum in het achterhoofd te hebben, en om dan foto's te schieten in diezelfde of vergelijkbare stijl, of om dezelfde emoties in je foto's te laten terugkomen.

Maar ja leuk het enthousiasme in dit topic, begint hier ook weer te kriebelen

Wat die Bitch foto wel echt tof zou maken is als je iemand mee zou nemen om voor de brug / naast de graffiti te poseren, misschien met een ruige out-of-bed-but-still-a-bit-drunk look of gewoon met de haren wild (en in zwart/wit).

Een van de redenen voor mij om af te haken was omdat het bij analoge kleurenfotografie lastig is om de kleuren helemaal naar je zin te krijgen, zowel bij het zelf afdrukken als laten afdrukken. Bij digitale foto's op internet weet je dan weer nooit hoe het er precies uitziet op andere monitors. Ik laat nu de controlefreak in mezelf maar even los en heb snel wat foto's van enkele foto's geplaatst, want zelfs een scanner heb ik niet.

De stad inspireerde mij veel meer dan de natuur. Bij dat laatste is het toch vooral om 'mooie foto's' te doen. Wat inhoud betreft kan het eigenlijk alleen maar over natuur gaan. Een stad bruist van verhalen.

Voor je beste foto's heb je gewoonlijk wat geluk nodig. Die bananenschil had er ook minder sierlijk kunnen liggen, op een vensterbank met kleuren die afleiden. Zo'n limo zie je niet elke dag en deze stond mooi voor drie dezelfde ramen. Maar zonder het contrast van de nieuwgierige voorbijganger in knalrood jasje zou het een vrij saaie foto zijn. En dan dat kleurrijke geveltje. Ik vond het al de moeite er een foto van te maken, passeerden er ook nog bijpassende benen.


https://i.postimg.cc/XYL00N4z/113.jpg

https://i.postimg.cc/8z1qw8MB/111.jpg

https://i.postimg.cc/Y2FKCztg/112.jpg

https://i.postimg.cc/SQ8Mm33h/115.jpg

https://i.postimg.cc/zXrRvpYR/116.jpg

(Barcelona 2002)

Sorry Graf!

Leuke foto's Kronos! De eerste zwart-witfoto is mijn favoriet.

De bananenschil-foto is heerlijk in al zijn eenvoud! Alle foto's ademen tijdloosheid en een vleugje humor.

Een tijdje geleden mocht ik de doop van het kind van een Eritrese kennis en de bijbehorende kerkdienst fotograferen. Een intieme inkijk in een gemeenschap waar je normaal niet snel komt.
N.b.: alle afgebeelden zijn akkoord met online gebruik van deze foto's.
https://postimg.cc/y36gYL3f
https://postimg.cc/188Fq7C2
https://postimg.cc/TymWkLXc
https://postimg.cc/dhgymRg1
https://postimg.cc/gwvnVCvS
https://postimg.cc/zbrH4zzY
https://postimg.cc/9zcqpQgG
https://postimg.cc/WtSqfcxx

Da's wel next level! Zou niet misstaan in de volgende editie van National Geographic, erg tof

(maar hoe moeten wij amateurs daar ooit aan kunnen tippen? )

Thx! Maar ik ben ook amateur, hoor (in de zin van dat ik er niet van leef, en het ook hele perioden niet doe/minder zin in heb). Maar als ik het doe, probeer ik wel het zo professioneel mogelijk te doen (in de zin van dat ik er dan helemaal voor ga en het beste van de situatie probeer te maken). Ik ben me gaan verdiepen in fotografie en "bewust" gaan fotograferen sinds ongeveer 2010. Daarvoor natuurlijk ook wel, maar alleen de gebruikelijke vakantiefoto's.

Kijk, dat zijn lijstjes waar we wat mee kunnen! Prachtige dingen staan daar tussen, zeg! Dank!
Ik fotografeer zelf niet, maar houd wel erg van de kunstvorm.

Oudje, technisch verre van prefect, maar laat wel mooi de beweging van de trein zien:
https://i.ibb.co/8gQgdy8/20160108-Utrecht-0021.jpg