Iemand nog een ticket voor zaterdag op overschot?

Ja! Ik ga zo op weg naar Belgie voor een dagje Pukkelpop.

Veel plezier!

wat was faith no more briljant!

Wat hoogtepunten:

-A Place To Bury Strangers waar nog eens geen hey of goodbye vanaf kon maar wel snoeihard en geweldig hun nummers de shelter in werpen. En ja, dat geflip van de leadzanger was ook wel erg tof.

-Health heeft een gitarist die op Johnny Ramone lijkt, een soort beer als drummer en twee normale 'collage' kids. Toch lukte het nog als enigste soms nog redelijk in de buurt van My Bloody Valentine te komen toen de hele band de halve tijd op de grond van het podium aan hun gitaren en pedalen bezig waren. Geen songs, maar ja eigenlijk een soort collages.

-Patrick Wolf's nieuwe kapsel was een verassing maar de setlist daartegen was een fijne mix van nieuw en oud materiaal. Een geweldige The Shadow Sea, een heerlijk opzwepende Thristan en ja natuurlijk The Magic Postion. De backing band deed perfect werk en kreeg bijna heel de club op een punt wel aan het dansen.

-My Bloody Valentine blijft My Bloody Valentine, een van de twee keer dat ik oordoppen nodig had. De grond trilde ook al was het geluid niet alles tijdens de eerste 3 nummers. En ja my bloody valentine live is wat je van my bloody valentine live verwacht: ontiegelijk hard en betoverend. Alleen die holocaust kan wel wat minder lang duren want ik begon met wat vervelen.

-Jesus Lizard, het ruigste wat ik in de Shelter heb gezien zijn een aantal mannen die tegen de 50 aanlopen en waar de meeste geen haar/grijs haar hebben. Maar wat een show! David Jow zingend crow surfend en als hij midden in het publiek zat starte de band het volgtend nummer en zong Jow gewoon mee. En ja muzikaal was het ook erg te genieten, de droge bas en drums tegenover het geschreeuw en gekreun van Jow.

Later pen ik nog wat meer hoogtepunten neer

Mijn hoogtepunten waren vooral; my bloody valentine, tortoise, dinosaur jr. en a place to bury strangers.

And so i watch you from afar, waren ook erg goed.

Ook eerste rij?

Ik stond ook eerste rij...

Ik vond A Place to Bury Strangers niet goed uit de verf komen. Ten eerste miste ik het strobscooplicht, wat een heel gaaf effect geeft, zeker als Oliver Ackermann zijn rare bewegingen aan het maken is. Ook qua noise en volume bleef het wat matjes, pas in de laatste nummers kwam de herrie er pas lekker doorheen. Een stuk minder dan eerdere keren dat ik ze zag, maar toch nog steeds heel goed...

Bij Arctic Monkeys - Humbug (2009):

Heb ze gisteren op Pukkelpop aan het werk gezien, en het was ongelooflijk hoe goed dit nieuwe album live klonk!!!!!!

Lol, ik stond rechts voor het podium(met bakkenbaarden ). Eerste keer dat ik ze zag en ik was er erg over te spreken. Maar ja hard was niet al te maar ook niet bepaald extreem fijn voor mijn oren toen ik naar buiten liep. Goed te doen zonder oordoppen.

Op pukkelpop was geniaal!

inderdaad, pukkelpop was briljant. Vet was ook hoe ze oude nummers in een soort humbug sfeertje hadden gepimpt waardoor het als geheel enorm vet was. Wie had gedacht dat arctic monkeys als van oorsprong puntig britrockbandje ineens een stadionsound brengt live. Geniaal.

Even een top10 om te beginnen!

1. Kraftwerk (WAT een magnifiek mooi afgesteld geluid en wat kwam élk nummer perfect uit de verf)
2. Fennesz (Ultra hoogwaardig wegdromen op dikke gitaarflarden - zij het véél te kort! half uur )
3. Ellen Allien (geen specifieke kwaliteit, maar wel een onmetelijk geniale beleving en fantastische sfeer samen met la Allien)
4. My Bloody Valentine (wegzweven en ondergedompeld worden in een loodzware gloed)
5. Moderat (Ideale afsluiter - geen idee dat ze er zo'n indrukwekkend strak schouwspelletje van maakten, mooie verrassing!)
6. Tortoise (Ingetogen, bescheiden en geweldig gespeeld, met veel beleving en passie - leuke instrumentwisselingen ook!)
7. HEALTH (mooi intense verrassing, die goed beukte, meer was dan een trucje en voortdurend interessant bleef)
8. Bill Callahan (Helaas alleen de tweede helft gezien, maar hij wist zijn sobere geluid bijzonder eerbiedig te verplaatsen naar een wat vollere sound met een erg mooie afsluiter)
9. La Roux (haar stem bleef de volledige speelduur de boventoon houden - en dat intrigeerde behoorlijk!)
10. Deerhunter (blies alle andere op elkaar lijkende indierock bandjes weg met iets dat toegankelijk en intensief tegelijk was)
(11. The Whitest Boy Alive - puur en alleen voor de ongelofelijk geniale eurodance-cover-afsluiter)

Tegenvallers: Bon Iver, Andrew Bird, Booka Shade

DAG 1:

Uitgerekend op de heetste dag van het jaar gaat Pukkelpop van start. Nadat ik gezien heb dat het kwik vandaag de 38 graden gaat aantikken, rijden we naar Pukkelpop. Al in de ochtend is het verzengend heet en een eindje met een paar tassen van de parkeerplaats naar de camping lopen doet mij al baden in het zweet. Gelukkig staan er bij het afhalen van de bandjes en aan de ingang van de camping nergens rijen, zodat deze het niet erger wordt gemaakt dan het al is.

Met dit weer komt er van bandjes kijken weinig terecht. Ik blijf zoveel mogelijk in de schaduw en zorg dat de bar nooit ver van me verwijderd is. In de 7 tenten is het nauwelijks uit te houden, zeker niet in de kleine gesloten Chateau en de Wablief. Iedereen zoekt verkoeling en dat is op Pukkelpop goed te vinden. En niet alleen in de vorm van bier. Het nevelsysteem in de Boiler verdient een dikke pluim voor de organisatie. In deze tent, waar nonstop dj's staan, hangen sprinklers die voor een heerlijke verkoeling zorgen. Hoewel de dj's die hier staan niet om over naar huis te schrijven zijn (laat ze eens op Dour kijken hoe je een dance/electro-programma in elkaar draait), zorgt de nevel ervoor dat je er niet meer weg wilt.




Ik doe toch maar een poging om een band te zien, want Bon Iver speelt tegen vieren in de Marquee. Eerst probeer ik dat binnen, maar ik besluit al snel dat het buiten de tent voor het grote beeldscherm beter uit te houden is. Bon Iver valt me wat tegen, ik vind de show nogal slapjes, maar als ik om me heen kijk, lijkt het dat ik ik de enige ben met die mening.

Met het vallen van de avond en het komen van de verkoeling komen ook de bands die ik wil zien. Terwijl het in de Marquee al een stuk beter is uit te houden, treedt Wilco aan. En die stellen niet teleur. Na een onwennig en aarzelend begin komt de band helemaal los en blijkt dat de band live een stuk gitaargerichter is dan op plaat. De band rockt als een malle en dat bevalt me uitstekend.

Bummer: Andrew Bird is in de veels te kleine Chateau gezet en als ik enige minuten na het begin van het concert aankom, zie ik een flinke rij voor de ingang staan. Eerder weggaan bij Wilco was echter geen optie en dan resteren enkel de woorden 'dan maar niet'.

Daarna is het tijd voor de surprise-act die allang geen verrassing meer mag heten: Them Crooked Vultures. Het 'supertrio', bestaande uit John Paul Jones (Lep Zeppelin), Josh Homme (Kyuss, Queens of the Stone Age) en Dave Grohl (Nirvana, Foo Fighters) geeft een leuke show waarin ze laten zien dat ze goed kunnen jammen en hun instrumenten tot in de puntjes beheersen, maar wat het nou muzikaal voorstelt blijft onduidelijk. Het lijkt wel of de nummers met opzet in zoveel gejam, geroffel en gesoleer worden verpakt dat het publiek het wel goed móet vinden. Wat uiteraard ook gebeurt.

Beirut maakt ook op deze avond koperblazers sexy. De melancholische balkandrankliederen klinken opzwepend en brengen weer wat warmte op het moment dat het festival net een beetje afgekoeld was.

Faith No More sluit af op het hoofdpodium en doet dat fantastisch. Mike Patton raast als een bezetene over het podium en schreeuwt, bralt en grunt dat het een lieve lust is. Helaas kan ik er maar weinig van zien, want in een tijdsbestek van tweeënhalf uur spelen naast Faith No More ook nog The Black Angels en My Bloody Valentine.

The Black Angels brengen een heerlijke hallucinerende show, volgestouwd met fuzzy gitaren. De aparte manier van zingen van frontman Alex Maas is de slagroom op de psychedelische taart of de kers op de verdovende appelmoes, zeg maar hoe u het wilt noemen.

Geen tijd om bij te komen, want de overweldigende noise van My Bloody Valentine staat op het programma. De samenstellers van het programma hebben ervoor gekozen om de band slechts een uur speeltijd te geven en ik vraag me af waarvan dat ten koste gaat; de nummers in de gewone set of de 'holocaust', een twintig minuten durende trommelvliesverscheurende hel. Het werd dat eerste, waardoor het een beetje leek alsof de set afgeraffeld werd.
Helaas was het geluid niet in orde. Dat de zang nauwelijks doorkomt bij de absurde volumes waarop My Bloody Valentine haar shoegaze serveert, daar heb ik na drie concerten wel mee leren leven. Maar dat de rest van de instrumenten zo slecht afgemixt zijn, dat er alleen nog maar een soort lawaaistroop overblijft, is jammer. In de Effenaar en op Primavera Sound hadden ze het geluid beter op orde. Wat ze op de andere podia dachten toen Kevin Shields zijn 'holocaust' afwerkte, hoorde ik een dag later, want de noise was zowat over het hele terrein te horen.

Health was trouwens ook wel heel erg tof.

DAG 2:

De regen van gisteravond heeft veel goed gedaan. Niet alleen zijn de abnormale temperaturen naar acceptabele waarden gedaald, ook kun je weer zonder gevaar voor acute stoflongen over het festivalterrein lopen.

Na wat rondscharrelen over het terrein zonder daarbij bands tegen te komen die de moeite waard zijn, beland ik bij A Place To Bury Strangers, de eerste van een serie bands die vandaag voor een Pukkelpop-hoogtepunt moeten zorgen. Helaas gebeurt dit maar ten dele. Want ja, de band heeft geweldig songmateriaal en ja, Oliver Ackermann weet hoe hij met zijn zelfgebouwde effectpedalen een landing herrie van jewelste moet creëren zonder dat dit ten koste van de liedjes. En dit kregen wij deze dag ook weer te horen, maar het was een stuk minder intens dan ik eerder van ze gezien en gehoord heb. Reden 1: een veel te grote tent waarin ze bij daglicht speelden. Wellicht daarom hebben ze de strobscopen niet bij zich, die doorgaans een hele APTBS-show onophoudelijk flikkeren en voor een fraai effect zorgen. Reden 2: het geluid staat voor APTBS-begrippen nogal zacht en de band maakt in het eerste deel van het concert nou niet bepaald de meest bevlogen indruk. Aan het einde trekt dit gelukkig bij en krijgen we schitterende loeiversies van I've Lived My Live To Stand In The Shadow Of Your Heart en Ocean, maar deze kunnen het concert als geheel niet redden.




"Help, Duitsers met gevoel voor humor!", schrijft Humo over Puppetmastaz in zijn festivalboekje en dat blijkt te kloppen. Dit happy hiphop-collectief treedt behoudens één nummer op vanachter een grote kast en laat een stel handpoppen het optreden verzorgen. De beestenboel beleeft tijdens het optreden allerlei avonturen, zo moet een vogel uit de Kentucky Fried Chicken bevrijd worden om te voorkomen dat hij eindigt als kipnuggets. Zeer vermakelijk en in tegenstelling tot veel bands uit het genre is dit perfect geschikt voor een familie-uitje.

Future Of The Left doet in The Shelter precies waar het goed in is; het spelen van boze posthardcore met vette noise. Niet zo goed als voorganger Mclusky, wel een heel goed optreden.




Bill Callahan gaf in de Chateau een fraaie show, waarin hij vanuit een ingetogen begin mooi opbouwde naar een voller geluid. Daarna meteen door naar Madensuyu, dat net als op Dour een vette show gaf. Maar halverwege moet ik weg, want er staan een paar helden op het programma.




Die helden luisteren naar de naam The Jesus Lizard en volgens de aankondiger maakten zij al brute platen toen wij nog een zaadcel waren; iets dat voor het overgrote deel van het Pukkelpoppubliek zeker opgaat. De noiserockpioniers speelden de Shelter helemaal plat. Zo smerig als de muziek is, zo vuil is de performance. Frontman David Yow voorop; hij rochelt, boert, spuwt en brult zich door het optreden heen. Dan weer ledig hij zijn neusinhoud op het podium om halfbloot het publiek in te springen. Niet minder dan vier keer maake hij een stagedive, waarna hij door het publiek tot in het midden van de tent wordt voortgestuwd en hij ondertussen door blijft schreeuwen/zingen (doorhalen wat niet van toepassing is). Hét optreden van Pukkelpop 2009.




Patrick Wolf is de David Bowie van nu. Dat is mijn conclusie nadat ik deze jonge Engelsman een geweldig en bevlogen optreden zag geven. Niet alleen qua voorkomen, met zijn vrouwelijke trekjes, ook wat betreft de muziek, die van zo'n kwaliteit is dat de oude meester geregeld naar de kroon wordt gestoken.

Daarna moet ik kiezen: The Get Up Kids of HEALTH. Omdat een vriendin enorm fan van deze band is en een aangerade plaat mij goed beviel, kies ik voor het eerste. Dat concert beviel goed, maar toen ik een dag later van Koenr hoor hoe HEALTH was, krijg ik toch wel even spijt. Want een noiseshow die een complete tent op zijn grondvesten doet schudden, dat wil ik ook wel meemaken.

Dan is het tijd voor de verkiezing van de leukste neger van Pukkelpop 2009. De concurrentie is moordend, want op het affiche staan 50 Cent en Dizzee Rascal. Maar Damien Edwards van Crystal Antlers wint deze verkiezing met gemak. Hij danste vrolijk rondom zijn percussieinstrumenten, waar hij af en toe ook nog eens op sloeg. Hij trok geregeld zijn t-shirt uit, iets dat werd vergemakkelijkt doordat hij er een stuk of vijf aanhad. De broek bleef aan, in tegenstelling tot het optreden op Primavera Sound, dat hij in zijn onderbroek voltooide. Het optreden van Crystal Antlers was dik in orde; heerlijke psychedelische soul/noise/rock, live iets meer geënt op gitaar dan op orgel, wat op plaat het hoofdingrediënt is. Met een speciale vermelding voor de toegift; een cover van Bob Dylan's It's All Over Now, Baby Blue, een nummer dat zodanig is omgebouwd dat het alleen nog aan de tekst te herkennen was.

Kraftwerk lijkt van ieder optreden een levend mikado-spel te willen maken. Achter vier laptops en synthesizers staan de vier Duitse electropioniers strak opgesteld en de hele show komen ze niet van hun plek. Ik denk dat ze weddenschappen houden en dat degene met de meeste bewegingen de drankrekening na afloop van het concert moet betalen. Dat klinkt allemaal nogal statisch, maar is dat saai? Nee, daarvoor is de muziek gecombineerd met de visuele effecten van een te hoog niveau. Als Kraftwerk live speelt, valt pas op hoeveel goed en bekend werk de band heeft afgeleverd. Autobahn, Man Machine, Tour de France, Trans Europe Express, Computer Love, The Robots, The Model; allemaal klonk het even goed, strak en bekend in de oren. Fantastische show!

Mooie verslagen weer Cygnus!

Waarom lees ik dit? Krijg ik zomaar weer het idee dat ik wat gemist heb enzo...



Je bedoelt: au, ik word oud?

Man ik ben bijna overal mee eens. En ja the get up zijn toch helden maar Health was zo geweldig dat ik echt de juiste keuze heb gemaakt.

voor Cygnus

Ik vond het ook geweldig. Top 5je dan maar, met een redelijk inwisselbare top 3. Mochten mensen nog behoefte hebben aan een ander verslag dan dat van Frank, dan wil ik nog best een stukje typen.

01. Tortoise (Prachtig en intens, en met een aantal nummers van TNT kon het sowieso niet verkeerd gaan)
02. Gang Gang Dance (Wat een heerlijk, vrolijk, dansbaar feestje. Vooral de afsluiter was geniaal)
03. Health (Zie Gyzzz)
04. Andrew Bird (Kleine herhaling van Paradiso eerder dit jaar, maar god wat was het weer mooi)
05. Soap&Skin (Overdonderend optreden. Terwijl de nummers steeds duisterder werder, werd het buiten steeds donkerder.)

Tegenvaller: Bill Callahan (Had de uitstraling van een arrogante arts en de band leek er ook totaal geen zin in te hebben. Begon matig, maar werd later wel beter. Met de ogen dicht was het wel te genieten.)


. Inderdaad, wat een held.

Daar heb ik wel behoefte aan

Ik vind het knap dat een band die zo strak en goed staat te spelen (arctic monkeys) alsnog heeeeel erg saai kan zijn.

Gut ik heb spijt

Ja, als ik tussen dat jonge grut op Pukkelpop loop, wordt pijnlijk duidelijk dat de 30 mij met rasse schreden nadert...

Ik zag nog mensen met Big Black t-shirts rondlopen die zijn denk net wat ouder dan jij .

Ja, dat denk je.

Je maakt het zelf uit daarvoor ben ik te jong om te oordelen .

Trouwens health doet nog een nederlandse tour in oktober

Ik ben ook nog eerder weg gegaan bij Get up Kids om Health nog mee te maken.

Tegevallers; Artic Monkeys, Rolo Tomassi en The Black Lips.

DAG 3:

Weer een hete dag, al komt deze qua heetheid gelukkig niet in de buurt van de eerste dag. Het terrein loopt al meteen vol met Pukkelpoppertjes voor, wat mij betreft, muzikaal de minst interessante dag van het festival.

Er bestaat geen grotere belediging voor een band dan 'de ideale opener van het festival'. Het is een band die makkelijk in het gehoor ligt, die poppy en catchy deuntjes produceert en vooral niet buiten de lijntjes kleurt. Niemand in het publiek zal zich eraan ergeren. U weet wel, van die bands waarmee Pinkpop bijna helemaal wordt volgeprogrammeerd. The Rifles passen naadloos in bovenstaand profiel. Jan, als je dit leest, je weet welke band je volgend jaar moet hebben. Want nee, ik heb me niet aan ze geërgerd.




Op aanraden van vrienden ga ik kijken naar the Blackout. Dat klinkt leuk. Boos opgeschreeuwde posthardcore die mij wel smaakt. Helaas duurt dit maar één nummer en verzandt het daarna in lusteloos gewauwel.

Snel door naar Deerhunter dus. Dat bevalt een stuk beter. De band slaagt erin een schitterend experimenteel geluid te creëren zonder dat dit groter wordt dan de liedjes waarin ze moeten passen. Aan het einde Produceert Bradford Cox een waanzinnig geluid op zijn gitaar. Door het geluid ontstaat een soort trilling, waardoor je overal op je lichaam een soort van kippenvel voelt, terwijl je de vloer onder je zachtjes voelt trillen. Dit duurt helaas maar een paar minuten.

Dinosaur Jr staat op de mainstage en ik vrees dat dit een te groot podium voor de band is. In het begin dreig ik gelijk te krijgen, maar wanneer ze afsluiten met Freak Scene en Sludgefeast kotm alles nog dik in orde. Het materiaal van het nieuwe Farm klinkt live ook zeer goed.




Als je de gemiddelde indiemensjes die Pukkelpop bevolken vraagt naar hun mening over gangstarap, zullen ze je hoogstwaarschijnlijk met een vies gezicht aankijken, zoekend naar een goede manier om hun afschuw in woorden uit te drukken. Wanneer 50 Cent naar Pukkelpop komt, zijn deze hat0rz in geen velden of wegen te bekennen. Want ziedaar de eerste trofee die 50 Cent binnenhaalt; die van de artiest met de meeste toeschouwers van het festival. Allemachtig, wat is het druk voor muzikaal misschien wel de meest onbeduidende act van het festival. Vooraan gaat het publiek hard tekeer op lompe gangstarap over biatches en ho's, rijkelijk doorspekt met de welluidende sound van geweerschoten. En toch, ik kan vanaf vandaag toch maar mooi in de kroeg zeggen dat ik 50 Cent live heb gezien. De enige in het publiek die het wél begrijpt, is de attente Belg met zijn bordje met "50 Cent = 20 BEF".




Soms begrijp ik de wereld niet. Een concert van Mad Caddies is zo'n moment. Overal om me heen zie ik springende en feestende mensen. Ik ga niet zeiken, want ik zie en hoor ook wel dat hier een band bezig is om een goed en gedreven optreden neer te zetten. Maar ska is voor mij gewoon een brug te ver.



Nog meer MuMe'ers.

Mijn laatste optreden van het festival is Tortoise. Vorig jaar zag ik ze een geniaal optreden geven op Dour en ik hoop op een herhaling. die krijg ik maar ten dele. Waar het optreden vorig jaar bol stond van de onderhuidse spanning en opbouwde naar een paar heerlijke uitbarstingen, blijven deze op Pukkelpop grotendeels achterwege. Een heel goede show, die nét dat beetje extra mist waarvan ik weet dat ze het wel in huis hebben.

Mooi neergepend, Cygnus

(Even zeggen dat je wel 2 keer dezelfde foto van Dinosaur Jr. gebruikt bij Dag 3)