Nou ... uh .... vrijdag en wellicht de zaterdag.

Ovrigens heb je voor donderdag wel de juiste route gekozen. Xiu Xiu, Gilla , Ex ... drie maal raak

Kleine tip vanavond Curses! Postpunk met synth en drumcomputer, fijne 80's vibe met wat elektronische invloeden.

Donderdag

De dag begon met Xiu Xiu. Ik ben niet heel bekend met de discografie, maar was wel nieuwsgierig. Op het laatste album staan meerdere nummers die ik kan waarderen.
De beste man deed zijn best, compleet met handstand en koprollen. De juiste snaar werd bij mij echter niet geraakt.

Supplicate raakte wel snaren, maar de verkeerde. Zowel muzikaal als presentatie erg slecht.

Zo was Bunuel de eerste act die een voldoende wist te scoren. Charismatische voorman met een goeie strot.

Na een heerlijke Aziatische maaltijd voor het eerst naar 013. Ex-Easter Island Head had een goede start en was zeer verfrissend zo tussen alle 'herrie'. Duurde misschien net iets te lang, maar beste act tot dan toe.

Dat duurde niet lang. De ouwe rotten van The Ex kreeg mij en de rest van het publiek enthousiast. En dat met het spelen van het hele nieuwe album. Hoogtepunt was het nummer gezongen door de drumster.

Over The Body en Dis Fig kan ik, na een stukje van 10 minuten gezien te hebben, niet oordelen. Ik kan wel zeggen dat ik precies kon duiden welk orgaan waar zit, zo hard was 't.

Ik hoopte nog een stukje van Fire! mee te pakken, maar de rij was te lang. Bijzonder dat zoveel mensen in een lange rij blijven staan, zelfs als het optreden al bijna is afgelopen.

De laatste act voor mij was Gilla Band. Misgelopen op LGW? door iets te enthousiast te drinken. Zeer genietbaar. Ook wel erg hard. Lawman en Bodies zijn toch wel twee klassiekers.

Na veel concerten afgezegd te hebben ivm hersenschudding, had ik dit wel even nodig. Ik hoop dat de naweeën meevallen.

Xiu Xiu 4,0
Supplicate. 1,0
Bunuel. 6,0
Ex-Easter Island Head 7+
The Ex 8,5
Gilla Band 8+

Ik vul aan:

Vrijdag

De Mannen Broeders. Waarom zou je twee dagen Roadburn niet beginnen met een gebed? En zo geschiedde. Het podium was klein maar de kansel biedt doorgaans ook weinig ruimte. De broeders wisten met een sterke performance de Next Stage de sfeer van een godshuis te geven en dat is al een hele prestatie. Mis(sie) geslaagd.

even kort binnen geweest bij HIRS, dat zag er energiek uit.

Pygmy Lush, een tweede meevaller op deze eerste dag. Niet direct een band en een geluid dat je met Roadburn associeert, maar daar waren ongetwijfeld organisatorische redenen voor. In mijn top tien van meanderend americana gitaarwerk staan al jaren Thin White Rope en Richmond Fontaine bovenaan, eigenlijk is er wel reden om Pygmy Lush hier de derde plaats te gunnen. Prachtige meevaller.

The Body, treffende naam want dit is echt geen muziek voor het hoofd. Was het goed? Ik denk dat het niet beter (...) had gekund. Was het leuk? Ja, enorm. Als na zo'n drie kwartier rücksichtslos gebeuk zo'n beetje iedereen totaal murw is, gaat het duo een korte conversatie met elkaar aan. Althans, zo leek het. Niemand die de handgebaren van drummer Lee Buford begreep, ook Chip King niet. Van zijn 'What?' kregen wij de slappe lach. Er valt toch niks uit te wisselen bij zo'n podiumact. Onnavolgbaar en heerlijk ongezond.

kort bij Human Impact geweest

New Age Doom / Tuvaband. Drie man op het podium, wij wisten niet precies wie er nu samen de Tuvaband vormden. Wij zagen een weergaloze drummer die erg voldaan was van zichzelf, wij zagen een gedienstige gitarist en wij zagen een Noorse schone die wat stond te kirren. Dat laatste kan ook anders, zo zagen wij op zaterdagochtend. Wat wij helaas niet hebben gezien: synthese.

GNOD / White Hills. Nog zo'n samenwerking. Deze liep zeker wel geolied maar hield onze aandacht ook niet heel erg lang vast

Under The Reefs Orchestra. Als je gewoon een frontale stomp in je gezicht wenst dan biedt Roadburn daar altijd wel mogelijkheden toe. De Paradox hoort daar nooit bij, daar wordt steevast met volledige toewijding gemusiceerd. Dit trio gaat er niet met de Virtuositeit Award vandoor maar aangenaam toeven was het wel.

De Mannen Broeders 8
Pygmy Lush 8,5
The Body 7,5
Nee Age Doom / Tuvaband 4
Under The Reefs Orchestra 7

Ik volg het nog een beetje van een afstandje. Ruim tien jaar geleden was Roadburn voor mij het beste festival ooit en de laatste jaren herken ik me er nauwelijks in terug.

Ik ben benieuwd naar iets meer toelichting.

Nou ja, vergelijk deze line up met die van 2013 bijvoorbeeld. Ik weet het hoor: genres/scenes komen en gaan (en komen weer etc), maar ik kan gewoon niets met deze bands. Ik was er voor het laatst in 2022 en behalve een handvol toffe bandjes, staat vooral het gekrijs van Liturgy me bij. Werkelijk geen idee waarom dat op handen wordt gedragen. Ik denk dat dat de druppel was. Vorig jaar overigens nog wel een dagkaart overwogen, maar dat terzijde.


Andere bands is nog maar het topje van de ijsberg hoor. Ik heb alleen geen in om het allemaal uit te wijden hier.

Over 2013 gesproken... Ik herinner me dat Hexvessel toen voor de tweede keer uitgenodigd werd en de uitleg daarbij was dat een terugkeer van een band naar Roadburn alleen voorkwam als het echt speciaal was. Als ik weer even gluur naar de poster van dit jaar, dan spot ik er een hoop die er niet voor het eerst staan, hehe.

Ik denk dat ik het wel een beetje met je eens ben. Geld voor mij niet alleen voor Roadburn, maar ook voor veel andere festivals. Naar mijn mening wordt er niet meer alleen gekeken naar muzikale kwaliteit. Met name rock en metalfestivals worden steeds meer een verzameling van alles-en-nog-wat.

Nou gaat mijn vrouw regelmatig naar dance festivals en als ik daar dan een beetje door de line-up ga, zie je dit amper. Vrijwel geen acts uit hele andere hoeken.

Ik geloof er zelf niet in dat dit komt doordat er geen goede rock/metal wordt gemaakt.

Stond Yob er in die jaren niet gewoon 4 keer in 5 jaar of zo? En 2013 was ook het jaar dat Godflesh er voor de tweede keer stond.

Je geeft 1 voorbeeld met vraagteken en 1 voorbeeld uit hetzelfde jaar. Tegenover dit jaar een hoop (volgens ruud).

Nou heb ik zelf even gekeken en ik tel er al heel snel een stuk of 10....

Zelf heb ik niet zo'n moeite met terugkerende acts.

Het bruggetje naar Chat Pile is gemaakt

Zaterdag

Witch Club Satan. Vorig jaar heb ik gemerkt dat ik na een topzwaar ontbijt ook prima met een topzware act van start kan. Toen het illustere Knoll, nu heb ik de gebakken eieren met spek laten indalen onder begeleiding van het sympathieke Witch Club Satan. Combineer je metal & nudity dan denk je aan Rockbitch maar wat deze dames op het podium neerzetten is echt wel next level. Muzikaal kan het er prima mee door, toch leidt al dat bloed en bloot iets af van de politieke boodschap die de band wel degelijk heeft.

Op weg naar Vyva Melinkoya kwan ik de Noorse dames van WCS tegen, niet afgeschminkt dus makkelijk herkenbaar. Ze stonden aandoenlijk over het dagprogramma gebogen. Ik doe mijn best maar kan mij verder weinig herinneren van Vyva Melinkoya.

Sumac & Moor Mother. Daar gebeurde iets! De prijs voor het beste en meest indringende geluid van Roadburn gaat naar deze combi. En pak aan, ook de prijs voor de meest vruchtbare collaboratie.

One Leg One Eye had ook onder de naam Half Lankum geboekt kunnen worden. Lang uitgesponnen drones die ruimte gaven om je gedachten te laten dwalen. Die van mij dwaalden terug naar het onfortuinlijke afzeggen van John Francis Flynn voor Roadburn vorig jaar. Ik hoopte dat mijn must hear act dit jaar wél zijn opwachting zou maken maar nee. One Leg One Eye kan die leemte niet vullen.

OXN evenmin, hoewel ik die best wat meer kans had mogen geven. Ik vertrok omdat ik dacht in Denisa de ware te vinden, helaas.

Ora Cogan deed de boel opklaren. Het podium van Next was weer net zo overvol als bij de Mannen Broeders, we werden getrakteerd op duellerende violen en duellerende gitaren. Maar vooral op een begeesterde uitvoering van haar doorwrochte songs. Mooi! Meer!

Maar het werd meer Chat Pile. Ondanks het ongemak van al die veren in z'n reet loopt Raygun Busch nog altijd te ijsberen over het gehele podium. De set begon sterk maar toen hij naar een paar nummers weer over Robocop begon kreeg ik heel even het gevoel dat de wereld stil had gestaan. Mijn suggestie om daarom de uitgang weer eens op te zoeken werd echter door mijn lief niet goed begrepen. Dat was voor mij de grootste verrassing van Roadburn, ik blijk een partner te hebben die Chat Pile verdraagt.

Puur om het afvinken zijn we nog binnengelopen bij de set van Kaukolampi en later Blind Girls. Mooie afsluiter, de aussies gingen er furieus in maar onze energie was inmiddels wel verbrand.

Witch Club Satan 7,5
Sumac & MM 8
One Leg One Eye 6,5
Ora Cogan 8,5
Chat Pile 7

Ik heb niet alle line-ups in mijn hoofd zitten, maar ik wil het best uitzoeken als daar behoefte aan is (maar dat lijkt me toch niet). Als het heel bijzonder zou zijn dan zou er niet heel makkelijk andere voorbeeld in die tijd genoemd moeten worden. Maar goed, het is maar welke argumenten men wil gebruiken.

En heel gek, vragen eindigen met een vraagteken, heel bijzonder.

Yob is/was praktisch een huisband inderdaad. De organisatie gaat er prat op om steeds iets nieuws te doen, maar spreekt zich tegen door veel acts gewoon weer opnieuw uit te nodigen. De hidden shows van Thou zijn inmiddels een klassieke grap in de Roadburn community.

Iets nieuws doen en terugkerende acts zijn niet mutually exclusive.