Den Donderdag.

Na een jaar wachten, en meer dan een half jaar voorpret, kon deze dag eindelijk het grootse Roadburn beginnen. Het liefhebbersfestival bij uitstek, die elk jaar breder en interessanter wordt, had weer geweldige namen weten te boeken. Ze hadden zelfs Neurosis bereid gevonden de zaterdag te cureren onder het mom van hun Beyond The Pale-festival. Maar de eerste twee dagen waren gewoon voor Walter en Jurgen om te boeken. En dat deden ze als vanouds zeer goed, geholpen door hun imposante cv uiteraard.

Ufomammut beet het spits af met een klassieke stonerrock sound. Er was weinig op aan te merken, en misschien was dat het manco. Het was leuk, het was goed en het liet duidelijk weten op wat voor festival je terecht was gekomen: eentje voor de harde en experimentele gitaarmuziek, met nadruk op de cannabissfeer. Maar echt overdonderen...dat gebeurde later nog wel genoeg.

Eigenlijk gebeurde dat meteen erna al, met Gomer Pyle. Eenvoud ten top, hun botte machorock, maar o zo lekker. Het deed soms aan Clutch denken bv, maar het had zeker een eigen geluid. Schuddende hoofdjes met de vuistjes in de lucht, en genieten maar. Gomer Pyle deed de eerste brede grimas van genot ontstaan en warmde zo de plezierspieren uitmuntend op.

Farflung staat me niet goed meer bij, ik geloof dat het me niet zo boeide en me te spacy was.
In de grote zaal deed Baroness weer hun commerciele, voorspelbare ding. Sommigen zweren bij de band en bewierroken ze alom, voor mij hebben ze met hun te gefingeerd modern en melodieus hard klinkende 'Red Album' volledig afgedaan. Het is veel groots machtsvertoon met leuke dubbele gitaarriedeltjes, catchy melodieën die in vele nummers weer terugkomen. Maar uiteindelijk hangen de nummers als los zand aan elkaar, zijn de overgangen van de hak op de tak en is de spanning goed te zoeken. Laat het nou bij deze vertoning ook nog eens niet 'vet' te noemen zijn door hun zwaar ondermaats volume... Een nummer van een van de eerste ep's kon mij wel bekoren, voor mij ligt het creatieve hoogtepunt van Baroness in dat grandioze verleden. Nu hebben ze de massa bereikt en dat doen ze heel erg goed. Ik kom er m'n bed niet meer voor uit.

Er zijn op Roadburn altijd een paar, of zelfs vele, bands die verrassen. Radio Moscow was er zo een. Redelijk jong uitziende gozers die een zalig potje psychedelische rock speelden. Vooral de onwaarschijnlijk heerlijk rauwe zang was direct opvallend, en viel perfect samen met ruig spel waarbij nog maar nét binnen de lijntjes gekleurd werd. Dit was zo'n band die netjes conventies volgt, maar dat met zo'n tomeloze jongehondenenergie doet dat de vonken er vanaf spatten. Kippenvel.

Rose Kemp had wel een dijk van een stem, en kwam af en toe behoorlijk duister en creepy over, maar was uiteindelijk muzikaal niet lang genoeg boeiend. Net als op de plaat.
'Boeiend' zijn is niet van toepassing op Orange Goblin. Deze Motörhead van iets kleiner kaliber vermaakt sowieso wel. Ze kregen de grote zaal met hun monsterrock net zo makkelijk plat als al die keren voorheen de kleine zaal en batcave. Ze horen gewoon onlosmakelijk bij Roadburn, waardoor ze ook de gastheren van hun eigen Metal Disco zijn geworden op het festival. Het kan niet mis met Orange Goblin.

Soms kan het bands wel net mis zijn, of toch net niet. Er volgde een gedeelte op de avond met drie, nee zelfs vier twijfelgevallen.
Nr.1 was Minsk. Vet op plaat, en ook live een geluid als een teerput. Best lekker, maar de braggelheid van het geluid deed veel van de structuur en spanning een beetje verdrinken. Minsk mag dan wel heel goed proberen een eigen avantgardistisch donker metalgeluid te vinden, het verzandt net te vaak in zinloos lijkende geluidsmuren. Dan redden de spannende momenten met ijzingwekkende schreeuwzang zo'n show net. Misschien.
Ik lees achteraf dat best veel mensen van Amon Düül II genoten hebben. Ik niet. Ze stonden er erg onwennig bij, speelden niet erg strak en de intrige ontstond net niet. Niet op het moment dat ik eventjes meekeek in ieder geval. Misschien als ik wat langer moeite had gedaan. Maar op Roadburn wil je door, door naar nog een band, door naar wellicht een bruut concert.
Bruut was Black Sun weldegelijk. Ze stonden vol overtuiging een ranzig potje braggelcore te spelen. Het was mij te incoherent en te veel over de top. Heeft ook z'n fijne kanten hoor, als je gebrek aan beter hebt. En dat is op Roadburn over het algemeen dus niet van toepassing.

Ik kon bij Burial Hex de rust niet vinden om er in te komen. Ik had me daarvoor moeten laten gaan in een set van anderhalf uur, die natuurlijk rustig opgebouwd zou worden, terwijl in mijn achterhoofd ik in de wetenschap was (uit ervaring) dat Zu de kleine zaal ging platspelen.
Dus ik naar de kleine zaal. Waar mijn besef van tijd, ruimte en dimensie een uur lang weggevaagd werden door het genadeloos briljante spel van dat Italiaanse trio. Wat een geweldenaren, ongelooflijk. Alledrie zijn ze meesters op hun instrument, drums bas en baritonsax, halen er de ongelooflijkste ritmische en sonische toeren mee uit, terwijl ze toch exact op hun weloverwogen muzikale schema bleven. Met hun recente, meer toegankelijker, metalgezicht hakten ze met de verfijnde botte bijl door de zaal en lieten menig mond openvallen. Het publiek was uitzinnig, en terecht, want Zu zal zo ongeveer de beste band zijn in het combineren van hectische geordende chaos en medogenloze bruutheid in nummers met herkenbare kop en staart, gespeeld met een ongelooflijke urgentie en strakheid. Waarlijk imposant.

Het was even pauzeren bij het slaapverwekkende instituut dat Motorpsycho heet. Best goed, met een herkenbaar geluid, en er zullen vast een paar pareltjes in hun tweeënhalf uur durende set gezeten hebben. Maar die band is net een soap; het maakt niet uit op welk moment in de set je binnenvalt, 't klinkt allemaal als één pot nat.

Het was de vraag of Wolves In The Throne Room hun tweede booking op Roadburn zouden rechtvaardigen, na vorig jaar als vervanger één van de grote verrassingen te zijn geweest (zoals dit jaar Zu). Ze deden hun best met een moddervet geluid, middels een extra gitarist. Het was echter hun manco dat de nieuwe nummers zwaar onderdoen voor die van 'Two Hunters' en daarvoor, en dat ze vooral nieuw materiaal speelden, in een set die te kort was. De reactie van de zaal was lauwer dan die van vorig jaar, en de publieksreactie zegt op Roadburn zo ongeveer alles. De verrassing is van Wolves af, na je ze 1 of 2 keer gezien hebt, en dan zijn de nummers kwalitatief ook nog minder geworden. Mensen die ze voor 't eerst zagen, zullen wellicht nog overrompeld zijn geweest, maar de meesten in de zaal leken het niet te zijn, en ook ondergetekende genoot nog wel van het ruige geweld, maar was ook niet meer zo danig onder de indruk als voorheen.

Ik lees achteraf aardig wat verhalen dat White Hills zo goed was in de Batcave, en ik was er even bij, maar ik kan het niet meer herinneren. Nee, zo veel bier had ik niet op, maar de combi vermoeidheid met een overload aan bands doet wel wat met je geheugen. En ook de MySpace doet de truc niet, het spijt me.
Ach, de conclusie van de donderdag is toch al duidelijk: ZU overheerste, Radio Moscow verraste zeer positief, en Gomer Pyle was top genieten.

Den Vrijdag.

Wakker worden op een schone, rustige, ruim opgezette festivalcamping, tussen de geurende dennebomen en coolst ritmische fluitende vogeltjes...dat is lekker. Evenzo lekker is het als je dan een kop koffie kunt halen bij de eigen festivalcatering, mede gerund (in z'n vakantie) door de vroegere manager van Doe Maar, Wim van Oevelen. Da's nou geinig, en typisch Roadburn, waar spelende bandleden alle dagen zich tussen het publiek begeven. Een echt muzikantenfestival, zoals van Oevelen uitdrukte.

De tweede dag begon met Bohren Und Der Club Of Gore op een goddelijk rustige manier. Het was echt prachtig mooi en bezwerend, alleen had een houten schot waar we vlakbij zaten nogal last van de (dit weekend in heel 013 hinderlijk vaak) doordringende zware bastoon, en vibreerde nogal irritant mee. Het jaagde ons de zaal uit om even te kijken hoe Negura Bunget beviel. Goed! Een psychedelisch black geluid, wat licht, bezwerend en duister tegelijk klonk. Er kwamen veel ritmische stukken in voor, naast harde passages, die verbonden werden in degelijke, creatieve structuren. Het greep me niet heel erg bij de strot, maar te waarderen was het zeker wel.
Dan was The Winchester Club niet direct zo opvallend. Hun rustige, zorgvuldig opgebouwde postrock-achtige muziek vergde wat meer uithoudingsvermogen om in te duiken en te waarderen. Maar als je je rustig liet meezeilen kwam je langs mooie, lieflijke stukken gitaarharmonie- en melodie. Het was geen hoogvlieger, en misschien had je juist daardoor goed zicht op mooi golvende, groene landschappen. Niet slecht.

O god, daar speelt m'n exblowers- en zuipersgeheugen weer op. Want hoe was Angel Witch? Oh ja! Ze hadden zo'n stomme vlag waarop een wezen, half engel half heks stond... Eigenlijk best representatief voor de muziek, wat een beetje campy hardrocker was. Licht vermakelijk, licht matig. Vleesch noch visch. Dan maar groente.
Zelfde geldt voor Vibravoid. Het had bij voorbaat nog de potentie een leuke verrassing te kunnen zijn, maar dat was het in de praktijk dus niet.

Ik ben sinds enkele jaren bang voor een bepaalde band. Tijdens een concert in Vera bliezen ze me niet alleen van m'n voeten, ze speelden me emotioneel aan diggelen. Bleek en slap als een vaatdoek ben ik zsm naar huis gegaan om daar de ontzetting van me af te janken. Op Dour heb ik in de tent op ze staan wachten maar werd me het wachten op weer zo'n heftige ervaring me te veel. Gelukkig had ik een metgezel die, net als ik, bij de eerste melodie van de engelen van Mono stante pede de tranen in de ogen had.
Mono lijkt niet van deze aarde (weer tranen en kippenvel...) . Ze komen niets zeggend op, nemen hun posities in en gaan spelen. Ze spelen niet, ze kanaliseren. Ze komen over als boodschappers van goddelijke inspiratie. Hun klanken zijn hemels zuiver, zelfs als ze verzengend hard zijn. Het eerste moment dat hun vingers behoedzaam de snaren beroeren ontstaat er magie. Een hemels mooie melodie komt tevoorschijn. Een klank die een stem lijkt te hebben. Een verzameling tonen die een verhaal met zich meedragen, boordevol met emotie. Het verhaal ontvouwt zich met de voorzichtigheid en zorgvuldigheid van een tedere minnaar die een onbegaan maagdenlijf ontgind. De myriaden beelden die de spanning in elke toon oproepen, zijn voor de hersenen niet te verwerken en het zenuwgestel reageert met het afgeven van hormonen die het lichaam in een staat van pure emotie brengt. Je kunt je enkel overgeven aan de zinderingen die door je lijf gaan, het elektrische leven in de muziek die de haren op je armen overeind doen staan, en de diep doorleefde emoties die je in vervoering brengen tot de tranen over je lijf brengen.
Mono is een zeldzaam krachtig muzikale verschijning met onwaarschijnlijke diepgang en overstelpende schoonheid. Ze hebben de capaciteit ontvangers tot mystieke ervaringen te voeren.
Ik heb mijn angst niet overwonnen. Ik heb wel geleerd dat Mono een gebeurtenis is waar mijn favoriete bezigheid, het genieten, een toppunt bereikt die ik moeilijk ergens anders kan vinden. Ik kan enkel bekennen dat ik vanaf deze belevenis overtuigd Monotheïst ben.

Het koste even wat tijd om me zelf bij elkaar te rapen, de ogen te drogen en de grond onder de voeten terug te vinden. Het was best even lekker de rock van Roadsaw te horen, maar het kon me niet echt beroeren. In V39 was dat met Seven That Spells wat beter. Die Kroaten speelden doodleuk een heerlijk zwoel groovende jazzrock waar je een grijns van op je kop kreeg, niettemin door het spelplezier wat ze zelf hadden. Het klonk niet altijd even strak en bezield, maar de frisheid van het geheel was ontwapenend.
Daarbij vergeleken klinkt Cathedral natuurlijk helemaal niet fris. Ranzige doomrock, die niet heel overtuigend klonk, meer als wat ze toch eigenlijk zijn: overjarige grootheden. Leuk als je er fan van was, minder interessant als je er nu binnen komt vallen.

Ik wilde op tijd in de Batcave zijn voor Shora om redelijk vooraan te staan, maar ook niet té ver vooraan. De bas stond in de Batcave de eerste twee dagen vrijwel altijd te hard, je moest 'm schijnbaar kunnen voelen, wat ik helemaal niet zo prettig en noodzakelijk vind. Dat viel bij Shora gelukkig mee, ook omdat ze een redelijk rustig geluid hebben. Ik vond het eigenlijk zelfs redelijk saai. Zo mooi als hun nummers op album kunnen zijn, zo sfeervol kwamen ze live niet uit de verf. Nogal vrijblijvende postrock (een term die ik er op cd niet gauw aan zou verbinden) zonder opvallende momenten, beklijvende melodieën of opvallende structuren. Een onverwachte tegenvaller.

Saint Vitus was behoorlijk slecht. Een stel ouwe lamzakken die slap een zooi gedateerde muziek spelen. Bah. Dragontears verraste, ondanks hun naam, daarentegen positief. Alleen weet ik niet meer waarom Minder kazig dan de naam doet vermoeden, in ieder geval.

Opeens waren er weer twee van die Roadburn verrassingen, en in de altijd leuke doch bloedhete Batcave nog wel. Als eerste was er het Duitse Omega Massif, wat nogal laat aankwam en opbouwde, maar meteen overrompelde met een monstervet geluid. Postmetal van het wispelturige soort, van slepende passages tot van monsterriff op monsterriff overspringende gedeelten. Omega Massif deed heel wat hitte ontstaan in de Batcave, en heel wat kaken openvallen. Wat een brute band!
Van Saviours had ik al gehoopt dat het leuk zou zijn, gezien hun album 'Into Abaddon', maar dit had ik niet durven dromen. Saviours speelde de zaal aan gort. Hun rock was zo groovy, zo ritmisch...het stak zo goed in mekaar en werd zo vol overtuiging gespeeld dat je enkel kon laten gaan en meegenieten van hun overweldigende zegetocht op Roadburn. Zoals Church Of Misery dat (naar verwachting) in de kleine zaal deden, sloot Saviours in de Batcave bovenmaats grandioos voor mij de vrijdag af.

Den Zaterdag; 'Beyond The Pale'

Opeens waren de Roadburn visuals verdwenen. Deze zaterdag was gecureerd door Neurosis en ze programeerden er hun Beyond The Pale festival, met een fikse handvol bands waar de liefhebber van ging lekkerbekken. Opeens dus geen spacy visuals met typische Roadburn afbeeldingen meer achter de band, die zo'n onderdeel van de typische sfeer zijn, maar het mooi ontworpen 'logo' van Beyond The Pale. Iets anders, maar helemaal niet erg. Het was toch nog steeds echt Roadburn.

Eerst was er nog een verrassing ingelast. Het altijd aanwezige Beehoover wou wel een showtje spelen, en Roadburn had Cul De Sac bereid gevonden plek te bieden om 14.45u voor een preRoadburn optreden van het Duitse duo. Hoe heerlijk, om de dag te beginnen met een zalige bruine Kasteelbier, en één van m'n favoriete (live)bands die met strak spel vooral nummers van het geweldige 'The Sun Behind The Dustbin' lieten horen. Zoals altijd was het gezellig in Cul De Sac, zeker met al die Roadburners op een hoopje, en vormde dit een verrassende inleiding voor de dag. En misschien was dit ook een positieve ervaring, naast het gebruik van V39 voor merch en wat concerten, om Roadburn verder uit te breiden naar omliggende zaaltjes...

In 013 trapte Beyond The Pale goed af met een langverwachte band, na hun annulering van vorig jaar: Grails. Ze speelden ontzettend goed, heerlijk strak met een kraakhelder geluid, waardoor hun prachtige nummers goed uit de verf kwamen. Hun stijl is een bijzondere; ze weten in een sfeervolle (post)rock structuur vervatte conventionele gitaarlijnen om te toveren in Orientaals aandoende melodieën. Het werkt verbazingwekkend goed, is boeiend, swingend, broeierig en vertrouwd tegelijk. Grails is zo'n originele, creatieve band waar je elke release en concert weer een nieuwe ontwikkeling en verfrissende ervaring verwacht. Die verwachting losten ze op Roadburn alleszins in.

Grey Daturas was zwart, inktzwart. Ze kozen meer de noisehoek van hun kunnen dan we van hun laatste album kennen, maar lieten niet na de toch gestructureerde herrie te laten verworden tot een climax die je bijna 'rock' had kunnen noemen. En dat dan in een nummer van 20 minuten. Zo'n band. Ik had het na één nummer dus wel gezien, ook omdat ik het niet bijster indrukwekkend en verrassend vond, en liever had gehad dat ze wat meer hun grillige kant hadden getoond.
Dus maar even weer van Earth genoten, die weer een lesje songschrijven en intens spelen gaven. Het is altijd een genot zo behoedzaam, nét te sloom, en vol intensiteit de gitaar en drums bespeeld te zien worden. Het is altijd weer (ik zag ze voor de 3e of 4e keer) indrukwekkend te horen hoe vaardig zo'n lang nummer gecomponeerd is, en met verschillende wonderschone melodieën doodkalm uitgewerkt wordt. Earth is gewoon een superband.

Het was een verrassing hoe A Storm Of Light zou overkomen. Op hun album klonk de postmetal enorm imposant, en dan was het voorkomen, en goed verhulde ongewende houding, van de nogal 'gewone' bandleden daarbij een beetje vreemde gewaarwording. Maar met de ogen dicht, en ook wel open, kwam de muziek behoorlijk goed uit de verf. Het klonk nog niet heel volwassen, en de sound was anders dan op plaat. Het deed, ook door de man/vrouw samenzang, wat aan The Wounded denken, een zelfde soort sympho geluid, maar dan met brute gitaarsferen. De visuals van zeeën en wuivend graan hielpen de diepte in de muziek te vinden. Als je dan zo met alle elementen en factoren de kracht van A Storm Of Light wist te vinden, was het opeens heel erg goed te genieten. Iets anders dan verwacht, maar wel heel erg lekker anders. Een concert waar je je lekker een uur in kon verliezen, met bijkans een paar momenten van kippenvel.

The Young Gods passen niet op Roadburn. Basta. Veel te elektrowaverig jaren '80 geluid, en als festivalganger had ik ze ook al veel te vaak gezien. Wat een rare gewaarwording, dat typische rockgeluid op Roadburn te horen. Bah.

Vantevoren had Six Organs Of Admittance misschien ook een vreemde booking geleken voor Roadburn. En de beste man vond dat zelf al helemáál. Hij zat doodnerveus op het podium, kon geen woord uitbrengen, en zelfs z'n zang was in het begin onvast. De 'fucks' waren niet van de lucht, slokken whiskey en dan speelde hij maar even verder om te proberen de zenuwen te boven te komen. Dat lukte steeds meer naarmate hij de positieve reactie van het publiek merkte. Want was was z'n gitaarspel mooi en z'n verhalende zanglijnen betoverend! Hij flapte er zelfs zachtjes uit'; "fuck, I know understand what this Roadburn thing means!" Toch leek hij nog zeer opgelucht toen hij na een half uur dacht klaar te zijn met z'n set...en tot de ontdekking kwam dat hij nog een half uur mocht, of moest... Hij schaamde zich rot, schold er heel wat 'fucks' uit, verontschuldigde zich, wist niet wat ie moest, grinnikte er ook wat om terwijl wij ons ook plezierden...Je zou het bijna beschamend vinden, ware het niet dat iedereen al door had dat hier een soort wonderkid zat, onwetend van z'n eigen grootsheid.
Op dat moment kwam de aard van Roadburn naar voren. Op Roadburn heerst volledige acceptatie. De vele soorten mensen, met vele soorten smaken, lopen gebroederlijk naast elkaar en zijn vriendelijk tot en met. Deze optimale verdraagzaamheid is een van de grootste oorzaken van die unieke Roadburn-feel die het festival maakt tot de beleving dat het is.
Het publiek begon te applaudiseren. Iedereen moedigde hem aan door te spelen,te gaan zitten en door te spelen. Men uitte waardering voor zijn kunst. En het werkte. Hij keek verbaasd het publiek in, ging zitten en begon naar wat twijfelen een nieuw nummer te spelen wat de hele zaal paf deed staan. Een hemelse compositie, een prachtige verhalende zanglijn, weer dat virtuoze snelle gitaarspel als op een harp en een diepe laag emotie die een brok in de keel deed komen. De echte Six Organs Of Admittance toonde zich, en speelde de resterende halfvolle zaal nog enkele tientallen minuten toe met dolenthousiaste reacties als gevolg. Dít was een legendarisch en geweldig Roadburnmoment.

Ik hoopte dat Om beter zou overkomen dan hun vorige, teleurstellende, keer op Roadburn. Ik hoopte dat ze net zo zouden overrompelen en beroeren als die keer op Dour. Maar het geluid zat ten eerste weer 'ns tegen. Een modderige bas, een te schel zanggeluid en drums die niet helder en droog genoeg in de mix stonden. Daarbij zat het ook van de kant van Om zelf niet helemaal snor. Er is een nieuwe drummer, en of het daar nou aan lag of niet, maar tijdens At Giza (wat ik geloof dat het was) moest er een paar keer een soort van pauze genomen worden waardoor de vaart en spanning uit het nummer ging. Meerdere factoren die zorgden dat Om niet zo uit de verf kwam als ze kunnen (of konden, met de oude drummer) komen. Jammer, maar helaas.

Eigenlijk vond ik het niet zo erg dat Om niet zo vet was als op Dour, want ik wilde op tijd zijn voor het legendarische Zeni Geva. Er werden in de zaal wat flauwe grappen gemaakt over de Japanners, met hun leuke accent. KK Null en de zijnen trokken zich er geen reet van aan, trokken alle registers open en speelden de zaal plat zoals weinige bands op Roadburn. Hun vette metalcore met freaky japanse randjes was zó bruut, met zulk een monsterlijk geluid, en zulke verbazingwekkende capriolen in structuur, riffcomplexiteit en stuiterigheid, dat iedereen slechts dolenthousiast kon meeheadbangen, juichen en applaudiseren. De rare Japanners kwamen, zagen en overwonnen. Geweldig concert.

Het was anderhalf uur lang exclusief tijd voor Neurosis. Ik had een goede plek in de afgeladen volle zaal en kreeg de hele bak herrie heerlijk vol over me heen, met goed zicht op de prachtige visuals. En weer kon het me niet bij de lurven grijpen.
Het zal zeker meewerken dat ik niet met Neurosis opgegroeid en/of meegegroeid ben. Ik ben nauwelijks bekend met hun materiaal, maar wel met die van opvolgers als Isis. Iedereen is lyrisch over de band en hun liveprestaties. Ik vond het qua geluid imposant, absoluut. Het is helder, het is zwaar, alles is precies goed. Maar de nummers kunnen me vrijwel niet boeien. Net als vorig jaar ontwaarde ik zelden een vloeiende, boeiende spanningslijn maar onverwachte overgangen en onsamenhangende gedeelten. Soms kwam er wel een stuk, of zelfs een heel nummer langs die mooi was maar dan vooral door de intensiteit van het spel en de overdonderendheid van het geluid. En toch deed het me uiterst weinig. Misschien luister ik te rationeel naar een band wiens muziek ik niet ken, maar dat probleem heb ik bij andere bands meestal niet. Je merkt het, ik zit naar een verklaring te zoeken waarom ik als een van de weinigen Neurosis live geen overweldigende ervaring vind. Het is dat gewoonweg niet voor mij, en zal het waarschijnlijk ook nooit worden.

Het schijnt dat ik bij Neurosis weg was voor ze als een van de laatste nummers een favo van velen speelden, waarbij heel wat hartekreten en tranen uitgestoten en vergoten zijn. Ik stond in een volslagen lege zaal te wachten op Guapo, waar ik me erg op verheugde. Best gek, zo'n helemaal lege zaal in een volgestouwd 013. Maar ik kon even rustig m'n biertje drinken en met de barlui babbelen, ook leuk.
De Britten van Guapo zagen er ronduit gay uit naar Roadburnbegrippen, met hun met glitters bedekte strakke nylon shirtjes. Maar goed, we zijn verdraagzaam, en lieten ons verrassen door de muziek. En dat lukte. Meer dan op plaat is de muziek van Guapo een eigenzinnige muzikale reis langs psych rock, jazz en andere sfeervolle factoren, in lange nummers die constant blijven boeien, verrassen en verbazen. Zo waren de pakjes al gauw vergeten en was het een uur genieten van het ultieme voorbeeld van waar Roadburn ook voor staat: openstaan voor unieke creatievelingen, voor bands die een eigen avantgardistische niche binnen de rock hebben gecreëerd. Terwijl anderen later nog vet schijnen te hebben genoten bij Tribes Of Neurot, was Guapo voor mij een hartstikke waardige afsluiter van het beste festivalweekend wat ik in m'n leven heb meegemaakt. Het beste op alle fronten. En dat meen ik volslagen serieus.

Roadburn heerscht.

Bedankt voor het uitgebreide verslag, erg leuk om te lezen. Ik zou echt moeten gaan volgend jaar.
Jammer dat Motorpsycho en Neurosis niet helemaal aan je besteed zijn; dat zijn band waardoor ik er graag heen zou gaan. Maar ja, er is natuurlijk genoeg anders te beleven, en smaken verschillen. Ik kan me bovendien voorstellen dat 2,5 uur iets te veel van het goede is

In Muziek > MusicMeter Live! > Roadburn 2010:

Wie gaat / gaan?

meer info:
Roadburn 2010 |

Binnen 30 minuten uitverkocht...populair festival

Weet iemand wanneer de tickets in de voorverkoop gaan? Het is natuurlijk nog ver weg maar ik wil er niet naast grijpen

Geen idee wil het best ook wel weten.

27 september 2010 om 10:00 uur

27 november toch?

Staat in de agenda, bedankt!

Uitverkocht in 15 tot 20 minuten....ik loop het mis

Ik ook tien minuten te laat

Ik heb 2 kaartjes!

Om twee minuten over tien twee kaartjes in the pocket!

Twee kaartjes binnen

ik heb er zin in!
Vooral voor:
Master Musicians of Bukkake
Earth
SunnO)))
Godflesh
Circle
Pharaoh Overlord
Swans
Yob

Black Math Horseman, year of no light en The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble ook zeker zin in en nog tig meer dingen

In Muziek > MusicMeter Live! > Roadburn 2012:

Ha!


Mijn tickets voor Roadburn 2012 zijn binnen. In 7 minuten uitverkocht staat er op de site te lezen, dus ik voel me one lucky basterd.

Ik zal bij tijd en stonde hier mijn bevindingen van het festival weergeven, aangezien het de eerste keer is dat ik de hoogmis van de alternatieve metal/psych/space rock mag meemaken.

Waar ik nu al naar uitkijk:
* diSEMBOWELMENT
* Killing Joke
* Hammers of Misfortune
* Lord Vicar
* OM
* Saturnalia Temple
* Chelsea Wolfe
* Black Breath
* Conan
* Doom
* Kong
* Barn Owl
* Gnod
* Sleep
* Black Cobra

Nog MuMe'ters die hier present zijn?

177,50 inmiddels , volgens mij bijna 3x zo duur geworden de laatste 5 jaar.

Correctie, circa 3,5x zo duur kennelijk. Ook ca. 2x zo groot weliswaar, maar ik vind het toch behoorlijk overpriced.

Ja, en reken daar nog 4 dagen camping bij aan 72.50€, en nog eens meer dan 5€ handling- en reserveringskosten en het kost je inderdaad een aardige duit.
Nu enkel maar hopen dat ik mij te pletter amuseer.

En dan nog binnen 7 minuten uitverkocht..... ze kunnen vragen wat ze willen... volgend jaar weer meer schat ik.....

Wat een prachtige line-up dit jaar!
Ondermeer deze bands zijn al bevestigd:
The Ocean
Cult of Luna
Electric Wizard
Ihsahn
Lo!
High on Fire
Primordial
Intronaut
Lantlôs
Amenra
Les Discrets
Alcest
Godflesh
The Ruins of Beverast
Leprous

Daar zou ik echt een moord voor begaan. Spijtig dat het zo gigantisch duur is en het zo gigantisch snel uitverkocht was.

Dit was inderdaad een droomlineup. Misschien de Afterburner nog proberen mee te pikken...

Heb zowaar dit jaar eens een kaartje gescoord voor de Afterburner. Verlies van TDB die dag werd flink gecompenseerd met Electric Moon, dus geen excuses meer meer om niet te gaan

Dit jaar dezelfde prijs als afgelopen jaar iig..
11 oktober gratis pre-sale-pre-party in kleine zaal dus, met New Keepers Of The Water Towers, leuk bandje!

(Leuk om een apart RB thread gevonden te hebben; jammer dat t niet heel actief is behalve over de prijzen )

Voorlopig iig alweer wat gave dingen in de lineup:

Triptykon
Yob (2x)
Opeth (Akerfeldt is curator van de Zaterdag)
A Storm of Light
Crowbar
Anciients (!)

..en komt natuurlijk nog veel meer bij..

Roadburn festival is al uitverkocht.

´Al´ dit was gigantisch sloom vergeleken met de 30 minuten taferelen. Ik hoorde ook dat de gastenlijst bizar vol stond.