Hou je van Blur? Zo ja zou ik gewoon naar KoL gaan heb je ook een mooie plek bij Blur. Ik pak sowieso Phoenix, KoL en Blur achter elkaar.

Morgen

Hopelijk erger ik mij niet aan de sfeer bij de optredens en ook niet aan al de bekers op de grond

Al enkele mooie optredens gezien via de livestream! Hopen op Blur vanavond, nog niet bevestigd maar ook niet geweigerd

BLUR!!!!

Wauw, wauw en nog eens wauw. Het was echt fantastisch. Damon was enorm op dreef, ik heb 'm nog nooit zo hyper aan het werk gezien. Ik weet niet zo goed wat ik er verder over moet zeggen, behalve dat ik dit niet snel meer zal vergeten.

Even mijn weergave van Donderdag op Werchter meegeven:

Omdat er in de vroege namiddag toch nog niets spannends geprogrammeerd stond, heb ik dan vooral aan de main stage vertoefd en wat kameraden opgezocht. Vanuit een ooghoek kon ik dan wat kijken naar de eerste 2 bands die dit jaar Werchter op de main stage mochten openen. All Time Low (**) was een soort van skatepunkgroepje dat het vooral goed doet bij de gemiddelde puber, maar voor de gevorderde muziekliefhebber toch wat magertjes was. Vervolgens was het de beurt aan Airbourne (***) die raar genoeg niet in het programmaboekje voorkwamen dus hopelijk leverde dat iets verassends op. Wat we kregen was een soort van Australische rock 'n roll à la AC/DC, het geen zeker niet slecht was, maar je hoorde toch wel iets te vaak dat het niet echt bijster origineel was. Wel leuk was toen de zanger een blikje bier op zijn kop stuk sloeg.

Daarna in een overvolle tent naar Balthazar (***) gaan kijken. Een goed optreden, hoewel ik een groot deel van buiten heb moeten beluisteren doordat de plasdrang iets te groot werd. Jammer dat er sinds kort geen scherm meer aan de tenten staat, wat vroeger bij de Marquee wel het geval was.

Hierna ging ik naar Jessie Ware (**1/2) die toch hoge verwachtingen had van mijn kant, maar die niet zo goed kon inlossen. De sensuele vibe waar je in meegetrokken wordt tijdens de studionummers, miste ik hier wel was en dan kwam het optreden wel wat mak over.

Halverwege Jessie Ware zijn we dan maar doorgegaan en gaan kijken naar Vampire Weekend (****) die het uistekend deed op de Main Stage met hun dansbare en aanstekelijke ritmes. De zanger is geen showman, maar laat vooral zijn muziek spreken en die was lekker zomers en kreeg bij veel mensen een smile op het gezicht.

Daarna ben ik naar voren getrokken om The National (****1/2) van wat dichterbij te kunnen aanschouwen, The National is namelijk zowat mijn favoriete groep. En het optreden bracht zeker wat ik verwacht had, hoewel de nummers van het nieuwe album toch nog wat moet groeien ivm de nummer van vorige albums, waren er toch al een paar pareltjes te horen. Het is opmerkelijk hoeveel topnummers The National in hun achterzak hebben zitten en elk nummer is een soort van halve meezinger en kreeg daardoor het publiek op sleeptouw. Ik moest echter iets vroeger door om naar Bloc Party te geraken en beleefde daarom Mr. November al wandelend, maar daarom zeker niet minder intens, wat een beleving heeft dat nummer toch telkens, zowel op Matt Berninger als op mij als op het volledige publiek, ik liet me hierin dan ook volledig lohs gaan!

Vervolgens was het de beurt aan Bloc Party (****) die een paar dagen daarvoor had aangekondigd te stoppen na deze tour. Hierom was er echt enorm veel volk afgezakt naar The Barn en kostte het enorm wat moeite om ook maar in de tent te geraken (halverwege het optredens was het eindelijk zover). Matt Tong (de drummer) deed jammer genoeg niet mee en hoewel er toch wat te veel dansbare nummers uit de recentere albums aan bod kwamen (de kant van Bloc Party die me minder aanstaat itt tot de hoekige gitaarmuziekkant) was het wel een erg genietbaar optreden en dit vooral door het aanwezige publiek die er duidelijk zin in had. En als je die nummers van de eerste 2 albums hoort, dan begrijp je wel waarom er zoveel volk in die tent stond, het niveau was toen echt wel torenhoog! Ik zong dan ook volop mee in deze meezinderende tent. Wat me wel wat stoorde waren de flauwe intro's bij zowel Song For Clay als Flux en de nogal flauwe uitvoering bij Helicopter (er klopte iets niet daarbij). Maar over het algemeen was ik zeer tevreden over hun laatste (?) optreden dat ik kan zien.

Na Bloc Party heb ik nog een 3 kwartier van Green Day's (***) biggest rockshow gezien, hetgeen ongeveer hetzelfde was als een paar jaar terug. Er werd mijns inziens te veel tijd besteed aan de show terwijl ze beter die flauwe middelmatige rocksongs van het recente drieluik ervan tussen hadden gelaten en vooral hun betere nummers hadden gespeeld, die wel te genieten zijn.

Vervolgens was het tijd voor Sigur Ros (***1/2), waar het publiek toch wat minder talrijk was voor naar voren gekomen. Er werd wel nogal veel uit het recentste album Kveikur gespeeld, dat me weinig deed (hoewel Isjaki toch wel zeker de moeite is) zeker in vergelijking met de enorme schaarste aan nummers uit Agaetis Byrjun en ( ) (amper eentje ). De vermoeidheid begon ook een beetje door te wegen bij mij, dus ben ik maar even gaan zitten tijdens de wat mindere nummers. Maar Hoppipolla deed me al terug rechtveren en vervolgens was er een prachtig slot met helemaal op het einde een zinderende finale van Popplagid!

Hierna was het tijd voor wat licht entertainment dacht ik vooraf met Netsky (***1/2). Maar Netsky bracht een feestje dat zeker niet moest onderdoen voor andere elektronische afsluiter die ik al gezien had zoals Chemical Brothers (ik vond het zelfs beter). Na heel wat dansen en amusement was het dan tijd om terug de 40 min te stappen naar de camping om oververmoeid in slaap te vallen.

Al bij al een zeer geslaagde dag, hetgeen ik ook verwacht had als ik de affiche voor ogen zagen. Onbegrijpelijk trouwens dat alle dagen uitverkocht geraakten, maar deze dag dat tot net voor het begin van Werchter dat nog niet was.

Enkel op zaterdag geweest, het eerste optreden wat ik zag was meteen het beste: Graveyard.
Verder veel degelijk zonder meer, weinig memorabel.

Festival nummer 2 van het jaar en als alles goed verloopt zeker niet de laatste, het bekendste festival in België en natuurlijk veel mainstream muziek maar toch ben ik als muziekliefhebber nu al voor het 4de jaar op rij aanwezig. Altijd is er wel een dag die me aanspreekt, dit jaar had ik er zelfs 2 maar aangezien ik de donderdag niet kon gaan, ging ik alleen maar de zaterdag. Op de affiche: Rammstein (de groep die ik moest vermijden maar aangezien ze op het einde alleen speelden werd ik er toch slachtoffer van). Hopelijk was mijn dag goed genoeg om het niet aan mijn hart te laten komen.

Ik kwam al wat te laat aan voor The Van Jets (niet dat ik die echt wou zien), voor mij toch wel een ideaal groepje om toe te komen op werchter en van de zon te genieten en terwijl bonnetjes te kopen en al direct wat verfrissende drank te kopen. Aangezien ik maar de laatste 5 à 10 minuten gezien heb, ga ik hier niet echt mijn mening over zeggen (ook al omdat ik er mijn aandacht niet echt bij had). Daarna een andere Belgische groep gecheckt: SX. Daar ben ik helemaal geen fan van maar ze verassten me, ik was geboeid, de dag begon dus al goed want we hadden direct een onverwachte meevaller. Sterk optreden, vooral de niet-singles vond ik heel geslaagd tot mijn eigen verbazing. Toch iets vroeger weggegaan omdat ik ze toch volgende week weer ga zien en er dan maar 1 podium is. Jonathan Jeremiah was dan eindelijk de 1ste naam die ik aangeduid had (ook al moet gezegd worden dat ik eigenlijk maar half meer wist wie het was) pas bij het 2de nummer had ik door welke artiest het echt was. Leuk / goed concert voor vroeg op de dag maar zeker niet speciaals. Het gaat alleszins niet zo lang bijblijven. Daarna was het de beurt aan Disclosure en het mag gezegd worden, normaal ben ik helemaal geen danser en zeker niet rap aan te zetten om te dansen, maar heel het optreden is het hen gelukt om mij te doen bewegen (dansen kon je het toch echt wel moeilijk noemen). Dat het tot mijn verbazing met instrumenten te doen was, was zeker een positief punt en live kwam het misschien toch nog wel beter over dan op plaat. Hoogtepunt was midden in het optreden met White Noise, ook de afsluitende liedjes waren goed met de remix van Running en nog een nummer waar ik niet op de titel kom.

Om te bekomen het einde van odd future (toch nog zeker een goed halfuur of nog iets langer) gaan checken, was een leuk onorganiseerd geweld. Vond het toch al leuker dan de 1ste keer toen ik ze zag, want toen vond ik het helemaal niet overkomen op het hoofdpodium. Nu in de tent was het wel leuk. Toen ging ik maar eens de naam die je niet kon vermijden het laatste jaar als je iets wat hiphop volgt. Kendrick Lamar, die op het hoofdpodium stond, vond ik toch wel een vergissing van de organisatie en al zeker toen ik zag dat het deze keer tot mijn grootste verbazing met live instrumentatie was. Die live instrumentatie kwam niet echt over, ook al omdat ik vond dat het geluid wat te stil stond. Voor de rest was het zeker een goede show, alleen jammer dat hij het hier niet alleen met dj deed en op zijn concert in februari dan met live instrumentatie, had in beide gevallen beter overgekomen denk ik.

Dan had ik een tussendoortje gepland met Django Django, ik had het begin al gemist en normaal ging ik ook vroeger weggaan maar omdat het live toch wel beter overkwam ben ik maar gebleven tot het einde wat er wel voor zorgde dat ik het begin van Nick Cave gemist had, gelukkig alleen het begin van het 1ste nummer. Toen ik eindelijk een goed plaatsje gevonden had (alle volgens mij) begon Jubilee Street. Het nummer begon traag maar barste helemaal uit zijn voegen in het midden van het lied. Iets wat wel vaker voorkwam bij Nick Cave, gepaste uitbarstingen en ondanks dat Nick Cave al wat ouder wordt doet hij dit met klasse. Na de 1ste 2 nummers was het tijd voor een hoop klassiekers. Die allemaal 1 voor 1 met pure klasse gebracht werden, maar waar er wel 1tje ervan een speciale vermelding mag krijgen. Stagger Lee,dat nummer werd zo goed gebracht dat het toch wel het hoogtepunt van de dag werd. Nick Cave was ook volledig zichzelf toen hij wat handtekeningen aan het uitdelen was aan bijvoorbeeld een originele tekening van hem, maar toen hem iemand een vest aanbood met het logo van Muse op weigerde hij prompt het te tekenen. Naar het einde toe kwamen toch weer wat nummers naar voren van de nieuwste album (maar mij niet gelaten want dit album ken ik het best van hem en is een ware groeier gebleken) Prachtige optreden van een niet jonger wordende Nick Cave. Daarna kwam er wat pauze, want het was ondertussen al 20u gepasseerd en ik had nog geen enkel gaatje gevonden om mij eens wat aan de kant te zetten op mijn gemak. Dan maar Tame Impala overgeslagen, klonk toch maar redelijk saai van ver.

Toen ging ik maar ruim op voorhand naar James Blake, met de veronderstelling dat het hoogtepunt van de dag al gepasseerd was en zo’n grote fan van James Blake ben ik nu ook weer niet, mooie nummers meestal wel maar echt overkomen doet het meestal niet echt. Ik werd gewaarschuwd dat Blake live echt wel goed is, maar ja fans zeggen dat altijd over hun groepen, naar het schijnt vonden mensen rammstein goed gisteren? Deze keer was het toch wel waar zeker. Wat een concert misschien omdat ik het helemaal niet verwacht had maar wat Blake hier presteerde overtrof al mijn verwachtingen. Waar nummers van Blake meestal iets te kort hebben, was dit live al zeker niet het geval. Alles kwam veel beter over, ik werd zelfs fan niet alleen van Blake maar ook van de groep: de drummer, de bassist. Ja hoor, het was bij momenten wel een jamsessie maar niet zo 1 die je krijgt van een rockgroep om te showen en ook geen die gedaan wordt in de studio om iets te zoeken. Nee alsof het zomaar opkwam zoals jazzartiesten wel eens doen maar dan heel goed luisterend naar hun partners maar toch met de nodige vrijheid gewoon je eigen ding doen. Zo kwam het bij mij over, waarschijnlijk was het wel gepland maar als het dan over komt zoals ik het hoorde en zag dan is dan een heel groot compliment voor de artiesten zelf. Nog nooit zo’n mooie limit to your Love gehoord, zelfs het origineel van feist kon er niet aan tippen en al zeker niet het nummer van James Blake zelf. Wat dan weer wel is dat het helemaal niet het hoogtepunt van de set was, dat was het totaal optreden, enige wat misschien ontbrak om het tot 1van de beste optredens te maken die ik zag was een live performance van Justin Vernon bij het gezamenlijke nummer van hen.

Bekomen van dit concert zat er evenwel niet in want in de andere tent begon Frank Ocean aan zijn optreden vlak nadat van Blake. Ook hier waren mijn verwachtingen niet echt super hoog. Toch was het weer beter dan verwacht, zijn stem alleen al, die kwam echt beter over live dan op plaat. Met erg veel gevoel gezongen hoor, recht uit de ziel zoals alleen de echte topzangers het kunen. Al de topnummers van zijn album werden gespeeld. Normaal ben ik het meest fan van zijn grootste popnummer: lost maar live kwamen andere nummers toch meer naar boven zijnde Forrest Gump, Bad Relegion, Super Rich Kids om nog maar te zwijgen van zijn epische nummer Pyramids. De singleversie werd op applaus gewaardeerd maar Ocean deed zonder verpinken toch maar door met de volledige versie die pas de echte waardering van het publiek naar boven deed komen. Dank u Ocean, volgende keer zie ik u in een zaal met een nieuw album en kan ik daarna spreken over 1 van de beste concerten die ik zag in mijn leven.

Daarna nog Goose meegepikt, daar kan ik kort en krachtig over zijn. Sfeer was er wel maar het leek me eerder platte muziek in een alternatief sausje gedraaid. Zo’n voorspelbare muziek, het kwam iedere keer op het zelfde neer, toewerken naar iets, 5 seconden jumpvreugde bij de mensen om dan met een outro af te komen. Belachelijk, al waren de nummers op zich niet zo slecht.
Rammstein proberen te vermijden gelukkig hoorde ik meer vuurwerk dan muziek (als het al muziek kunt noemen tenminste). Oh ja het kon mij niet echt schelen, ik had een goede dag achter de rug met onverwachte hoogtepunten.

Sx: 7/10
Jonathan Jeremiah: 6,5/10
Disclosure: 8,5/10
Odd Future: 6/10
Kendrick Lamar: 8/10
Django Django: 8/10
Nick Cave: 9/10
James Blake: 9,5/10
Frank Ocean : 9/10
Goose : 5 /10
Rammstein: 0/10 (uit principe eigenlijk niks gezien)

Wat een negativiteit over Rammstein. Ik ben ook geen fan van de band maar dat ze een ijzersterke liveshow neerzetten staat buiten kijf.

de stukken over rammstein moeten zeker serieus opgepakt worden, want zoals ik zelf al zei, ik heb er niks van gezien ...

vooral een dure grap rammstein, ge kunt een heel festival vol goede groepen boeken voor hetzelfde geld.

Maar waarom diss je Rammstein dan precies zo hard? Waarom moet je ze zo nodig in de zeik zetten (i.p.v. er gewoon over te zwijgen)? Het lijkt echt een heel oppervlakkige haat die geen enkel verband houdt met de muziek (ken je er überhaupt nummers van)? Dat je andere (zogezegd betere) groepen kan boeken, kan iedereen wel bij een bepaalde band gaan zeggen.

Persoonlijk vind ik Rammstein een zeer degelijke (vooral grappige, onserieuze) act. En live geven ze (zoals bleek op de Völkerball DVD) altijd een stevige show aangevuld met belachelijke toneeltjes en een sterk staaltje pyrotechnics.

Zaterdag voor de eerste keer eens Werchter aangedaan, en da's heel goed meegevallen! Helaas net te laat om Disclosure nog behoorlijk te kunnen meepikken, maar wat ik wel gezien was haast allemaal de moeite waard:

- Odd Future: zonder Earl Sweatshirt dus, maar figuren genoeg in deze crew om dat te compenseren. Reacties op hun shows coveren zowat de hele vocabulaire, van legendarisch tot abominabel. Ik houd het op het minder uitgesproken 'leuk'. Variërende playlist, bij wijlen ferm gespit aangevuld met lolbroekerij en een aantal (toch wel zeer) gewaagde stagedives. Mooie manier om Werchter ingesmeten te worden.

- Rudimental: Live moesten ze kunnen brengen wat op plaat weleens achterwege bleef, dacht ik. De ontploffing. Aangezien er een hiphopper op de main stage stond (Kendrick Lamar, die ik eerder dit jaar al zag) was de tent afgeladen vol voor deze dancehype. Hun show bracht hetzelfde verhaal als het album. Met de singles kwamen ze dicht bij een ontploffing, maar dat wisselde telkens af met ongepeperd jazzy/funky/poppy werk. Het klonk zeker niet verkeerd, maar het blijft na dit optreden nog steeds onduidelijk wat Rudimental beoogt te zijn.

- Azealia Banks: Deze chick heeft gewoon de gouden festivalformule: een dj die de verhiphopte eurodance spint, twee dansers die de hele show het zweet uit hun lijf werkten, visuals met ananassen, smileys en een olifant én natuurlijk een rapster met de juiste attitude, voorzien van shiny roze Timberlands en een non-kleedje waar je volgens mij nog niet eens de nodige stof kan uithalen om een onderbroek van te maken. Er een publiek mee inpakken is haar daarentegen wel gelukt! Nochtans was het niet de dame van de grote interactie, meer dan elke keer mooi het nummertje aankondigen en af en toe eens Belgium of Brussels shouten (waarde landgenoten, we moeten onze medewereldburgers onderwijzen..) deed ze niet, haar charisma en de hardheid waarmee ze over die knettergekke en soms volslagen idiote beats komt is meer dan voldoende. En Werchter is dan toch nog ontploft, en wel op dit moment: “W-WHAT YOU GON’ DO WHEN I APPEAR”! Nick Cave, wie wat, waar? Heil, Azealia!

- Tame Impala: Een tussenstop tussen voornoemde en James Blake omdat ik toch al een aantal sterke songs van deze Australiërs had gehoord. Live nog steeds leuk, maar het kon me niet meer boeien als zou ik thuis hun plaatjes opzetten en naar de muur staren.

- James Blake: Knap hoe James Blake een gans publiek deel laat uitmaken van zijn eigen wereld. Eerder had ik hem dat al zien verwezenlijken in een zittend zaalconcert, maar een rusteloos staand festivalpubliek ging haast even moeiteloos. Zijn setlist was ook naargelang, iets steviger, met nog eens een extra snok aan de bassen. Zowel intiem als dansbaar, zoals je het alleen van hem kan verwachten. En dan doet hij er nog een schepje bovenop. Zo’n live-artiest die alle aandacht opzuigt en omgevingen doet vergeten. Zowel de nieuwe nummers als het oudere werk kwamen er sterk uit, al was deze versie van Limit to Your Love weer zeer geslaagd!

- Frank Ocean: Gelukkig stond de Oceantent vlak naast de Blaketent om niks te moeten missen. Grotendeels naar de grond starend is het niet de meest charismatische frontman, Frank Ocean. Met de oprechtheid waarmee hij zijn materiaal staat te brengen wist hij toch de harten te winnen, alsof hij elk woord weer opnieuw beleefd. De show was vrij statisch, nog eens onderstreepd door een constante visual van een door de woestijn rijdende auto. Het waren de fronsen, de vele grimassen en zijn subtiele lachen die niet meer of minder dan het nodige teweeg brachten. De songs live en de kwaliteiten van Ocean als zanger droegen de show meer dan voldoende.

- Goose: Zoveel synth in de lucht dat het op je asem pakte. Hun compacte sound is meteen ook de reden van het succes, hier kan je niet anders dan op blijven doorgaan. Voor een halfuur althans, want dan beginnen de astmatische aanvallen...

Zeker voor herhaling vatbaar. En dan graag wat budget besteden aan een aantal nachttreinen ipv een vierde podium, ik word stilaan wat oud voor die nachtelijke stationavonturen..

Rammstein een ijzersterke show nounou... Geen opbouw of wat dan ook en bij elke track is de enige vraag van welke kant het vuurwerk dit keer zal komen, van links of van rechts? Wauw, door het midden! Verrassend! Het decor zag er overigens wel fraai uit.

En dan nog een extra opmerking bij Disclosure, dat leek misschien wel live maar er was natuurlijk bar weinig live tijdens hun optreden. Een beetje met drumstokjes wat kicks aanslaan lijkt wellicht leuk, maar dat ging alleen om de achtergrond kicks, die dus zo zacht stonden dat ook al kan je geen enkele maat houden, dan nog zou niemand het horen.

Zeker dus in vergelijk met James Blake die gewoon alle drums echt live (wel elektronisch natuurlijk) spelen, waarbij de drummer er trouwens ook wel eens naast zat, maar die dude is verder zo goed dat je het hem meteen vergeven kan. Weinig improvisatie overigens, redelijk gelijk aan alle optredens van James Blake van de afgelopen tijd. Kan ook haast niet anders, subtiel hoe bijvoorbeeld de drummer de vocalen aanslaat en dat op het moment dat hij het te druk krijgt met het drumwerk de gast naast hem (Airhead) het samplewerk dan bijna onzichtbaar overneemt.
Een optreden dat wel flink werd verstoord door gekibbel van het publiek, gelukkig waren er afentoe wat diepe bassen om ze de mond te snoeren. Ach, het blijft een festival natuurlijk, bij een concert zou het me irriteren.

Ondanks dat ik een James Blake liefhebber ben was Frank Ocean het hoogtepunt van de avond. Prachtige stem, strakke op de achtergrond blijvende liveband, want de boeiende (introverte) persoonlijkheid van Ocean was meer dan voldoende. Had niet verwacht dat dit goed zou uitpakken live, maar achteraf was het vooral jammer dat hij een week eerder in HMH stond en ik dat dus heb moeten missen.

Verder stond Kendrick Lamar op het verkeerde podium, maar was het zeker in orde en was Jonathan Jeremiah niet om aan te horen, maar dat kwam vooral doordat het geluid in The Barn echt onwijs slecht was. Ik weet dat Jeremiah wel goed kan zijn, helaas kon ik nu weinig van de vlakke brij aan geluid maken.
Azealia Banks was vermakelijk voor op een festival, wel een goedkope hitjes(beats)jatter natuurlijk. Zingen kan ze ook maar beter achterwege laten. Maar het moet gezegd, met een dikke trapbeat en haar agressieve raps was het prima dansende mensen kijken, vlak buiten in het gras. Want om nou de hele dag binnen te zijn met zulk mooi weer...

Overal toch een leuke dag, goede sfeer, prima voorzieningen en een gevarieerde line up met rock, elektronica en hiphop. The Barn mag volgend jaar wegblijven en maak er maar een extra buitenpodium van.

Net als Jassn op plaat niet de grootste fan van zowel Blake als Ocean (beide hebben voor mij wel een aantal hele sterke nummers) maar live toch wel erg overtuigend. Wel circa tien minuutjes eerder vertrokken bij Blake om een goede plaats te hebben bij Frank Ocean.

Mijn eerste Werchter was in ieder geval super geslaagd. Blur, Nick Cave, The National, Editors, Depeche Mode, Sigur Rós, Phoenix en Vampire Weekend waren de absolute hoogtepunten voor mij dit weekend.

de haat komt er door mijn broer die het veel te veel afspeelt denk ik en verder ken ik dus ongewild veel te veel liedjes van Rammstein.

Het zit er alweer op zeker. Ik heb toch niks gemist, he?

Hoe die gasten van Editors het blijven flikken is mijn een raadsel, maar dit jaar zorgden ze met gemak voor de beste show van het weekend (net als in 2012). Ik ben dan ook redelijk fan, maar een show als deze had ik echt niet kunnen dromen. Kippenvel bij nummers als Sugar, The Phone Book en No Sound But the Wind. Het gebeurt mij ook niet vaak dat ik een traantje weg heb moeten pinken bij een concert, maar het lukte deze mannen wel bij Two Hearted Spider. Bij No Sound But the Wind en Honesty scheelde het ook niet veel.

Voor mij was Editors de enige band die Rock Werchter af kon sluiten, wat een geweldige show

Ik zal hier binnenkort nog meer van mijn verhalen posten, want ik heb verder ook nog erg genoten van de shows van Sigur Rós, The National, Vampire Weekend, Depeche Mode, Ben Howard, Frank Ocean, Band of Horses en Rammstein.

1) Trash Talk ****,5
13 uur 's middags en opener in The Barn. Echt veel volk was er dus ook niet komen opdagen voor deze vrij onbekende hardcore-band maar ze speelden de tent letterlijk plat. De zanger vond het podium duidelijk wat te groot en hing erg vaak tussen en op het moshende publiek. De zanger mocht mij wel even bedanken om de bekabeling te regelen (;
2) The Bloody Beetroots ****
Knettergek, superstrak en hyperkinetisch. Een gigantisch feestje zonder te vervallen in clichématigheid. Eentje waar de muziek nog steeds centraal stond en niet de lichtshow of de MC-kreten. Geruchten dat het allesbehalve live zou gebracht zijn kan ik niet bevestigen. Heb er totaal niet op gelet, heb zelfs amper naar het podium gekeken. Te veel gefocust op de moshpit wellicht.
3) Airbourne ****
Klinkt heel erg AC/DC-achtig en bracht de rock & roll van de jaren '70 en '80 naar Werchter. Weinig vernieuwend, maar ziet en klinkt heel erg authentiek waardoor je even vergeet in welke tijd we leven. Kan me voorstellen dat dit zelfs randje nostalgie is voor het iets ouder publiek. Wel verspilling van dat bier, dju toch.
4) Rammstein ****
De kwaliteit van de muziek stel ik zelf soms in vraag, maar als festival-act kan het niet veel grootser. Vervelen tijdens een Rammstein-concert lijkt me een héél erg moeilijke opdracht.
5) A Day To Remember ***,5
Melodieuze punk-rock met metal invloeden waarin de strofes vaak opgevuld worden met erg vette 'screams' en heel erg hard klinkt, en waarin de refreinen zorgen voor meezingmomenten. Heel erg goed energiek optreden, ben fan van de muziek. Het optreden vond ik dan weer lichtjes kinderachtig.
6) Major Lazer ***,5
Weten duidelijk hoe je een feestje aanpakt en het publiek amuseert.
7) Modestep ***
Misschien is het een guilty-pleasure maar ik ben wel een dubstep-fan, ook van de commerciëlere 'agressievere' brostep. Ik vind het wel niet echt een goede zanger, maar het publiek ophitsen doet hij met glans. De solo's van die drummer, gitarist en de dj wanneer hij het publiek voorstelt waren wel vrij belachelijk want het klonk echt niet speciaal. Muzikaal gezien vond ik het eigenlijk niet zo heel goed, maar als je je eens wil amuseren zou ik dit zeker aanraden. De drops volgden elkaar in enorm tempo op. Muziek viel verder eventjes uit.
Biffy Clyro ***
Kende ik persoonlijk niet zo heel goed maar heeft me wel verrast. Vooral van de zanger was ik sterk onder de indruk. Zingt erg mooi en met veel passie.
9) Boys Noize ***
Erg goede dj en producer, maar werd een beetje eentonig na een tijdje.
10) Volbeat **,5
Grootste ontgoocheling van Werchter '13, verwachte hier namelijk erg veel van maar het werd al snel duidelijk dat dit optreden vol clichés zat. De zanger werkte echt op mijn zenuwen, met dat 'make some noise' gedoe altijd... Pluspunt was dat ik het wel toffe liedjes vind, maar klonk minder hard dan ik het had verwacht. Schattig als Volbeat Slayer probeert te coveren...
11) Fidlar **
Saai.
12) Rudimental **
Feel-good muziek waarin een tiental bandleden heel erg vrolijk en dolenthousiast op een podium staan. Verviel al snel in een zeemzoet optreden in die zin dat het erg over-the-top was. Zelfde gevoel heb ik bijvoorbeeld bij een band als Elbow.
13) Dimitri Vegas & Like Mike *,5
Moeten leren zwijgen over Tomorrowland als ze op Werchter spelen. Heb me wel erg geamuseerd, maar dat komt omdat ik onnozel stond te dansen net buiten de tent. Voor de rest erg commerciële muziek, op een nogal eenvoudige en voorspelbare manier in elkaar gemixt. Niet mijn stijl.
14) Dizzee Rascal *
Kerel staat nog maar net op het podium en moet zijn buikspieren al tonen. Stelletje dikke nekken. Bah.

Rock Werchter was geweldig. Mijn top 10 van het festival is:


1. The Bloody Beatroots
2. Frank Ocean
3. Kendrick Lamar
4. Major Lazer
5. Jamie Lidell
6. Goose
7. Gogol Bordello
8. Rammstein
9. C2C
10. Gaslight Anthem

Ik ben zondag geweest. Ik kwam aan terwijl Bastille bezig was. Een jonge band, maar het volk stond tot buiten de tent, dat hebben ze vooral te danken aan hun geweldige hit 'Pompeii'.

Vlak daarna speelde Haim in The Barn. De drie zussen speelden een energieke set, met 'Falling', 'Don't Save Me' en 'Forever' als hoogtepunten. Stevige gitaarrock en melodieuze pop wisselden elkaar af. De zussen beëindigden hun aanstekelijke optreden met een stevig stukje percussie. Deze groep heeft potentieel en zal als ze over een paar jaar terugkomen misschien wel een plekje laat op de Main Stage toegewezen krijgen.

De volgende groep die in The Barn speelde was Alt-J, niet bekend bij een breed publiek maar onder muziekliefhebbers inmiddels al wel een vertrouwde naam, dankzij hun veelgeprezen debuutalbum 'An Awesome Wave'. Een album dat ik wel degelijk en vernieuwend vind, maar waarop echte uitschieters ontbreken. Live was ik wel wat meer onder de indruk van hun muziek. 'Intro' zorgde er meteen voor dat iedereen aandacht stond te luisteren. De band speelde erg zelfverzekerd en bracht hun gelaagde nummers haast feilloos en met de nodige subtiliteit. Het publiek was erg enthousiast, vooral bij 'Matilda'. Alt-J sloot af met 'Taro', waar aan het eind 'Intro' in verweven werd geloof ik, knap gedaan.

Of Monsters and Men speelde fijne indiepop en bouwde een klein feestje in The Barn. Misschien was het soms wat té lieflijk en miste er wat venijn, maar daar ga ik verder niet over zeuren. Het was gewoon een erg leuk optreden van een uiterst sympathieke band. Bij 'Little Talks' ging iedereen natuurlijk uit z'n dak.

Op de Main Stage wist Depeche Mode vooral te overtuigen met hits als 'Policy of Truth', Enjoy the Silence, 'Personal Jesus' en 'Just Can't Get Enough'. De nummers die ik niet kende (het merendeel van de set), konden me maar matig boeien en ook het publiek reageerde maar lauw, ondanks de overgave van zanger Dave Gahan. De gitarist (wa ne lelijke mens is da eigenlijk) laten zingen was geen goede zet. Maar gelukkig kwam het optreden dus nog los toen de bekende nummers de revue passeerden. Opvallend vond ik dat 'Heaven' en 'Soothe My Soul' niet gespeeld werden. Want welke nummers speelt een band normaal op een concert ? Singles en tracks van het recentste album. 'Heaven' en Soothe My Soul' voldoen aan beide criteria maar haalden gek genoeg de setlist niet. Maar goed, ik heb de nummers gehoord die ik wilde horen en die werden prima uitgevoerd dus ik ben wel tevreden over het optreden.

Dan was Editors aan de beurt ! Tom Smith trapte in z'n eentje af met een akoestische versie van 'Nothing'. Het publiek was niet bepaald onder de indruk want rondom mij bleven vele mensen babbelen alsof het optreden nog niet begonnen was. Toen 'A Ton of Love' werd ingezet was de wei ineens wel helemaal mee. Hits als 'Munich', 'Bones' en Smokers Outside the Hospital Doors' volgden al vroeg in de set en het feest was begonnen. Ik was bang dat ze hun kruit te vroeg aan het verschieten waren, maar dat viel best mee. De groep wisselde nieuw en oud werk vlot af en de nieuwe gitarist deed Chris Urbanowicz helemaal vergeten.
Tom speelde nadat de groep even van het podium verdwenen was twee nummers solo op de piano: het prachtige 'No Sound But the Wind' en 'Dancing in the Dark' van Bruce Springsteen, dat minder energie maar meer emotie bevatte dan het origineel. Aan het eind van dat nummer vroeg Tom: ''Do you wanna dance in the dark Werchter ?'' En ja, dat wilden we ! Want dan vuurden ze een extra lange versie van 'Papillon' op ons af en de wei werd helemaal gek. Als afsluiter volgde 'Honesty' van de laatste plaat. Een fantastisch optreden was het, alleen sommige nieuwe nummers konden nog niet echt bekoren. Of dat komt omdat ze nog niet bekend genoeg zijn, of omdat het minder goede nummers zijn zal nog moeten blijken. Maar van het grootste deel van het concert heb ik in ieder geval ontzettend genoten.

Dit was het tweede jaar op rij dat ik met een een groep vrienden (vorig jaar met zijn 16en, dit jaar waren het er 11) uit ons pittoreske woonplaatsje Boxtel te Noord-Brabant camping A3 en het festival onveilig maakte. Rock Werchter was dit jaar gewoonweg weer geweldig! Alle dagen vanaf 's middags tot in de vroege nacht genoten van de vele goede artiesten en de rest van de tijd met alle gezelligheid op de camping doorgebracht. Twee akoestische gitaren meenemen naar de camping is overigens een succesformule voor gezelligheid. Ons luide maar vermakelijke gitaarspel en groepsgezang is misschien ook wel de reden geweest dat we bevriend zijn geraakt met onze campingburen, een groep van 6 jongens en 2 dames uit oss/heesch.

Mijn Rock Werchter 2013 top 10:

01 Blur (4,5*)
02 Rammstein (4,5*)
03 The National (4,5*)
04 Green Day (4,3*)
05 Volbeat (4,25*)
06 Richard Hawley (4,25*)
07 Editors (4*)
08 Gary Clark Jr. (4*)
09 Nick Cave & The Bad Seeds (3,75*)
10 The Bloody Beetroots (3,75*)

Met de meeste van deze artiesten ben ik aardig bekend en wist ik wel wat ik kon verwachten. Gary Clark Jr. (wordt vergeleken met Jimi Hendrix) en Richard Hawley zijn degenen waar ik tijdens het festival voor het eerst iets van hoorde en ik ben van beiden echt diep onder de indruk geraakt. Het zijn twee artiesten die geen spectaculaire show nodig hebben omdat hun muzikale kunnen van een zeer hoog niveau is. Daarnaast hebben beiden een geweldige stem, zijn het geweldige songwriters en kunnen ze heel aardig gitaar spelen.

De twee grootste teleurstellingen voor mij waren Kings of Leon en Depeche Mode. Van Kings of Leon ken ik niet zoveel muziek maar door hun bekendheid had ik toch wel hoge verwachtingen. Voor mijn gevoel speelde Kings of Leon ongeïnspireerd en hun muziek is zo eentonig. Door het geweldige meezingende publiek kon ik van megahits Use Somebody en Sex on Fire overigens wel genieten! Bij Depeche Mode vindt ik de muziek heel goed, maar de manier waarop de band zich presenteert staat me niet zo aan.

Kings of Leon, 3,25*
Depeche Mode, 2,75*

Al met al was het weer een geweldige week Werchter. Volgend jaar zijn we hopelijk weer van de partij; ik verwacht een aantal gigantische headliners voor de 40e editie van Rock Werchter. Artiesten die ik heel graag volgend jaar op Werchter zou zien zijn Linkin Park, U2, Bon Jovi, Pearl Jam, Arctic Monkeys en Oasis (Ik hoop nog steeds op een reünie van mijn favoriete band waar ik fan van werd in het jaar van hun split. Sterker nog, Noel maakte bekend Oasis te verlaten op mijn verjaardag. Ik heb Noel wel solo gezien vorig jaar op Werchter, maar o wat zou ik zo graag Oasis een keer willen zien. De Gallaghers gaan het toch wel ooit bijleggen?)

Ook maar eens wat verhalen van mijn kant.

Deze editie is mij nog beter bevallen dan vorig jaar, ik was met een leuke groep mensen, en we hadden een topplek op camping B1. We kwamen een beetje laat aan maar we konden toch toch een mooie plek vinden voor ons tentenkamp. Het weer was ook prima, en ik heb nauwelijks vervelende dingen meegemaakt. Helaas was er toch één echt groot dieptepunt, door een flinke ruzie tussen een vriend van mij en een groep zakkenrollende Polen kwam ik na Ben Howard bij de EHBO terecht met een gezwollen oog en een vreselijk bloedende lip, en daardoor moest ik mijn must-see Blur missen. Gelukkig krijg ik nog een herkansing op Sziget, maar ik baalde hier wel heel erg van.

Dit zijn de beste optredens die ik het weekend gezien heb, verder ook nog prima stukjes gezien van Nick Cave, James Blake, John Legend, Bloc Party en Palma Violets. Deze stukjes waren te kort om een oordeel over te geven, daarom heb ik alleen de optredens die ik volledig gezien heb een cijfer gegeven.

1. Editors 5*
2. The National 4,5*
3. Depeche Mode 4,5*
4. Ben Howard 4,5*
5. Frank Ocean 4,5*
6. Sigur Rós 4*
7. Rammstein 4*
8. Band of Horses 4*
9. Alt-J 4*
10. Kings of Leon 4*

Naast Blur heb ik Kendrick Lamar en Tame Impala helaas ook gemist, bij deze shows zat ik meestal op de camping om een beetje tot rust te komen. Best zonde, want ook dit waren optreden die ik eigenlijk wou zien.

Green Day, All Time Low en 30STM waren alle drie kut, maar gelukkig had de groep met wie ik was het wel naar zijn zin. Na een halfuurtje Green Day heb ik hen meegesleurd naar Sigur Rós en iedereen was gelukkig erg onder de indruk, mooi om te zien

De zondag was met afstand de beste dag. Depeche Mode, Band of Horses, Alt-J en Gogol Bordello (dat was me een gezellig feestje!) zorgden voor goede tot uitstekende optredens. Het hoogtepunt van het festival was ook direct de afsluiter van Rock Werchter: Editors. Ik stond bij dit optreden helemaal vooraan en ik ben de hele show heel erg onder de indruk geweest van wat Tom Smith en zijn mannen deden. Vanaf de ingetogen opener Nothing tot de knallende afsluiters Papillon en Honesty, ze schudden het uit de mouw alsof het niks was. Two Hearted Spider kwam zelfs zo hard aan dat ik met tranen in mijn ogen stond, wat een ongelofelijk goed nummer is dat toch. Toen dit concert was afgelopen had ik echt nergens meer woorden voor, na het opmaken van mijn bonnetjes aan wat biertjes kwam ik weer een beetje tot leven, maar ik heb eigenlijk de hele avond in een soort trance gezeten. Dit was de perfecte afsluiter van een geweldige editie Rock Werchter, tot volgend jaar!

Blur missen om uit te rusten op de camping? Dan doe je toch iets fout hoor

Nee, bij Blur was ik bij de EHBO Kendrick Lamar en Tame Impala heb ik gemist door de camping.

Leuke video impressie van Werchter 2013.

mini documentaire 2:30 minuten

dan deed je voor Blur ook iets mis

Of Monsters And Men, Tame Impala !!!!!!!, Django Django, Ben Howard, The Lumineers, Vampire Weekend, waar was ik Nu maar goed sparen om volgend jaar er heen te gaan!

Serieus Sam met Kendrick Lamar heb je niks gemist. Gadverdamme zeg.....

De mensen die wel van Kendrick's muziek houden en zijn optreden hebben gemist hebben toch wel wat gemist

Dus niemand heeft hier Trash Talk gezien of wat?

Zeker wel! Wat een wake-up call man! Sowieso het meest energieke optreden van heel het festival.