Scheutig met de tienen stoepkrijt. Ik vond Yonaka afgelopen weekend op Metropolis ook zeker 4,5 ster waard

Negens en tienen, ik rond deze keer alles af op hele sterren. Hier staan overigens ook enen en tweeën tegenover hoor, ik zoek lekker de extremen op.

[quote]JDS schreef:
Deze bands mogen we verwachten op Rock Werchter[/quote
Bedankt voor de info. Dan weet ik dat ik thuis kan blijven.

Pixies, Wilco, Yungblud en Thom Yorke toegevoegd.

The Streets ook!

En Pearl Jam, Twenty One Pilots en System of a Down waren eerder deze week al aangekondigd.

Ticketverkoop vanaf morgen 10u.

Vreemd: nog geen enkele artiest voor dag 2 aangekondigd...

En nu ook Faith No More erbij op Werchter.

Vast geen reactie op het gejammer van alle Graspop liefhebbers over System of A Down maar anders is het wel geniaal grappig van Schueremans ?

Na twee jaar de fijne sfeer en de matige muziek van Down the Rabbit Hole, ga ik dit jaar Werchter maar weer eens met een bezoek verblijden.

Leuk Casper, wel even bloggen hier over je belevenissen he?!

Pixies gaven natuurlijk de doorslag.

Geen Rock Werchter dit jaar ☹️
Volledig te begrijpen, toch pijnlijk.

Inderdaad.
En nadat België en Duitsland vandaag simultaan een ban uitspraken over (grote) festivals t/m eind augustus, neem ik aan dat Nederland a.s. dinsdag hetzelfde doet.

Rock Werchter gaat ook dit jaar niet door zie ik net ... voorspelt weinig goeds voor een festivalzomer.

Niets gaat door...

De optimist zag nog even dat eerder geannuleerde festivals (BKS, Graspop) op Facebook reclame gingen maken voor Werchter 2021. De optimist hoorde ook dat, ijs en weder dienende, per 1 juli elke Nederlander een eerste prik gehad moest kunnen hebben. Nu is Werchter in België, maar toch...

Dit was, helaas, de realistischer uitkomst.Wat zal ik in 2022 van Pixies genieten!

Wat 2 jaar Corona crisis wel niet met Casartelli kan doen......

En jawel, zojuist is er, bovenop de 7 al eerder geopenbaarde (en deels heel erg grote) namen een flinke uitbreiding van de line-up bekendgemaakt. Daaronder ook wederom de Pixies. Maar ook een hoop wel leuks.

Rock Werchter maakt hier toch altijd maar weinig los. Voor alle fans zal ik even in vogelvlucht door de 2022-editie heengaan.

Donderdag
We waren woensdagavond al gearriveerd, dus de gelegenheid om om 13.00 uur present te zijn was er, maar het eerste waar ik een enigszins actieve herinnering aan heb, was ILA die om 13.35 op kleinste podium The Slope stond. Een band op The Slope krijgt toch net wat makkelijker het adjectief 'sympathiek' en dat lukte dan ook net. Fontaines D.C. is niet echt mijn muziek en daar is, alle energie ten spijt, geen verandering in gekomen. Het eerste hoogtepunt kwam met Altın Gün in Klub C. De psychedelische folk werd met recht een feestje, al was dit volgens de aanwezige kenner nog niks vergeleken bij een echt concert. Daarna was het zwijmelen bij First Aid Kit. De show week niet veel af van die op Down the Rabbit Hole vier jaar geleden (al lieten de dames hun coverkunsten ditmaal op Don Henley los) en de indruk bestaat nog steeds dat het nieuwe werk soms wat naar de verkeerde kant van de zoet/glad-balans overhelt, maar van de gekende oude nummers was het wederom genieten. Pixies had ik oprecht een kans willen geven, maar om dat in de stromende regen te doen, was toch iets te veel gevraagd. In plaats daarvan was er Beck (wat het voor mij ook niet echt doet). The War on Drugs verraste dan wel weer positief. Op zich varieerden de ideale schoonzonen in de meeste nummers niet veel op de studioversies (een functioneel opgeblazen Red Eyes daargelaten), maar niettemin zat er live een intensiteit in die de muziek voor mij over de streep trok, waar dat met het studiowerk meestal niet lukt. Pearl Jam was de terechte hoofdact van de dag. Qua hoeveelheid Ten-nummers was het ook meer dan dertig jaar na dato niet klagen, maar ook uit het latere werk bleken de nodige fraaie momenten gehaald te kunnen worden. Hoe koud en vermoeid we verder ook waren, de band boeide twee uur lang met een goed opgebouwde show. Dat zou niet voor alle hoofdacts gelden...

Vrijdag
Ik zit het programma wat bevreemd terug te bekijken... Miles Kane (14.05) wilde ik wel zien, maar of dat ook gebeurd is... ik weet het oprecht niet meer. De eerste actieve herinnering was aan Bazart (17.15) en die is niet onverdeeld positief. Tussen Turnstile (meh) en The Chats (meh) liep ik langs het scherm van The Barn alwaar Alt-J speelde. Klonk toch wel beter en minder introvert dan de vorige keer; wellicht had ik daar gewoon moeten staan. Hoofdact Metallica redde met recht de dag. Hoewel ze onder de streep voor mij maar één echt goede en een klein handjevol redelijk goede platen hebben, wilde ik de metallegende zeker een keer live zien. Het optreden was routineus, bij vlagen wat eenvormig (al helpt het wel als je nagenoeg alle nummers kent) en met voldoende bijdragen van The Black Album (inclusief de aanstekerhit) bijna familievriendelijk. Begrijpelijkerwijs werden Load, Reload en Death Magnetic genegeerd. Dat er wel een St. Anger-nummer gespeeld werd (Dirty Window) was dan weer minder begrijpelijk, al viel het nummer best mee en was de zelfspot van James Hetfield eromheen onbetaalbaar.

Zaterdag
Nothing But Thieves (14.15) was de eerste band die ik wilde zien en dat was... nouja, gewoon leuk. Veel bands bewaren hun grootste hit tot het laatst, maar Måneskin deed botweg het tegenovergestelde. Verder was dit optreden vooral extravagant, maar voor een uurtje was het net vol te houden. Na een intermezzo op de camping, keerden we terug voor Jorja Smith in The Barn (in orde, al viel Blue Lights mij live iets tegen), waarna het tijd was om in het gras te ontspannen bij het scherm van Bicep (Klub C). Was fijn voor wat het was. Van eerste halve hoofdact Twenty One Pilots pakten we alleen het staartje mee en dat klonk toch wel leuker dan in de voorbereiding het geval was. En toen was daar dus nog die andere halve hoofdact Imagine Dragons. De verwachtingen waren al niet echt hooggespannen, maar de aanstellerij van de zanger, de exact zelfde crescendo-opbouw van elk nummer, het dichtgeplamuurde geluid, het totale gebrek aan memorabele liedjes en de overdaad aan confetti, vuurwerk en andere smoke and mirrors sloegen echt alles. En dit oordeel was al geveld voordat de band zich, geïnspireerd door de Oekraïne-oorlog, aan Alphavilles Forever Young vergreep. Wat. Een. K*tband.

Zondag
Het was vooraf wel duidelijk: het zwaartepunt van het festival zou op donderdag en vooral zondag vallen. Volgens sommige aanwezigen hoorde Joost ook tot die zwaartepunten, maar diens feestelijke boemboem kon mij en mijn directe gezelschap toch niet bekoren. Punkband Fever 333 lukte dat althans bij sommigen in het gezelschap wel. Het Belgische High Hi leverde in Klub C fijne pop-rock en was daarmee een eerste bescheiden hoogtepuntje van de dag. Keane op het hoofdpodium ging er bij mij met volle teugen in. Ik had de band eenmaal eerder gezien, toen hun derde album net uit was. Dat album werd ditmaal genegeerd, maar dan nog kon een uur lang de ene na de andere hit opgelepeld worden. Erg vernieuwend of technisch opzienbarend is het allemaal niet, maar qua melodieus vernuft staat de band wat mij betreft in de afgelopen twintig jaar toch op redelijk eenzame hoogte. Later diende zich in The Barn met Michael Kiwanuka nog een uitgesproken hoogtepunt aan. Wellicht is Kiwanuka een beetje soul voor rockliefhebbers, maar de fraaie liedjes en het volle bandgeluid maakten unaniem diepe indruk. Royal Blood was leuk genoeg voor op de achtergrond, maar de benen mochten even gespaard worden, want er moesten nog twee halve hoofdacts afgewerkt worden. Allereerst waren daar The Killers. Nu is de status van Mr. Brightside als festivalanthem welbekend en dat nummer stelde dan ook niet teleur. Vrijwel alle andere hits stelden helaas wel teleur. Te poppy, te ingehouden, wat het ook was... The Killers zijn gewogen en te licht bevonden. Ook van Red Hot Chili Peppers ging de vlag niet echt uit. De band, met Flea als de facto bandleider, was op zich strak genoeg, maar verloor zich te veel in intermezzo's en recente nummers waar eigenlijk geen haan naar kraaide. In het laatste halfuur werd er een inhaalslag gemaakt, maar dat was toch een beetje too little too late.

Genoeg muzikale hoogtepunten (zonder dat er eentje huizenhoog bovenuit stak) en bovenal fijn weer gewoon met 90.000 man op een festival rond te hangen.

Ik ben 1 dag geweest dit jaar: donderdag. Werchter is altijd kiezen tussen acts die samen spelen op de verschillende podia, maar ben zo blij met mijn keuzes.

Goed op tijd aangekomen en genoten van ILA die ik al een keer had gezien in Trix. De enige winnaar van De Nieuwe Lichting 2022 op het festival en goed op weg om nog eens terug te mogen komen op een later moment en groter podium. Even wat meegepikt dan van Fontaines D.C. maar niet echt fan. Daarna genoten van Haim die zich best amuseerden op het podium. Vervolgens een tijd in de Barn blijven plakken (zodat ik ineens de korte regenbui heb overleefd) met de immer sterke First Aid Kit vooraan en blijven zitten zodat ik op de eerste rij kon genieten van Beck. Die was even te laat, maar zorgde toch nog voor een feestje. Ik had Pixies al 2 keer gezien, dus was het tijd voor Beck die op hetzelfde tijdstip speelde.

Hierna tijd genomen om te eten. Nog getwijfeld tussen Black Pumas (maar ik hoorde dat het wat teleurstellend was) en The War On Drugs (die ik live gewoon saai vind) om zo op het gemak naar voor te schuiven en vrij ver vooraan naar Pearl Jam te kunnen kijken. Mooie afsluiter van de avond met een trip back to the 90s. Vruchtbare en muzikale dag!

Kaartje voor dit jaar is binnen. Nogmaals een uitgebluste Red Hot Chili Peppers zien, wie wil dat nou niet.

Had door de komst van Arctic Monkeys en Queens of The Stone Age een kaartje voor zondag gekocht met het idee dat de rest van de dag qua stijl ietwat in lijn liggen van de headliners. Was me dat een ontgoocheling, op een enkele uitzondering na enkel magere toevoegingen. Terwijl op een andere dag bv Interpol nog komt.

Ah, hij is ook al naar dagen uitgesplitst. Met Interpol, Muse en Sigur Rós op zaterdag denk ik dat daar voor mij, anders dan vorig jaar, het zwaartepunt ligt.

Wat mij betreft is het kommer en kwel in festivalland.
De vrijdag van Rock Werchter is de uitzondering en had ik heel graag bijgewoond, maar kan ivm werk niet. Om mezelf te kwellen even op een rijtje wat het had kunnen zijn:

13.00-13.40 The Haunted Youth
14.10-15.00 Spoon
15.00-16.00 Viagra Boys
17.00-17.50 Squid
19.05-20.20 The Black Keys
Liam Gallagher of Editors
23.30-01.00 Red Hot Chili Peppers

Een andere route had zomaar langs The Hu, Kasabian en Fever Ray kunnen leiden.

Helaas voor mij en veel plezier voor wie wel gaat.

Ik begrijp dat ik toch niet helemaal de enige MusicMeteraar op Werchter was. Maar dan toch wel de eerste die er hier iets over meldt.

Donderdag
Mijn vriendengroep zou pas later op de donderdag arriveren, dus na wat wikken en wegen ben ik donderdagochtend in alle vroegte vooruit gereisd om een aantal dames te zien. Gretz kan trots op me zijn. Allereerst was daar Weyes Blood die in The Barn een mooie, sprookjesachtige show neerzette. Zij was de wekker om kwart over zes dubbel en dwars waard. Voor de 'stoere rock' van Anna Calvi in hetzelfde theater gold dat al iets minder en Froukje op het hoofdpodium is helemaal gewogen en te licht bevonden, met veel kokette ritmische rijmelarij en Een Teken als bescheiden witte raaf. Het avondprogramma had Iggy Pop als voornaamste blikvanger en omdat we de mogelijkheid van een volle Barn (ondanks uitbreiding tot een pop-up concertzaal voor 20000 man) inmiddels in beeld hadden, waren we daar ruim op tijd. Fijn om de legende een keer te zien, al zaten The Passenger en Lust for Life als hits wel erg geclusterd. Een aantal Stoogesklassiekers verhoogde de feestvreugde verder. Röyksopp had haar oude nummers opgepimpt met een borstkasvermorzelende housebeat, dus dat was iets om snel weer te vergeten. Mumford & Sons (die Stromae als hoofdact verving) had ik eventueel een kans willen geven, maar toen ik uit de verte ergens voor in het optreden Little Lion Man al langs hoorde komen in een uitgeklede trage versie had ik al gegeten en gedronken.

Vrijdag
Inmiddels ook in de blasé modus heb ik The Haunted Youth en Spoon gelaten voor wat ze waren; Bear's Den om vier uur was mijn eerste optreden. Er zat amper een moment van herkenning in, maar een mooie organische en energieke sound hadden ze. Het zou het hoogtepunt van de dag maar kunnen zijn, al was Kasabian (van veilige afstand op het hoofdpodium) leuker dan verwacht en The Black Keys (idem) waren, ook buiten de voorziene climax van Lonely Boy om, eveneens in orde. Daarna nam de groepsdynamiek het even over van het bewust selecteren. Liam Gallagher begon met een paar nette Oasishits, maar toen hij er een paar solonummers achteraan gooide, besloot ik toch maar mee te gaan naar Editors... die we wegens een al volle Barn op het scherm buiten moesten volgen. Toegegeven, ook dat went... halverwege wederom achter de groep aangehost "voor een goed plekje bij Red Hot Chili Peppers" (de hoofdact van vrijdag). Het moet gezegd: hun optreden was beter dan dat vorig jaar, al was het maar omdat geijkte hits en (nog steeds royaal aanwezige) overbodige nieuwe nummers nu wat evenwichtiger in de mix zaten. Hoewel het repertoire van de band me verder ook best sympathiek is, krijg ik er live door de oordoppen heen zelden echt een wauw-gevoel bij.

Zaterdag
Dat Editors een veel prominentere plek in de programmering hadden dan Interpol (tien voor vier zaterdagmiddag) bevreemdde me vooraf nogal (er kan maar één copycat de eerste zijn), maar na een back-to-backvergelijking (Editors voor de tweede keer, Interpol voor de eerste) snap ik het een stuk beter. Qua persoonlijke favorieten (C'Mere, Obstacle 1) leverde de band (wat bij die eerste toch wel een bescheiden positieve verrassing was), maar wát een gebrek aan uitstraling. Enigszins tot mijn eigen verbazing hebben we het einde niet gehaald. Sigur Rós in The Barn (waarvoor we zeer ruim op tijd waren) voldeed wel aan de verwachtingen en overtrof ze wellicht zelfs. De zweverige sound en de zang van Jónsi vallen in een random mix niet altijd even lekker, maar live was het toch wel een intense ervaring. Popplagið was het verwachte daverende slotakkoord, maar eerder in de show mocht de climax van Festival er ook al wezen. Met Touché Amoré op The Slope kon het kopje "onbegrijpelijke herrie" voor dit jaar ook weer afgevinkt worden. Van het hoofdpodium mag Oscar and the Wolf nog als verrassend prettige hernieuwde kennismaking genoteerd worden en daarna was het tijd voor de zaterdagse hoofdact: Muse. Vooraf was dat de naam waar ik nipt het meest naar uitkeek. Helaas legde ook Muse wel een stevige nadruk op recent werk (waarbij ze zich, naar het scheen, wat lieten gijzelen door het decor horend bij het Will of the People-album: dat was nou eenmaal meegezeuld, dus daar moest maar flink wat van gespeeld worden ook). Het inmiddels 17 jaar oude Black Holes and Revelations (nog altijd hun laatste écht goede plaat) won verder de setlist, waarbij naar mijn smaak met name de eerste drie albums er knap bekaaid afkwamen. Een akkefietje met een kennelijke kortsluiting richting het eind van het optreden droeg bij een band die anders om hun zeer strakke en professionele shows bekendstaan nog wat verder aan de gemengde gevoelens bij. Het trio Starlight / Supermassive Black Hole / Map of the Problematique was zo magisch als het moest zijn, dat dan ook weer wel. En Uprising en (vooral) Plug in Baby ook.

Zondag
Daar het mij op de vierde dag aan echte must-sees ontbrak, heb ik me maar gewoon laten meeslepen. Dat begin om tien over twee met Amenra. Intens, maar toch wel een maatje minder interessant dan wat ik hiervoor wel intens genoemd heb. Puscifer leverde een aardig optreden met vervreemdende visuals. Dat het een zijproject van Maynard James Keenan was, had ik tot het einde van de show dan weer niet meegekregen. Omdat een festival zonder dieptepunten ook niet compleet is, hebben we de prefab covershow van Lil Nas X op het hoofdpodium, van veilige (maar nog steeds veel te nabije) afstand ook helemaal ondergaan. Daarna kon alles enkel meevallen en dat deden Queens of the Stone Age dan ook nadrukkelijk. Ofschoon beginnen met de grootste hit een curieuze keuze was, beviel het optreden mij beter dan dat op Down the Rabbit Hole van vijf jaar geleden. Josh Homme praatte als een ware entertainer de energieke nummers (waarvan ik er, als het meezat, vier herkende) aan elkaar en er kon aan het einde nog even fijn gemoshed worden. Queens of the Stone Age deelde hun hoofdactstatus met Arctic Monkeys en omdat ik daar geen hoge verwachtingen van had, zou dat best mee kunnen vallen. Dat deed het... heel af en toe. Van de liedjes van de band ben ik over het algemeen weinig kapot: een vermoeiende, te Britse, attitude en veel liedjes die een vreemde potpourri van te veel ideeën zijn waar geen lekker eindresultaat uit komt. Credits wel voor het hoge energieniveau dat veel nummers van met name het debuutalbum hebben. Welnu, het optreden had twee prominente euvels: wederom veel te veel recente (en helemaal niet energieke) nummers, al vind ik daarvan Four out of Five wel aardig (en die kreeg een nette vertolking). Het andere euvel was dat bij nogal wat oude nummers het tempo ook een funeste vertraging onderging en zo heb je ineens een te slome I Bet You Look Good on the Dancefloor. Ook 505 kwam maar matig uit de verf. Maar er waren toch ook meevallers? Nouja, Crying Lightning bleek toch wel beter dan in de herinnering.

Rock Werchter 2023 was al bij al een herkenbaar feestje zonder grote hoogtepunten. Dat vonden de programmeurs kennelijk ook, want ook de hoofdprogramma's waren niet meer dan anderhalf uur toebedeeld (nou vooruit, Arctic Monkeys smokkelden er tien minuten bij... voor al die trage uitvoeringen?). Ik sluit niet uit dat we volgend jaar maar weer eens een ander festival aandoen.

Volledig mee eens met deze constatering. Het was echt zoveel leuker om Arctic Monkeys in 2013 of eerder live te zien. Ook qua beleving van het publiek. Ik heb geen fatsoenlijke moshpit gezien, terwijl dat toch de standaard was bij veel nummers.

Ik heb vernomen dat Johnny Marr dit jaar op Rock Werchter is. Of nou ja, of de user Johnny Marr er is weet ik niet, maar de artiest Johnny Marr in ieder geval wel

Vorig jaar via de KBC-wedstrijd op de wei tickets gewonnen voor de donderdag. Dit was niet per se de dag die ik uit mezelf ook zou gekozen hebben, maar een gegeven paard kijkt men niet in de mond. Aangezien mijn vrouw en compagnon de route in verwachting is, hebben we ons stelselmatig sterk achteraan de wei gezet, hetgeen natuurlijk een impact heeft op de beleving van de muziek.

Vrij vroeg gearriveerd - mede door de parkeerbeperkingen - en daardoor ook mooi op tijd voor Stone (****) die een lekker energie optreden voor de dag brachten. Leuke nummers en veel schwung om de dag op gang te brengen. Ik kende enkele tracks van hen, maar hier moet ik zeker nog meer van horen. Vervolgens zijn we aan de main stage blijven staan voor The Gaslight Anthem (***1/2) die een zeer degelijk optreden brachten. Ideale muziek om in het aangename zonnetje te aanschouwen met natuurlijk hun topper '59 Sound achteraan de set. Dan tijd voor het echte werk met The Hives (****1/2) waar ik vroeger fan van was, maar die al een jaar of 10 van de radar verdwenen waren. De recentere nummers waren dus minder bekend bij mij en brachten ook niet zoveel bij mij teweeg, maar gelukkig speelden ze ook veel ouder werk en was Howlin' Pelle weer in bloedvorm als rasentertainer met arrogantie voor de ganse wei. Fijne set die de wei helemaal deed opveren en mezelf ook. Tussendoor ook te weten gekomen dat dat nummer uit de IKEA-commercial dus ook van hen is.

Vervolgens een stukje van Johnny Marr gezien buiten de tent. Die speelde opvallend veel van The Smiths, wat op zich wel fijn was op de achtergrond. Halverwege de set begon evenwel Parkway Drive te spelen en dat overstemde de rest van de nummers die nog kwamen. Tussendoor ook nog een klein stukje van Black Pumas gezien toen ik al in de tent voor Slowdive (****) op een goed plekje aan het wachten was. Hoewel ik slechts de halve set - vrouwlief wou naar Dropkick Murphys - gezien was het wel sterk gebracht en met regelmatig een bijkomende aanzwellig of outro om de sfeer aan te wakkeren. Vervolgens Dropkick Murphys (**1/2) gezien, maar dat vond ik eerlijk gezegd maar zozo op de enkele hits na. Daarna zijn we naar PJ Harvey (***1/2) waarvan de set sterk gebracht werd, maar voor mij te veel nummers van de recente plaat die me minder deden en op een stukje van het album Let England Shake en de klassiekers op het einde na te weinig momenten waarbij je echt opveerde.

Daarna was Greta Van Fleet (***) aan de beurt, hetgeen op zich niet slecht was, maar ik vind ze te weinig songs van niveau hebben om de plek van subheadliner te rechtvaardigen. Fijn voor de achtergrond, maar weinig beleving. Ten slotte zijn we nog naar The Clockworks (**1/2) gaan kijken die me eerlijk gezegd wat tegenvielen. De nummers op plaat deden me vaak meer dan wanneer ze live gebracht werden. Afronden deden we met Lenny Kravitz (**), hoewel de vermoeidheid ook al wat begon toe te slaan. Toen bleek dat op de opener na het begin niet veel soeps was en met vrees voor te lang uitgesponnen Let Love Rule zijn we dan maar op tijd vertrokken. Conclusie: enkele degelijke bands gezien, maar de headliners waren voor mij te matig.

Rock Werchter 2024. Feestje voor oud en jong...

Lenny Kravitz, Dua Lipa, Måneskin, Foo Fighters... Alle headliners straal genegeerd. En toch. De meeste verwachte parels, vier- en meersterrenacts voldeden ruimschoots en samen met de onbekende aangename verrassingen schitterde het op Rock Werchter 2024 weer van de hooggekwoteerden.
Hier mijn eigenzinnige top 12:

1. IDLES
2. dEUS
3. Whispering Sons
4. PJ Harvey
5. Yard Act
6. The Last Dinner Party
7. Psychedelic Porn Crumpets
8. The Streets
9. Johnny Marr
10. Arlo Parks
11. Slowdive
12. Marc Rebillet

4 juli 2024

Stone - Opener Main Stage - 12.45u. -

☆☆☆☆

Verdomme, door de langere set van Lenny Kravitz straks - weet je, hij is dan nog vroeger gestopt ook -, moesten de rockers van de Liverpoolers van Stone, de openers van het festival, een kwartier eerder het podium op. Stonden we dus dan wel nietsvermoedend nog aan te schuiven in de rij. Wat we van daar af ineens hoorden maakte enkel maar pissiger. Wat we uiteindelijk zagen bevestigde alleen maar: dit is de goeie stuff waarvan ze rock maken, schor, zweterig, meedogenloos en triomfantelijk. Rock vintage 2024 met een Adonis-zanger, Finley Power, die de wacht van Mick Jagger zo kan overnemen. Dit is een halsbrekende groep die met zijn strijdkreten het vroege publiek probleemloos overstag doet gaan. Alleen knallers aan een hels tempo die op het eerste halfuur al de helse moshpits doen aangroeien. Energie, springerigheid en opwinding van het beste soort. Een kleine band dus die het - nogmaals - verdomd waard is om vanuit de schaduw op een mainstage als Werchter te openen. Stone! Stone! We want more. Next time!

Setlist:
Enter the Heroes
Waste
I Gotta Feeling
Sold My Soul
Money (Hope Ain't Gone)
My Thoughts Go
Queen
Save Me
Leave It Out


Eefje de Visser - Main Stage - 14.20u. -

☆☆☆☆

De Barn boordevol gelopen voor Eefje de Visser's passage op Rock Werchter. Een optreden van Eefje de Visser is niet minder dan een oogverblindend sfeervolle show met voor het podiumgrote gordijn, geteisterd door de flitsende lichtshow, een hele schare hoogst professionele muzikanten en twee achtergrondzangeressen, die niet enkel schoon meerstemmig zingen, maar samen met Eefje ook uitgekiend dansend uit de voeten gaan. Echt niet aan iedereen gegeven om zoiets op poten te zetten. Zijn haar albums dan al hoogtepunten van muziek en poëzie, de perfecte wijze waarop ze al die oorstrelende melodieën magistraal naar het podium brengt heft die zo mogelijk nog een stapje hoger in de droom die haar muziek al is. Veel catchy oorwurmen uiteraard van het meesterlijke 'Bitterzoet' waarmee haar bekendheid in de Lage Landen definitief vastgebeiteld werd. Zowel de pulserende elektronica als de klassieke instrumentatie is indrukwekkend. Met een Barn die van achteren tot voor dan ook eet uit haar hand. Sterk.

Setlist:
Bitterzoet
De parade
Zwarte zon
Storm
Heimwee
Startschot
Uit het oog
Vlammen
Stilstand
Lange vinnen

The Hives - Main Stage - 15.45u. -
☆☆☆☆

Beginnen doen ze met een sinister Rigor Mortis van Chopin. The Hives, je weet wel, die vijf coole Zweedse rockers in altijd hip bliksemende maatpakken. Ook zo goed als de eersten die met hun gitaren hun garage uitgestormd kwamen. Die ambitieuze mannen die met sterallures de wereld zalfden met hun eeuwig 'Hate to Say I Told You So en sedertdien met tientallen gelijkaardige, akkoordenarme, nooit vervelende hits, wel zij waren in Werchter helemaal hun goeie ouwe explosieve en ironische zelve en dit is bij voorbaat goed voor een feestje vol jump- en doorgedreven volksmennerij. "Everybody screams now!", onthouden we uit de ononderbroken woordenvloed van olijke frontshowman Howlin' Pelle Almqvist. Terwijl de band intussen wijdbeens alle mogelijke pasjes uit de rock'n'rollcatalogus etaleert als waren de fifties en de sixties er weer helemaal terug.
Het tempo blijft onafgebroken hectisch, de menigte jumpt uitzinnig in het rond, mosht en raakt botsend in verwarring. Als afsluiter vormt Howlin' Pelle de grootste moshpit van het RW 2024 so far, met Mr Hive himself helemaal schreeuwend right in the middle.
The Hives is een onwaarschijnlijke rockmachine die als je er helemaal voor openstelt je de tijd van je leven geeft. Als is dat dan maar een zestig minuutjes.

Setlist:
Bogus Operandi
Main Offender
Rigor Mortis Radio
Walk Idiot Walk
Good Samaritan
Stick Up
Try It Again
Hate to Say I Told You So
Trapdoor Solution
Bigger Hole to Fill
Countdown to Shutdown
Come On!
Tick Tick Boom


Johnny Marr - Club C - 17.00u. -

☆☆☆☆1/2

Natuurlijk wordt het drummen om nog in Club C binnen te raken voor immer coole Johnny Marr. Wil werkelijk iedereen hier dan hetzelfde stuk muziekgeschiedenis meepikken met de présence van de gitarist-pianist-muziekschrijver hier van een der beste bands ooit, The Smiths? Zo is het blijkbaar.
De meute wordt door een energieke Marr in topform op zijn wenken bediend met een hitrevue met o.m. 'This Charming Man' en 'Panic' die vreugdevol en onversleten helemaal de tijd van The Smiths doen herleven, maar evengoed met het erfgoed uit zijn lange solocarrière. En wat dacht je van Marr vol zelfvertrouwen die guitig solerend opgaat in een wild 'The Passenger' van Pop, dat uiteraard bijgevallen wordt vanuit duizenden kelen. Dol enthousiasme en handgeklap is de man zijn deel.
Eindklapper in dezelfde dolle sferen wordt veroorzaakt door het schitterend gebracht 'There's a Light That Goes Out Tonight'. Marr besluit haast in trance, de snaren pikkend van zijn gitaar bovenop zijn zwartgrijze haren. Memorabel.

Setlist:
Armatopia
Panic
Generate! Generate!
Spirit Power and Soul
This Charming Man
Somewhere
Walk Into the Sea
How Soon Is Now?
Easy Money
Getting Away With It
The Passenger
There Is a Light That Never Goes Out


Slowdive - Club C - 22.00u. -

☆☆☆☆1/2

De shoegazers van Slowdive hebben het vele jaren niet onder de markt gehad. Maar met het episch geluid van hun laatste album 'Everything Is Alive' en een veranderde tijdsgeest staan ze ineens weer helemaal op het voorplan. Iemand zei ooit over hen: "Ze hebben meer in zich van Pink Floyd dan van The Sex Pistols". Ok, inderdaad, natuurlijk, maar ik hou het toch liever ook bij The Cure en Depeche Mode. In alle geval het is de eigentijdse energieke droommuziek die ook in Klub C erg goed wordt onthaald. In de tent zitten zelfs verre van overwegend de oudere fans. Integendeel, naast mij zit een groepje jonge twintigers hoopvol de aftrap af te wachten, nog ongeboren wanneer Slowdive debuteerde, maar nu oprecht geïnteresseerd te weten of ik ze misschien nog ken van die begintijd.
In een waas van blauw en magenta is Slowdive intens en resoluut overweldigend. Muzikale golven van gitaren in eindeloze reverb die zich in elkaar verweven, de drums, de etherische zangstem van Rachel Goswell en vooral al die elektronica en die de massa onophoudelijk overrompelende effecten die een enorme transcenderende muur van geluid opbouwen.
Het wordt allemaal voortgebracht door een erg gefocuste professionele band, die door het publiek deinend wordt aanhoord, met gesloten ogen of in een of andere verre meditatieve toestand.
Tegen dat de lichten weer aanfloepen is een groot deel van Slowdive's imponerende vibraties, de mooiste tijdloze shoegaze van deze tijd, inmiddels ook al via de nu wijdopen poorten van Klub C de avondlijke wei opgedreven. Slowdive werd met veel ontzag beluisterd. En ongetwijfeld hebben ze veel nieuwe zieltjes gewonnen. Het meisje naast mij stak al bewonderend een duimpje omhoog.

Setlist:
Star Roving
Catch the Breeze
Crazy for You
Souvlaki Space Station
Sugar for the Pill
kisses
Alison
When the Sun Hits
Golden Hair

PJ Harvey - The Barn - 20.00u. -

☆☆☆☆1/2

Ofwel schrijdt PJ Harvey daar in The Barn als een ballerina magisch en in vervoering over het podium in haar lange witte jurk en zingt ze als een Bowie hoogsnijdend haar songs. Of staat ze stijfstil aan de microfoon met enkel haar stem, intiem en sensueel, en haar bleke akoestische gitaar. Of ze trekt, geruggesteund door rots John Parrish en haar band, krijsend en kermend stevig rockend aan de snaren van haar elektrische gitaar. Hoe dan ook het publiek zal keer op keer laaiend reageren op alles wat ze doet. Want wat een charisma heeft dit frêle, kleine vrouwtje en dat straalt zo die massaal grote The Barn in. Al die songs, die hits van heel vroeger en nu, verpakt in stijl, pathos en glamour, worden met veel herkenning begroet, opgezogen, met wild handgeklap onthaald. Neen, enkel een lange ovatie als in The Barn is goed voor een show als van Polly Jean. En dat nu al voor de ontelbaarste keer. Grote klasse.

Setlist:
Prayer at the Gate
The Nether-Edge
I Inside the Old Year Dying
The Glorious Land
Let England Shake
The Words That Maketh Murder
A Child's Question, August
Send His Love to Me
50ft Queenie
Black Hearted Love
Angelene
The Garden
The Desperate Kingdom of Love
Man-Size
Dress
Down by the Water
To Bring You My Love

The Clockworks - The Slope - 22.05u. -

☆☆☆☆

Heel veel volk daar aan The Slope voor de adhd-Ieren van The Clockworks. Ze hadden al dat succesvolle debuut 'Exit Strategy' op hun conto en dit blijkt dus zelfs al tot in Werchter te zijn doorgedrongen.

The Clockworks, meer dan een vrolijk groepje enkel goed om Ierse pubs mee op te rammen. Neen zie, ze kunnen aardig weg met al die knappe, vaak grimmig aangemeten arrangementen. The Clockworks zoals ze hier staan da's een mélange van slimme en solide songs, pakkende melodieën, weinig parlando van frontman James McGregor, strakke en rauwe gitaren, pit en vuur, alles sprankelend als met de gekende wilde frisheid. Passeert de overdonderende speed van 'Bills and Pills', het messcherpe 'Mayday Mayday' en het springen in de aardedonkerte van 'Enough Is Never Enough' en nog zo'n paar kleppers. En welk een fantastische stem bovendien heeft die McGregor. Man, wat kan die kerel hartverscheurend zingen. Je hoort van alles, ergens iets van het timbre van Tom Chaplin of Alex Kapranos tussen die intense postpunk à la Fontaines D.C. en poprock van bands als Kaizer Chiefs en jawel, Arctic Monkeys.
The Clockworks, da's samen vooral zang vol vuur en emotie die pas goed tot leven komt in het geheel van die gesmeerd samenspelende, nooit afgevende groep. We hadden eerder al van die fantastische Ierse bands als Fontaines D.C. of The Murder Capital. Een band met de speed en de diepgang van The Clockworks kan er dus gerust nog bij.

The Streets - Club C - 23.30u.

☆☆☆☆1/2

Mike Skinner en The Streets, dat zijn nog eens live-performers en zo zie je hen jaren later dan toch weer eens aan 't werk in Club C tijdens RW's eerste rocknacht. The Streets dat is dan ook een amalgaam van alles wat de rock heeft voortgebracht, opzuigers van alle muziekstijlen, dan nog eens door godfather Skinner met zijn eigen Britse flair aaneengebreid in de meest uiteenlopende babbeltrants. Meer heeft een gretige menigte dan ook niet nodig om op te warmen en op te bruisen tot één grote verenigde Spa-rood-bron. Het duurt dan ook niet lang of Skinner heeft zijn podium vergroot tot ver over de eerste rijen en de communicatie met het moshende publiek wordt wederzijds. Na deze helse, al te korte run door de hele The Streets-catalogus het eerste langdurig voetengestomp en de meest oorverdovende scanderingen van dit jonge RW24. Voor The Streets: die zijn immers meer dan nostalgie, die zijn anno 2024 als band nog steeds zo krachtig als wat, zo vitaal en o zo meeslepen'"d. En ze worden geleid door een muzikaal genie die dus ook de hele Werchteriaanse krachttoer probleemloos in goede banen heeft geleid. Hulde!

Setlist:
Turn the Page
Who's Got the Bag
Let's Push Things Forward
Don't Mug Yourself
Could Well Be In
Has It Come to This?
I Wish You Loved You as Much as You Love Him
Wrong Answers Only
On the Edge of a Cliff
Weak Become Heroes
Mike (desert island duvet)
Fit but You Know It
Dry Your Eyes
Blinded by the Lights
Take Me as I Am

5 juli 2024

Loverman - The Barn - 13.00u. -

☆☆☆1/2

Afbijten met een keihard 'Lover Man' van Jimi Hendrix en daar komt ineens in clown-outfit haast krullebol Loverman vanuit het publiek het podium opgekropen. Hij blaast en passant op die toevallige trombone, teistert even zijn piano om uiteindelijk in choreografie knus het hobbelpaard op te belanden. Volgt met akoestische Spaanse gitaar een bluesy serenade om de grijze vrijdag wakker te soleren. Van een entrée gesproken!
Een schitterend diep doorleefd 'Loverman' volgt en 'Out of Sight', allemaal van zijn prachtdebuut, de break-upplaat 'Lovesongs', catalogus vol melodische 'Lovesongs'. Loverman is een teatrale singer-songwriter pur-sang die zijn set in de nog veel te grote The Barn combineert met sierlijke dans. Loverman blijkt daarbovenop een indrukwekkende crooner met een uitzonderlijk fraaie bariton wiens diepe stemtimbre zowel bij Adrian Crowley, Madrugada's Sivert Høyen, Lee Hazlewood of bij Leonard Cohen aanschurkt. Met deze twee laatsten, met Nick Drake ook en Nick Cave, heeft, los van al zijn vaudeville, ook zijn muziekstijl veel gemeen. In eenvoud en met weinig middelen alles daar gewoon helemaal alleen doen. Een man en zijn uitzonderlijke stem, zijn gitaar, zijn piano.
Die piano, oef, ja ook die is mee. Hij sleept hem zelfs daar waar je hem het liefst wilt zien, maar geeft er enkel een vakkundig jazzy improvisatie op ten beste.
Loverman weet met zijn apart melancholisch stemgebruik, obscure vertolking en zijn expressieve lyrics zo zijn eigen draai te geven aan de singer-songwriterstraditie.
In de diepduistere Nosferatu-song 'Into the Night' blijkt hij niet alleen een muzikale persoonlijkheid met puur charisma die de luisteraar liefkozend charmeert en warm omhelst. Als antithese heeft hij in zich ook de ingehouden ruwe woede van de hyperkinetisch rammende punker-clown. Die is in staat uitgebreid te jongleren met de emotie van de ruimte en van het publiek. Hij isoleert de vreemste klanken en kreten om er uiteenlopende sferen mee op te roepen.
Afwachten of daarmee voor hem de succestrein op volle toeren de richting wereld zal opdraaien. Het is hem gegund.
En weg was hij weer, podium af, met zijn trombone in de hand recht de Werchterse wei in.

Setlist:
Intro
Call Me Your Loverman
Tinderly
Would (Right in Front of Your Eyes)
Limbo (We'll Meet Again
After You've Gone
Differences Aside

Yard Act - Club C - 13.40u. -

☆☆☆☆1/2

In mijn stormrun naar een broeierige Club C heeft het maffe Leedse viertal Yard Act warempel al een driftig 'We Make Hits' ingezet van hun laatste prachtwerk 'Where's My Utopia'. Yard Act, op RW sowieso een must, vooraan als ze staan in het selecte rijtje met Idles, Fontaines D.C., Black Country, New Road, Squid, The Murder Capital. En effectief, ze slagen er perfect in de zalig geregelde chaos van hun moeilijke tweede aan de tent over te brengen. Wat een groove, wat een erafspattende uitbundigheid, één aaneengeregen flitsend Zappaïaans experiment. Hier bemerk je wel vage sporen van hiphop, maar het lustig buiten de lijntjes kleurend Yard Act is vooral dat swingend dance-punkgezelschap, waarbij evengoed enthousiast disco wordt aangesleept en waar een hele trukendoos vol aanstekelijke verrassingen over de verbijsterde menigte wordt uitgekeerd.
Al de problemen uit het land van Charles en Camilla verneem je hier recht fulminerend uit de mond van een als altijd zelfspottend reflecterende frontman James Smith. Die erfde al de nasaliteit van Beck en in Yard Act maakt hij van kletsen met stijl een deugd. Waar gepast kronkelt hij bovendien als een echte Frank Black over het podium.
Yard Act verklaart zich België heel erkentelijk. Als dank daarvoor serveren ze in Club C een postpunkfeest van jewelste, een verslavende, coole luisterervaring in de traditie van Talking Heads en Gorillaz. Een Britse band zo geschift als het wildste Madness die een regelrecht hoogtepunt scoort.

Setlist:
Dead Horse
We Make Hits
Witness (Can I Get A?)
Down by the Stream
Dream Job
Fizzy Fish
When the Laughter Stops
The Overload
100% Endurance
The Trench Coat Museum

Tom Morello - The Barn - 18.00u. -

☆☆☆☆

Good old Tom Morello, de virtuoze snarenman van wijlen Rage Against The Machine en Audioslave is on tour en alleen al aan de decibels zal Werchter het geweten hebben. Je ziet het zo, hij weet maar al te goed waarmee hij je zal raken, dus ook een tot de nok gevulde The Barn gaat in een mum van tijd vol van Morello-liefde overstag. Strooi gewoon maar wat van die overbekende RATM-deuntjes in de setlist, Tom, verre dus niet alleen die klassieker 'Killing in the Name' die hij overigens aankondigt als "an old Belgian popsong" en de hel zal telkens spontaan losbreken. Een hectische massa duizenden die je ziet opveren in één opeenvolgende ritmische kadans en die de messias volgt, woord voor woord. De mix der songs, op de scene, zijn attitudes, zijn gitaren, alles ademt uiteraard volop volgens de politieke standpunten van notoir wereldverbeteraar Morello: veel songs dus met een sowieso expliciete boodschap, waartussen dan nog met graagte commentaartjes en wat extra onverholen duiding doorheen worden verweven.
Maar Morello, dat is overwegend de muur van riffs en solo's, de loeiende en schurende gitaren. Covert hij daar warempel dan toch Måneskin's ''Gossip', maar in zijn razende versie wordt ook die song welhaast onherkenbaar. Groot zanger kan je Morello niet noemen - but who in The Barn cares? - maar het komt wel ergens tot uiting als hij een Chris Cornell-eerbetoon inzet of zelfs semi-akoestisch Springsteen covert. Voor enig relaxerend akoestisch rustpunt waar de stem primeert is gelukkig de set te kort. Eindigen doet hij dus met een pak dat hem veel beter past, een uitzinnig 'Power to the People' van Lennon waar Tom Morello zijn hele arsenaal aan flitsende mennerij met verve etaleert. Wat een groot performer dus. Dat blijft overduidelijk.

Setlist:
Berlin Sunset
Soldier in the Army of Love
Vigilante Nocturno
Testify / Take the Power Back / Freedom
One Man Revolution
Let’s Get the Party Started
Hold the Line
Gossip
Kick Out the Jams
Bombtrack / Know Your Enemy / Bulls on Parade / Guerilla Radio / Sleep Now in the Fire / Bullet in the Head / Cochise
Like a Stone
The Ghost of Tom Joad
Killing in the Name
Power to the People

dEUS - The Barn - 19.55u. -

☆☆☆☆1/2

Daar is in overwegend zwart, grijs en blauw dEUS, de groep die na elf jaar weer op de proppen is gekomen met zijn meesterlijke nieuwe 'How To Replace It' en die die opener van de plaat en nog veel meer nieuws ervan nu ook op Werchter wil introduceren. Dapper en tegelijk verbluffend van de mannen dat ze dit opus intussen dan ook naadloos in de set wisten te verwerken. Met die titelsong vallen ze bijvoorbeeld al resoluut binnen. Het is dEUS' eigenste dwarse Carmina Burana in z'n minimalistische opstart, met Barman's parlando en fraaie nieuwe bombast van machtig doorslaande pauken. Episch is onmiddellijk het juiste woord en almaar aanzwellen en uitdeinen, Barman afwisselend fluisterend, zingend, eigenzinnig jazzy gitaargepingel. Het nieuwe dEUS is opbouwend volgens een klassiek dEUS-stramien, maar toch in dat geheel frisse jasje. Volgt nog een nieuweling, het overweldigend 'Le Blue Polaire'. Als in een rockopera invallend met Pavlowski's breed, vuil aandraaiend gitaargeluid. Pavlowski die de wegens herseninfarct weggevallen Bruno Degroote weer meer dan waardig opvolgt. Hier dan bovendien de onverholen uitstalling van Barman's meer belegen stemtimbre en zijn grote voorliefde daarmee voor Gainsbourg's franse praatzang.
Sterke nieuweling 'Man of the House' overtuigd evenzeer, clever opgebouwd, spannende intro met diepdreunende synths en, recht opverend uit een of andere movie, een verrassende turning-point-sample "This was very disrepectfull", waarna zich tikkend tegen de klok dreigende gitaarrock doorspekt met heel wat dEUS-grilligheid ontspint. Naast al de nieuwkomers zit evenzeer netjes verwerkt dEUS' gesmeerde hitcatalogus, die zich schitterend en met des te meer nieuw élan ontvouwt. dEUS vat in Werchter foutloos samen wat al aan 'How to Replace It' voorafging. O.m. 'Quatre Mains', 'The Architect', 'Nothings Really Ends', 'Little Arythmatics' en vooral een ziedend 'Instant Street' met de altijd indrukwekkend solerende Pavlowski. dEUS is kortom het huis van vertrouwen volgestouwd met gracieuze songs vol weloverwogen arrangementen, details en diepere lagen, luide dreiging en gejaagde chaos. Grandioos deze performance vol adrenaline van crooner Barman en zijn companen. Wat is het prettig thuiskomen met dit dEUS. Een band die zich hiermee al decennia op weergaloze wijze handhaaft bovenaan de vaderlandse rockscene. Fantastisch ook hier weer, gewoon.

Setlist:
How to Replace It
Le Blues Polaire
Quatre mains
The Architect
Man of the House
W.C.S. (First Draft)
Instant Street
Fell Off the Floor, Man
Sun Ra
Nothing Really Ends
Little Arithmetics
Bad Timing
Suds & Soda


James Arthur - Club C - 23.25u. -

☆☆☆

James Arthur is man van de arena's en doet Werchter aan in het kader van zijn 'Bitter Sweet Love World Tour'. James is duidelijk het nieuw jongerenidool met hoge X-factor. Hij heeft de hartverscheurende hits, van zijn nieuwe mega-verkopende plaat 'Bitter Sweet Love' en ervóór. Hij heeft een uitgekiende show die professioneel en af is en die loopt als een trein. Klub C zit dan ook, voorplein incluis, tjokvol opgewonden en dolenthousiast meedeinende tieners die alle songs van de bebaarde, donkergebrilde jongeling gewoon van hem overnemen om hem er vervolgens Beatlelesk woord voor woord mee te overstemmen. Geen probleem voor James, hij is dat inmiddels immers al zo gewoon. Hij speelt daar intussen zelfs gretig op in met een plejade van 'jayho's' over en weer en telkens goed georkestreerde hands-ups.Hij uiteindelijk tevreden en de fans nog meer. Wie neemt hen dat af?

6 juli 2024

No Guidnce - The Barn - 13.00u. -

☆☆☆☆

No Guidnce, las ik ergens, heeft als hoofddoel straks de grootste band ter wereld te zijn. Daaraan denk ik onwillekeurig als ik, vettig middagmaaltje fish&chips nog even haastig wegwerkend, de vrijwel lege The Barn binnenstap. Josh Lomat, Kaci Brookz and Zeekay, drie lieve, aantrekkelijke Londenaren flaneren al gracieus over een nog veel leger podium en hebben er hun fijne r&b ingezet. Eentje, Ebubé ontbreekt om niet toegelichte redenen op het appel. Maar wat horen we? Smachtende gouden stemmetjes die, geleid door hun klankband op de achtergrond, tijdens iele harmonieuze danspasjes hemels in elkaar vervlochten raken. Vlekkeloze a cappella van fantastische zangers, echoënd, galmend, die songs voortbrengen die je hoe dan ook geboeid in je blijft opnemen. Het gezelschap wil de tijd van de boysbands van de nineties weer cool maken, Boyz II Men en zo, weetjewel. Het moet dus gezegd, alles wat ze brengen gaat hen zeer goed af. Hun choreografie is af. Zij kennen het wereldje van de r&b blijkbaar door en door, wat voor Britten toch minder evident is dan voor de Amerikaanse collega's. Ze brengen het hier allemaal zo lieflijk, intens en topromantisch, in een uiteindelijk toch veel te kort aanvoelende set. Miljoenen volgers die hebben ze al, ver op de sociale media, maar een ontwakende The Barn die staat er toch nog wat onwennig tegenaan te kijken. Sterke prestatie.

Setlist:
White Tee
Spicy
The Way That I Want You
Flowers
Lie To Me
Nights Like This
Let me love you
Committed
If Only You Knew
Let It Rain
Is It A Crime?
Outro

The Last Dinner Party - The Barn - 14.30u. -

☆☆☆☆1/2

Daar heb je ze dan netjes op een rij, de vijf bevallige Londense dametjes van The Last Dinner Party. Ze openen éclatant groots met hun klassiek trompettende en strijkende titelsong van hun debuut, de tot extase leidende 'Prelude to Ecstasy'. Bij deze ladies is nu eenmaal alles groots, massief en tegelijk zo divers. Hun intussen overbekende singles vallen in de show netjes op hun plaats. Strak geleid door de in schots rokje jonglerende, immer sterk zingende Abigail Morris. Ze bewijst dit des te meer met een perfecte vertolking, niet evident, van Chris Isaac's 'Wicked Game'. Naast ook een nieuw nummer passeren uiteraard vooral de overbekende met klassieke ornamenten gelardeerde singles de revue: 'Nothing Matters', 'Sinner', 'My Lady of Mercy', glamrocker 'Caesar on a TV Screen', pal inslaande, hoogst clevere pop, con brio. The Last Dinner Party dat zijn sfeerzettertjes die we hier, al of niet met hun barokke pathos, altijd wervelend op hun pootjes zien terechtkomen.
Met dat barstend gitaarspektakel, die swingende energie, staan ze daarmee toch maar ineens, kant en klaar, deze ambitieuze jonge showband die zich ook hier in The Barn met veel stijl, elegantie en charisma opwerpt als een eigentijdse ABBA, als een handvol arty Spice Girls, selfmade en met een pak meer finesse. The Last Dinner Party, dat is grossieren in ideeën en een eclectisch geluid dat ze vrijelijk pikten daar waar ze het maar konden vinden. Bij ABBA dus, maar evengoed gaan ze ervoor overheen Pink Floyd, Nine Inch Nails en tot bij Moessorgski. In plaats van eenheidsworst maken ze met vanalles opwindende, hoogst melodieuze songs en ze verpakken ze in theatraliteit en die heerlijke bombast. Klinken ze daardoor dan weelderig, decadent en grotesk, hun harmonieën, arrangementen en overgangen zijn telkens zonder meer perfect. The Last Dinner Party kwam hier met een heus spektakel, het zag en het overwon.

Setlist:
Prelude to Ecstasy
Burn Alive
Caesar on a TV Screen
The Feminine Urge
Gjuha
Sinner
Second Best
Portrait of a Dead Girl
Wicked Game
My Lady of Mercy
Nothing Matters

DEADLETTER - The Slope - 15.10u. -

☆☆☆☆

DEADLETTER is een onstuimig Brits sextet dat onder het zonnetje aan The Slope blijkbaar al respectabel wat bekendheid geniet. Zo hoort het: tempo, sfeer en goed opgebouwde degelijke songs. De uitstekend in het stuk passende frontman Zac Lawrence dirigeert hun energieke, strakke postpunk dansend op een laag van rollende bassen en onrustige op een funkritme volgende saxofoonstoten. In enthousiastme aangestoken moshpits doen ze zo geheel natuurlijk onstaan en er wordt duidelijk ook weer gestagedived op Werchter. Lawrence weet hoe dergelijke vuurtjes in zijn set brandend te houden. Rigoureus houdt hij zijn communicatie aan met zijn wild gesticulerende publiek. Dit waardeerde de ambiance , maar o wat was dit dus weer kort. Een talentrijke liveband gezien, in een kort maar imposant optreden.

Setlist:
Credit to Treason
Relieved
Degenerate Inanimate
Fit for Work
Mere Mortal
Binge
It Flies
Zeitgeist

Psychedelic Porn Crumpets - The Slope - 16.50u. -

☆☆☆☆1/2

De provocerende Australiërs van de Psychedelic Porn Crumpets geven er aan The Slope meteen een indrukwekkende lap op. Meedogenloze psychedelische rock aan een verschroeiend mitraillerende snelheid, een en al complexiteit, vol ongebruikelijke ritmes en gitaarlijnen. Perfect in de hand gehouden verwarring. Hun wervelende sound is inderdaad vooral aangenaam verwant aan hetgeen hun landgenoten, de experimenterende genieën van King Gizzard&The Lizard Wizard doen. Ze schilderen intens verder met een gevarieerd palet vol kleurige popklodders, hardrock-, progrock- en metaltoetsen tot experimentele jazz-elementen van het beste soort.

De weelderige woeste geluidsmuren die Psychedelic Porn Crumpets keer op keer met de nodige vrolijke flair over de weide voor The Slope opbouwden waren voor de dicht op elkaar gepakte menigte evenwel enkel de allervriendelijkste strelingen voor het oor. Verdient zo'n liveband dus onmiddellijk een predicaat: revelatie! Tijd om die mannen hun discografie so far erop na te slaan.

Setlist:
Tally-Ho
Mundungus
Nootmare (K-I-L-L-I-n-G) Meow
Lava Lamp Pisco
Bill's Mandolin
Hymn for a Droid
Cubensis Lenses
Cornflake

Arlo Parks - Club C - 19.05u. -

☆☆☆☆1/2

Voor een relaxte, chille r&b-afsluiter, dacht Ik, moet je vooral bij onze roodharige Amerikaanse Arlo Parks zijn. Arlo, met haar immer fluwelen soulvolle stemgeluid, staat hier althans al jaren op al haar albums voor garant. De show die ze hier in Club C presenteert lanceert evenwel duidelijk het meer groovy gekruid geluid, bedoeld waarschijnlijk voor al de Werchter-gelijke rockpodia. En inderdaad, wat klinkt het groots en flitsend professioneel. De energie spat eraf, met dan toch die heel aparte Arlo die mooi haarzelf blijft tussen alle spetterende gitaarsolo's, riffs en zinderende drumbeats. Ja, bij wijlen gaat ook zij erin mee, als een Neil Young op- en neer divend en helemaal loos. Ze zoekt rondbenend alle hoeken van het podium op, zoekt haar publiek en trekt zelfs de aangroeiende menigte in. Voor haar set sprokkelt ze uiteraard veel uit haar debuut en haar recentste succesplaat 'My Soft Machine'. Haar emotievolle teksten bevatten gekend grote poëzie, zwaar, diepgaand, betrokken en klankbord voor velen. Maar zo klaarzingend als haar stemgeluid is, daarmee dan blijven die hoedanook ook live helemaal overeind.
Want Arlo Parks, dat is een grote ster zonder meer en helemaal zonder kapsones. Haar hier kunnen ontmoeten op een avondlijk Werchterpodium... dat is een en al zachtomhullende betovering.
Daar zijn allen het over eens. De afwezigen hadden pech of ongelijk.

Setlist:
Bruiseless
Weightless
Blad
Caroline
Impurities
Eugene
Dog Rose
Hurt
Too Good
Black Dog
Sophie
Devotion
Softly

Marc Rebillet - Club C - 21.10u. -

☆☆☆☆

We zouden geschoold muzikant Marc Rebillet - 'Loop Daddy' is zijn nick-name - kunnen kennen van zijn geschifte video's op YouTube waar hij vanachter zijn laptop funk en elektronische muziek blendert en doorspekt met hilarische teksten en eigen 'goddelijke' gezangen. Zijn ster is daardoor in die mate hoog gerezen dat hij met zijn apparatuur, zijn totale verrassingsshows en zijn Monty Pyton-/Robin Williams-verwante grapjes ook grote festivals zoals Werchter overstag doet gaan. Het moet gezegd, zoals zelf middenin the crowd empirisch vastgesteld, hij doet dit met enorme flair en groot gemak. Club C zit - verbazend - al lang vooraf tjokvol voor de man en er ontstaat al torenhoge ambiance nog vóór hij helemaal in boxershort opdaagt en onder luid gejoel het publiek induikt. Zijn onderbroekenshow loopt als een trein, deze man is muzikaal, vocaal en theatraal, van alle markten thuis. Een massaal jumpende menigte spant zich gewillig en zwetend in om, Daddy's fantasietjes opvolgend, ergens toch een Richter-norm te halen.
Al bij al, Rebillet is met zijn platte kletsshows uniek in zijn vak, een ongebruikelijk goedmenend performer die met zijn entertainment publiek en zichzelf niet au seriex neemt. Die er wel van het zweet druipend constant stuiterend tegenaan gaat met een onwaarschijnlijk uithoudingsvermogen. De respons op al die fun en elektronische vaudeville is onmiddellijk en navenant: en of deze scanderende Club C daar pap van lust! Rebillet, danig onder de indruk, besluit dan ook de dankbare, onder de confetti ingesneeuwde menigte voor eeuwig in zijn smartphone op te sluiten.

Setlist:
Let Me In, I'm Tryna Fuck (improvisatieset)

Róisín Murphy - The Barn - 22.10u. -

☆☆☆☆

Daar verschijnt met haar schitterende experimentele dance-pop en haar altijd silly outfits Róisín Murphy, ex-Moloko, weer op het toneel in Werchter. The Barn krijgt gewillig de nieuwste hitrevue - heette haar laatste succesalbum ook al niet 'Hit Parade? - over zich heen van een al altijd zelfverzekerd vanonder haar hoge bolhoed of burkagordijnen loensende Ierse. Ze heeft deze keer een oerdegelijk vijftal muzikanten mee. Hun overpowerende housebeats rollen onophoudelijk transcenderend The Barn in. En over. En weer. Show dus die, hoe kan het anders, van begin tot einde imponerend is. Al gaat wulpse Róisín al over de vijftig, sleet heeft allerminst vat op haar muzikale dadendrang. Zowel muzikaal als visueel is haar spektakel schitterend. Maar jammer, het opkomend Dua Lipa knaagt al beetje bij beetje haar jonge toehoorders weg. Tot ook vanaf de uiteindelijk verlaten uitgang van een lege The Barn je opnieuw verre pulseringen opvangt. Dua Lipa heeft Róisín's housebeats overgenomen.

Setlist:
Simulation
Overpowered
CooCool
You Knew
The Time Is Now
Incapable
Something More / Let Me Know
Sing It Back / Murphy's Law
Can't Replicate

7 juli 2024

BLUAI - Main Stage - 13.00u.

☆☆☆1/2

Zelden meegemaakt. Om 12.55u van de Win For Life-stand - niks gewonnen! - in één ruk aan 't doorwandelen tot helemaal in de frontstage aan de Main. Voor een piepjonge Belgische band BLUAI die er vijf minuutjes later vroeg maar glorieus zal openen. Op de slotdag van RW24, met hun honderdste show notabene. Bogen ze immers al op een stevig palmares: wonnen De Nieuwe Lichting, Humo's Rock Rally '22 én Sound Track. Een reputatie die terdege kan tellen, succes exponentieel versterkt door de aandacht na de release van hun succesdebuut 'Save It For Later'. Het komt dus echt heel goed met hen daar op de wei. "Holy shit, zoveel volk!", ontvalt dankbaar en bedremmeld bij zangeres Catherine Smet, met open mond, "Applausje voor jezelf!" Maar dan, met wat een zelfverzekerde, volwassen gerijpte sound staan ze er vervolgens toch maar te spelen die meiden. BLUAI blijkt een harmonieus samenzingende vriendinnengroep, die met zachte gitaarpop de vroege, een en al aandachtige toeschouwer op ijzersterke, prima versterkte songs trakteert. Geworteld zijn die recht in de indie, de country en de folk. En het moet gezegd, ook het instrumentele luik van de performance klinkt heel overtuigend, er valt helemaal niks op af te dingen.

BLUAI uiteindelijk dààr op Werchter: heel verfrissend en genietbaar. Om terecht trots op te zijn!

Setlist:
Worms
Sad Boy, Angry Boy
Not the One
Better, I Swear
Dime Store
My Kinda Woman
In Over My Head

Whispering Sons - The Barn - 14.05u.

☆☆☆☆1/2

Bloedstollend dilemma daar ineens op de slotdag van RW24: keuze voor Brutus of...
Het werd Whispering Sons, op het podium aangekondigd als "het beste wat België te bieden heeft op vlak van diepe stemmen". De massaal opgekomen fans weten het onderhand wel. Dit Belgische vijftal is verantwoordelijk voor een heerlijk intense mix van galmend zwart experiment, van ooit vanuit de The Cure-gotiek komende hectische somberte, verpakt in nerveus stuiterende postpunk. In hun rangen hebben ze daarbovenop een weemoedige, kelderdiep androgyn klinkende parlandozangeres Fenne Kuppens, die zich met evenveel zingbabbelende emotie presenteert als de Vlaamse Kae Tempest of beter nog, Dry Cleaning's Florence Shaw. Fans van Whispering Sons komen in het bijzonder voor dat aparte, want intens, dwingend stemgeluid, hoe weinig divers en dansend de melodieën op haar notenbalk soms ook op en neer walsen. Op het podium klinkt Kuppens er evenwel behoorlijk combattief mee, stevig, assertief en vooral met heel veel flair. Net als die prachtige collega's bewijst Whispering Sons, en nu zeker met hun nieuwste 'The Great Calm', zonder meer tot het gild van de internationale toppers te zijn doorgegroeid.

De fans vermoedden het misschien niet, maar nu mag er al eens meer dan een streepje zon doorheen de mistbanken van hun duistere mangrovebos priemen en duikt er tussen al hun bedrukte stemmingen zowaar zelfs liefde als thema op. Hoe dan ook luistert ook op Werchter alles doorgaans heel diep, zwartgallig fluisterend, met heel eventjes maar die flard aan meer licht.
Whispering Sons laat een bomvolle The Barn met verve horen hoeveel variaties van dreigend geluid ze op één aantrekkelijk palet wel kunnen uitsmeren. Al die pure songs waarvan het cryptische verhaal zich zelfs met een tekstenboek niet altijd zal prijsgeven.
Het nieuwe Whispering Sons denkt momenteel ook niet alleen, er is ook meer ritme voor de toehoorders, niet alleen om op te deinen, maar om echt op te dansen. Bijvoorbeeld op de nieuwe rauwe postpunkenergie van het ijzersterke 'The Talker'. Die song met cynische ondertoon, de oude fans staan er blijkbaar toch nog wat te beschroomd bij.
Hoe dan ook ze etaleren hun vertrouwde klasse. Met Kuppens' uitzichtloosheid als leidraad voor heftige, hoogstpersoonlijke postpunk, voor hooggillende gitaren, vette baslijnen en naar overal wentelende drums. Ze zijn wel minder theatraal, minder groots, minder minimalistisch geworden. Maar als vanouds drijft hun set nog steeds heel intens op emotie en op een overkoepelend verhaal waar niks op zichzelf zal staan. Whispering Sons is gegroeid in het verzinnen van verrassend passende songsstructuren en in het keer op keer spannend opbouwen van songs naar hun extatische climax.
Met haar cool blijft de zwarte apocalyptische podiumverschijning Fenne Kuppens evenwel de onvervangbare charismatische spil van het vijftal. En ze bevestigen: Whispering Sons zit niet in een 'standstill'. Integendeel zijn ze helemaal bij zichzelf thuisgekomen en daarom alleen tot dergelijke respect afdwingende prestaties in staat. Eindigen met dezelfde gedachte: bloedstollend!

Setlist:
Standstill
Something Good
Dragging
Heat
Hollow
Cold City
Still, Disappearing
The Talker
Walking, Flying
Surface
Alone
Try Me Again

IDLES - Main Stage - 16.50u.

☆☆☆☆☆

De crazy Bristolse post-punkers van IDLES die zijn live nog stukken verwoestender dan de explosie op de cover van hun laatste topalbum 'TANGK'. IDLES vertoeft in Werchter in monumentale hemelen. Indringend getormenteerd kijkende frontman Joe Talbot, helemaal in kort wit koppie, bijt de verbluffende waanzin af, goed voor een wilde adrenalinerollercoaster vol spierballen, op de borst slaand, brullend en spuwend zijn hart leegmakend, waarbij zijn body wel ontelbare keren compleet dubbel gaat. Alles onder splijtende riffs en regelrechte doodsmakbeats. IDLES zo onstuimig als Engelse Peppers in een bos vol industrial en racende gitaren. Het valt daarbij op hoezeer zijn eigen belerend stemgeluid daarbij wel op dat van een furieuze Jim Morrison begint te lijken.
Talbot kan daarmee als geen ander affoeteren tegen zijn Engelse regering of de barbaarse maatschappij waarvan de muren blijkbaar op instorten staan. Betrokken als hij is zal hij je voor verslaving behoeden, geen hoopvol advies is hem teveel, pleit voor Palestina...Positiviteit, love and understanding, je had het niet verwacht, maar het zijn effectief IDLES' geliefde wapens.
Dit alles zit in hun vernuftige garagerock verwerkt. Ingekleed in de vetste groove van de hele Werchtereditie 2024.
'IDLES-fijngevoelige stijl', de ietwat andere sound en de nieuwe texturen die door een gedreven producer Nigel 'Radiohead' Godrich en Kenny Beats in het laatste album gelegd werden kwamen er zo in de beperkte set op een hoofdpodium uiteraard minder uit.
Maar wat een zalige IDLES-euforie! IDLES hoort thuis in het rijtje van de grote, creatieve postpunkbands die vooreerst op het podium en uiteraard al de ene belangrijke plaat na de andere bewijzen dat hun stomende genre zo springlevend blijft als zijzelf. Tijdens hun zegetocht in Werchter hebben ze hun publiek helemaal bereikt en ingesloten. Adembenemend!

Setlist:
Colossus
Gift Horse
Mr. Motivator
Mother
Car Crash
Gratitude
The Wheel
POP POP POP
Never Fight a Man With a Perm
Dancer
Danny Nedelko
All I Want for Christmas Is You
Rottweiler

Jungle - The Barn - 22.10u.

☆☆☆☆

Lang voor de aanvang vormt zich in The Barn al de menigte die de set elastieken dansmuziek met de twee geile Londenaren van Jungle wel ziet zitten. Josh Lloyd-Watson and Tom McFarland zijn al jaren de songschrijvers van dit gezelschap. Maar zie op het podium is plaats voorzien voor wat zich als een vriendengroep lijkt te ontplooien: vier keyboardopstellingen, gitaar, bas, drums, percussie, fluitist en achtergrondzang. Enthousiast over Jungle zei ooit iemand: "Deze groep is de toekomst van de electronica/hip hop/indie/funk én soul." Beloftevol of intussen gevestigd, soit, wat we horen is inderdaad een knetterende mix van spetterende disco, pop, rock, funk en soul. Het is al albumslang hun gelauwerde handelsmerk en zo vertrouwd als zij het hier brengen, met een massa dichtgeknepen Gibb-stemmetjes, krijg je non-stop voer voor de dansvloer of gewoon zeventig lollige minuutjes muzikale opwinding. Je stelt het meteen vast, dit producersduo voelt zich zielsverwant met Daft Punk, Moby, Soulwax, Justice en andere acrobaten die binnenkamers euforische tapes meesterlijk door elkaar weten te husselen. Des te meer van al dat escapisme dus ook nu weer bij deze set die als een roodverlichte locomotief vooruit de nacht instormt. Hun hits passeren natuurlijk de revue: 'Casio', 'Busy Earnin’’, ‘Back on 74’ en nog anderen. Naast falsetjes halen ze er ook andermans vocals bij, geheel Moby-like dus - en er wordt bovendien tal van variatie uit het kastje getoverd om toch maar nergens een zweem van platte muzakdisco in The Barn te doen opborrelen. Ben je er dus vatbaar voor, wel dan ben je voorgoed en zonder rustpunten vertrokken met hun ondeelbare upbeat-discorush. Erg seventies. Maar alles tegelijk prima beschenen door het nu, met zelfs rap en hiphopbeats. En op het einde zit The Barn toch nog barstensvol. Zegt dit niet genoeg dan?
.
Setlist:
Busy Earnin'
Candle Flame
Keep Moving
All of the Time
Back on 74 Casio
Us Against the World
Fire
What D'You Know About Me
Time-Busy Earnin'
Candle Flame
Dominoes
Heavy, California
Problemz

Afgelopen donderdag ben ik traditiegetrouw een dagje naar Rock Werchter geweest, dus tijd om het relaas eens neer te schrijven hiervan. We kozen heel snel voor donderdag omdat mijn vrouw een grote Linkin Park fan is en ze na zoveel jaar dus nog eens heel graag wou zien (ik was hier ook niet rouwig om).

Na er twee uur langer over gedaan te hebben doordat de invalswegen naar het festivalterrein dichtslibten, kwamen we binnen zo halverwege het optreden van While She Sleeps (**1/2). Voor mij vrij standaard metalcore, waar je als je er eentje hebt gezien, ze allemaal gezien hebt. Ook de reden voor mij dat ik niet meer naar Graspop ga omdat er daar continu metalcore geprogrammeerd staat. Omdat ons gezelschap horendol werd van While She Sleeps hebben we nog een klein stukje van Mother Mother meegepikt, maar te weinig om een score uit te delen. Vervolgens zijn we vrij goed vooraan gaan staan in een stevig zonnetje voor Amy and the Sniffers (****). Dit was me een binnenkomer van jewelste met de frontvrouw in een miniscuul tenuetje maar met een attitude van heb ik jou daar. Punk zoals je het graag hebt, maar wel melodieuzer en gevarieerder dan pure punk afgewisseld met verschillende oproepen van Amy (Palestina, vrouwenrechten, etc.) in plat Australisch waar ik maar de helft van verstond. Misschien een tikje te lang voor een punkoptreden, maar zeker genietbaar. Hierna hebben we nog de laatste twee nummers van Hiqpi meegepikt, maar te weinig om te kunnen quoteren.

Vervolgens ons op het gemakje in gras gelegd bij De La Soul (***1/2), wat qua sfeer ideaal was bij het zomerzonnetje en een pintje. Misschien iets te weinig energie voor een goed hiphopoptreden, maar op dat moment was het aangenaam zeker door de vele klassiekers die ze brachten. Hierna hebben we ons klaargezet voor Fontaines D.C. (****1/2) - één van de bands die ik zeker wou zien - en dat werd geen ontgoocheling. Ondanks dat ze nog geen 10 jaar actief zijn, hebben ze echt al enorm veel sterke nummers uitgebracht. Hoogepunten waren voor mij het swingende Boys in the Better Land en uiteraard I Love You dat crescendo ging tot de climax waarbij er boodschap op het scherm verscheen over de genocide in Israël. Krachtig statement, des te meer door de combinatie met het nummer. Topband die voor mij mochten wisselen met Deftones in de line-up. Minpuntje was dat ze bij momenten vrij apathisch voor de dag kwamen.

Na nog een twee nummers (en twee klassiekers) van Deftones gehoord te hebben, ben ik naar The Barn gegaan voor een goed plekje voor levende legende/lijk (schrappen wat niet past) Iggy Pop (****) die ik in 2007 samen met The Stooges eens gezien had, maar waar ik toen nog te jong voor was om het echt te kunnen appreciëren. Aangezien Iggy vermoedelijk ook niet meer te lang onder ons zal zijn, was dit dus een must-see voor mij. Hij begon nog wat voorzichtig, maar kwam er dan gelijdelijk in met enkele vroege nummers van The Stooges (Gimme Danger) om dan naar een hoogtepunt te komen met het tweeluik The Passenger en Lust for Life, waarbij de tent in vuur en vlam stond. Ongelofelijk sfeervol en opzwepend. Daarna was er nog zo'n momentje voor I Wanna Be Your Dog waarbij de The Barn aan de voeten lag van Iggy. Daarna daalde de intensiteit wel wat door een tent die stilaan leegliep en anderzijds ook het energieniveau van Iggy dat wat daalde. Best een goede show en blij dat ik hem nog eens aan het werk gezien heb.

Ten slotte heb ik de rest van de groep teruggevonden bij Linkin Park (***) die ik eerlijk gezegd wat vond tegenvallen. Ze hebben uiteraard hun hits die fantastisch waren, maar wisselden dit af met te veel matige nummers uit recentere platen (maar dan wel Crawling en Breaking the Habit niet spelen...) en onnodige pauzes. Daarnaast weet de nieuwe zangeres inderdaad hoe ze de nummers moest zingen, maar mist ze voor mij wel de beleving en oprechtheid van Chester, waardoor de nummers ook wat minder goed binnenkwamen. Net voor het einde zijn we dan vertrokken om nu wel de files voor te zijn.

Rock Werchter, het vijftigste jaar. Een terugblik

Fier blies Rock Werchter vorig weekend zijn 50 kaarsjes uit. Voor zij die dachten dat bij wijze van levering van extra feestchampagne Herman Schueremans nu enkele krakers buiten categorie à la Neil Young, Radiohead of Talking Heads zou laten opdraven... Neen dus. Echt grote "Waaw!"-namen gaan al jaren naar de Werchter's lucratieve RW-spin-offs als Werchter Classic of Werchter Parklife. De enige rechtstreekse buiging voor 'Het Beste Festival Ter Wereld Van De Voorbije Halve Eeuw' werd, naast een leuke parade van de 50 affiches, enkel op de slotavond door de Dewaele-broeders 2MANYDJS gemaakt. Die dan wel met muziek, beeld en massale dans een echt schitterende retrospectieve ten berde brachten.

Maar ok, Werchter was ook in 2025 zeker opnieuw een goede editie. Waar eerder resoluut werd ingezet op de toekomst en de vernieuwing. Zo is de afsluitende headliner Olivia Rodrigo amper 22 en er werd opvallend gekozen voor eeen schare van vooral vrouwelijke talenten als Pommelien Thijs, Amyl & The Sniffers, Raye, Wet Leg, Lola Young, Sylvie Kreusch, niet zelden ook in de allerluchtigste outfits.

Onderstaande persoonlijke ranking is opnieuw eigenzinnig en gebaseerd op daadwerkelijke beleefde concerten van de betrokken artiesten.
Ook de foto's zijn zoals jaarlijk enkel met liefde eigengemaakte sfeerbeelden. Want het Festival geeft de digitale media nog steeds geen toegang tot de ruimtes dichtbij de podia.

De Werchter '25 hitlist.

1. Heilung - ☆☆☆☆☆
2. Soulwax - ☆☆☆☆☆
3. Simple Minds - ☆☆☆☆1/2
4. Beth Gibbons - ☆☆☆☆1/2
5. 2MANYDJS - ☆☆☆☆1/2
6. Fontaines D.C. - ☆☆☆☆1/2
7. Elbow - ☆☆☆☆1/2
8. Olivia Rodrigo - ☆☆☆☆1/2
9. The Scratch - ☆☆☆☆1/2
10. Durand Jones & The Indications - ☆☆☆☆1/5
11. Yungblud - ☆☆☆☆1/2
12. Amyl and The Sniffers - ☆☆☆☆1/2
13. Sylvie Kreusch - ☆☆☆☆1/2
14. Underworld - ☆☆☆☆
15. Goose -- ☆☆☆☆
16. Linkin Park - ☆☆☆☆
17. Amenra - ☆☆☆☆
18. Wet Leg - ☆☆☆☆
19. Green Day - ☆☆☆☆
20. Iggy Pop - ☆☆☆☆

Iedereen nog een mooie zomer toegewenst.

Glintsal - ☆☆☆1/2

Donderdag 3 juli 2025 - Main Stage - 13.00u. -

De singer-rapper Glints and dj-producer FAISAL uit Antwerpen zijn beiden al jaren als muzikale buddies gefusioneerd tot GLINTSAL. Met hun constant het hele podium afstuiterende hip-hopshow mogen ze warempel de Rock Werchter-editie 2025 aftrappen. Het moet ook ergens hun Studio Brussel-bekendheid zijn want er zijn al dichte drommen enthousiastelingen daar vooraan voor hen samengetroept. Het moet gezegd, live zitten ze er boenk op en daarmee doen ze hun reputatie van hun recente showcase op het Groningse Eurosonic alle eer aan. Onder de gestaag opgloeiende middagzon, vele honderden armpjes links en rechts, deinden al gezwind alle aanwezigen met hen mee. Een crazy opener, Glintsal was met ons! En bovenal, ze brachten een eerbetoon voor een vrij Palestina. De eerste groep van de vele van de editie 2025 die die vinger diep in de wonde zal drukken.

Setlist
 
JFK
Get U What U Want
Acid
(Not A) Housewife
I Luv U
All Blue Hair

Amyl and The Sniffers - ☆☆☆☆1/2
Donderdag 3 juli 2025 - Main Stage - 15.50u. -

Weer zetten we al onze wereldse pijnen aan de kant voor een flitsende bende losgelaten Australiërs, Amyl and The Sniffers, een vuige punkrock'n'rollersband die van het van zich afschreeuwen een wel heel schone kunst heeft gemaakt. Een hondsbrutale band die de afgelopen jaren en des te meer met hun laatste album Cartoon Darkness de wereld stoemelings heeft veroverd. Maar pas wel even op, een band waarvan je hier op Werchter des te meer ondervindt hoezeer hun songs je op warme dagen als deze je zomaar bij de kladden grijpen en zo machtig energetisch doen gloeien dat de hele weide op dat moment wel in de fik kon gaan.

Haha en ze hebben daar dan ook nog een felle, schaars gekleed rondhuppelende blondine Amy Taylor in hun rangen en die is meer nog dan goeie ouwe Blondie de charismatische Courtney Love van dienst. Een oerelement tout court, rebels scanderend, waar nodig feministisch onpreuts en er met expliciete humor hard en ketterend ertegenaan schoppen. Een vuilbekje bij uitstek onze Amy, hele tirades over een hele reeks actuele kwesties. Ze brengt zo de grimmige punkdagen terug met een poppy rock-'n-roll-kracht die doorheen alles scheurt.

Bonkend drumwerk, fascinerende riffs en maffe gitaarsolo's, veel van hun ritmische hooks op volle speed vooruit. Die soundtrack van hen die over de weide rolt is zo infectueus, hun catchy geluid krijg je achteraf gegarandeerd niet meer uit je hoofd. En toch, geniaal charmante eenvoud in al die springlevende nummers, een onmiddellijke eigenschap waarvan je ooit dacht dat die enkel voor groepjes als The Sex Pistols, Nirvana of The Strokes was voorbehouden.

Verbazend dat ze ook al zoveel kleppers op de wereld kunnen loslaten. In een wolk van punk-rock'n'roll, maar dan een zonder een greintje eenheidsworst. Voortdurend op en neer, chaotisch, ruig en explosief: een onweerstaanbare set die in een onvoorstelbaar tempo voorbijschiet.

Prachtig dus toch dat zo'n leuk aussiepunkdansfeestje van helemaal down under tot bij ons is geraakt, zo pretentieloos authentiek en opwindend, met hun wervelwinden die je rauw uit je sokken blazen. Sterk van begin tot einde.  

Setlist

Security
Freaks to the Front
Doing in Me Head
Do It Do It
Chewing Gum
Balaclava Lover Boogie
Guided by Angels
Knifey
Some Mutts (Can't Be Muzzled)
Big Dreams
GFY
Me and The Girls
Jerkin'
Tiny Bikini
Facts
U Should Not Be Doing That
Hertz



Fontaines D.C. - ☆☆☆☆1/2
Donderdag 3 juli 2025 - Main Stage - 19.15u. -


Ze krijgen nog steeds maar een bescheiden plaats op de RW-mainstage pikorde in plaats van eentje daar hoog onder de sterrenhemelen waar ze thuishoren. Maar zelfs na een meesterwerk als 'Romance', hun laatste, laten de mannen van Fontaines D.C. zich daar allerminst door verontrusten. De mannen uit Dublin zijn anno 2025 alleen maar zelfverzekerder bezig met het in broeierige donkerte grootser en complexer uitbouwen van hun postpunkproject, zonder hun oorspronkelijke energie en fascinerende lyriek daarbij te zien afkalven. Een prestatie.

En ze hebben een charismatische frontman, Grian Chatten, een angstige romanticus, die weer fantastisch en verfijnd schittert als zwijmelende lijkbidder van dienst en hoe broos ook zijn stempalet er zitten ook vandaag weer zoveel mooie kleuren op. Zijn existentiële angst brengt hij ermee tot leven in elke lijn van zijn poëzie.

Hun songs zijn met die messcherpe riffs en die opzwepende ritmesectie regelrechte anthems vol grandeur geworden vol emotie en intensiteit. Ze trekken je mee als in een oogverblindende rit, waarbij ze in muzikale hoogtepunten grossieren als passeren ze de adembenemend op elkaar opvolgende landschappen, gletsjers en besneeuwde bergtoppen die elkaar in al hun schoonheid de loef afsteken.

Hoe al te kort ook, hier maakte je het momentum mee van Fontaines D.C. Werchter leek in trance meegezogen in de theatrale, gelaagde muzikale wereld van deze regelrechte performers. Hun romantische blik op het heden lijkt in alle geval aantrekkelijker voor het huidige festivalpubliek dan veel barre realiteiten vandaag. Wie staat er op om dat dan te bekritiseren?

Setlist
   
Here's the Thing
Jackie Down the Line
A Lucid Dream
Boys in the Better Land
Roman Holiday
Death Kink
It's Amazing to Be Young
Bug
Motorcycle Boy
Favourite
In the Modern World
I Love You
Starburster


Heilung - ☆☆☆☆☆
3 juli 2025 - Klub C - 21.15u. -

Heilung, een experimentele folkband die een muzikale choreografie evoceert waaraan een Carmina Burana met Karl Orff's percussie en koor voor één keer zelfs een puntje aan kan zuigen. De Oudnoorse mythologie wordt op spectaculaire wijze tot leven gebracht in een overweldigend en in groengeel badend, betoverend spektakel van rituele dansers, vocalisten en muzikanten. Donkere soundscapes met oude instrumenten als tribale trommels, hoorns en beenderen brengen je met stijgende hartslag deelgenoot van een of andere nevelige shamanenceremonie. Een leger van krijgers in een werveling van strijdkreten, zwaaiende schilden en speren.
Samen met die niet aflatende donderende percussie en de hypnotiserende keelzang- en baritonstemmen wordt een verbluffende oerenergie ontwikkeld waar KlubC met open mond tegenaan kijkt.
Uiteraard een ovatie. Totaal atypisch, maar ook dit is Rock Werchter 2025!


Iggy Pop - ☆☆☆☆
3 juli 2025 - The Barn - 22.15u.

Jaja, Iggy Pop was er weer, met zijn 78 ziet hij er niet meer uit. Maar hij was helemaal in zijn nopjes en in de rush van een set die hij bracht deed hij het andermaal fantastisch! Hij blijft het maar doen.
Setlist
   
T.V. Eye
Raw Power
I Got a Right
Gimme Danger
The Passenger
Lust for Life
Death Trip
I Wanna Be Your Dog
Search and Destroy
Down on the Street
1970
I'm Sick of You
Some Weird Sin
Frenzy
Nightclubbing

Linkin Park - ☆☆☆☆
3 juli 2025 - Main Stage - 23.30u.

Linkin Park bracht dus niet alleen een zee van zwarte shirtjes op de been, sowieso waren ze die eerste dag de act die de meeste duizenden aanzoog. Het overlijden van gevierde brulboei Chester Bennington deed dan duidelijk toch niet het licht uit voor de flamboyante Amerikaanse nu-metal-, rap- en rockband. En dus al zeker niet voor de fans.
'From Zero', het onverwacht sprankelende achtste album was voor miljoenen wellicht al het onwaarschijnlijkste event van 2024. Met als surplussurprise in het pakket het nieuws dat Chester's lege plaats daar frontaal aan de microfoon naast Mike Shinoda met verve door blondie Emily Armstrong zou zijn overgenomen.

En vanavond blijkt inderdaad, ze heeft haast evenveel power in de longen als Bennington. En bovendien is met haar energieke geluid die Emily Armstrong zeker ook geen klakkeloze copy-cat van haar voorganger. Een elegante sirene is het, die het recept van Linkin Park als die voor eenieder vriendelijk klinkende nu-metalband voor de stadions perfect naar zich heeft toegetrokken. Alle stijlen haar voorgeschoteld heeft ze opgenomen, opgezogen en uiteindelijk met het nodige respect naar haar hand gezet. Hier geeft iemand acte de presence die een goede chemie heeft gevonden met de hele band en die met hen alle richtingen wil opgaan. Een popdiva ook die kan performen, een operazangeres met een scala tot en met screamen als een Dead Sara.

Overigens, het mag bijna verwonderen hoe goed die songs van het nieuwe album al in de totale Linkin Park-catalogus wel zijn geïntegreerd en door het publiek worden in de armen gesloten. Alles wordt evengoed unisono meegeschreeuwd. Neem nu die nieuwe klassieker 'Heavy Is The Crown', met Shinoda's rap, daar wordt het zoals zo vaak vanavond heerlijk samen rocken met een Armstrong die er steeds oorverdovend bovenuit komt.

Ze hebben dus de kersvers energieke vibes mee Linkin Park en een pak vocale clashes tussen die twee vocalisten, Shinoda en Armstrong die door hun band gretig tot op barre hoogten worden opgestuwd.

Linkin Park heeft op het door de lichtshow flitsende podium een opwindend eerbetoon gegeven aan zijn eigen erfenis. Bij leven en welzijn mag deze band - weze het nu echt 'from zero' of een gewoon als een geslaagde reprise - nog jaren mee met de stroom des tijds. Samen met die massa heel tevreden fans.

Setlist

Return to Innocence
Cut the Bridge
From the Inside
The Emptiness Machine
Burn It Down
Two Faced
Waiting for the End
Up From the Bottom
One Step Closer
Lost
Overflow
What I've Done
Numb
In the End
Faint
Resolution Intro A
Papercut
Lying From You
Heavy Is the Crown
Bleed It Out



The Scratch - ☆☆☆☆1/2
4 juli 2025 - The Slope - 13.15u. -
Dag twee. We waren er dus al om 13.15u alsjeblieft, om de nieuwe folkmuziek uit het land van de Guinness te leren kennen. Noteer het alvast, traditionele muziek gefuseerd met wilde gitaren en daarmee zien we die middag dan ook de akoestische metal herboren worden. Het wordt folkrocken daar met akoestische en elektrische gitaren, crazy basgitaar en supersnel drummen, maar dan op de geheel aparte wijze met de handtrommel.
Een regelrechte aanval pleegt The Scratch zo wel op de zintuigen van de halfuitgeslapen festivalganger. Maar in een mum blijkt dat ook die dan toch energie zat heeft en hij met graagte alle dondering opzuigt en wel vanaf de eerste seconde.

Het wordt een woest slagveld daar, met een intensiteit op windkracht negen. Komen de riffs van Slipknot of Linkin Park? Neen het zijn die van Fontaines D.C. en Idles, maar dan helemaal op speed. Met een intussen opgezweepte menigte die het allemaal onmiddellijk slikt en in dankbaarheid voortdurend naar de band respondeert in het kwadraat.
Op bevel split zowaar, onder meezingende koren tegenover een muur van geluid, zelfs de meute in twee als was daar even de Dode Zee van Werchter. Om die erna wonderbaarlijk weer te zien toevallen en al de moshpitters van de hele Werchterwei te zien losbarsten en loosgaan.

Maar ze vinden ergens ook hun oases van rust en subtiliteit, als ze de Ierse klassiekers uit hun mistige groene oude land oproepen. Meezingers als van The Pogues en The Dubliners, neen, ze zijn er op hun manier absoluut niet vies van. En zo is weer een nieuwe generatie ermee weg. Maar de rust die zij creëren is dus geheel op de wijze van The Scratch.

Je vrijdagse openingsmoment op dergelijke wijze zien culmineren in een muzikale ontlading. Een naam dus om alleen maar in grote letters te onthouden. Want The Scratch biedt het genre van de folkmetal echt iets anders. Zij zijn een heuse revelatie!

Setlist

Pull Your Jocks Up
Session Song
McAlpines Fusiliers
Cig in the Breeze
Old Dog
Another Round
Blaggard



Sylvie Kreusch - ☆☆☆☆1/2
4 juli 2025 - Main Stage - 13.45u.

Met haar geprezen break-upalbum 'Mombray' had onze Vlaamse vurige rode zichzelf al wereldberoemd gemaakt en dan moest haar even geprezen 'Comic Strip' nog komen. Met die twee klasse-albums is voor onze Vlaamse drag queen nu de tijd helemaal rijp voor de echt grote podia. De aanbiedingen ervoor komen naar verluidt al in haar richting. Voortgaande op haar prestatie op deze grote Werchter-stage kan dit alleen nog maar het begin zijn.

Kreusch draagt inmidels haar drieëndertigjarige volwassenheid met klasse en etaleert tegelijk een pak kinderlijke naïviteit en speelse onschuld. Dit verwerkt ze mooi in haar sensuele Werchtershow. Sylvie Kreusch, rondhossend als een fantasievol de ruimte doorschietende superwoman.

Haar muziek lijkt bij wijlen ook als van onder de Franse zuiderzon ontsproten, klinkt als spontaan sprankelende retropop. Daarmee straalt La Kreusch daar in haar eentje, als een diva. En wat zit ze ook weer prima in haar vel als ze daar die talloze pastelroze hits speelt. Levendig, kleurrijk, dansbaar, alleen maar warme klanken, bezwerend en repetitief.

De etherische arty-Kreusch in extreem vrouwelijke stijl die ook haar 'Montbray'-album zo pakkend en vurig kleurde is helemaal present en de meeslepende songs met het hart op de tong. Sylvie Kreusch ook de flamboyant rode tovenares, wapperend in zijdewit, kronkelend en wentelend in een en al verrukkelijke verleidelijkheid.

Daarmee rijdt ze op haar Werchterse main stage een muzikaal foutloos parcours, in een broeierig sfeertje van hete woestijnlucht. Sylvie Kreusch, als de lonesome girl, de Nancy Sinatra-stoeipoes in haar een en al flashy looks en hypnotiserend croonend in het ijle. Want zij weet als een dragqueen bij uitstek in haar rol te kruipen en daarbij een prachtig eresaluut te brengen aan de vederlichte pop van de sixties.

Een grande dame van stijl dus met een pak schitterende, vindingrijke nummers. Sylvie Kreusch op de Main Stage, zonder meer een belevenis.
   
Setlist

Ding Dong
Hocus Pocus
Cloud 9
Ride Away
Walk Walk
Just a Touch Away
Please to Devon
Hear This Choir
Sweet Love (Coconut)
Comic Trip


Wet Leg - ☆☆☆☆
4 juli 2025 - Main Stage - 15.05u. -

Het begon allemaal onverwacht met het dubbelzinnige 'Chaise Longue'. Brengen nietige plaatsjes als Isle of Wight zo dus ook wel eens een speels bandje als Wet Leg voort. De kern van Wet Leg, twee wilde jonge dames met het schijt aan janboel, sjassen alles gewoon door met hun muziek en die klinkt zo fit en catchy dat de Werchters hemel er terstond wat meer van opfleurt. Glamour, kitsch, lekkere hooks, gewoon simpelweg gitaar, bas, drums en synths. Hun dartele frisheid, authenticiteit jonge veulens eigen, wordt al onmiddellijk door de hongerige festivalmeute opgevangen, en ja, je ziet het, Wet Leg zit in een knaller van een hype.

Tof zonder meer. Geef dit Wet Leg drie minuten of minder en ze maken je een heerlijk rommelige, krokante hitsong waarin ze al hun jeugdige mijmeringen, hun hele nog vertwijfelde zwemmen door het leven glorieus verpakken. Zelfverklaard dom gemaakte liedjes, waar ze binstdien zoals je ziet wel massa's lol aan beleven. Aan klare muzikale ideetjes vol energie, aan postpunky aanstekeligheid ontbreekt het ze evenmin. Wat een vreugde! Al hun nummers luisteren als sketches, jokes, overgoten met humor en cassante oneliners. Nee, dus toch geen lieverdjes in witte communicantenjurkjes dus deze dames van Wet Leg.

Wet Leg lijkt ook niet de zoveelste copycat-kutgroep. Al kopiëren ze dan nog letterlijk als de besten. Ze fabriceren stoute muziek en gaan er hier mee uit de bol. De velen lieten er zich alvast onweerstaanbaar door verleiden, de bedrieglijke eenvoud van deze punk, disco of glamrock, triomf van het perfect onvolkomene. Wachten nu ook op hun tweede album dat straks uitkomt.
 
Setlist

catch these fists
Wet Dream
Supermarket
Oh No
liquidize
davina mccall
Ur Mum
Too Late Now
jennifer's body
Being in Love
mangetout
pillow talk
Angelica
Chaise Longue
CPR


Warhaus - ☆☆☆☆
4 juli 2025 - The Barn - 18.05u.

Warhouse was een full house. Maarten deed het opperbest en net zo zong hij 'Simply The Best' van Tina.

Setlist
   
I'm Not Him
Where the Names Are Real
Jim Morrison
Time Bomb
Love's a Stranger
Zero One Code
The Winning Numbers
Beaches
The Best
Mad World
Open Window
Can't Help Falling in Love


Simple Minds - ☆☆☆☆1/2
4 juli 2025 - Main Stage - 20 30u.

Simple Minds, de Schotten al helemaal meegemaakt in hun (en onze ) apenjaren 1982 en '83 en als headliner in '86 op Rock Torhout en later eerder wat in mineur in 2012 als weerkerende verloren zonen op Rock Werchter.

Maar nu staat de groep rond bezielers Jim Kerr en Charlie Burchill er anno 2025 met hun Big Music blijkbaar verrassend weer en dan nog helemaal bovenop hun piëdestal. En waarom? Blijkbaar slaat, aldus Werchter zelf, hun immens gevarieerde catalogus vandaag weer helemaal aan en dat gaat dan van hun dansbare new wave met ‘I travel’, ‘Love song’, over hun stompers met ‘Promised you a miracle’, 'Alive and kicking’, hun politieke periode met‘Belfast child’, ‘Mandela day’ tot hun prijsbeestje ‘Don’t you (Forget about me)’.

De twee Simple Minds'-originals Kerr en Burchill zo dus opnieuw de main stage van Wercher op, deze keer bovendien met een uitstekende nieuwe band. Ze krijgen er warempel bij hun opener 'To The Waterfront' al onmiddellijk tot diep in de ruimte alle handjes op elkaar en dit zal het hele concert tot aan de ondergaande zon nooit anders zijn.

Dan de immer charmante Jim Kerr op en die schudt evenwel vooraleer verder te gaan met zijn hele Simple Minds-hitlist eerst nog eens hevig het wierookvat richting Werchter, waaraan de groep voor de explosie van zijn carrière waarlijk zoveel te danken had.

Het concept klopt deze avond weer helemaal. Zingen kan Kerr nog steeds klaar en toonvast als de besten, de Simple Minds-ritmesectie is helemaal geremastered en de wervelende gitaren en keyboards spinnen onverkort weer als weleer. Er is ook een soort Clare Torry in dienst, een in het goud glinsterende Sarah Brown, die zich bij The Simple Minds inzet als ware ze bij Pink Floyd's 'Dark Side of The Moon' zelve. Ook de girl power van drummer Cherisse Osei krijgt zijn volledig instrumentaal momentje in een pittige drumsolo.

Vooral de communicatie met de wei via Kerr is opperbest. Dit vertaalt zich duizendvoudig in sfeer en het bedankt zich naast de klappende en wiegende handjes in de scanderende koorzangen en de veelvuldig tot in het oneindige luide la-la-la's (bij 'Don't You').

Voorwaar, wij zeggen u, Simple Minds klonk met zijn vele decennia oude sound in Werchter als band zonder meer superieur en krachtig en daarmee net zo groots, feestelijk en ook grappend als weleer. Hier stond een triomferende band met een perfecte set. Net als hun laatste song zijn ze weer helemaal 'Alive and Kicking'. Oude wijn in nieuwe zakken, met de jaren kan die dus toch nog uitmuntend worden. Staande ovatie!

Setlist
   
Waterfront
Love Song
Oh Jungleland
Let There Be Love
Once Upon a Time
Someone Somewhere in Summertime
Ghost Dancing
Theme for Great Cities
Drum Solo
Promised You a Miracle
All the Things She Said
See the Lights
Don't You (Forget About Me)
Alive and Kicking



Underworld - ☆☆☆☆
4 juli 2025 - The Barn - 22.05u

Underworld. Ineens stonden ze daar op het Studio Brussel-zijpodium, op de tweedaagse editie van Rock Torhout/Rock Werchter. 1996, het jaar dat ook die twee heilige rockweiden voor het eerst de ruimte vonden voor house, techno, dance, triphop, de nieuwe stromingen en ook de andere nieuwe voor de toekomst belovende acts als Moby, Chemical Brothers, The Prodigy, Moloko, Faithless. Ze etaleerden tijdens dat grijze weekend voorgoed hun nieuw geluid en ze werden een van die echte Werchter-vertrouwelingen.

Diezelfde opwinding die de sound van Underworld toen als ware het manna uit de hemel ontlokte en ook tijdens de verschillende edities erna, ja die wordt door de heren Karl Hyde en Rick Smith ook hier in The Barn in Werchter nog steeds royaal gegenereerd. Ze komen er deze keer n.a.v. hun 'Open until Close'-tour langs en deze ondersteunt hun elfde album, 'Strawberry Hotel', waarvan ze naast vroegere hits alle bangers brengen.

De Underworldset is weer zonder meer pure opwinding en euforie. Underworld is altijd iets speciaals geweest. Het iconische duo uit Essex dat het 'Born Slippy' op de wereld losliet - het komt onder luid gejoel hier als laatste aan bod -, het is het danceduo dat waar het ook terechtkomt rollercoasters op gang brengt, collectieve raveparties, een in vervoering omgevormd jumpend blok dat telkens weer de schaal van Richter teistert.
Je moet hen dus ook vandaag zeker niet leren waar de technoklepel hangt. Want deze reuzen genereren ook anno 2025 eenzelfde doorbeukende energie die je niet voor mogelijk houdt. Zonder ook maar iets belegen te klinken leren ze je tijdens de Werchternacht hoezeer ze nog van de modernste elektronische marktjes en abstracte experimentjes thuis zijn.

Er is hier dan naast de rook, de lichtflitsen en de lasers werkelijk ook alles wat de extatische dansvloeradept nodig heeft. Tegelijk is er de vertrouwde diversiteit, emotie en aanleiding tot transcendentie. Alles is op zijn manier zo meeslepend, gepassioneerd en warm en in een uitstekende flow in de set ingebouwd. Een veelsterrenprestatie!

Setlist
   
Dark & Long (Dark Train)
Two Months Off
Cowgirl
Push Upstairs
and the colour red
King of Snake
Border Country
Arpeggio12
Pearl's Girl (Tin There)
Moaner
Born Slippy



Green Day - ☆☆☆☆
4 juli 202 - Main Stage - 23.00u.

Helemaal omdat hun American Idiot twintig jaar na datum nog zo verduiveld actueel is. Greenday, een band, een hitmachine, die niettemin ook in heikele tijden nog durft te zeggen waar het op staat.

Setlist

American Idiot
Holiday
Know Your Enemy
Look Ma, No Brains!
Boulevard of Broken Dreams
One Eyed Bastard
Longview
Welcome to Paradise
Hitchin' a Ride
Brain Stew
St. Jimmy
Dilemma
21 Guns
Minority
Basket Case
When I Come Around
Letterbomb
Wake Me Up When September Ends
Jesus of Suburbia
Saviors
Bobby Sox
Good Riddance (Time of Your Life)



Bright Eyes - ☆☆☆☆
Zaterdag 5 juli 2025 - The Barn - 14.00u.

Bright Eyes, da's ruwe emotie zo onzalig vroeg in The Barn. Van Conner Oberst, de sociaal betrokken, melancholische Amerikaanse rocker, waarvan er spijtig genoeg veel te weinig zijn. Hij sprokkelt hier royaal uit zijn gerenommeerde songboek. Een solide set en een scene die met muzikanten gevuld is, professionals die elk hoekje van de ruimte benutten. Nostalgie en vakmanschap verenigd.

Setlist
   
El Capitan
Four Winds
We Are Nowhere and It's Now
Jejune Stars
Mariana Trench
I Won't Ever Be Happy Again
Method Acting
Bas Jan Ader
First Day of My Life
Shell Games
Let's Not Shit Ourselves (to Love and to Be Loved)


Amenra - ☆☆☆☆
Zaterdag 5 juli 2025 - 15.30u. -

Amenra revisited. Nadat ze in 2023 in dezelfde The Barn op overweldigende de menigte inpakten doen ze dit nu helemaal opnieuw.
De hogepriesters van de Ritus van Ra, het illustere Amenra uit Kortrijk, schreven we toen, met hun bezwerend, oorverdovende schreeuwende, headbangende post-hardcore en doom. Nu opnieuw goed voor een uur verpletterende, catharsistische verwerking van al je universeel lijden, je pijn en smarten uit heel je voorbije leven. Want Amenra, dat blijft je hulp voor na tot bloedens toe verwond worden.

Zelfs AI weet het intussen: hun live optredens staan gebijteld als een overweldigende ervaring die zowel muzikaal als emotioneel diepgaand is. Van een band die de kenmerkende sfeer en intensiteit van hun muziek perfect weet over te brengen.
Die massa wiegt in Werchter geconcentreerd mee met de headbangende band en de met de rug naar het publiek toe declamerende frontman Colin Van Eeckhout. Onder een regen van zwartwit hult het zich voor het overige in de de waardigheid van zoekende deelgenoten aan donkere rituelen in een heilig huis. Een show voor hen van alle licht ontdaan, maar het blijft allemaal toch maar voor een volle honderd procent aanslaan.

Setlist
   
Razoreater
Plus près de toi (Closer to You)
De evenmens
A Solitary Reign
Heden
Am Kreuz
Silver Needle. Golden Nail

Beth Gibbons - ☆☆☆☆1/2
The Barn - 5 juli 2025 - 17.30u.

Beth Gibbons, de legendarische Portishead-zangeres, trapt af voor een meer dan halflege The Barn. Onder een sprookjesachtig van kleur verschietende scene en met een met o a. akoestische gitaren, strijkers, blazers en xylofonen uitgebreide band grossiert ze uit haar prachtalbum Lives Outgrown, dat onlangs nog voor de Mercury Music Prize werd genomineerd.

Haar tere stem is nog steeds hemels om daar te aanhoren. Ze staat er zo freel en vrijwel bewegingloos daar mee vastgeketend aan haar microfoonstandaard, als een zwarte fee, met haar hoog wegzwevende zinnen vol poëzie, haast in trance. Vrijwel heel die uitzonderlijke band zingt waar nodig mee met haar schitterende composities die, ver van haar vroegere triphop, onconventioneel zijn, complex, maar zo etherisch en intens.

Een verlegen zangeres die de schijnwerpers niet zoekt, maar die haar ontzaglijk beklijvende muziek voor zichzelf laat spreken. Die uiteindelijk samen met haar perfecte zevenkoppige band alleen maar groeiende bewondering en respect oproept vanuit dat op het einde dan toch volgelopen The Barn-sportpaleis. Dan ben je uit het beste hout gesneden. Beth Gibbons, een icoon met een bijna goddelijk stemgeluid.

En de vele aanwezigen met nostalgie kregen tenslotte dan toch nog die trippende Portishead-nummers 'Roads' en 'Glory Box' als extraatje. Het hoofdgerecht evenwel was zo mogelijk nog grootser.

Setlist

Tell Me Who You Are Today
Burden of Life
Floating on a Moment
Rewind
For Sale
Mysteries
Lost Changes
Tom the Model
Beyond the Sun
Whispering Love
Roads
Glory Box
ReachingOut




Elbow - ☆☆☆☆1/2
Zaterdag 5 juli 2025 - The Barn - 19.35u.

Met 'Gelukkige verjaardag Werchter', zo begon Guy Garvey ermee in The Barn. Terwijl, zelf zijn ze nog maar goed een kwarteeuw in de running en nog altijd blijven ze druk in de weer met steeds maar de geboorte van nieuwe uitstekende albums te vieren. Intussen zag al weer hun tiende, 'Audio Vertigo' het levenslicht. Elbow blijkt er zo in te slagen om steeds maar weer nieuwe richtingen in te slaan, waardoor er pit en punch, groovyness en ongeremdheid door hun pipelines blijft stromen richting de optredens.

Zoals in de tot in de nok volgestouwde The Barn, waar blijkt dat gelukkig ook veel ook knus en hetzelfde gebleven is. Niet in het minst het teddybeergehalte van de altijd lieve en joviale frontman Guy Garvey, die als altijd met zijn présence werkelijk iedereen met verve inneemt.

Ze hebben vanzelfsprekend naast de nieuwe songs ook de hits meegebracht en hun hele act klinkt daarmee weer overwegend zo gelukkigzalig zacht, weelderig en zelfs filmisch. Dan weer wordt het rockend, warmer, zuiderser of even ook dansbaar. En uiteraard wordt er ook weer uitgebreid meegefloten met 'Lippy Kids', song die Guy voor eeuwig aan België verbindt.

Er zit dus echt nog heel veel leven, vreugde en spelplezier in dit Elbow. Ze klinken telkens vanaf de eerste noot als vintage Elbow. Coole Elbow-melodieën die vastpakken, songs die verfrissen met hun ritmes en subtiele arrangementen. Met die uitzonderlijke, vaderlijke stem van Garvey die elk optreden door blijft schitteren als een vertrouwde Peter Gabriel op zijn best. De lyrische mijmeringen van de intussen radioman zitten altijd vol gevoel, tederheid en Britse flair. Bovendien wordt hij door een band klassebakken-musici perfect gediend en in evenwicht gehouden. .

Ze blijven er dus fantastisch mee gedijen op de rockpodia bij hun werkelijk als zeeën meedeinende massa's. Die goeie, ouwe, immer glimlachende Guy houdt trouwens je handjes ook permanent ritmisch in de hoogte en je zal in welke song ook zonder voorbehoud eender welke harmonisch veelstemmige koorzang luid met hem meescanderen.

Setlist
   
Lovers' Leap
Adriana Again
Mirrorball
Her to the Earth
Balu
Good Blood Mexico City
The Seldom Seen Kid
The Birds
Lippy Kids
My Sad Captains
Magnificent (She Says)
Sober
Grounds for Divorce
One Day Like This


Wisp - ☆☆☆1/2
Zaterdag 5 juli 2025 - The Slope - 22.30u.

WISP, oftewel Nathalie R. Lu, omschreven als "the next leader of the shoegaze revival”. In Werchter nachtelijke dromerigheid met een stemmetje nog vluchtiger dan ether.

   
Setlist

Enough for you
Pandora
Mimi
Save me now
See you soon
I remember how your hands felt on mine
Sword
Once then we’ll be free
Darcy
Get back to me
Your face


Yungblud - ☆☆☆☆1/2
Zaterdag 5 juli 2025 - Main Stage - 23.20u.

De op en top expressieve Yungblud werd dus op Werchter onverwacht tot headliner gepromoveerd, hij, de man van vier voor hetzelfde geld, waarlijk sociaal betrokken Britse rocker, punker, powerpopper én rapper.
En zie, ook de vierde keer goede keer op Werchter. Het is dat het zo moest wezen, want Yungblud, aka Dom Harrison, was nu eenmaal al een toptalent, een entertainer die net als een Freddie Mercury nu eenmaal met een pak theatraliteit geboren was voor alleen die grote arena's. En zo zien we hem met zijn liters adhd volksmennend over de hele scene rondschieten als schijndansend over een zee van roodgloeiende kolen. Hij heeft een dwingend zingende stem als een megafoon en een onversaagbaar kolkende explosiviteit die alleen maar kan overslaan. Hetgeen dan ook recht evenredig kei-aanstekelijk werkt op de vele heupen van de nachtelijke massa.

Herman, Yungblud staat hier dus zeer goed als nieuwbakken headliner. Met zijn schitterende show, geheel opgetrokken vanuit de Britse muzikale klei en met vooral al die sterke songs (en covers). Hij, jawel, is een ster met de genen van Mick Jagger, Freddie Mercury, David Bowie en Noel Gallagher. En Werchter is al decennia een springplank, Yungblud, vraag dat maar aan Bono of Jim Kerr.

Setlist

Hello Heaven, Hello
The Funeral
Lovesick Lullaby
strawberry lipstick
Play fleabag
The Greatest Parade
parents
California
Lowlife
cotton candy
Change
Monday Murder
Tin Pan Boy
braindead!
Loner
Ghosts
War
Bitter Sweet Symphony
I Think I'm OKAY
Zombie


Goose -- ☆☆☆☆
Zondag 6 juli 2025 - The Barn - 17.40u

De designliveband Goose uit Kortrijk, 20 jaar bezig en voor de vijfde keer op Werchter. Het belang voor de internationale elektrorock van deze West-Vlamingen is dan ook heel groot. Goose het elektronische powerhouse dat met zijn vieren probleemloos de brug maakte met de rock. Niet enkel met synthesizers dus, maar met ook zang, drums gitaar en bas.
En daarmee dus weer een eivolle, joelende, stomende The Barn in, er daar een schitterende rentrée maken en er met de duizenden een verjaardagfeestje vieren om U tegen te zeggen. Maak de handen dus maar nat voor een rock-dj-set als één grote séance van herkenbaarheid. Ook Goose was al die tijd immers een constante hitmachine met anthems die ook vandaag zowel bij jong als oud nog opperbest aanslaan. De scherende synths, de oorverdovend doorstotende beats gelardeerd met snerpende gitaren en bezwerende zang, de uitgeregende, klappende, stampende, jumpende, koorzingende massa lust daar duidelijk pap van. Met tot gevolg een zorgwekkend schaal- van-Richter-niveau dat keer op keer wordt gehaald.
Dit sprankelend Goose blijkt hier in The Barn net als Underworld twee dagen eerder volkomen tijdloos. Een schitterend viertal, Mickael Karkousse en zijn band, dat de saga van de Belpop alle eer aandoet.

Setlist
   
Intro
British Mode
Can't Stop Me Now
Black Gloves
Control
What You Need
Rock
Call Me
Bring It On
Everybody
Words
Synrise


Soulwax - ☆☆☆☆☆
Zondag 6 juli 2025 The Barn - 19.40u

Ze zijn er weer, Soulwax, ofte de gebroeders Dewaele and friends, in de vorm van een heel alternatieve gitaarband en net als hun landgenoten Goose juist voor hen in The Barn een van de vroege adepten van de vol met elektronica geïnjecteerde rock.
Je ziet ze daar helemaal verbluffend mee zitten wriemelen daarbinnenin hun tijdslaboratorium van supergrote analoge Kraftwerk-synthesizers, in een metaalgrijze Mondriaanconstructie met ondefineerbare bakken en warempel, met deze keer en surplus ook drie bonkende drummers in hun setting.

Daarvoor is het The Barn-huis terecht allang op voorhand dampend volgelopen. Voor dit indrukwekkend hypnotiserend Soulwaxcircus dat zich als een brute kracht overheen de brave menigte uitstrooit. Zij, de broers-knoppenmannen-zangers, een sensueel declamerende vrouwenstem, de bassist Stefaan van Leuven en zeker die tribaal meepiloterende drummers. Een resem groovy nummers vol muzikale knipoogjes, ingenieus en futuristisch verpakt rollen ze overweldigend voorbij als een onafgebroken Kraftwerk-revisited. En die zwetende drummers daarbij almaar atletische prestaties leverend voor de ogen van het in oplopende euforie of verbijstering overslaande publiek.

Dit Soulwax staat dus ineens weer zonder meer voor honderd procent intensiteit en klasse! Met een set waarmee ze Werchter zonder enig voorbehoud inpakten. Soulwax, regelrechte toppers!

Setlist

Intro
KracK
Do You Want to Get Into Trouble? / Essential
EMS Movement 6
Is It Always Binary
Polaris
I Love Techno
Run Free
Hot Like Sahara
Idiots in Love
New Earth Time
Meanwhile on the Continent
Marie Work It
Another Excuse
All Systems
Gimme A Reason
Miserable Girl
E Talking
NY Excuse

Durand Jones & The Indications - ☆☆☆☆1/5
Zondag 6 juli 2025 - The Slope - 22.15u

Daar staan dan Durand Jones & The Indications met een soulgenre dat zogezegd ooit al eens helemaal doorploegd moest zijn. Durand Jones & The Indications, die je hier dan toch maar even naar de vervlogen seventies terugkatapulteren, naar de bruisende gouden tijden van Motown en de Philadelphia Soul. De tijd ook van de in keurig pak gesticulerende mannengroepjes in bijna vergeelde zang- en dansclipjes in zwart-wit.

Bij Durand Jones & The Indications, de groep van die twee frontmannen, zwarte zanger Durand Jones en blanke zanger-drummer Aaron Frazer en gitarist Blake Rhein kan je je opnieuw laten verdrinken in smoothy r&b en warmhartige retrosoul à la The Stylistics of Earth, Wind & Fire.

Al valt dan na verloop van tijd tijdens hun set de regen opnieuw met bakken uit de Werchterse hemel daar aan de verre The Slope, toch voel je alleen maar sierlijke en zonnige vibes en hun harmonieuze zang staat daarbij altijd zo mooi op de voorgrond.

Alles glijdt ook zo lekker zoet voorbij, die ambachtelijke soul-, funk- en discogrooves die je intussen nergens elders meer dacht te vinden. In de set eerst een resem vrij downtempo songs die vooral over liefde met grote 'L' gaan en waarin de rust en traagheid mogen heersen

De hoofdmoten van die songs zijn telkens in gradaties de hoge falsetten van de twee frontmannen en de invallende bandleden in koor, waarbij allen samen zo hemels op elkaar kunnen inzingen. Alles wordt dan nog eens klassiek romantisch gekaderd door die uitmuntende The Indications die als geen ander een warme presentatie van hun soul beheersen.

De allerliefste songs komen uit hun gloednieuwe album 'Flowers'. Durand Jones & The Indications is gekend als een sterke performancegroep, dus slagen ze erin voor dit Werchterfestivalpubliek zelfs nog indrukwekkender dan op het album voor de dag te komen met dit lieve, intieme materiaal.

In het laatste deel van de set gaat dan het volume en het (dans)ritme een heel stuk meer de hoogte in, waarbij dan des te meer de bijzondere vocalen en het charisma van showman Durand Jones bewondering wekken.
Dus al die enthousiast in de regen meedansende aanwezigen hadden gelijk. Dit was een prachtoptreden waar de massa bovendien zeldzaam lang maar tevergeefs om een bisnummer smeekte. Een set van een verrassende schoonheid.
   
Setlist

Circles
The Way That I Do
Love Will Work It Out
Don't You Know
Sea Gets Hotter
Cruisin' to the Park
Morning in America
More Than Ever
Really Wanna Be With You
Is It Any Wonder?
Can't Keep My Cool
Sea of Love
Witchoo





Olivia Rodrigo - ☆☆☆☆1/2
Zondag 6 juli 2025 -Main Stage - 23.10u


Als entertainer buiten categorie staat de ster van Olivia Rodrigo, zangeres met nog maar twee platen op haar palmares, dan toch al torenhoog aan het firmament. Al stonden op haar debuutplaat 'SOUR' van pas enkele jaren terug die sterretjes nog alleen maar op haar gezicht en haar tong, van toen af is ze met haar 'bipolaire' setlist echt wel als een heel brutaaltje doorgeschoten. Je hebt enerzijds haar crazy ingetogen top-popsongs à la 'Drivers Licence' en 'Deja Vu', maar ze brengt anderzijds net zo goed razende deuntjes die helemaal naar de punkrock en ander stevigs zwemen. En een onamerikaanse schuttingtaal beheerst ze ook al. Olivia, verre van alleen maar een braaf popmeisje dus.

Voor de Belgische fans is het niet de eerste passage. Die show van haar is voor hen al door en door gekend en al oogt alles dan nog op en top gepolijst, het moet gezegd, ze performt haar perfecte pop dan ook wel perfect. Als een volleerde diva en met de flair van voorbeeld Taylor Swift kiepert ze haar songs de nacht in.

Vanaf liedje één zit het voor iedereen uitstekend en de vele duizenden hangen aan haar lippen. Vanuit de duizenden wordt ook alles woord voor woord meegekeeld.

Wat een schitterende show was dat, zeg. Misschien zelfs wel de beste van het hele voorbije editie. Maar eerlijk: Raye en Pommelien Thijs heb ik door omstandigheden wel niet gezien.



Setlist

obsessed
ballad of a homeschooled girl
vampire
drivers license
traitor
bad idea right?
love is embarrassing
pretty isn't pretty
happier
enough for you
so american
jealousy, jealousy
favorite crime
deja vu
Ring Of Fire
brutal
all-american bitch
good 4 u
get him back!


2MANYDJS ROCK WERCHTER 50 - ☆☆☆☆1/2
Maandag 7 juli - Main Stage - 00.45u

De Dewaele Brothers brengen als slot van de editie 2025 op vernuftige wijze eerbetoon aan 50 jaar artiesten op Rock Werchter. Hoog in hun toren in het midden van de wei een even eigenwijze als originele mix van rock, soul, elektropop en zoveel andere genres. Een feest van herkenning, met zowel de hits als de verborgen parels.
Een onvergetelijke prestatie zoals echt alleen die mannen dat kunnen. Met prachtige AI-visuals bovendien een onophoudelijk defilé van al die sterren van weleer.


Hier de onwaarschijnlijke setlist van 2MANYDJS, de gebroeders Dewaele, één groot werkstuk dat ze tijdens de laatste Werchternacht brachten als eresaluut aan de zovelen die ooit op de affiches van Werchter voorbijdefileerden.

Rebel Rebel - David Bowie
DJ - David Bowie
Putain Putain - Arno
Gravity's Rainbow - Klaxons
Sing It Back - Moloko
bad idea right! - Olivia Rodrigo
Star 69 - Fatboy Slim
Coming Up - Paul McCartney
Aerodynamic - Daft Punk
Lazer Beams - Green Velvet
I’m So Crazy - Par-T-One vs. INXS
The Walk - The Cure
(Rockin' in the Free World - Neil Young
Blue Monday - New Order
Seven Nation Army - The White Stripes
Down by the Water - PJ Harvey
Tonite - LCD Soundsystem
Once in a Lifetime - Talking Heads
Heads Will Roll - Yeah Yeah Yeahs
God Is A DJ - Faithless
I Fink U Freeky - Die Antwoord
Smack My Bitch Up - The Prodigy
Cliché - Charlotte Adigéry & Bolis Pupul
Standing in the Way of Control - Gossip
Too Much Too Young - The Specials
Hash Pipe - Weezer
Champagne - Millionaire
New Rules - Dua Lipa
Bonkers - Dizzee Rascal
Tour de France - Kraftwerk
Too Late No - Wet Leg
Girls & Boys - Blur
Roxanne - The Police
Can't Get Enough - Depeche Mode
Work It (Soulwax Remix) - Marie Davidson
Rollin' & Scratchin' - Daft Punk
One More Time - Daft Punk
Where's Your Head At - Baselent Jaxx
Sweet Dreams (Are Made of This) - Eurithmics
Arise - Sepultura
Not Like Us - Kendrick Lamar
Everything in Its Right Place - Radiohead
Pon De Floor - Major Lazer
Theme From Great Citie - Simple Minds
BIZCOCHITO - ROSALÍA
House of Jealous Lovers - The Rapture
La Rock 01 - Vitalic
Kids - MGMT
Vicious - Lou Reed
Hey Boy Hey Girl - The Chemical Brothers
Phantom Pt. II - Justice
Alors On Danse - Stromae
Elephant - Tame Impala
Can't Get You Out Of My Head - Kylie Minogue
Love Is the Drug - Roxy Music
Teenage Kicks - The Undertones
The Hives - Tick Ticj Boom
flex fm - Fred again...
Blue Monday - New Order
Von Dutch - Charli XCX
Bitter Sweet Symphony - The Verve
Suds & Soda - dEUS
Where Is My Mind - Pixies

Feel Good Hit of the Summer - Queens of the Stone Age
Go With the Flow - Queens of the Stone Age
Kool Thing - Sonic Youth
Everlong - Foo Fighters
Always on the Run - Lenny Kravitz
Drop It Like It's Hot - Snoop Dogg
Close to Me - The Cure
Last Night - The Strokes
Pride (In the Name of Love) - U2
So Watcha Want - Beastie Boys
Lapdance - N*E*R*D
Don't Give Up - Peter Gabriel
Take Me Out - Franz Ferdinand
99 Problems - JAY-Z
Raining Blood - Slayer
Master of Puppets - Metallica
Killing in the Name -Rage Against The Machine

Vorige zaterdag ben ik net zoals de voorbije jaren naar Rock Werchter geweest, dus tijd om het relaas eens neer te schrijven hiervan. We hadden met een paar vrienden die dag gekozen omdat Sam Fender kwam. Helaas kregen we de dag voor zijn optreden te horen dat hij niet zou komen en Nothing But Thieves hem ging vervangen. Mijn meeste vrienden vonden het jammer dat Sam Fender niet kwam want zij kwamen speciaal voor hem. Hun teleurstelling was niet zo groot wanneer we vernamen dat Nothing But Thieves hem ging vervangen. Het jammere aan zaterdag was dat de twee oorspronkelijke headliners niet konden komen. Zo stonden The Kings Of Leon ook op het programma. Zij werden vervangen door Yungblud. U zal verder in het verslag lezen wat ik ervan vond.

Om te beginnen ging de rit met de auto naar Werchter zeer vlot. Het eerste optreden dat we zagen was Tom Odell (***). Ik ben geen grote fan van deze zanger omdat ik variatie in zijn muziek mis. Hij heeft wel gezorgd dat zijn band is uitgebreid wat ten goede was voor de liedjes. Zo klonk het merendeel van zijn set bombastischer wat zijn grootste hit Another Lover leuker maakte. Het was zeker een goede start. Na Tom Odell was er niet meteen een band die we wilden zien dus gingen we wat wandelen in het terrein. We hoorden van ver een leuk Soul lied vanuit The Slope toen we dichterbij kwamen zagen we een zeer druk podium. De band MRCY was op dat moment aan het spelen. We waren meteen verkocht voor die band. De leuke liedjes volgden in een snel tempo elkaar op. Hun optreden was een aanrader (****). Deze band mag zeker binnenkort terugkomen op Rock Werchter. Ik zou aan de lezers aanraden om deze band op te zoeken. Indien jullie fan zijn van soulmuziek met een 70’s sound ben je bij hem aan het juiste adres.

Na het optreden van MRCY zijn we heel even gaan kijken naar Goldband. Het optreden was zeker niet slecht maar die muziek is niet volledig mijn ding. Na twee nummers hielden we het voor bekeken en gingen we naar Faye Webster in de Klub C. De vriendin van mijn beste vriend wou die graag zien en had tegen de groep gezegd dat we die ook goed gingen vinden omdat de liedjes tekstueel goed in elkaar zitten. We hebben het hele optreden van haar gezien en ik moet zeggen het was niet echt mijn ding (**). Er waren te veel trage liedjes. Gelukkig hadden de laatste drie liedjes een leuk tempo waardoor ik toch een beetje opgelucht uit de Klub C kon gaan. Helaas kwam daarna het minste optreden van de dag met Damiano David op de Main stage (*) Om te beginnen vind ik het leuk als frontmannen van een goede band solo gaan en dan een ander soort genre willen spelen om niet te worden aanzien als een verlengde van de bekende groep waarin ze spelen. Helaas is dat niet het geval bij Damiano David. Zijn liedjes zijn ondermaats en dan nog maar zwijgen over de covers die sorry om te zeggen op niets trokken. Ik heb in het midden van zijn set mijn groep moeten verlaten om naar een ander show te gaan zien in The Barn. In die tent speelde Beth Gibbons. Die naam zal u misschien niet veel zeggen. Echter is zij de frontvrouw van Portishead wat bij heel wat personen die fan zijn van 90’s muziek wel een belletje doet rinkelen. Dat optreden was een aanrader (****). De apotheose van haar optreden was natuurlijk het zeer bekende Glory Box. Deze band speelde het nagenoeg perfect na. Het leek of ik even aan het kijken was naar een optreden van Portishead maar nee ik zat naar de begeleidingsband van Beth Gibbons te kijken. Het slechte optreden van Damiano David was meteen vergeten na dit optreden.

Het hoogtepunt van die dag was ongetwijfeld Raye aan de Main Stage (*****). Zij gaf een onvergetelijk optreden met zeer krachtige songs. Vanaf de eerste seconde had ze de hele wei mee. Ze liet menige tranen vloeien in het publiek met emotionele verhalen tussen haar liedjes. Deze verhalen kwamen er stevig in. Ik hoop dat haar volgende plaat ook een hoogvlieger wordt en dan zou ik haar zeker headliner maken. Na het optreden van Raye hebben we nog een beetje kunnen meepikken van het de show van Elbow in the Barn. Helaas konden we niet meer in The Barn. De organisatie had niet voorzien dat er zo veel volk kwam kijken. We stonden bijna zo goed als tegen de Klub C. We hebben het optreden van hen kunnen uitzien maar het was toch anders dan gewoonlijk. Dat had niets te maken met de band die voortreffelijk speelde maar omdat we buiten stonden en de sfeer niet altijd goed was. Hun optreden was in orde maar we stonden buiten sfeerloos te volgen (***). Vervolgens gingen we naar het optreden van Nothing But Thieves op de Main Stage (***). Ik moet zeggen zij waren een waardige vervanger maar ik bleef helaas wat op mijn honger zitten. Ik had ze in 2023 op pukkelpop gezien en ze brachten identiek dezelfde setlist met helaas ook bijna dezelfde anekdotes. Ik heb zeker geen slecht optreden gezien maar omwille van het herhalend gegeven kan ik het geen heel hoge score geven.

Het laatste optreden van die dag dat ik volledig heb gezien was Barry Can’t Swim (**** ½) in de Klub C. Hij is een Schotse dj die dansbare housemuziek maakt. Hij kwam met een live band wat het optreden extra leuk maakte. Ik kende geen liedjes van hem maar was meteen verkocht. De leuke en zeer dansbare songs waren de ideale afsluiter van zeer geslaagde dag. Na het zeer goede optreden dachten nog even iets mee te pikken van het optreden van Yungblud maar na het horen 2 liedjes besloten we naar huis te gaan. Ik was eerst enthousiast wanneer hij werd aangekondigd als vervanger van The Kings Of Leon. Helaas ging dat enthousiasme rap weg na het horen van twee liedjes. Ik zal dat optreden niet beoordelen omdat ik slechts 2 liedjes heb gezien. Ik onthoud vooral dat het weer zeer goed was en ondanks het wegvallen van de twee oorspronkelijke headliners bijna alle optredens zeer goed waren. De terugrit verliep zeer vlot zonder files.

Alleen een kaartje gekocht voor de zondag vanwege The Cure. Maar de toevoegingen voor de zondag mogen er wezen (Moby, Ethel Cain). En dan zijn er nog maar een paar namen bekend.

Twijfel nu ook over de zaterdag met Pixies (de band die ik nooit mag zien, gaat altijd mis), Matt Berninger en Haunted Youth.

Nu al een goede Line - up!

Kaartjes in de pocket. Wie weet tot ziens Down the Rabbit Hole.

Hoop toevoegingen. Jammer dat ik alleen zondag kan, want dit gaat toch wel richting legendarische line-up.
Op zondag nog maar 10 namen bekend (vorig jaar uiteindelijk 26 namen) en nu al heel blij met David Byrne, Ethel Cain, Moby en The Cure. Ook tijd om Mogwai eens een kans te geven.