Stiekem hebben ze toch een verdraaid lekkere lineup neergezet! Ik ben erg blij met de toevoegingvan Les Savy Fav en Kap Bambino.

En zeker de liefhebbers van oldschool hiphop kunnen hun hart ophalen met Cypress Hill, Public Enemy, House of Pain en Ice Cube. Ik heb van de week mijn kaart besteld, zijn er nog meer MuMe'ers die gaan?

Ik waarschijnlijk ook. Ice Cube en Public Enemy erbij, nice.

En nog eens wat nieuwe namen:

Neurosis / Boris / Russian Circles / Factory Floor / Anika / Radium / First Blood / Max Pie

Dat wordt dan toch nog een ticket bestellen - op de hoop dat Pukkelpop geen goede namen heeft

Mijn tickets zijn intussen ook binnen.
Kap Bambino

Dat wordt beide festivals doen, want ik denk dat je hoop ijdel zal blijken.

Verdomme. Neurosis, Boris en First Blood Die extra tent voor hardcore en metal gaat wel erg degelijk gevuld worden, als ik het zo lees.

Dat zal er niet meer inzitten... Eerst Dunk! Festival, dan Werchter, dan Dour. Smijt daar nog eens twee weken voor het kamp van de jeugdbeweging, en Pukkel zal niet meer mogen en niet meer kunnen. Niet meer kunnen omdat er nog geld in het laadje moeten komen natuurlijk, m.a.w. een vakantiejob. Verder zal het wel niet mogen v/h ouderlijk gezag.

Maar Dour zal toch overwicht hebben als het op sterke namen aankomt, denk ik. Foo Fighters als headliner is niet echt een goede 1st indruk voor Pukkel

Zo! 2 kaarten gewonnen op 3fm voor Dour.
Kan ik gelukkig toch nog gaan. Ik ben al maanden bezig met mensen over te halen dat ze moeten gaan, maar om de een of andere reden weigeren ze geld uit te geven aan bands die ze niet kennen. Gratis? En dan staat er een hele rij gegadigden. Eens kijken wiens muzieksmaak het beste met de mijne overeen komt - en dan, in juli - op naar Dour 2011!

Het tijdschema is inmiddels ook bekend. Het enige jammere (voor mij dan) is dat Neurosis met een kwartier overlap vlak voor Pulp speelt en dat ik daardoor een flink stuk Neurosis ga missen. Een andere lelijke streek van de organisatie is Les Savy Fav en Suede tegelijk.

Er zijn maar een paar dingen die ik echt graag wil zien, krijgen ze het nóg voor elkaar om die tegelijk te programmeren...

Morgen vertrek ik naar Dour. Ik hoop dat het weer beter uitvalt dan dat de weersverwachtingen ons willen doen geloven...

Dat hoop ik ook. Maar goed, amusement zal het sowieso wel zijn.

Dat zal zeker wel het geval zijn, maar vier dagen blubber maakt het er niet leuker op.

Ik ontdek net trouwens een goede band die op Dour speelt! K-Branding, voor wie het experimenteel en noisy mag zijn.

Inderdaad, vergeet je kaplaarzen niet

Veel plezier, Dour-gangers. Ben benieuwd naar de verslagen achteraf. En hopelijk valt het weer flink mee.

Ben vroeger dan verwacht thuis. Moe, maar erg voldaan. Even een shout-out naar Flying Lotus, Murdock, Terror en The Ghost Inside.

Ik ben thuis na een slopend maar supervet weekend Dour. De hoogtepunten: Pulp, Kyuss, K-Branding, Foals, Gallows, Dananananaykroyd, This Will Destroy You, Duchess Says, 13&God, Les Savy Fav en Booka Shade

Was weer een hele goede editie dit jaar. Beter dan 2010 naar mijn idee (behalve als t gaat om t weer). Na 3 jaar ook eindelijk de bierweide geprobeerd en ook die beviel prima. De Verboden Vruchtjes gleden er maar al te graag in. Muzikale hoogtepuntjes waren voor mij Kyuss, Foals, Neurosis, Pulp, Joy Orbison, Terror, Nosaj Thing, The Ocean en Popof.

Hoe was Public Enemy? Die vond ik op Splash heel erg sterk.

Vond Public Enemy behoorlijk goed te doen. Aardige setlist en Flava Flav is nog steeds wel een baasje. Vond t sowieso de beste grote hiphop act, want Cypress Hill, Ice Cube en House of Pain waren niet zo heel boeiend. Ghostpoet was dan wel weer coole hip-hop.

Het uitgebreid verslag zal nog even op zich laten wachten, maar de hoogtepunten voor mij waren: Gold Panda, Foals, Anika, Klaxons, Jack Beats, Night Slugs (L-VIS 1990 en Bok Bok) & Flying Lotus.

Volgend jaar ben ik er zeker bij .

Cypress Hill niet boeiend? Die vond ik op Splash juist erg vet.

Ice Cube vond ik wel nog goed als achtergrondmuziek terwijl je ergens in de buurt van de last arena zit te chillen.

Ghostpoet was wel goed, maar het is geen muziek die bij mij live inslaat. Op cd waarschijnlijk wel, eens een degelijke kans geven.

Ghostpoet klonk wel een stuk bombastischer en minder ingetogen dan op plaat, vond ik, wat mijn inziens er iets minder goed bij past. In het begin stonden de drums ook iets te hard en zijn stem te zacht, had ik de indruk. Desalniettemin was het een fijn optreden.

Dour 2011 was echt heel fijn!

Hoogtepunten voor mij: Kode9, Rusko, Flying Lotus

Tijd voor een uitgebreid verslag dat vooral mijn (muzikale) beleving van Dour schetst, logischerwijs.


Dour 2011

Dag 1
Of moeten we zeggen dag 2? De eerste dag, zijnde woensdag 13 juli 2011, hadden we onze tengere beentjes al mooi aan het werk gezet door niet de shuttlebus aan het station van Saint-Ghislain te nemen maar te voet te gaan. Het was toch maar 5km. Als je dan weet dat we in totaal 12km hebben gestapt, moet ik zelf concluderen dat dat één van de allerdomste dingen ooit was die ik in mijn leven heb gedaan. Ik ben al een beetje opgelucht dat het wandelen niet mijn idee was en dat ik eerder de tamme kloot wou uithangen door te wachten op de shuttlebus. In ieder geval, na een al bij al nog gezellig, niet al te nat avondje op camping C, was het tijd voor dag 1 waarop ik vooral uitkeek naar Foals, ondanks het feit dat ik ze in 2010 al op Pukkelpop aan het werk gezien. Het blijft voor mij momenteel de beste jonge "indierockband" die ik ken.

Tegen 14u begaven we ons naar de festivalweide om op tijd onze afgedrukte bonnen om te wisselen in the real stuff en omdat dat blijkbaar niet op het terrein zelf ging, moesten we eerst weer terug naar een hok dat gerund werd door kinderen van pakweg 10 à 12 jaar. Echt wel vreemd, die Walen. Daardoor kwamen we net iets te laat aan in de Dance Hall waar Great Mountain Fire dus al aan hun set begonnen was. Een Waalse folkrockgroep, dacht ik. Live bleek daar niet echt veel van overeind te blijven; de nadruk lag meer op de synths en het dansbaarheidgehalte van de muziek. Niet het beste optreden dat ik heb gezien op Dour, maar het kon er nog wel mee door. (3*) Net toen we onze voeten buiten de dance hall gezet hadden, zette God de sluizen open als was het om ons te pesten.

Aangezien de volgende halte de Marquee was om Drums Are For Parades ft. Shamans of the Deaf Country te aanschouwen, gingen we daar al maar heavy prakken. Velen met ons zo te zien, want de Marquee zat een half uur voor het optreden van deze Belgische band al aardig vol. Mijn verwachtingen begonnen dan ook wat hoger te worden, maar ze werden niet helemaal ingelost. Geen idee waarom de Shamans eigenlijk op het podium stonden; buiten 3 keer als de band niet speelden en zij wat blaasden op hun blaasinstrumenten (what else?), hoorde ik er niets van. Verder was het af en toe een beetje leuk headbangen op wat aardige riffjes, maar het meest genoot ik nog van een knappe blondine die in mijn naaste omgeving stond te headbangen. (2,5*) Tijdens het optreden voelde ik ook af en toe iets bewegen in mijn haar, toen ik mij voor de tweede keer omdraaide, bekende een Waalse dat ze eraan had zitten voelen en zei: "Je t'adore tes cheveux" en ze zei ook nog dat een coiffeuse was. Voor de rest verstond ik er amper iets van. Het is erg gesteld met mijn Frans.

Een andere Belgische band, nl. Intergalactic Lovers, wacht ons op in de Magic Soundsystem. We arriveren tijdens openingsnummer 'Shewolf', en ondanks dat de tent goed volstaat, dringen we toch nog vrij goed naar voren. Ik weet niet of het dankzij mijn oordopjes kwam (ze speelden sowieso al iets minder luid dan de meeste band, had ik de indruk) maar bij de eerste nummers kwam het niet echt over. Lara Chedraoui, de frontvrouw, zat schattig te wezen: ze was na elk nummer compleet verbaasd dat ze zoveel applaus kregen, en lachte nerveus naar haar medebandleden. Het leek alsof ze elk nummer wat beter werden, maar zelfs bij hoogtepunt en (eerste) afsluiter 'Delay' hadden ze me niet compleet bij mijn strot, terwijl ik dat nummer toch erg apprecieer. Ach, zowel zij als ik zullen nog wel eens herkansing krijgen zeker? (2,5*)

Tijd om terug te verzamelen met alle vriendjes die Murdock zijn dj-skills waren gaan bekijken. Blijkbaar waren die niet slecht, maar een lichte vorm van kritiek was blijkbaar dat hij gewoon alle drum 'n bass-anthems van het moment er had door gedraaid. Zo is het natuurlijk niet moeilijk om een publiek op te zwepen: m.a.w. dat kunnen wel meer mensen dan Murdock. Leuker is het dan om artiesten veel eigen materiaal te horen draaien of in het geval van Gold Panda zelfs niet te draaien, maar live te spelen. Om 19u stond Gold Panda in La Petite Maison dans la Prairie klaar om het publiek het beste van zichzelf te geven, en niets minder. Een trip van 50 minuten was het en meteen ook het eerste hoogtepunt van het festival. Soms werd de trip onderbroken door wat dreadlocks die ei zo na de weg naar mijn slokdarm bereikten, maar buiten dat ik soms echt moeite moest doen om de dreadlocks te ontwijken, was het een lange, doch dansbare trip. Opmerkelijk moment ook toen iemand uit het publiek erin was geslaagd het podium te betreden, Gold Panda met gebaren een eerbetoon bezorgde en dan met zijn armen in de lucht en zijn ogen dicht genoot van de muziek. Veel lawaai en sfeer plots in de tent, zeker toen Gold Panda ook nog eens naar de desbetreffende man wees. Veel gejoel dan weer 5 seconden later nadat een securityman zijn werk deed en de man nogal agressief van het podium meenam. Hoogtepunten van dit langgerekte hoogtepunt: Snow & Taxis en Quitters Raga. (4,5*)

Daarna stonden op mijn planning Martyn & Kyuss aangeduid, maar mijn benen waren wel toe aan rust en mijn maag aan wat extra, cheap voedsel. Op naar de camping! En iets later alweer vertrekken om Foals aan het werk te zien, na wat vertragingen onderweg, waren we maar nipt op tijd en zat de Marquee al behoorlijk vol. Echt mensen uit de weg duwen en dringen is niet echt ons ding, dus moesten we ergens iets voorbij halfweg de Marquee onze zoektocht naar leuke plaatsen staken. Geen probleem, zo bleek later, want Foals zette zowaar de hele Marquee op z'n kop. Opener 'Blue Blood' zette meteen de toon; wat een prachtig nummer! Evenals 'Olympic Airways' en 'Total Life Forever' trouwens, die erop volgden. Bij 'Balloons' brak het feest echt los, waarop 'Miami' het tempo weer een beetje deed zakken. Jammer genoeg geen 'Cassius' of 'Hummer' in de setlist, maar dat was dan ook het enige kritiekpuntje dat ik kon bedenken na het verlaten van de Marquee. Van 'After Glow' tot en met 'Two Steps, Twice' was het weer één hoogtepuntt, met 'Spanish Sahara' toch wel als kers op de taart: misschien wel mijn favoriete nummer aller tijden. Dat ze nog lang zulke muziek mogen maken en zulke optredens mogen geven: leve Foals! (5*)

Een vriend van mij wou erg graag Cypress Hill zien, maar de wei was al helemaal packed toen we uit de Marquee kwamen. De rest van de kring waarin we toen vertoefde is niet echt te vinden voor wat hiphop, dus zij zaten zowat te janken met het hun inziens abominabele niveau dat Cypress Hill haalde. Ik vond het nog enigszins vermakelijk al merkte ik wel dat beats altijd veel beter uit de verf komen in een tent, tenzij je vrij goed vooraan staat. Bij 'Insane in the Brain' gaat het publiek natuurlijk tot helemaal vanachter uit z'n dak. Kort daarna vertrekken we maar weer richting Marquee om goed vooraan te staan, bij Arsenal, waar mijn vrienden benieuwd naar waren. Ik ook wel, omdat mijn broers hadden gezegd dat ze op Werchter verrassend aangenaam waren. Nuja, ik heb niet echt veel met Arsenal, en dat bleek al snel. Arsenal is gewoon niet mijn ding, het pakte mij echt totaal niet. Af en toe eens een dansje placeren op een aardig gevonden deuntje; meer was het niet. (2,5*)

Als ik wil dansen, dan heb ik het liever zoals het eraan toe ging op dat moment in de Balzaal bij Noisia. Helaas zat die stampvol en was er maar een ingang. Bij het zien van dat tafereel en het horen van (dacht ik) de Datsik & Excision Remix van Alpha Centauri, besloten we maar naar de camping te gaan, lichtjes teleurgesteld in mijn geval. Op de terugweg bedacht ik me echter dat ik alweer 2 geweldige concerten had gezien, met dank aan Gold Panda & Foals.

Dag 2
Iedereen al moe en vrij brak, omdat op de camping tot 6u des morgens lawaai was dat zelfs mijn oordoppen niet filterde. Her en der werd over de camping steeds 'Doureuh' geroepen, terwijl ik in mijn slaapzak zocht naar een goede positie om te slapen. Dat was trouwens, totaal terzijde, niet het geval want toen ik wakker werd was mijn arm helemaal dood en duurde het even vooraleer het bloed weer zijn weg vond naar mijn rechterarm. Ik zei dus dat iedereen moe was, en brak, waardoor er slechts 2 gewilligen al mee gingen kijken naar Dananananaykroyd, die om 14u40 speelden in de Marquee.

Blijkbaar was iedereen nog aan het recupereren van dag 1, want voor Dananananaykroyd was er niet veel volk komen opdagen. De 2 hyperactieve zangers begonnen vol goede moed aan hun optreden ("We're from Scotland.. Scotland, WHAT THE FUCK?") maar kregen niet echt veel terug van het publiek. Zichtbaar een beetje teleurgesteld, bleven ze zich toch geven en vroegen ze bij nummer 2 (of 3) al om een sitdown. Geweldig, vond ik. Je moet het lef maar hebben. Iets later stonden ze met z'n 2 in het midden van het publiek waar ze een soort van gangetje hadden gecreëerd (zoals bij een wall of death, zeg maar) en stonden ze van hot naar her te springen en te schreeuwen. Hilarisch om te zien, vooral als die kerel op nog geen meter van je af staat. Iets verder op zette een kerel ook zijn hoed op de pet van één van de zangers, en die liet vrolijk begaan. Topamusement heet zoiets! De muziek van Dananananaykroyd is vrolijk en neigt soms zelfs wat naar punk, maar fantastisch kan ik het niet echt noemen. Des te meer chapeau voor de heren om het tamme publiek toch naar hun hand te zetten. Wat een presence, wat een performance! (4*)

Het tegenoverstelde van Dananananaykroyd speelde na Dananananaykroyd (geweldige naam, dus ik gebruik hem een paar keer) in La Petite Maison dans la Prairie: Anika. Waar de jongens van Dananananaykroyd geweldig energiek waren en veel aan het praten sloegen tussendoor, kwam Anika op en zei ze helemaal niets. Haar band (ik meende Geoff Barrow en Billy Fuller (wat een baslijnen!) gezien te hebben) begon met 'Terry', en ze zong. Het nummer was gedaan, en ze zei niets. De band begon met 'End of the World', en ze zong. Het nummer was gedaan, en ze zei niets. Helemaal niets, het hele concert lang! Erg bevreemdend, die stiltes tussen de nummers. De bandleden lachten wat naar elkaar en vroegen aan elkaar of ze klaar waren voor het volgende nummer en Anika stond daar maar, verlegen te wezen, te wachten tot het volgende nummer werd ingezet, soms met een enorme grijns op haar gezicht. Tijdens slotnummer 'Officer Officer' zat ze ineens veel te zeggen en te mompelen, zij het naast de microfoon. Ergens grappig, maar vooral heel vreemd. Desalniettemin was het een erg leuk optreden (haar songs staan als een huis! - 4*). Op het festival zelf twijfelde ik nog of ze nu echt een verlegen, schuchter meisje was of een arrogante del, maar als ik haar dan in dit interview kijk, weet ik wel beter. Opmerkelijk was ook het weinig talrijke publiek hier; wij kwamen net aan bij de aankondiging en we konden nog op een meter achter de dranghekken gaan staan.

Na Anika was het alweer snelwandelen naar een ander podium waar een band speelde waar ik erg naar uitkeek. Geen idee hoever Two Gallants al was gevorderd in hun set, maar om de één of andere manier konden ze me niet helemaal overtuigen. Ze speelden veel nieuw materiaal, misschien vandaar? Ik weet het niet. Alleen bij 'Las Cruces Jail' hadden ze me even goed vast. Niet dat het slecht was, zeker niet. Het blijft natuurlijk oerdegelijke muziek, maar het had gewoonweg beter gekund. Persoonlijke favorieten 'Waves of Grain' en 'My Baby's Gone' werden ook achterwege gelaten, jammer genoeg. (3*)

De benen hadden er weer even genoeg van. Ergens rusten bij een aangename band, dacht ik, met wat voedsel in de hand. Helaas voor mij gingen ze plots neerzitten in de buurt van The Last Arena, waar Papa Roach het beste van zichzelf stond te geven. Ooit vond ik 'Broken Home' erg goed, maar dat was toen ik 10 jaar was. Nee, ik vind geen enkele band die ik toen echt leuk vond nog leuk, met uitzondering van Limp Bizkit en Papa Roach herinnerde me eraan waarom. Het suckte gewoon hard. Na een tijdje kon ik het niet meer aanhoren en stelde ik voor om naar de Balzaal te gaan waar Bibio een set aan het draaien was. Als Bibio gewoon had opgetreden i.p.v. een set te draaien, had ik ongetwijfeld meteen gaan kijken maar goed. Bibio draaide heerlijke wegdroommuziek wat ik dan ook deed; ogen dicht, liggen in de Balzaal. Hemels als je het mij vraagt, tot er één of andere meid met haar voet bewust tegen mijn kop trapt. Ik draai me om en vraag me af waaraan ik dat verdiend had; ze lacht en knikt. Oké dan, het zal wel gewoon onweerstaanbaar geweest zijn om eens tegen mijn debiele hoofd te trappen. Iets later lig ik er nog steeds wanneer Totally Enormous Extinct Dinosaurs aan zijn set begint; leuke producer. Beetje experimentelere electro, en dat kwam best goed uit de verf. Voor de gelegenheid had hij ook 2 danseressen meegebracht die belachelijke danspasjes uitvoerden. Vermakelijk, maar na een kwartier gingen we weer verder naar La Petite Maison alwaar This Will Destroy You zou optreden.

This Will Destroy You was 10 minuten bezig en 2 vrienden besloten weg te wandelen. Voor hen was het niet te harden. This Will Destroy You was niet echt bezig met crowdpleasen nee, bijna elk nummer (of was het gewoon een langgerekt nummer?) barstte uit in een soort van noise-explosie. Ik moet zeggen dat ik na een tijd het ook wel had gezien; het slotnummer zette nog een en ander recht, maar al bij al was ik toch vrij teleurgesteld in deze post-rockband. Iets te veel lawaai en te weinig melodie, denk ik, of kwam het door mijn oordopjes? Ze uitdoen was ook geen optie: dan hadden mijn oortjes na Dour evengoed geamputeerd kunnen worden.(2*)

Van zoiets moet je bekomen. Op de camping verklaarde één van mijn vrienden nog dat niemand dat goed kan gevonden hebben. Het verschijnsel smaak is hem blijkbaar vreemd. Nog wat drinken en eten en we zijn klaar voor Mogwai. Net begonnen aan hun set toen we aankwamen en de weide stond behoorlijk vol. Geen probleem, Mogwai klonk van ver ook heel mooi. Hartverscheurende keuze zat eraan te komen: naar Klaxons gaan, vooraan staan, een dik feestje bouwen en geen song missen of bij Mogwai blijven tot het einde en nog even wegdromen? Mogwai speelde goed, doch hadden ze me niet echt bij mijn nekvel, dus de keuze was toch iets sneller dan verwacht gemaakt. Bovendien opende Klaxons tegenwoordig hun sets met 'Atlantis to Interzone' en dat wou ik toch echt niet missen? Uiteraard niet. En gelijk kreeg ik. Vanaf nummer 1 tot en met het laatste nummer was het raak; er werd volop gecrowdsurft, gedanst, gesprongen, ... Een waar feest in de Marquee! Wederom irriteerden de mensen voor me een beetje (een jongen knoopte de beha van een vriendin los die daardoor noodgedwongen tegen de grond ging liggen en 5 minuten zat te "frullen" vooraleer de beha weer op z'n plaats zat), al kon me dat deze keer niet erg veel schelen. Klaxons is gewoonweg een leuke band. (4,5*)

Op de planning stond voor mij nog Jack Beats en Deerhoof. Jack Beats speelde later nog in de Marquee dus bleven we daar zitten. Les Petits Pilous begon om 23.40 aan hun set en de eerste 10 minuten pikte ik nog mee. Klonk wel aardig, vooral het openingsnummer. Om 23u50 was het echter tijd om, alweer, naar La Petite Maison te vertrekken, zij het zonder vrienden. Die vonden het maar niks; vooral dan de Aziatische zangeres. Naar mijn mening hadden ze ongelijk: Deerhoof speelde geweldig. Hun drummer was echt compleet geschift. Op zijn drumstel met amper 2 toms, een snare, een bassdrum en een hi-hat liet hij zich helemaal gaan. Hij kon er niet vanaf blijven; zelfs nadat een nummer gedaan was klopte hij er nog wat op. En als het ritme zo zacht of eenvoudig was zat hij het publiek aan te kijken alsof het ware zijn prooi: geweldig! Even kwam hij zelfs van zijn drumstel voor een klein beetje stand-up comedy. Het leukste moment was echter toen een gitarist het verkeerde nummer inzette en de andere bandleden keken van "Wat doet-ie nou?". De gitarist had het door, stopte met spelen waarop de zangeres vrolijk liep, euh, ik bedoel, riep: "Wrong song!" en de drummer het afwerkte met een "dudum-tssssh". Verder gewoon een enorm strakke, noisy set met voor mij als hoogtepunt het haast krankzinnige nummer 'Come See The Duck'. (4*)

Rush rush rush naar de Marquee: Jack Beats keeps you awake! Naast TWR72 zijn dat mijn favoriete producers op gebied van electro/house. Ze speelden enorm veel eigen releases en remixes; jammer genoeg hadden ze toen ik aankwam net één van mijn favoriete dansplaten, m.n. 'Revolution' (van hunzelf) al gedraaid. In den beginne vreesde ik nog dat ik de hoogtepunten al gemist had; ze draaiden 'Heads Will Roll (A-Trak Remix)'. Niet echt slecht, maar ik heb het liever iets meer wobbly van deze heren. Gelukkig werd ik iets later op mijn wenken bediend met het tweeluik 'Elevator Music' en 'UFO'. Wat een heerlijke set toch, met een geweldige nieuwe remix (al ben ik vergeten van welk nummer dat was), de nieuwe Duck Sauce en verdomme, die nieuwe Crookers-plaat mag er ook wezen: Doctuh Gonzo! Heel erg jammer alleen dat de boxen aan de kant waar wij stonden om de haverklap even uitvielen. Dat kon de pret gelukkig louter voor enkele seconden drukken. (4,5*)

Dan nog snel even naar Feed Me & Rusko in de Balzaal gaan kijken. Helaas was het er enorm druk i.t.t. bij Jack Beats. Geen plaats om te geven op de dikke basslijnen die de wereld werden ingestuurd. Feed Me kon me niet echt bekoren met wat cheesy build-ups. Rusko kon dat wel, maar helaas werd het toen nog drukker en besloten we dat het na een kwartier Rusko ook wel welletjes was geweest.

Dag 3
Iedereen nog moeër (al bestaat dat woord niet eens) en brakker. Jammer voor de groepen die we voor Dour Festival in de namiddag hadden aangestipt want veel kwam er niet van in huis. De eerste must-see van de dag (althans voor mij) was Ghostpoet, wiens plaat voor mij vooralsnog één van de meest aangename verrassingen is van 2011. Hij begon zijn set met een nieuw(?) nummer dat niet al te best overkwam: zijn stemgeluid mocht wat harder en de drums wat zachter, vond ik. Pas bij afsluiter 'Cash and Carry Me Home' had ik het gevoel dat het plaatje echt klopte. Daartussen had hij zowat 3/4de van zijn 'Peanut Butter Blues & Melancholy Jam' erdoor gejast, afgewisseld met wat (slijmerige) lofbetuigingen aan het adres van het Belgische festivalpubliek dat nochtans vrij lauw reageerde. Ghostpoet deed het goed, al klonk het live wat bombastischer en minder ingetogen dan op plaat, jammer genoeg. Al moet ik bekennen dat het ingetogen spelen van deze nummers waarschijnlijk niet al te goed had uitgepakt in de Magic Soundsystem, die vrij vol was gelopen. Nog een klein kritiekpuntje is dat de gitarist bij sommige nummers niet al te veel toe te voegen had, en daardoor nogal in herhaling viel met zijn riffs. Toch kon dat alles de pret niet drukken! De manier van rappen en de beats van monsieur Ghostpoet blijven moeiteloos overeind. Binnenkort misschien eens in een klein zaaltje in België optreden? (3,5*)

Zaterdag kwam er verder niet zo erg veel interessant als je het mij vraagt. Ik ging dus maar mee kijken naar wat anderen wilden aanschouwen en dat was blijkbaar Architecture in Helsinki. Achja, gewoon echt niet mijn ding. Te kitscherige, over-the-top, vrolijke poprock. Hier kon ik echt helemaal niets mee; bijgevolg dus ook het slechtste wat ik op Dour heb gezien (1*).
True Tiger en Kastor & Dice waren intussen al gestopt met draaien in de Balzaal. Pariah was net aan zijn set begonnen; een voor mij onbekende naam, en blijkbaar voor de rest van Dour ook. De Balzaal was niet eens voor de helft gevuld en aangezien er toch niets leuk speelde (Pennywise? Mijn vrienden waren gaan kijken en zijn lekker nat geworden.) bleef ik maar even staan om toch eens die Balzaal-sfeer iets meer vooraan op te snuiven. Pariah rijgde aangename, iets experimentelere houseplaatjes aan elkaar: ça va, ça va. (3*)

Van zodra Joker aan zijn set begon, stroomde de Balzaal vrij snel vol. Dubstep is een ware hype geworden in 2011; zij het de "partydubstep" waar Doctor P, Nero, Flux Pavilion, etc. in grossieren. Het mag dan ook niet verbazen dat elke dj de nieuwe anthem 'Tetris' van Doctor P speelt en het publiek hier altijd compleet los op geht. Joker probeerde naast wat dubstepanthems ook wat andere genres in zijn set te verwerken. Hij speelde o.m. 'Pon de Floor', 'Everyone Nose', ... Vaak probeerde hij dit dan ook verder uit in een mash-up met een dubstepnummertje, maar dat pakte mijn inziens nooit goed uit. Zo werd 'Filth' van Skream met een of ander bekend nummertje gemasht. Dat klonk nergens naar.. Het zal nooit mijn favoriete dj of producer worden, die Joker. (2,5*)

Leuk was het natuurlijk wel. Dat kan ook moeilijk anders in de Balzaal waar iedereen staat te dansen. Leuker werd het nog toen Trolley Snatcha begon te draaien. Anderhalfuur lang dubstepknallers en toch nog genoeg variatie; dat moet je kunnen! (4*) Een groot feest in de Balzaal dat alleen nog maar groter zou worden met 16BIT, Doctor P en Reso in de line-up. Na bijna 4u in de Balzaal had ik het echter wel gezien en bovendien wou ik dolgraag L-VIS 1990 & Bok Bok aan het werk zien.

Terwijl mijn vrienden nog aan het uitdrogen waren en vergingen van de kou in de Marquee, kwam ik aangewandeld, met mijn schoenen en benen helemaal onder het slijk. Ik had geen flauw idee wat er zich buiten had afgespeeld toen ik in de Balzaal stond, totdat ik uit de Balzaal ging en een plas van zowaar 3 meter moest zien te overbruggen. De hele wei was één grote modderpoel. Bij elke stap zakte je tot je enkels in de modder. Leuk is anders. Gelukkig werden de slechte weersomstandigheden even compleet vergeten door een geniale set in de Marquee. Representing Night Slugs: L-VIS 1990 & Bok Bok. Ik had besloten om ergens langs de zijkant te gaan zitten en te genieten, zonder mijn benen te pijnigen. Desondanks dat voornemen stond ik zodra de eerste noot van hun opener weerklonk vooraan tegen de dranghekken (er was niet al te veel volk). 'Tunnel' van TWR72 begot! Hoorde ik dat wel goed? Ik had me verwacht aan een set vol L-VIS, Bok Bok, Girl Unit, Egyptrixx, Jam City etc. Totaal verkeerd dus; L-VIS 1990 en Bok Bok draaiden enorm leuke (tech/electro-)houseplaatjes aaneen. 3 maal TWR72 zelfs, buiten 'Tunnel' ook nog 'Summer' en 'Future Tool (Dub)' en ook een remix van 'Perculator' passeerde de revue. Het enige jammere was de remix van Girl Unit's 'Wut'; waar iedereen smachtte naar het origineel, kregen we de (mijn inziens vrij povere) Claude VonStroke remix voor de kiezen. Dat is dan ook het enige negatieve dat ik kan bedenken.. Wat een heerlijk dansbare set! (4,5*)

Net iets voor het einde van de set, besloot ik om toch Flying Lotus (samen met Spaven & Concept) mee te pikken, ondanks ik fel had overwogen om vooraan te blijven staan en Erol Alkan aan het werk te zien. Geen slechte beslissing van mijnentwege, zij het dat ik dankzij de modder en mijn vermoeidheid op automatische piloot naar La Petite Maison was gestapt, waar Flying Lotus niet optrad. Het duurde zowat 10 minuten eer ik het doorhad dat ik eigenlijk naar Factory Floor aan het kijken was, mocht dat een indicatie zijn voor mijn vermoeidheid. Ik bleef maar denken: "Wanneer komt die beste Flying Lotus nu toch eens op dat podium?" Aangezien Factory Floor wel erg leuk klonk, twijfelde ik wederom even of ik niet gewoon zou blijven staan. Mijn benen waren intussen aan het kaputt gehen en toch vond ik nog net genoeg energie om mezelf naar de Magic Soundsystem te slepen. Hopende dat ik niet door mijn beentjes zou zakken, stond ik ergens vanachter in de volgelopen Magic Soundsystem-tent te genieten van Flying Lotus' eigen nummers die op een erg leuke manier aan elkaar zaten verpakt. Na een tijdje werd het roer omgegooid en weerklonken er nummers van anderen door de tent. O.m. 'Yonkers' en 'Give Up The Goods (Just Step)' en op het einde zelfs 'Idioteque' en 'Paint It Black'; Flying Lotus had zin om wat crazy te doen bij zijn laatste show van deze tournee en daar heb ik helemaal niets op tegen! (4*) Ik durf ervoor wedden dat het een dikke 4,5* of misschien wel een 5* had kunnen zijn had ik het het eerste kwartier niet gemist, mijn benen niet zo brak waren geweest en ik wat meer vooraan had gestaan waar alle mensen vol bewondering keken, dansten en luisterden.

Mede door het slechte weer werd er de volgende ochtend besloten om al uit Dour te vertrekken aangezien de meesten van mijn vrienden enkel nog Pendulum wilden zien en voor de rest niks. Om er alleen te blijven zitten was natuurlijk ook geen optie. Jammer want Public Enemy, Blood Red Shoes (wel al vorig jaar op Pukkelpop gezien; Laura-Mary Carter 2 keer zien kan natuurlijk geen kwaad), Kap Bambino & Popof had ik nog heel graag aan het werk gezien.

Het was een slopend, vermoeiend, enorm leuk festival. Tot de volgende keer maar weer!

Leuk verslag! Wat ik van Gold Panda heb meegekregen was zeer goed te vertoeven. En de Foals vond ik inderdaad geweldig. Flying Lotus vond ik dan wel ok, niet meer. Jammer dat je zondag eerder weg ging want The Blood Red Shoes zetten echt een indrukwekkende show weg en het publiek ging helemaal uit hun dak. Ik weet niet meer op welke dag ze speelden, maar een bandje genaamd Electric Wire Hustle heeft me aangenaam verrast. Deze gasten uit Nieuw-Zeeland moesten echt van het podium worden gedragen, want de set voor de volgende artiest moest worden klaar gemaakt. Ik geloof dat ze uiteindelijk wel een half uur langer door zijn gegaan.

namen die al bekend zijn voor 2012

Franz Ferdinand, The Flaming Lips en Ministry