27/11 Pixies in HMH

Na een voorprogramma waarvan de lichtshow nog irritanter was dan de muziek, kregen we een heerlijk avondje Pixies voorgeschoteld. Tijd voor een praatje was er niet, dus kwamen er zo'n 30 pixienummers als een stoomtrein voorbij. Om de band op het eindstation in een grote witte stoomwolk te zien verdwijnen.

Ik vond het voorprogram Fews eigenlijk wel erg goed. Lekker jachtige motorik en ik denk dat we die op de festivals komend jaar nog wel veel terug gaan zien.
Pixies waren ook goed op dreef. Wat een enorme trits hits hebben die toch, met de nieuwe nummers als eilandjes om weer even bij te komen. Ook hier even krediet voor David Lovering die alles echt retestrak bij elkaar mept. Onderschatte drummer.

Mee eens, geweldige drummer!

Pixies in HMH was inderdaad mooi. Het middenstuk zakte het wat in maar het eind was weer heel goed.
Voor wat filmpjes zie:

Pet Shop Boys, Tilburg 013 28 november

Dit was voor mij alweer de 6 of 7de keer dat ik Pet Shop Boys aan het werk zag. Vreemd genoeg ook telkens in een andere zaal. Ahoy, Rai, Vredenburg, Prins Willem Alexanderzaal (Den Haag), 1 of 2 keer HMH en dan nu voor het eerst in 013. Ook voor het eerst sinds de grote verbouwing dat ik weer eens in de 013 was. 1000 man erbij in de grote zaal die nu iets meer dan 3000 man kwijt kan. Die waren er ook allemaal kon ik vanuit het bordje uitverkocht opmaken.

Kan je als band grote Europese hits als Suburbia, Heart, So Hard, Can You Forgive Her?, Where The Streets Have no Name, What Have i Done to Deserve This, Opportunities, Rent en fanfavorieten/classics als Being Boring en Paninaro gewoon niet spelen? Ja hoor blijkbaar wel! Pet Shop Boys bewees het en hoewel het niet altijd mijn keuzes zouden geweest zijn werkte het wel en sloeg het ook aan in de zaal. Grote reden is hiervoor ook dat de Boys voor vrijwel ieder nummer van voor Electric in een geheel nieuw/anders arrangement speelde. Iedere versie een hipper en de meeste gevallen vooral uitbundiger geluid maar sommige ook juist wat rustiger (Winner) en kaler (Go West).

Elke tour van de mannen is anders. In tegenstelling tot de vorige tour waren er deze keer geen dansers en groot uitgepakte verkleedpartijen. Er was gekozen voor een drietal extra muzikanten op het podium en er werd gebruik gemaakt van een enorm scherm (volledig wandvullend) achter het podium en een redelijke grote lasershow. De drie muzikanten bestonden uit een tweetal (semi electrische) percussionisten en een dame die de electrische viool en toetsen bespeelde. Ondanks de enorme hoeveel electronica die op je afgevuurd werd had dit wel tot effect dat dit concert veel meer een livesfeer kreeg in vergelijk met het vorige concert in Vredenburg. De laserhow was mooi, effectief en niet to much en alle animaties/graphics op het scherm verzorgd.

De sfeer in de zaal was goed (al was het kletsgehalte bij de dames achter mijn maat Casartelli wel wat aan de hoge kant) en het geluid zeer goed. Het was weer een belevenis op zich en ik het zou zo maar kunnen dat ik de volgende keer weer van de partij ben want ik heb genoten. Persoonlijke hoogtepunten waren: In the night, Love is a bourgeois construct, Love comes quickly en It's a sin

setlist

Inner Scantum
West end girls
Pop Kids
In the night
Burn
Love is a bourgeois construct
New York City Boy
Se a vida e (That the way life is)
Love comes quickly
Love etc.
The dictator decides
Inside a dream
Home and dry
Winner
The enigma (instrumental Chris Lowe)
Vocal
The Sodom and Gomorrah show
It's a sin
Left to my own devices
Go West

Domino dancing
Always on my mind
The Pop Kids (reprise)

29-11-2016 Utrecht Tivoli Vredenburg, is vanavond uitverkocht voor het concert van de M83 band.
De verkoop van de tickets gingen eind augustus in de verkoop en waren binnen 25 uur uitverkocht,
waarschijnlijk heeft de band een erg goede indruk gegeven op het Lowlands festival deze zomer.
Helaas was ik te laat met kaarten kopen en was ik afhankelijk van (voor het eerst) ticketswap,
waar ik samen met 500 andere fans opzoek waren naar een ticket voor dit concert.

Eenmaal toen het een week voor het concert was gingen er al enkele tickets in de verkoop en hoe dichterbij het concert kwam hoe meer er verkocht werd, dit ging mij allemaal net iets te snel…
Na een oproep op de evenementen pagina op het sociaalmedia kwam ik in contact met een verkoper, op de dag van het concert kreeg ik het concertkaartje overhandigd en was ik gered!

Op tijd kwam ‘Rendez-Vous’ op het podium om het voorprogramma te verzorgen en speelde een half uur lang, waar er steeds meer mensen binnen kwamen en de uitverkochte zaal voller werd.
Deze Franse band zag ik eerder in WORM (Rotterdam) en vond ik eigenlijk heel erg misplaatst als voorprogramma voor het concert van M83.
Rendez-Vous is namelijk een industrial/post-punkband die op deze avond net wat meer in hun rol zaten en de vocalen wat aanscherpte met wat meer agressie er in.
Zij waren zeker niet slecht, alleen wisten de fans van M83 hier geen raad mee, wat ik goed kan begrijpen.

Na een half uur instrumenten wisselen was M83 klaar om de uitverkochte Ronda zaal plat te spelen.
Al bij de opkomst van de band was het publiek erg enthousiast en gaf de band een warm applaus, waarvan enkele tienermeisjes enthousiast schreeuwde en bijna de eerste tranen al lieten lopen.
Tijdens het begin van deze avond spreekt zanger Gonzalez het publiek toe dat hij blij is dat iedereen hier is bij het laatste concert van de Junk EU tour.
De set begint heerlijk met het opzwepende nummer ‘Reunion’ afkomstig van het succes album ‘Hurry Up Where Are Dreaming’ gevolgd met de single ‘Do it, Try It’ van het nieuwe ‘Junk’ album.
Met het eerste nummer weet de band meteen de sfeer er al goed in te brengen bij het publiek en dat zorgt voor dansende mensen die nog enthousiaster werden toen ‘We Own the Sky’ gespeeld werd.
Vanaf dat moment kon het eigenlijk al niet meer stuk, de set-list was goed samen gesteld en bestond uit een goede mix met bekende nummers van het nieuwe album en van de oudere albums.

De band weet goed op elkaar in te spelen en staat zelfverzekerd en energierijk op het podium.
De jonge bassist Jordan Lawlor spring en danst over het podium heen en weer waar hij bij het nummer ‘Sitting’ de basgitaar omwisselt voor de drumstokken waarmee hij enthousiast op de drumpets te keer gaat!
Dat zorgt voor een heerlijke uitbundige uitvoering van een van de oudste nummers van band.
Op enkele nieuwe nummers van het ‘Junk’ album komt de saxofonist er wat meer in voor en live lijkt deze nog wat op de achtergrond plaats te vinden, maar krijgt eenmaal bij het nummer ‘Midnight City’ een plekje bij het publiek waar hij een geweldig toepasselijk speelt.

Een van de mooiste moment was wel bij het nummer ‘’Wait’ wat prachtig werd uitgevoerd, waarbij Gonzalez met zijn gitaar aan het randje van het podium plaats nam en één werd met het publiek en de danseres (die uit het niets tijdens dit nummer opkwam)
 
Het lijkt erop dat M83 voor de Junk Tour steeds weer het zelfde concept gebruikte qua setting, set-list en zelfs bewegingen en dansmoves.
Tijdens de toegift wordt het nieuwe nummer ‘Moon Crystal’ en het sterk opgebouwde ‘Couleurs’ gespeeld met als afsluiter het magische nummer ‘Lower your Eyelids to Die With the Sun’ wat perfect is afluister!
De band laat hun grote Junk Crew de boel afbouwen waarbij de fans nog een kans krijgen tot een set-list, een drumstok en een plectrum, waarvan ik geluk had tot de set-list.

Ondanks ik hier toch een aardig lange positieve review heb getypt is het enige wat kan zeggen tegen een ander dat ik dit heb ervaren als een geweldig concert en wellicht een van de beste was die ik heb bij mogen wonen! Dat zegt eigenlijk ook al genoeg…

Vrijdag gezien. Marissa Nadler in de Ekko.
Het voorprogramma wordt verzorgd door Mary Lattimore met een grote harp op het podium. Ze haalt allemaal vreemde klanken uit haar instrument.

Daarna Marissa Nadler die met haar band voor het eerst in deze samenstelling live speelt. Ze speelt veel nummers van haar nieuwe album Strangers, maar wel wat steviger dan op het album.



Als afsluiting van haar set speelt ze nog een cover van Neil Young, waar ze niet helemaal tevreden over is. Ze sluit af met twee toegiften zonder band.

REVERE in V11 Rotterdam.

Het afscheidsoptreden van de band die velen wel met mij in verband zullen brengen. Niet heel vreemd, omdat ze min of meer door mijn toedoen in Nederland terecht zijn gekomen en zelfs een contract bij V2 hebben gekregen waardoor ze hier begonnen op te treden en vele nieuwe vrienden maakten.

Ik heb veel users leren kennen door deze band en daar ben ik nog steeds blij mee. Rotterdam werd een beetje hun tweede thuisstad na Londen. Ik heb ze ook een aantal keer thuis mogen verwelkomen en heb privé contact. Ook hebben ze opgetreden op mijn werk wat echt een onvergetelijke dag was en heb ik enkele seconden kunnen figureren in een videoclip

Helaas besloot zanger Stephen de band op te heffen om door te kunnen gaan met nieuwe projecten (qua samenstelling gaat er niet eens zo veel veranderen). Toch was dat even slikken voor mij in het jaar dat Prince en Bowie overleden (die eerste heb ik vaak live meegemaakt en ik had er graag nog wat optredens aan vastgeplakt en de tweede stond op de eerste plaats om ooit nog eens live mee te gaan maken).

De boot was op het laatste moment uitverkocht en er kwamen heel veel bekenden opdagen om de grootste bezetting ooit op het podium mee te maken (inclusief trompet en cello).
Hierdoor werden veel nummers van het debuut gespeeld en kreeg ik de eer mijn favoriete nummer Maybe in Time opgedragen te krijgen. Op de vraag of ik het droog hield die avond? Ja, maar bij dat nummer werd het toch wel moeilijk en was een trillende onderlip het gevolg. Ik heb dit nummer slechts 1 keer live gehoord en dat was solo-akoestisch. Om het nu full band terug te horen was heel bijzonder.
Er zijn vaker nummers opgedragen aan me (nee ik ben nog niet dood), maar deze was toch heel persoonlijk en ik waardeer dat ze het deden omdat het live een moeilijk uit te voeren nummer schijnt te zijn voor ze.

De twee toegiften met als laatste nummer The Escape Artist waren perfect. De trompet overleefde het niet (werd aan gort geslagen) en ook de gitaar van Stephen liep schade op (werd flink met dat ding gemept op de drums vooraan het podium). Een Nirvana momentje dus. Ik wist niet dat het nog bestond

Door de kleine zaal en de vele bekende gezichten kreeg dit optreden iets heel persoonlijks en intiems. Een optreden voor de trouwe bezoekers (en veel daarvan komen van deze site). Als altijd af en toe wat chaotisch en rauw, maar dat hoort bij de band.

Ongetwijfeld gaan we nog van ze horen in andere vorm, maar de vraag is natuurlijk hoe dat gaat uitpakken. Ik heb in elk geval een hoop mooie jaren met ze beleefd, veel mensen tot in den treuren lastig gevallen met spam (heb je hem weer met dat bandje) en vriendschap gesloten met een groep sympathieke muzikanten.

En de V11 kreeg een waardig slotakkoord in de vorm van echt het allerlaatste REVERE concert ooit (Londen heeft het een paar weken hiervoor mogen bleven).

Throwing Stones van het debuutalbum Hey! Selim:




De setlist:

Code
I Won't Blame You
All Fires the Fire
Landing Lights
Throwing Stones
Take Cover
Last Bridge Standing
I Can't Forgive Myself
Road from a Flood
Don't Look Up Hannah
Fold Up Your Flag
(We Just Sank)
Man of Atom
Maybe in Time
These Halcyon Days
Maybe We Should Step Outside
What Am I If I'm Not Even Dust
We Won't Be Here Tomorrow
-----------------------------------------------
Sonder
The Escape Artist

Tja.... wat kan ik dan nog schrijven, als je eerst het stuk van aERo leest :-)

Laat ik het kort houden dan. Mijn eerste keer op de V11, mijn eerste (en laatste) keer Revere. Wat een heerlijk intiem optreden. Ook vanaf de achterkant van het schip een heel fijn concert mogen meemaken. Afgezien van wat irritante feedback door een nummer heen, een heel decent en fijn geluid. Als de band zich overgeeft, wat gister zeker het geval was, dan voel je dat terug in de sfeer in de tent.

Nog goed in mijn systeem hoe het dak eraf ging tijdens "We won't be here tomorrow".. De dubbele lading die daarmee gedekt werd ook.. Poeh! Indrukwekkend!

Goed verhaal! Jammer dat het bandje ermee gestopt is.

Een ouder bericht uit 2014 natuurlijk, maar kan jij je nog herinneren of er filmopnames werden gemaakt ? Ik vind het album 'Before The Dawn' subliem maar ik geloof dat een dvd versie van deze concerten een meerwaarde toevoegt aan het beleven van het album (ook als ik jouw verslag terug lees).

Zoals het er maar uit ziet komt daar geen beeld materiaal van uit.

Er worden tegenwoordig bij grote concerten altijd wat opname gemaakt ivm de schermen in de zaal en dat zegt dus verder niets over een dvd/brd

Gisteren Jóhann Jóhannsson in Paradiso. Zo'n anderhalf uur is wat aan de korte kant, maar kwaliteit boven kwantiteit en ieder nummer was 100%. Voor de laatste toegift (Fordlandia!) volledig in trance en daar pas uitgekomen na de eerste keer applaus. Hij reeg alle nummers aaneen en tussendoor geen ruimte voor applaus. En dat was prima, want dat versterkte het effect alleen maar.

Het ene nummer nog mooier dan de andere en buiten Fordlandia zou ik ook Part 1: IBM 1401 Processing Unit als ultiem hoogtepunt willen betitelen!

Volgens mij zijn er wel filmopnamen gemaakt, en wel op twee verschillende avonden ergens achter in de reeks. Ikzelf was bij het tweede concert en dat zal dus niet zijn opgenomen. De seltlist is echter gelijk en de CD brengt goed de herinneringen boven, maar ik kan direct bevestigen dat beelden veel toevoegen. En ik kan me nauwelijks voorstellen dat je met zo'n show alleen het geluid wil vastleggen. Op de site van Kate Bush wordt gespeculeerd over de gemaakte opnamen, maar een officiele bron met een aankondiging voor een DVD is er niet. In de liner notes van de cd wordt ook gesproken van een nummer van de show dat ' gefilmd werd zonder audience ', en dan kan je misschien ook voorzichtig concluderen dat met opnamen niet alleen geluidsopnamen worden bedeoeld. Ik vermoed dat er dus zowel live-beelden als niet-live beelden zijn gemaakt, een deel van de show zelf bestond zelfs uit voorgemaakte opnamen. Er is dus sowieso wel wat beeld, en misschien is dat ook wel zo verrassend veel dat het maken van een film nog een behoorlijke klus is. Het structureel verwijderen van de youtube-filmpjes met illegale opnamen geeft in elk geval hoop. Ikzelf wacht rustig af.

Die heb ik vrijdag j.l. gezien in Doornroosje. Geweldige avond. Ken niet het hele oeuvre van Jóhann Jóhannsson, maar volgens Setlist.fm was dit de setlist. Toegift was inderdaad prachtig.

Bedankt voor je uitgebreide antwoord. Ik wacht het dus ook maar af. Mooie, unieke, ervaring die jij hebt gehad

Marillion, 7 december 2016, Vredenburg Utrecht

Het gaat weer goed met Marillion. Een over de gehele linie topalbum uitbrengen is toch aan te bevelen zo lijkt het . De band was toch wel een beetje ingedut, de zaaltjes werden kleiner en op de albums was altijd wel topmateriaal te vinden maar echt sprankelen deed het niet vaak meer. Als ze zich boos maakte kwam er altijd wel een toptrack (Gaza bv) maar toch miste je de sprankeling van weleer. De geruchten over het uiteenvallen van de band zijn er sinds 2000 al geweest maar die werden toch wel heel hardnekkig de laatste jaren. Maar goed de band en vooral Hogarth werd boos en het resultaat werd FEAR en toen was alles ineens weer koek en ei. De ene na de andere toprecensie verscheen en de eveneens ingedutte oudere Marillionfans werden wakker. Hele hoge entry's in de albumcharts (4 in Engeland en 6 in Nederland bv) en dat waren we niet meer gewend sinds de hoogtijdagen van halverwege jaren tachtig tot begin jaren '90. De zalen worden weer groter (de prestigieuze Royal Albert Hal met 5500 dure kaarten verkocht van de week in 5 minuten uit!) en daarmee de publieke verwachtingen ook.

De FEAR tour kwam (voorlopig) twee avonden in Nederland langs. Twee maal Vredenburg grote zaal (dinsdag en woensdag waarvan ik er de woensdag was) en die waren beide binnen de kortste keren uitverkocht. Het Nederlandse publiek is wat Marillion betreft nu eenmaal de trouwste van allemaal. De hele tour stond in het teken van relatief weinig liedjes. Negen liedjes in iets meer dan 2 uur of te wel epic time was het devies! Dit was de dinsdag ook nog zo maar voor de woensdag was de setlist volledig omgegooid. De drie (lange) nummers van FEAR mochten blijven staan en de moderne klassieker The Invisible Man mocht als concertaftrapper ook blijven, maar verder...

Nou verder kreeg ik ook twee dingen ter oren vanuit het concert van dinsdag. Het geluid was te hard en niet altijd even goed (in het begin waren er wat kleine strubbelingen) en Hogarth had last van zijn keel (verkoudheid). Wat dat eerste betreft was dat op de woensdag niet aan de orde. Het was wel hard maar zeker niet te hard en alles volledig transparant (de loopjes van Trewavas waren weer een lust voor 't oor) en wat het tweede betreft waren de keeltroubles nog niet helemaal voorbij. Tegen het eind van concert kon je horen dat H wat last kreeg. Vooral tijdens het begin van El Dorado (1ste toegift) kon je dat duidelijk waarnemen. Opvallend genoeg was er tijdens de 2de toegift (Ocean Cloud!) niets meer van te merken.

Het concert werd overigens voorafgegaan door support act John Wesley. Deze goede bekende vanuit de progwereld (Marillion, Fish, Porcupine Tree bv.) mocht iets meer dan een half uur zijn solowerk laten horen. Het solo gedeelte werd wel heel letterlijk genomen want hij stond alleen op het podium. Soms kwamen er wel wat synths, gedubte gitaren en vooral drums uit een doosje maar het blijft toch een wat karig gezicht. Nu heb ik de man hoog zitten maar het kwam niet helemaal uit de verf. In tegenstelling tot het fijne open geluid wat je bij Marillion hoorde klonk het behoorlijk dof allemaal en kwam het geheel niet helemaal over bij het publiek. Dat is jammer want dat de man een hoop kwaliteiten heeft lijkt mij duidelijk maar daar zal vrees ik niet iedereen van overtuigd zijn geraakt de afgelopen twee dagen.

Terug naar Marillion. Naast FEAR lag het gehalte van de andere lieveling Marbles erg hoog. Een fijne versie van You're Gone, een zelfs fantastische versie van Ocean Cloud en met The Invisible Man is eigenlijk nooit wat mis. Dan had je nog Fantastic Place. Dat is een meer dan prachtig liedje maar gister vond ik het eerste gedeelte niet helemaal je van het. Waarom Hogarth dit nummer de laatste jaren in de eerste refreinen zo'n soort van bekakt en lispelend moet brengen is mij een raadsel en zeker geen verbetering wat mij betreft. Maar goed het is slechts een klein detail in een verder vrijwel perfecte avond. Tenminste perfect... Bij het magistrale Goodbye to all That ging het even goed mis met de timing van de leden (wie daar nu precies de fout in ging weet ik niet, ik denk Kelly) en werd het nummer na een minuut of 2 gestopt en opnieuw begonnen. Geen boze blikken of geirriteerde commentaren maar gewoon opnieuw beginnen waarbij vooral Hogarth zich zeer snel professioneel herpakte.

In principe is de setlist zoals hieronder te zien misschien wel de beste setlist die ik ooit gezien heb tijdens de H periode. Vrijwel alle nummers uit mijn Marillion top zoveel kwamen voorbij en ik denk dat voor de niet zo vaak gaande toeschouwer het echt niet beter kon maar voor mij (ik ben me er van bewust dat dit een voor mij extreem luxe probleem is) had best The Invisible Man en Easter achterwege gelaten mogen worden en om daarvoor in de plaats om maar eens wat te noemen Berlin, The Fruit of the Wild Rose en Under the Sun op de setlist te krijgen. Gewoon weer eens wat anders (dit was de ca. de 22ste keer Marillion) zullen we maar zeggen. Misschien niet beter wel verrassender.

Ik vroeg mij in het begin van het stuk af of de publieke verwachtingen waargemaakt konden worden. Dat denk ik wel, ik weet het haast wel zeker, Marillion is weer (een soort van) top of the bill en dat doet de mannen goed, dat is te zien en te horen.

Woensdag
The Invisible Man
You're Gone
Sounds That Can't Be Made
Fantastic Place
Living in F E A R
Goodbye to All That/Wave/Mad
Afraid of Sunlight
The New Kings
Easter
The Great Escape
King

El Dorado

Ocean Cloud
Market Square Heroes

Gisteren My Baby in Paradiso, Amsterdam. Vooraf de band TOY in de kleine zaal. Omdat er nogal een overlapping was, na een tijdje naar beneden gegaan. De verkeerde beslissing bleek later.
Leuk bandje My baby , leuke cd, maar nu 2 uur lang bijna naar het zelfde thema te luisteren. Leek of je naar een house concert ging.

Mooi verslag. Ook ik heb mij woensdag prima vermaakt, en was zeer tevreden over deze setlist. Natuurlijk blijft er altijd wel wat te wensen over (Grend... ), maar van mijn kant geen klachten.

Naast de nummers van FEAR heb ik Ocean Cloud voor het eerst live meegemaakt. En wat heb ik genoten van een geweldige uitvoering! Bij een aantal nummers vond ik dat het (opvullende) toetsenwerk van Mark niet tot zijn recht kwam, Ik hoorde dan wel iets van keyboards, maar dan ergens op de achtergrond. Bovendien heb ik Ian wel eens strakker zien/horen drummen. Maar afgezien van deze schoonheidsfoutjes, was het voor mij een heerlijk avondje Marillion.

Ik sluit me voor wat betreft de setlist wel aan bij Vigil's opmerking. The Invisible Man en King zijn voor mij beide Marillion-top3, maar die heb ik zo ongeveer elk concert volgens mij al wel gehoord dus daar had ook best iets verrassends voor in de plaats mogen komen (en dan in godsnaam geen Grendel). Hetzelfde voor Easer en Sounds that can't be made. Dat laatste nummer lijkt door de band een beetje gezien te worden als het prijsnummer van het gelijknamige album ofzo, maar het hoeft van mij echt niet elk concert terug te blijven komen.
De nieuwe nummers klonken live overigens helemaal niet verkeerd, ben alleen benieuwd in hoeverre ze die epics in de toekomst zullen blijven spelen (of misschien krijg je dezelfde constructie als bij Goodbye to all that: slechts een paar delen spelen).
Niet het beste concert van Marillion tot nog toe, maar wel erg goed. En als ik had geweten dat de setlists zo veel af zouden wijken dan was ik de dag ervoor ook gegaan.

Qua Kelly was dit bij de Afraid of SunLight solo zeer duidelijk te horen ja. Ian was zich denk ik aan het voorbereiden op het slotstuk want wat hij daar nog aan snelheid liet horen met de pedalen verraste mij wel positief

Prachtig verwoord vigil!
Wat die setlist betreft, ben ik blij dat ik gisteren ben gegaan. Deze vond ik iets beter dan die van dinsdag. Met name Ocean Cloud en The Great Escape (misschien wel m'n favoriete Marillion nummer) was ik zeer content mee.
Enig minpuntje van mijn kant was, dat ze Goodbye to all That niet in z'n geheel speelden.
Vooral de delen the Opium Den en the Slide vind ik zelf waanzinnig mooi. Misschien kunnen ze dat ooit nog eens in een soort van Marouette Jam gaan uitvoeren.
Hoewel King vaak wordt opgenomen in de setlist, kreeg ik het toch weer even te kwaad bij het zien van de beroemdheden op het grote scherm (zeker bij de beelden van Stuart Adamson begon er ergens iets te prikken).

Het geluid stond wat mij betreft ook zeker niet te hard.
Zo om me heen kijkend, genoot het publiek met volle teugen van dit optreden, op enkele (Grendel)schreeuwers na, waarvan sommigen vast en zeker wat teveel alcoholische versnaperingen hadden genuttigd.

Ook van mij een compliment voor de mede-concertgangers: tijdens de zachte passages bleef het in mijn omgeving muisstil; iedereen luisterde naar en genoot (waarschijnlijk) van de muziek. Dat heb ik wel eens anders meegemaakt. Chapeau publiek - en daar doen die paar schreeuwers c.q. 'grapjassen' niets aan af!

Zeer juiste observatie. Hoewel Marillion zomaar mijn meest geziene liveband zou kunnen zijn, haal ik niet de aantallen die sommigen hier halen en ik was dan ook de facto verbluft over het aantal klassiekers wat in één setlist paste. Ik bedoel... in de tweede toegift 'nog even' een integrale Ocean Cloud...Inderdaad, vooral als ze dan met Afraid of Sunlight verdergaan.Vroeg me nog af of ik hem nou inderdaad herkende, maar ja dus.Dan stond (zat?) je duidelijk ergens anders dan ik.

Market Square Heroes 'kan' geloof ik sinds het recentste Marillion weekend weer. Geweldige en passende afsluiter. Grendel als verzoeknummer heeft natuurlijk een zekere geschiedenis; ik zou hem zeker verwelkomen.

Volgens mij was dit de 2de keer dat ze MSH speelde deze tour. De eerste keer was op zich logisch(er) aangezien ze dat in Aylesbury deden waar de band ooit lang lang geleden opgericht werd.

Prachtige review vigil!

Ik heb Marillion zeker niet zo vaak als enkelen van jullie gezien, maar ik denk dat het al met al toch al mijn zesde keer of zoiets was.
En in denk dat het ook wel mijn beste keer was, al is deze december show in Paradiso mij ook nog steeds erg dierbaar.

Met Marillion heb ik van die dagen dat songs dieper binnenkomen dan heel veel andere muziek, gisteren was weer zo'n avond, kippenvel en af en toe toch ook waterige ogen. En doe er dan videobeelden van (te vroeg) overleden sterren tijdens King bij en je kan mij wegdragen.

Bij die show uit 2007 hoorde ik Ocean Cloud voor het eerst live, maar die versie van gisteren sloeg echt alles en dat aan het einde van de show! Verder is Afraid of Sunlight mijn favoriete nummer van ze, dus daar maak je mij altijd blij mee, maar ik deel de meningen dat met name het toetsenwerk van Kelly daar beter uit de verf had moeten komen. Gelukkig waren Steve en Steve wel in topvorm.

Geweldig genoten van een band gelukkig weer in topvorm.

Het meeste is wel gezegd ondertussen.... maar ik moet toch even kwijt dat ik het ook geweldig vond! Met name de verschillende setlists sloeg werkelijk alles. Aangezien ik nog nooit een nummer van Marbles live heb mogen aanschouwen ben ik afgelopen dagen aardig op mijn wenken bediend. Daarbij werden gisteren enkele nummers uit mijn top10 gespeeld dus dat ik in mijn nopjes was is zachtjes uitgedrukt. Opmerkelijk was het verschil bij Hogarth beide dagen. ik bedoel dan voornamelijk zijn rol als frontman van de band. Waar hij gisteren zeer gedreven gewoon de zanger uit hing was hij dinsdag meer de entertainer die (bijna als Fish, bijna dan....) tussen de nummers door aan het sparren was met het publiek en vooral zijn hart luchtte over de thematiek van de laatste cd. Waarschijnlijk had hij gisteren gezien de uitgedijde setlist daar gewoon minder tijd voor. Verder over de technische zaken als geluid en zo geen klachten. Uiteraard wel over het publiek, dat anno 2016 om Grendel moet brullen is gewoon triest. Zelfs nadat de persoon in kwestie door H op zijn nummer werd gezet door "Living in FEAR" aan hem op te dragen gezien zijn behoefte in het verleden te blijven hangen had geen soelaas.... De stilte die door sommige werd ervaren tijdens de rustige stukken heb ik helaas ook niet mogen proeven. Maar wat dat betreft ben ik een ouwe zeur, vind publiek al snel "irritant". Een ding wil ik ze nog wel vragen (lezen vast mee), de volgende keer gewoon beginnen met El Dorado om vervolgens het hele FEAR ding integraal te spelen. Mijn gevoel is dat ze dat volgend jaar ook gewoon gaan doen. Nu nog even een kaartje scoren voor de RAH.

Voor de volledigheid, hier nog even de setlist van dinsdag:

The Invisible Man
Power
Sounds That Can't Be Made
Living in F E A R
Sugar Mice
The New Kings
Man of a Thousand Faces
Quartz
Neverland

El Dorado

This Strange Engine

Deze vond ik zelf dus net effe beter dan de woensdag. Enerzijds doordat het "verrassingseffect" de tweede avond wat minder is (voor de overlappende nummers, wat er gelukkig niet zo veel waren). Maar met name door Sugar Mice, Man of 1000 Faces, Quartz (lang niet gehoord) en vooral This Strange Engine (dat ondanks zijn 15+ minuten altijd voelt als 5 minuten). Maar ook de tweede avond had voor mij de nodige hoogtepunten, met name King en The Great Escape.

Mooie show ook, met de videobeelden erbij. De opening met Hogarth op het scherm vond ik indrukwekkend. Kortom: twee topavonden, wat mij betreft volgend jaar weer!

ik ben erg benieuwd als ik alles over de ervaringen van Vredenburg zo lees. Vanavond gaan we naar Lille (iets 'dichterbij' en handiger op een vrijdagavond voor een stelletje Zeeuwen). Ik ben ook weleens benieuwd of Frans publiek anders op Marillion reageert dan het soms 'wat-in-het-verleden-hangende-en-dit-ook-moeten-roepende' Nederlandse publiek.

Encore !!

Allez meneer, veel plezier!