In de hoop dat zo'n draadje nog niet geopend is ...

Bij welk legendarisch optreden ben jij aanwezig geweest ? Nou is de term legendarisch natuurlijk rekbaar, maar laten we het erop houden dat véél van je medemumers die avond maar wát graag in jou schoenen hadden willen staan.

Mijn inzet: Red Hot Chili Peppers in Paradiso ... zal 1985 of 1986 zijn geweest. Met Hilel Slovak nog op gitaar (kort voor z'n overdosis) en de UDS in het voorprogramma.

Wat versta je onder legendarisch?
Want dan zou ik voorbeeld denken het laatste concert van Nirvana (waar ik uiteraard niet bij was)of een of andere eenmalige reünie.

Pearl Jam in 1992 op Pinkpop; ik kon Eddie Vedder bijna aan raken toen hij het publiek in dook.

dEUS in Doornroosje (volgens mij in 1994; ze waren toen nog niet bekend).

Interpol in de bovenzaal van Paradiso. Leuk concert, maar nu zijn ze natuurlijk veel te groot voor zo'n zaaltje. Ik vond het overigens verder niet zo'n speciaal concert.

Ik was ook bij de eerste optredens van Sigur Ros/GYBE/Mogwai etc. in Nederland. Die kwamen ook op in een tijd dat ik nog veel naar concerten ging. Nu is dat helaas minder.

Concerten (zoals PJ: goed voorbeeld) die echt als legendarisch te boek staan, was ik niet bij geloof ik. Het is meer dat ik vaak bij de eerste show van een band was die later doorbrak of dat de concerten voor mij persoonlijk legendarisch waren.

Wat is legendarisch? Ik heb PJ nog gezien vóórdat ze op pinkpop stonden in Tivoli, daar dook Vedder ook al vanaf het balkon het publiek in..
Verder heb ik al veel briljante concerten meegemaakt, maar of die nu legendarisch te noemen zijn..

Hij had op Pinkpop ook een shirtje aan van Tivoli; was volgens mij inderdaad een dag eerder.
Maar het moment dat Eddie Vedder op die camera klom, en het publiek in dook was voor mij echt legendaris; zo ook eigenlijk het concert wat Soundgarden toen tussen de regen en bliksem gaf.

The Cure - Trilogy Show in Brussel. Legendarisch is misschien een groot woord, maar 't is toch niet niets!

Nou, voor pinkpop begrippen was dat inderdaad een legendarisch concert, die beelden zijn al vaak langsgeweest
Ik ben ook eens op aardschok geweest terwijl er op dat moment ook een aardbeving was van enkele schalen op Richter, dat was wel apart

Ahhh!! *jaloers*

Bij Metallica??

Ik dacht niet dat Metallica daar toen bij was, volgens mij wel Megadeth.. maar het is al een godganse tijd terug. Zou het eens moeten opzoeken.

Heb met Hilel Slovak nog een joint gerookt op Pinkpop net na hun optreden.Paar maanden later was hij dood, ik niet.

Belle & Sebastian in Vredenburg was volgens een of ander stupide Oorlijstje - maar welk lijstje is niet stupide? - razend legendarisch. Nou, daar was ik dus bij

Twee festivals waar ik met de nodige nostalgie aan terug denk:


No Nukes Festival - Utrecht 9 April 1982

The Sound, Doe Maar, John Watts, Bad Manners, The Stranglers, Drukwerk.


Van mijn Roskilde bezoeken was 1993 denk ik de sterkste qua legendarische bezetting:

Velvet Underground - Neil Young - Ray Charles

Nou, ik was er ook bij maar ik vond er weinig legendarisch aan. Goed concert hoor, maar als dat al voor legendarisch door gaat ben ik bij heel veel legendarische concerten geweest.

Legendarisch is overdreven, maar Peter Pan Speedrock op Geinbeat (gratis popfestival in Nieuwegein, of all places) een jaar of wat geleden was wel tof. Ze deden dat weekend een maratontour van tien optredens ofzo en wij hadden het laatste. Dus ze waren anderhalf uur te laat en tijdens het optreden mepte de Bartje (de drummer) door wel drie bekkens heen, geloof ik. Maar strak! En hard!

Belle and Sebastian in de Rotterdamse Schouwburg tijdens Motel Mozaïque een paar jaar geleden. Het was een goed concert dat naar het schijnt een legendarische status heeft.

Het enige concert ooit in Nederland van The Smiths.
21 april 1984 in de Meervaart in Amsterdam.

Deze bands zag ik later in 1991? op Torhout samen Crosstown traffic spelen en het was mooi hoe Rudeboy van UDS genoot. Het regende en hoe verder naar het podium hoe meer modder, met als gevolg dat mijn blauwe broek bruin werd en op de camping ben ik toen het meer ingedoken. Dit was in de tijd dat de OV-kaart nog onbeperkt gebruikt kon worden, de reis ernaa toe was al een hele expeditie op zich.
Pearl jam zegde af door stemproblemen Eddie en Smashing pumpkins begonnen met hun internationale doorbraak. Smashing pumpkins heb ik pas later op waarde geschat, vooral na Mellon Collie.

Ook present, met de levensgrote mazzel dat Isobel Campbell vóór Belle & Sebastian in dezelfde zaal optrad, en ik die ook niet wilde missen. Uiteindelijk hebben veel mensen het niet kunnen meemaken terwijl ik eerste rij stond.

Legendarisch:

26 mei 1999 - Sebadoh, AB

Het wel heel surreeele "concert" van Sebadoh in de AB. Waar Lou apestoned en / of straalbezopen, teksten van songs vergat, op de grond viel, de memorbale woorden, "i'm sorry", zowat om de vijf minuten uitbraakte, zichzelf tot bloedenstoe sloeg, plots het podium en de zaal verliet... een pijnlijke ervaring ...

Ik schreef er toen het volgende over:

"Sebadoh: Zwalpende Barlow volledig het Noorden kwijt
SEBADOH SUCKS!

Woensdag 26 mei 1999

Ben net terug van een mini indie rock festival in de AB. Met Shrug (uk), FENCE (b)en absoluut DIEPTEPUNT (ja!) Sebadoh!

De heer Lou Barlow vond het nodig om apestoned of was het strontzat op het podium te staan. Zong in het begin meestal vals, viel soms gewoon op de grond, zei alsmaar dat het hem speet "I'm Sorry"! Kende enkele lucide momenten en dan rolden de Sebadoh pareltjes alsnog.. werd dan boos op zichzelf "we are playing you as shitty gig, no I am playng a shitty gig" en ook nog "I Gonna kill myself", sloeg vervolgens zijn gitaar op zijn
hoofd..

Kreeg een gitaar niet gestemd, speelde dan maar op de "bokrijkgitaar" van Fence... Besloot dat hij misschien beter bas kon gaan spelen, waarna Jason Loewenstein, niet echt de meest begenadigde zanger van de twee een hele rits punkrock liedjes mocht spelen, met een haast onopgemerkte Barlow op de bas, die op bepaald moment niet zichtbaar meer was en weer es op de grond bleek te liggen... we keken naar het duo Jason & bob.

Wanneer de drummer Lou's aanstellerij echt beu is smijt hij al zijn trommels op het podium.. opnieuw is het Jason die de vrede kan herstellen.. daarna neemt Barlow zijn gitaar terug en blijkt genezen.. wat volgt zijn moooie versies van "careful", "soul en fire" en "beauty of the ride".. er werd trouwens zeer veel uit Bakesale geput (we kregen ook license to confuse).. ook nog "together or alone" en nog een en ander van "bubble and scrape".

en dan loopt mijnheer barlow plots het podium af de zaal in... en is spoorloos.. "if we find lou we got a show" zegt Jason.. enfin zaalllichten aan.. en na 10 minuten verschijnt de lou terug uit de zaal (waar ie gezeten heeft mag joost weten) en klimt, nee zwalpt op het podium.. wat volgt is een verderzetting van de set alsof er niets gebeurd was met nog redelijk goede vertolkingen , ja met een goede Lou, van oa "On fire"...

Wanneer de speeltijd ruim overschreden is verlaten Jason en Bob het podium, Jason het publiek nog eens bedankend voor zo veel begrip.... en kijkt smalend naar Lou..

De heren keren niet weer.. het publiek, ja we pikken veel van onze lou blijft een Lou Barlow die daar moederziel op het podium achterblijft toejuichen... en wat volgt is misschien nog het beste wat de Lou van de hele avond presteerde.. Met een beetje elektrisch gitaar gepingel brent hij pure lo-fi versies van "rebound" (dat had hij al wel 2 keer gespeeld, maar soit) en enkele Sentridoh dingen... en pijnlijk helemaal alleen "flame", hij zingt de gitaren zelfs... het publiek klapt in de handen, zo is er toch ook een ritme.. en dan zwalpt Barlow "thank you" mummelend het podium af en de zaallichten gaan aan.

geen bissen, of wat had u gedacht?

De grote ongekroonde koning van de indierock blijkt een kleinkind te zijn met overschot aan zelfmedelijden.. een zielige vertoning.. een concert om snel te vergeten!

Maar toch nog: hoedje af voor Jason..

Ik koester de herinnering dan maar aan vorig Sebadoh concert, dat op Pukkelpop,..

zo dat moest er even uit,

een ontgoochelde sebadoh fan.."

Of op mijn blog te lezen via deze link:
http://markecgigreviews.blogspot.com/2005/06/sebadoh-zwalpende-barlow-volledig-het.html


Legendarisch genoeg?

Ja die Lou is een rare, ik heb hem een keer zijn versterker zien omschoppen, omdat die het niet deed, omdat de stekker er niet in zat.

Heeft iemand nog een leuke anekdote over een Nick Cave concert? Ik schrijf voor mijn minor een portret over Nick Cave aan de hand van anekdotes van optredens in Nederland. Als iemand nog iets heeft, laat het weten!

Het optreden van Sjors Beker in de Efteling.
(ik ben nu eenmaal daai-hart fan)
Was legendarisch omdat je zag dat ie dat niet meer zou moeten doen.

En dat terwijl het publiek niet mocht stagediven (werd vanaf het podium via backstage vriendelijk doch dringend naar de garderobe gedirigeerd)

Alleen dat hij bij het concert in Paradiso (rond 1994) door een grote amerikaanse taxi werd opgehaald; hij zat in een cafe verder op.
En dat ik hem verschillende keren live gezien heb, maar dat Blixa er nooit bij was.
2 jaar geleden zaten er verschillende fans (waaronder mijn vrouw) op het podium.

Lang geleden in de Doelen (Pandora's music box) was Blixa er wél bij. Dat wil zeggen vanaf ongeveer het derde of vierde nummer.
Blixa ging met zijn rug naar het publiek, gehurkt voor zijn versterker zitten en heeft daar de rest van het concert alleen feedback van allerlei soorten zitten maken. In 1984 waren Nick Cave & the Bad Seeds namelijk nogal ontoegankelijk om het maar eens voorzichtig uit te drukken.

Het Ein Abend in Wien festival in de Doelen in Rotterdam in 1991, met op één avond Sonic Youth, Nirvana, Dinosaur Jr., Smashing Pumkins, Nine Inch Nails en Mudhoney. En dat allemaal op belachelijk volume, en ik als 18-jarig jongetje wat daar tussen liep.

Damnnn... dit is de beste die ik tot nu toe in dit topic gelezen heb.

Voor mij toch The Fall, in het LVC in 1999. Ik kende ze toen net en was wel op de hoogte van de reputatie van Mark E. Smith. Meneer Smith was straalbezopen, kwam pas bij het derde nummer op en blijkbaar alleen om een beetje etteren: hij schoffeerde de geluidsman (fuck off!), ging aan de lampen hangen, zwalkte wat tegen het drumstel aan, maakte ruzie met het publiek. Na een paar nummers kreeg ie het aan de stok met de toetseniste (zijn vrouw of ex-vrouw op dat moment) en hield ie het voor gezien. De rest van de band speelde stoïcijns door, een dag later las ik in de krant dat er van de kleedkamer weinig heel was gebleven.

Na afloop zei iemand dat dit hem deed denken aan die keer dat ie 's nachts in de trein werd lastig gevallen door een agressieve dronkenlap, dus tsja. Ik ben blij dat ik niet op de eerste rij stond.