menu

Mijn Updates +
Muziek / MusicMeter Live! / North Sea Jazz Festival

zoeken in:
avatar van 7744leon
Ik stond ook redelijk vooraan, maar heb echt totaal geen last gehad van het geluid. Wat een heerlijk concert! Zeker toen Thundercat mee ging spelen kwam het concert echt los.

avatar van Norrage
altijd interessant die verschillende belevingen

avatar van Bertus
Zeker interessant, ik vond Kamasi Washington echt niet om aan te horen. Wat een geluidsbrij - en volgens mij wordt dat in die badkuip die de Maaszaal is ook nooit echt beter, maar zeker niet zolang deze man achter de PA zit. Wat een zinloze herrie. Gelukkig maakte Christian Scott de avond daarna goed!

Ik stond overigens ook niet heel ver van het podium, iets rechts van het midden.

avatar van thelion
Ik was er ook weer 3 dagen, hoop in de loop van de week hier mijn belevenissen neer te zetten.

avatar van Vince vega
Ik was er ook vrijdag en had de volgende ervaringen:

- Snarky Puppy: na een wat aarzelend begin zat ik er wel helemaal in, helemaal toen het Metropool Orkest ging meedoen. Heerlijk concert, het scheelt misschien dat ik de band nog nooit live aan het werk had gezien. Hulde inderdaad zoals Norrage schreef voor de volle Maas op dat tijdstip, had ik inderdaad niet verwacht.

Vervolgens wat rondgelopen, gegeten (wat een prijzen trouwens weer ) en ons begeven naar:

- Kamasi Washington: dit hebben we iets langer dan een half uurtje volgehouden. Hoewel ik anders had gehoopt maakte dit weinig indruk, slecht en veel te hard geluid, jammer.....dan maar even rondstruinen op het festivalterrein en zo langzaam aan naar:

- Christian Scott: hier keek ik behoorlijk naar uit, het verlate begin zorgde voor behoorlijk wat ergernis, van wat ik nog heb meegemaakt uiteraard wel genoten, al ben ik van mening dat hij wel wat meer mag doen gezien zijn status, zijn blaaspartijen zijn nogal kort, iets waar bijvoorbeeld een Eric Vloeimans of Tomasz Stanko veel meer de momenten pakken. Maar wellicht had Christian er niet zo'n zin meer in na de valse start. Ook dit concert niet uitgezeten, want maar in de rij aansluiten voor:

- Ibrahim Maalouf, ik heb hem reeds eerder gezien in Tivioli en daar werd ik van mijn sokken geblazen. Ibrahim blijft een fenomenaal muzikant, dat bleek ook deze avond. Uiteindelijk trek ik alleen zijn fusion werk (wat hij zaterdag zou spelen) net iets beter. Uiteindelijk zijn we hier zo'n 60 tot 75 minuten gebleven alvorens te vertrekken naar de absolute nr. 1 op mijn wensenlijstje:

- Melanie de Biaso, in een woord: GEWELDIG!
Wat een performance zet deze dame neer, prachtige verstilde show, met uiteraard het beste nummer dat dit jaar verscheen, Blackenend Cities. Ik ben verliefd
Jammer trouwens van die meneer die zijn mobiel meerdere malen liet overgaan aan het einde van het nummer, hoe dom kan je zijn. En uiteraard blijf ik verbaasd over de (pas gelukkig later in de show) kletsende mensen die NSJ als een soort bijkletsavond beschouwen.

Al met al een geslaagd festivalbezoek na afgelopen twee jaar te hebben overgeslagen. Sfeer was goed en ook qua drukte vond ik het dit keer goed te behappen. Jammer van de twee teleurstellingen, het harde geluid bij Kamasi en het veel te late begin van Christian.


avatar van Edgar18
De eerste tweeëntwintig namen voor dit jaar.

Vrijdag 13 juli: The O'Jays, Gary Clark Jr., Marcus Miller, R + R = NOW with Robert Glasper, Terrace Martin, Christian Scott, Taylor McFerrin, Derrick Hodge and Justin Tyson, BADBADNOTGOOD, Ibeyi, Carla Bley ‘TRIOS’, Vijay Iyer Sextet

Zaterdag 14 juli: Nile Rodgers & CHIC, Earth Wind & Fire, Gregory Porter ‘Nat King Cole & Me and Other Songs’ with Metropole Orkest Arranged and Conducted by Vince Mendoza, Pharoah Sanders Quartet, Pat Metheny w/ Antonio Sanchez, Linda Oh & Gwilym Simcock*, Mingus Big Band, Knower

Zondag 15 juli: Khalid, Moses Sumney, Joshua Redman special guest with Billy Hart Quartet, HUDSON - DeJohnette/Scofield/Medeski/Colley, Queen of Sheba’ Symphonic Creation by Angelique Kidjo and Ibrahim Maalouf*, Cécile McLorin Salvant, Mathias Eick Quintet

Ik kijk erg uit naar The O'Jays, R + R = Now, Gregory Porter met het Metropool, Earth, Wind & Fire, Khalid en Moses Sumney

Verder zag ik gisteren dat Paul Simon op zondag 15 juli in Hyde Park Londen speelt, hij is dus in de buurt. Jamie Cullum verwacht ik ook op het festival, die is voor zijn doen al lang niet geweest.

avatar van thelion
Seal waarschijnlijk ook evenals Alain Clark en nog een paar grote klappers. Maar voor lopig vind ik het nogal matig, maar goed over 3 maanden weten we meer. Oja kaarten waren hier al in november binnen dus ben er wel gewoon weer bij.......

avatar van Edgar18
thelion schreef:
Seal waarschijnlijk ook
Hoe kom je aan die naam?

avatar van thelion
Edgar18 schreef:
Hoe kom je aan die naam?


Net een nieuw album uit en Seal doet altijd nog al wat aan promotie zeg maar....... en een redelijk constante gast eens in de 2 a 3 jaar op NSJ.

avatar van Edgar18
thelion schreef:
Net een nieuw album uit en Seal doet altijd nog al wat aan promotie zeg maar....... en een redelijk constante gast eens in de 2 a 3 jaar op NSJ.
Ik zou het niet per se erg vinden als ie in z'n promo ronde het North Sea Jazz overslaat.

Benieuwd of er nog een echt verrassende naam tussen gaat zitten.

avatar van Edgar18
Nog geen Seal en Alain Clark in de nieuwe update.

Wel D'Angelo en N.E.R.D. met nog een aardig rijtje erbij. Vooral D'Angelo vind ik erg fijn.

avatar van Edgar18
geplaatst:
En weer nieuwe namen, o.a. The Roots en Anderson .Paak & The Free Nationals.

De vrijdag en zaterdag zijn voorlopig flink favoriet. Nog een update te gaan, ik hoop daarin vooral heel erg op Janelle Monáe.

avatar van thelion
geplaatst:
Geen D'Angelo afgezegd op medisch advies, maar als vervanger wel Maxwell.....

avatar van thelion
geplaatst:
Nog mensen die al zijn geweest / vandaag nog gaan.....?????

avatar van Edgar18
geplaatst:
Jazeker, ik ben er het hele weekend.

Tot nu toe vermaak ik me uitstekend. Zondag lijkt me op voorhand de minste dag van de drie maar ook vandaag moet er genoeg moois te vinden zijn. Ik ga vandaag iets later die kant op want ik wil graag de kasseienetappe in de Tour kijken. Hierdoor mis ik wel Bokanté, een achtkoppig collectief onder aanvoering van artist in residence Michael League. Mijn schema voor vandaag ziet er als volgt uit:

Hudson - DeJohnette, Scofield, Medeski, Colley (Congo)
Mulatu Astatke (Hudson)
Vijay Iyer Sextet (Madeira)
Cécile McLorin Salvant (Amazon)
N.E.R.D. (Nile)

Maar, ik ben flexibel. Mocht het iets anders lopen dan kan ik zomaar te vinden zijn bij: Keyon Harrold, Oumou Sangaré, Me'Shell Ndegeocello, Coely, Khalid of Sevdaliza.

avatar van Edgar18
geplaatst:
Ben je zelf ook geweest thelion?

Edit: ja dus

avatar van thelion
geplaatst:
Zo dat was dan mijn 18e N.S.J.

Dag 1 The O'Jays 70+ en ze kunnen het nog steeds....... Gary Clark Jr. is denk ik wel de enige echte erfgenaam van Jimmi Hendrix en dat bewijst hij weer maar eens op N.S.J. geweldig vuige gitaar blues / soul / rock..... Durand Jones retro soul van de bovenste plank geweldige stem heeft die gast...... The Roots altijd goed, ten minste bijna altijd voor het eerst vond ik het tegenvallen wat ze brachten, en ook Maxwell voldeed niet aan mijn verwachtingen ze waren beiden niet slecht, maar stegen ook zeker niet boven gemiddeld uit.

Dag 2 Het hoogte punt van de de dag en van het hele festival gelijk aan het begin van dag 2 Gregory Porter en het M.O. plays Nat King Cole "and a little bit of G.P. him self" Geweldig...... Leon Bridges lekkere retro Soul goed en strak gebracht.... Anderson.Paak gewldig speelt de zaal plat met zijn mix van Hip-Hop / Funk /rock en wat al niet meer..... Cee-Lo Green komt ook alvast even warm draaien voor morgen......

Dag 3 Chaka Khan en het M.O. veel van verwacht viel zwaar tegen, Chaka heeft het niet meer geen uitstraling en erger nog slecht bij stem als de achtergrond zangeressen de leadvocals over gaan nemen weet je dat het foute boel is...... Aloe Blacc een paar jaar geleden wist hij mij niet te overtuigen op N.S.J. maar nu man wat is die "gegroeid" hij wind met gemak een zaal van ruim 8.000 man om zijn vingers geweldige show met strakke versies van zijn hits "I Need A Dollar" ruim 10 minuten inc reggae intermezzo, bij vlagen doet de Funk drive en beat die in zijn set zit mij weemoedig terug denken aan niemand minder dan Prince (R.I.P.) geweldig en natuurlijk gaat het dak eraf tijdens zijn tribute to Avicci "Wake Me Up". Aloe Blacc is the man of the moment en kan volgens mij een hele grote worden wat betreft live preformance....... Cee-Lo Green tsja als je een feestje wil bouwen nodig je Mr. Green uit, een wervelende show die je in Mash-ups door 40 jaar muziek geschiedenis heen lootst, van Bowie naar Daft Punk, van Michael Jackson naar The 5th Demention en van E.W.&F. naar the White Stripes. Een overdonderend geheel waarbij Cee-Lo zich zelf het zweet in de naat werkt, Topper van de Dag.... En dan N*E*R*D ofwel het word geweldig ofwel het word nix, helaas het werd nix Pharell was wederom ofwel beschonken of high en waarschijnlijk zelfs beiden jammer maar helaas roepen "Amsterdam are you doing fine" als je in Rotterdam staat is niet echt handig......... muziekaal was het wel o.k. maar Pharell 2ex NSJ 2e x aanfluiting.......
Wel nog het laatste stuk van Avishai Cohen gezien en toen zat het er weer op.......

Anyway 3 dagen N.S.J. heb mijzelf 3 dagen goed vermaakt
Hoogte punt Gregory Porter en het M.O.
Revelatie Aloe Blacc
Party Time Cee-Lo Green
Hoe het ook kan Anderson.Paak
Skip next time N*E*R*D / Pharell Williams
Beter achter de geraniums Chaka Khan

N.S.J. was weer TOP C-U-Next Year............

avatar van thelion
geplaatst:
Edgar18 schreef:
Ben je zelf ook geweest thelion?


Natuurlijk mag mij zelf ondertussen N.S.J. veteraan noemen zie hier boven

avatar van Edgar18
geplaatst:
Laat ik me dan ook maar eens aan een verslagje wagen. Mijn festival zag er flink anders uit dan wat hierboven beschreven staat. Al overlapt de vrijdag wel behoorlijk.

Dag 1:

Mijn festival begon met 'The Mighty O'Jays' op vrijdagmiddag in de Nile. Deze aanvoerders van de Philly soul speelden voor het eerst ooit in Nederland en waren een waardige opener van het festival. Een indrukwekkend Ship Ahoy werd gevolgd door zoetgevooisde ballads en fel gezongen knallers als For the Love of Money en natuurlijk Back Stabbers. Een genot om deze groep live te hebben mogen zien.
De volgende stop was de urban jazz van het supercollectief R+R=Now: Glasper, Martin, Scott, McFerrin, Hodge, Tyson. Zes grootheden uit de hedendaagse jazz die o.a. bijdragen leverden aan To Pimp a Butterfly en Heaven and Earth. De groep stond geprogrammeerd op het buitenpodium Conga, een plek die ik niet geschikt vind voor dit soort muziek. De Darling had wat mij betreft beter gepast. Muzikaal was het genieten wat de heren lieten horen maar een echt collectief hoorde ik nog niet. Individueel liet iedereen horen wat hij in zijn mars heeft maar het wilde nog geen geheel worden.
Hierna een stuk Gary Clark Jr. meegepakt. Het is knap wat deze man laat horen maar mijn muziek is het niet echt. Na een paar nummers geloof ik het wel met dat voortdurende gepriegel op de gitaar. Wij zijn van het lekkere weer gaan genieten met een witbiertje op één van de vele prima zitplekken die het festival te bieden had. Uiteraard had je niet altijd direct een stoel te pakken maar voor zo'n druk festival vond ik het opvallend moe makkelijk je vaak een plek vond.
De volgende stop was bij The Roots en hun vrienden. Bepaald geen hoogtepunt van het festival. Ik vond het veelal plichtmatig overkomen, de vrienden voegden weinig toe en ook Questlove en BT heb ik weleens beter gehoord. We hebben het einde niet afgewacht en zijn gegaan voor een goed plekje in de Nile bij Maxwell.
Maxwell is redelijk last-minute toegevoegd als vervanger van D'Angelo. En hoewel ik (en met mij vermoedelijk bijna de hele zaal) liever D'Angelo had gezien heb ik toch genoten van het optreden van Maxwell. We stonden goed vooraan en dat heeft zeker geholpen in de beleving. Maxwell heeft vijf kwartier keihard gewerkt om er een echte show van te maken en ik vind dat hij daar verbazingwekkend goed in is geslaagd. Maxwell zingt, danst en entertaint in een show die eens een keer niet van A tot Z geregisseerd is. Ook weleens lekker verfrissend. De muzikanten op het podium zijn uitstekend en Maxwell is goed bij stem. Dit maakte ijzersterke songs als 'Til the Cops en Ascencion tot een waar feestje. Fijn om deze artiest een live gezien te hebben.

Later vandaag een verslagje van de andere twee dagen.

avatar van sq
sq
geplaatst:
Ook ik was er dit jaar weer eens, met een kaartje voor de zondag alleen, met als aanleiding optredens van Avishai Cohen en Ceelo Green (laatste favoriet mevrouw SQ). En - aangemoedigd door het verslag van thelion - toch het keybord maar weer gepakt voor een verslag:

Op de zonnige middag begon de verrassing al bij aankomst; het plein voor Ahoy staat 14.00 al best vol, terwijl de deuren pas opengaan om 14.30. Dus toch nog uitverkocht ook op zondag (daar waren nog lang kaarten voor te krijgen).

14.30 We starten op Congo Square met een drankje aan een tafeltje met mooi zicht op het podium; even kletsen met een technicus over de logistiek van NSJ en dat was best leerzaam. Hij was met name verantwoordelijk voor het geluid van het Hammond orgel. Dan het optreden van Aalse Youth Orchestra uit Curaçao. Ambitieus programma met een groep zeer jonge (<20 jaar) artiesten. Met name bij de strijkers wel een beetje rommelig, maar de leadzangeres was best goed. Veel covers, maar een eigen compositie vond ik toch een van de betere nummers. Presentatie van de jongen ging na een tijd wel vervelen; mooi zelfverzekerd maar iets te eager naar het publiek ( ‘guys guys listen’ ) en vooral ook te lang; jullie reis hiernaartoe interesseert ons niet, guy.

15.30 Mathias Eick Quintet. Voor mij tweede keer live na een jazzfestivalletje op vakantie waar ik hem als bijzondere kennismaking aan had overgehouden. Leuk is dat ik meteen weer het gevoel terugkreeg ‘ja daarom was het zo goed’. Fijne muziek met een bescheiden presentatie waarbij de trompet lang niet altijd op de voorgrond moet zijn. Genieten bij ‘August’ een van de 2 nummers die ik herkende. Maar een stukje gezien, vanwege:

16.00 Ibrahim Maalouf en Angelique Kidjo’s ‘Queen of Sheba’. Groots opgezet project met maar een beperkte hoeveelheid opvoeringen. We krijgen waar voor ons geld! (je moest bijbetalen voor dit zgn ‘plusconcert’). Met begeleiding van 70 (!) muzikanten, de strijkers van Casco Phil uit Vlaanderen en Maalouf’s band, wordt het een indrukwekkende show waarbij het ook echt meerwaarde had dat band en orkest sámen speelden. Maalouf was veelal dirigerend bezig (band én orkest), maar speelde af en toe gelukkig ook, want dan was het vaak intens mooi. De stem van Kidjo was zoals verwacht, vol en duidelijk. Met 58 jaar was zij ouder dan ik dacht, maar kennelijk nog lang niet versleten, ook niet bij de kleine stukjes Afrikaanse dans af en toe. Het slotnummer had een zeer fraaie opbouw waarbij het orkest ook erg mooi in ritme en tegenritme speelde met de band. Echt bijzonder, nog nooit zo sterk ritmisch samenspel band/orkest gezien (en ik refereer dan aan mijn Crosslinx ervaringen).

17.35 iets te laat bij Allison Miller’s Tic Tic Boom in de kleine Yenisei waar dus een lange rij staat voor de ingang. Het is eigenlijk overal wel druk. Maar omdat dit concert valt in de meer experimentele jazz vertrouw ik op een sterk verloop meteen na de start en dat is gelukkig nog steeds zo. In een kwartier zijn we binnen. Ik ben blij dat ik dit heb uitgekozen. Een vrij uniek geluid, uiteraard met een ritmesectie die goed in orde is (Miller is de drumster) maar de band is ook verder goed op elkaar ingespeeld, en bevat fijne solisten. Allereerst cornettist Kirk Knuffke van wie ik al eens een CD kocht bij Clean Feed, maar het is violiste Jenny Scheinman die bij mij de meeste indruk achterlaat; fijne klezmergeluiden en af en toe ook best ruige dissonanten; ik wil hier meer van horen!

18.45 Eric Vloeimans’ Levanter. We gebruiken deze als overbrugging naar t volgende concert, maar ik wilde deze toch even zien als Vloeimans fan (4 keer gezien afgelopen jaar). Ik kom door omgevingsgeluid niet helemaal in de sfeer. Publiek gedraagt zich prima, maar er is geluid van buiten de zaal en dat stoort het concert dat zeer ingetogen is gestart. Misschien een keer bekijken in het Bimhuis.

19.15 Een halfuur voor aanvang in de gigantische Nile zaal om vooraan te staan (rij 5 ongeveer) bij Ceelo Green. Er mankeert van alles aan dit concert voor de purist: Ceelo’s stem stond te zacht, er was voortdurend tegenlicht waardoor we de artiest voornamelijk in silhouet zagen (zonnebril op => tip voor de anderen ook!), er was veel muziek van tape, ook stiekem over de instrumenten heen. Toch was dit een fijn optreden; heerlijk enthousiaste show. Ceelo begint gewoon met Let’s Dance van David Bowie, en ik hoor verder nog veel andere muziek van bekende iconen als Daft Punk en Michael Jackson. Leuker voor mij zijn de piepkleine stukjes van verder terug; een stukje uit Hair, ik hoor The Leader of the Gang van nota bene Gary Glitter, Sylvester, Donna Summer. Mooiste verrassing is dat zijn ‘Fuck You’ wordt ingeleid door de 35 jaar oudere “Phuck U Symphony” van Millie Jackson. (https://www.youtube.com/watch?v=tDjNLIN_gXs op 2'25, zoek dat op mensen!) . ‘Crazy’ mislukte een beetje, maar Smile van (ook) Gnarls Barkley was wel weer heel fijn. Als totaal muzikaal rammelend, en wellicht ook wel artistiek wat dubieus, misschien, maar zeker topamusement. Ondanks zweten en drukte blijven we tot het einde.

21:45 Als laatste kiezen we voor ‘vaste waarde’ Avishai Cohen. Mijn 11e keer. Het optreden is in de broeierige Congo, We starten achteraan, maar door handig ‘plaats innemen' van mensen die vertrekken komen we uiteindelijk tot op 10 meter van het podium en kunnen we het prima zien. Afgezien dan van af en toe een irritante zwenkcamera die op een zeker moment zelfs een van de lange mensen voor mij echt raakt (!). De uitzending belangrijker dan de voorstelling voor publiek? Maar goed; de muziek van Avishai is goed. Meer dan de show in Vredenburg eerder dit jaar is dit een set met vooral wereldmuziek. Minder pop, meer Hebreeuwse nummers, en weer een heel lange versie van zijn latinfavoriet van Eddie Palmieri ‘Vamanos Pa'l Monte’. De ‘hit’ Blinded wordt zelfs achterwege gelaten! Deze set vond ik beter dan die in Utrecht. De keuze voor meer exotische dance en relatief weinig jazz paste in elk geval goed op het publiek in 'vakantiestemming’ van Northsea.

Na het concert nemen we nog een drankje voordat we in de metro stappen. Het blijft jammer dat het festival zo veel artiesten tegelijk plant en alles zo economisch maximaliseert (korte openingstijden, weinig ruimte voor publiek, weinig fantasie bij de inrichting, nergens een rustig plekje, weinig ruimte voor creativiteit in het algemeen). Het muziekaanbod blijft echter de moeite waard om voor terug te komen.

avatar van Edgar18
geplaatst:
Dag 2:

De dag begon deze keer in de Nile bij Jett Rebel. Mijn vriendin is fan en wilde dit optreden graag zien. Ik was na alle verhalen weleens benieuwd of ik het ook leuk zou vinden. Dat bleek niet echt het geval. Ik vind het kwalitatief dik in orde en hoor het talent van zowel zanger Jelte als de rest van de band maar het is gewoon niet zo mijn ding. Te rechttoe, rechtaan rockend.
Na zo'n drie kwartier heb ik het voor gezien gehouden en ben een half uurtje Gregory Porter & Metropole Orkest gaan beluisteren. Op zich heel mooi uitgevoerd maar het gevoel 'ik had ook de cd aan kunnen zetten' overheerste hier wel een beetje.
Vervolgens heb ik een goed plekje gezocht bij de jonge Britse jazzsensatie Nubya Garcia. Deze tenorsaxofoniste werd begeleid door een aantal leden van Ezra Collective, één van de andere jonge Britse jazzartiesten uit de Londense stal van Shabaka Hutchings. Haar mix van klassieke jazz met 'het geluid van de straat' (grime, garage, latin) sprak me zeer aan en ik heb me hier uitstekend vermaakt.
De volgende stop moest de New Yorkse vocaliste Jazzmeia Horn worden. Helaas bleek de Madeira bij aankomst stampensvol. De roltrap was zelfs afgesloten omdat mensen boven geen kant meer op konden. Op zo'n moment moet je toch als festival wel aanvoelen dat je logistiek en planmatig steken laat vallen. Helaas bleek drukte in de kleinere zalen een dusdanig groot probleem dat menig zaal al voor aanvang van optredens helemaal uitpuilde en daarom afgesloten moest worden.
Maar goed, geen Jazzmeia dus. Dan maar een stukje Nile Rodgers & Chic luisteren. Een prima coverband maar aan mij is het niet besteed. Reuze knap dat Rodgers verantwoordelijk is voor wereldhits als Like a Virgin, Upside Down en Let's Dance maar op een festival als het North Sea vind ik het niet zo passen. Nile in de Nile hebben we dus maar gauw achter ons gelaten voor een plekje in de zon bij blues- en soulartiest Robert Finley. Deze Amerikaan werd pas op zijn vierenzestigste ontdekt en heeft vorig jaar zijn eerste langspeler uitgebracht. Het optreden in de Congo was onderhoudend. Het ene nummer was wat krachtiger dan het ander maar als geheel was het prima. We hadden een prima plekje aan de zijkant van de tent waar we zittend en nippend aan een biertje van de muziek konden genieten.
Na zo'n drie kwartier spoeden we ons richting Maas voor één van mijn persoonlijke must-sees Anderson .Paak & The Free Nationals.We hadden een prima plek vlak voor het podium waardoor we de show echt goed meekregen. Paak is een begenadigd performer met een meer dan uitstekende begeleidingsband achter zich. Vooral als hij plaatsneemt achter het drumstel lijkt hij helemaal in zijn element. De zaal was niet helemaal vol maar Paak wist er desondanks een feest van te maken. Zijn mix van hiphop, soul en funk past voor mij uitstekend op een festival als dit en ik was niet de enige die er zo over dacht. Het publiek om me heen leek minstens zo enthousiast als ikzelf en iedereen danste en zong mee dat het een lieve lust was. Vlak naast mij stond een meneer van minstens zestig jaar oud die dansmoves liet zien waar menig twintiger jaloers op mag zijn. Paak heeft nog net niet genoeg (sterk) songmateriaal om vijf kwartier te boeien maar met een klein beetje hulp (CeeLo Green kwam langs om Crazy te zingen) wist hij toch een uitstekende show neer te zetten. Voor mij - mede door de enthousiaste performance - een hoogtepunt van het festival.
Het programma bood genoeg keus (Pharoah Sanders, Sons of Kemet) voor nog een fijn optreden maar om nou gelijk na de intense Anderson . Paak door te racen naar het volgende was wat teveel van het goede. De voetjes verdiende wat rust en daarom kozen we voor een welverdiende cocktail in de zwoele zomeravondlucht. Na deze korte pauze begaven we ons naar de Nile om daar het laatste gedeelte van Earth, Wind & Fire mee te pakken. Anderhalf uur zou me teveel van het goede zijn maar veertig minuutjes dansen op alle bekende hits was de perfecte afsluiting van een toffe tweede festivaldag.

Morgen nog een verslagje van de laatste dag.

avatar van Edgar18
geplaatst:
Dag 3:

Vanwege een beloofde spectaculaire Touretappe besloten we wat later richting het festival te gaan. De etappe was gelukkig op tijd klaar waardoor we alsnog voor 5uur in Ahoy waren.

Onze dag begon vandaag in de Hudson bij DeJohnette / Scofield / Medeski / Colley, vier prominente jazzmuzikanten die als supergroep het album 'Hudson' hebben gemaakt. Je kon goed horen hier met rasmuzikanten te maken te hebben. Vooral Jack DeJohnette liet bijzondere dingen horen.
De volgende stop had ethiojazz grootheid Mulatu Astatke moeten worden. Helaas bleek - zoals vaker tijdens het festival - de zaalcapaciteit van de Madeira ontoereikend. Daarom maar gekozen voor een plekje buiten bij de Congo waar het geluid van Oumou Sangaré haar Malinese roots prima samensmolt met de jazz-, funk- en soulinvloeden die haar band liet horen. Met het warme weer van dit weekend was het sowieso goed toeven rondom de Congo.
Na hier en daar wat snippers (Aloe Blacc, Eric Vloeimans Levanter) te hebben meegepakt moest er een flinke knoop worden doorgehakt. Trompettist Keyon Harrold of het sextet van toetsenist Vijay Iyer. Het werd die laatste en daar kreeg ik geen spijt van. We waren deze keer gelukkig op tijd bij de Madeira en toen de deuren opengingen vonden we een prima plek in de flink hete zaal. De temperatuur was natuurlijk niet ideaal maar bij een jazzoptreden vind ik het ook wel passen. Het geeft je het gevoel in een hete (rokerige) jazztent in New Orleans te zitten. Het optreden was weergaloos, een van de hoogtepunten van het festival. Zes topmuzikanten die geconcentreerd speelden en er zin in hadden. De vlammende solo's waren niet van de lucht maar wanneer nodig werd een tandje teruggeschakeld en klonk het geheel uitgebalanceerd en harmonieus.
Hierna was het tijd om even bij te komen met een hapje en een drankje alvorens we het weekend afsloten in de Nile bij N*E*R*D. Vijf kwartier leek ons wat veel van het goede dus we besloten halverwege aan te sluiten. Precies op tijd voor de hits. She Wants To Move, Rockstar, Lemon en Lapdance. Net als gisteren bij EW&F was dit het ideale recept om dansend de dag af te sluiten. Hoewel de zaal al flink leegliep wisten Pharrell en zijn maten het feest goed aan de gang te houden.

Al met al was het een geslaagd festival. Er is best wat aan te merken op het North Sea Jazz festival (drukte, geen oog voor duurzaamheid, inefficiënte kaartcontrole) maar de muziek wint het van deze ongemakken. Voor de mooie en bijzondere optredens moet je in de kleine zalen zijn. Maar, deze fijnproevers muziek gaat op dit festival gelukkig prima samen met de grote kleppers die in de Nile en Maas geprogrammeerd staan.

De festival top vijf:

1. Anderson .Paak & The Free Nationals
2. Vijay Iyer Sextet
3. Nubya Garcia
4. Maxwell
5. The O'Jays

Gast
geplaatst: vandaag om 18:20 uur

geplaatst: vandaag om 18:20 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.